#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
22/06/2010 14:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Όταν η Αριστερά αυτοκτονεί



Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Ενώ ο καπιταλισμός βυθίζεται σε βαθιά διαρθρωτική κρίση, η Αριστερά στην εποχή μας αυτοκτονεί, τόσο στη χώρα μας όσο και στην Ευρώπη.

Η παράδοξη εμπειρία του 1930 επαναλαμβάνεται: ο φιλελεύθερος και ασύδοτος καπιταλισμός καταβαραθρώθηκε τότε, όπως και σήμερα, όμως η υπέρβασή του δεν προήλθε από την Αριστερά, αλλά από δυνάμεις που η Αριστερά εσπίλωνε ως «μη-ταξικές», «μικροαστικές», «ουτοπικές».

Ο Βρετανός οικονομολόγος Κέινς (1883-1947) και ο Αμερικανός πρόεδρος Ρούζβελτ (1882-1945) υλοποίησαν αυτό που οι ακεραιόφρονες της Αριστεράς κατήγγειλαν ως «απατηλή ουτοπία»: ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, με ανακατανομή εισοδήματος, άμβλυνση ανισοτήτων, σχετική κοινωνική δικαιοσύνη, το «Νιου Ντιλ» (1935), που, λόγω της επιτυχίας του, γενικεύθηκε μεταπολεμικά στην Ευρώπη. Ο,τι είχε θεωρηθεί «ουτοπία» έλαβε σάρκα και οστά. Από το 1930, οι ακεραιόφρονες της συντηρητικής πλευράς, όπως και της προοδευτικής, διαβεβαίωναν ότι οι δημόσιες δαπάνες κατέστελναν τις ιδιωτικές, ότι η επέκταση του κράτους συρρίκνωνε την οικονομία και την κοινωνία. Όμως, ο έμπρακτος απολογισμός τού μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους αποδείχθηκε συντριπτικός: ποτέ άλλοτε στην ιστορία ο καπιταλισμός δεν πραγματοποίησε τόσο υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, συσσώρευσης κεφαλαίου και κερδών, και ποτέ άλλοτε δεν έφθασε τόσο κοντά στη συρρίκνωση της ανεργίας και πλήρη απασχόληση. Οι κοινωνικές κατακτήσεις κατοχυρώθηκαν από τον μεταπολεμικό καπιταλισμό με το αζημίωτο.

Στην προχιτλερική Γερμανία του 1930, όπως επισημαίνει ο Σουμπέτερ (1883-1950), μόνον τα εργατικά συνδικάτα διεκδικούσαν κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, ενώ η δογματική Αριστερά μετά βδελυγμίας απέρριπτε κάθε δυνατότητα συμβιβασμού μεταξύ των δύο πόλων της κοινωνίας. Φανταζόταν ότι έτσι θα αποκόμιζε οφέλη από την αύξουσα κοινωνική ανυποληψία του πολιτικού συστήματος. Όμως, με τον αυτοαποκλεισμό της από τις αναζητήσεις διεξόδου από την κρίση, στην ουσία θεωρήθηκε η ίδια παράγων συντήρησης του ανυπόληπτου πολιτικού συστήματος.

Ενώ η γερμανική κοινωνία σπαρασσόταν από κοινωνικά κινήματα, η ακεραιόφρων Αριστερά έθεσε εαυτήν εκτός πολιτικής, στιγματίζοντας όσους μετείχαν αυτής, εκτιμώντας ότι η επερχόμενη κατάρρευση θα απέβαινε σε όφελός της. Το στοίχημα χάθηκε: η ολιγωρία της Αριστεράς κατανοήθηκε από την κοινωνία ως έμμεση κάλυψη του καταρρέοντος συστήματος και η ίδια ως ιδιότυπο, αλλά αναπόσπαστο ανάχωμα αυτού. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης σαρώθηκε, όχι από το κεφάλαιο, αλλά με τη λαϊκή ετυμηγορία των θυμάτων του αποπληθωρισμού και της εκρηκτικής ανεργίας, που επέβαλαν οι τράπεζες, με συγκατάνευση της Αριστεράς. Η τελευταία ύψωσε σημαία της τον αποπληθωρισμό, συνέπλευσε με τους τραπεζίτες, με πρόσχημα την προστασία του εργατικού εισοδήματος από τον πληθωρισμό, υπό την παραπλανητική ρητορεία περί «ταξικής συσπείρωσης».

Στην εποχή μας, το παράδοξο επαναλαμβάνεται: τα ιδανικά της Αριστεράς συναντούν ασύγκριτα ευρύτερη κοινωνική απήχηση απ' ό,τι οι πολιτικοί σχηματισμοί της. Η γοητεία των ιδεών της αντισταθμίζεται με τη δυσπιστία και την καχυποψία, στην οποία προσκρούουν οι πολιτικοί σχηματισμοί της. Βασική εξήγηση θα ήταν ότι οι συγκεκριμένοι πολιτικοί φορείς της Αριστεράς δεν πείθουν πως υπηρετούν πράγματι τα ιδανικά που επαγγέλλονται.

Η μεγάλη πλειονότητα του πολιτικού προσωπικού των αριστερών σχηματισμών αφιερώνει ασύγκριτα περισσότερο χρόνο στα οργανωτικά και στην εκκαθάριση εσωτερικών λογαριασμών, παρά στην εγκαθίδρυση σταθερών και δημιουργικών δεσμών με την κοινωνία. Αντί να είναι κοινωνιοκεντρικοί, παραμένουν εξουσιοκεντρικοί. Αντί να απευθύνονται προς την κοινωνία, της στρέφουν τα νώτα και απλώς την επικαλούνται καιροσκοπικά στις μεταξύ τους διενέξεις. Αυτός ακριβώς είναι ο ορισμός της γραφειοκρατικοποίησης των αριστερών σχημάτων και μορφωμάτων, που καταλήγουν σήμερα να εμπνέουν περισσότερη καχυποψία, παρά εμπιστοσύνη. Καταγεγραμμένη φιλοδοξία όλων είναι να ηγεμονεύσουν σε κάποιο μυθικό κοινωνικό κίνημα, που φαντάζονται ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την ηγεσία τους.

Όμως, η ιστορία διδάσκει ότι οι κοινωνικές ανατροπές δεν είναι ποτέ προϊόν οργανωτικών αποφάσεων ούτε ηγεσιών, όσο φωτισμένες και αν υποτεθούν αυτές. Οι κοινωνικές εξελίξεις ακολουθούν ανελέητο και ανεξέλεγκτο δικό τους ρυθμό, ενώ πρόβλημα των πολιτικών σχηματισμών παραμένει σταθερά ότι αιφνιδιάζονται πάντα από τα κοινωνικά γεγονότα και τρέχουν με υστέρηση πίσω από αυτά, προκειμένου να συμμετάσχουν στη φάση της περιστολής τους. Δεν εξαρτάται ποτέ η ιστορία από την Αριστερά, αλλά πάντοτε η Αριστερά από την ιστορία.

Στην παρούσα ιστορική στιγμή, η Αριστερά δεν σώζεται με αναδίπλωση σε κανένα προκατασκευασμένο δόγμα ούτε με την απομονωτική αυτοανακηρυγμένη «ταξική πολιτική». Αλλά δεν σώζεται επίσης ούτε με καιροσκοπικό «άνοιγμα» στον χώρο του πολιτικού δικομματισμού, ο οποίος σήμερα έχει δυσφημισθεί όσο ποτέ άλλοτε.

Φυσικά και αβίαστα, μοναδική οδός για την Αριστερά θα ήταν η ανεπιφύλακτη επάνοδός της στην κοινωνία, χωρίς βεβαίως να αφήνει ανεκμετάλλευτες τις δυνατότητες που μπορεί εκάστοτε να προκύπτουν από τις αντιφάσεις του σημερινού, έστω και καταρρέοντος, πολιτικού συστήματος. Αλλωστε, σπάνιες είναι οι ιστορικές στιγμές που το πολιτικό σύστημα ανασκευάζεται μέσω μετωπικής σύγκρουσης με «εξωτερικές» δυνάμεις. Συνήθως συμβαίνει το αντίθετο: υπό την αύξουσα κοινωνική πίεση, κάποιες δυνάμεις από το εσωτερικό του πολιτικού συστήματος αναλαμβάνουν μεταρρύθμιση προς διάσωσή του, που όμως μπορεί να καταλήγει ακόμη και στην κατάρρευση και ανατροπή του.

Η Αριστερά σήμερα επισημαίνει έλλειμμα κοινωνικής ευαισθησίας των αστικών πολιτικών δυνάμεων, όμως η ίδια, σε όλες τις παραλλαγές της, με την αποκλειστική προσήλωσή της στην οργανωτικιστική και εσωστρεφή κατανόηση του κοινωνικού προβλήματος, αποδεικνύεται περισσότερο αμείλικτη και άστοργη κοινωνικά απ' ό,τι οι υποτιθέμενοι αντίπαλοί της. Η επιχείρηση ένταξης των λαϊκών κινητοποιήσεων σε προκατασκευασμένα από το παρελθόν σχήματα δεν συνιστά αριστερή πολιτική, αλλά γραφειοκρατικό εγχείρημα. Πρόβλημα της Αριστεράς σήμερα δεν είναι το έλλειμμα προγράμματος, αλλά η δυσπιστία της απέναντι στη φαντασία, την ευρηματικότητα και την ανεξέλεγκτη δυναμική των κοινωνικών δυνάμεων: η υπόνοια ότι δεν ενθαρρύνει την κοινωνία να εκφρασθεί, όσο κυρίως πασχίζει να την οικειοποιηθεί. Εάν η αυτοκτονία της κατανοηθεί ως αναγνώριση του προβλήματος, αυτό θα συνιστούσε για την κοινωνία απαρχή για μια νέα ελπίδα.

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=174371

ΣΧΟΛΙΑ

  1. thespieys avatar
    thespieys 22/06/2010 14:27:05

    Πάντοτε σιχαινόμουν την υλικιστική θεώρηση του μαρξισμού...

  2. NTINOS avatar
    NTINOS 22/06/2010 14:30:20

    ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙ ΜΟΝΟ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ,υποταγμενες αρχικά στο μεγάλο κεφάλαιο και το ισχυροτατο χρηματοπιστωτικο συστημα.
    Η πολιτική γενικά έχει αυτοκτονήσει με τα ηγετικά στελεχη της να έχουν περάσει στην ΥΠΗΡΕΣΙΑ των τραπεζων και των μεγαλοεπενδυτων.
    Οποιος εξακολουθει να ελπίζει στην πολιτική λυση των προβληματων στον πλανήτη ειναι εκτος τοπου και χρόνου.
    Οι επόμενες δεκαετίες θα ειναι ιδιαίτερα εκρηκτικές οχι μέσα απο την ΑΡΙΣΤΕΡΑ η την ΔΕΞΙΆ αλλα διαμεσου των ακραιων ....πολιτικων;αναζητησεων.

    • GSV avatar
      GSV @ NTINOS 22/06/2010 14:55:56

      Δεν υπαρχουν πολιτικες ιδεολογιες φιλε ΝΤΙΝΟ. Ο καπιταλισμος, ο σοσιαλισμος, ο κουμουνισμος ειναι κοινωνικα συστηματα. Η πολιτικη που εφαρμοζεις στηριζεται στο κοινωνικο συστημα που ακολουθεις.

      Το προβλημα εγγυται στο οτι υποτηθεται πρεσβευεις τον κουμουνισμο η τον σοσιαλισμο και συμπεριφερεσαι με καπιταλιστικο τροπο.

      Ο καπιταλισμος ειναι το πιο δικαιο κοινωνικο συστημα σε σχεση με τα υπολοιπα. Ο δικαιος καπιταλισμος οπου το κρατος λειτουργει ελεγκτικα και ανασταλτικα προκυμενου να προλαβει οποιουδηποτε τυπου ενεργειες αισχροκερδιας και καταπατησης κοινωνικων και ατομικων δικαιωματων. Και οπου το κρατος μεριμνει για ολες τις κοινωνικες ταξεις.

      Δεν φταινε τα συστηματα φταινε αυτοι που τα εφαρμοζουν.

      • NTINOS avatar
        NTINOS @ GSV 22/06/2010 15:23:47

        Η ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ....

        Political ideologies in the United States vary considerably. Persons in the U.S. generally classify themselves either as adhering to positions along the political spectrum as liberal-progressive, moderate, or conservative. American liberalism aims at the preservation and extension of human, social and civil rights as well as the government guaranteed provision of positive rights. It combines social progressivism and to some extent, ordoliberalism and is highly similar to European social liberalism of parties like the British Liberal Democrats, Dutch Democrats 66 and Belgian Flemish Liberals and Democrats. American conservatism commonly refers to a combination of economic liberalism and social conservatism and to an extent, libertarianism. It aims at protecting traditional values (especially on social issues) while promoting the concept of small government

        ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΡΧΗ
        http://en.wikipedia.org/wiki/Political_ideologies_in_the_United_States

      • NTINOS avatar
        NTINOS @ GSV 22/06/2010 15:24:35

        ΜΑΘΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

      • GSV avatar
        GSV @ GSV 22/06/2010 15:38:01

        Φιλε ντινο δεν το εγραψα για να σε διορθωσω να συμπληρωσω ηθελα.

        Αλλα τωρα που το βλεπω εχω να σου κανω μια ερωτηση?

        Στο σχολιο σου αναφερεις

        "Οποιος εξακολουθει να ελπίζει στην πολιτική λυση των προβληματων στον πλανήτη ειναι εκτος τοπου και χρόνου"


        Δηλαδη τι πιστευεις οτι πρεπει να παρουμε τα ντουφεκια για να λυσουμε τα προβληματα του πλανητη?

        Μηπως εισαι λιγο εκτος τοπου και χρονου σε αυτο το σημειο?

      • NTINOS avatar
        NTINOS @ GSV 22/06/2010 15:44:14

        Ειναι κάτι που συμβαινει συχνα τα τελευταια 5000 χρονια....

      • GSV avatar
        GSV @ GSV 22/06/2010 17:04:40

        ΝΤΙΝΟ με κατηγορεις για ημιμαθεια χωρις καν να γνωριζεις ποιος ειμαι και με τι ασχολουμαι και χωρις να γνωριζουμε ουτε κα για εσενα ποιος εισαι και με τι ασχολησαι!

        Επομενως μας παραθετεις ενα αποσπασμα για τον αμερικανικο φιλελευθερισμο (αλοιμονο εαν χρησιμοποιουμε την αμερικη ως reference για πολιτικα συστηματα) και η πηγη σου ειναι η wikipaidia οπου ο συγραφεας ειναι αγνωστου προελευσεως.

        Μια επισημανση εαν θες να παραθεσεις ενα στοιχειο για να υπερασπισεις την αποψη σου καλο θα ηταν να δινεις σοβαρη πηγη και το ονομα του συγγραφεα. Ημιμαθεια ειναι να ασπαζεσαι οτι διαβαζεις χωρις καν να ελεγχεις ποιος τα λεει και γιατι τα λεει.

      • NTINOS avatar
        NTINOS @ GSV 22/06/2010 17:24:57

        επαναλαμβανω ΜΑΘΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΔΙΟΤΙ ΣΤΟ ΛΙΝΚ ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ

        ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΡΧΗ......
        ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΡΧΙΖΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΛΑ ΑΛΛΑ ΕΚΤΟΑ ΠΑΟ ΗΜΙΜΑΘΕΙΣ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΜΥΩΨ...

      • NTINOS avatar
        NTINOS @ GSV 22/06/2010 17:26:20

        ....ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΗΜΙΜΑΘΗΣ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΜΥΩΨ,ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ ΤΟ ΕΠΑΝΕΛΑΒΑ...

      • GSV avatar
        GSV @ GSV 22/06/2010 17:52:25

        φιλε ΝΤΙΝΟ τον χαρακτηρισμο σου περι ημιμαθειας στον στελνω με πολλους χαιρετισμους πισω.

        Σαφως και δεν πρεπει να ειμαι τοσο βαθια καλλιεργημενος οπως εσυ. Παραδεχομαι τη κατωτεροτητα μου.

        Περι μυωπιας εχω να απαντησω οτι τα ματια μου τα θεωρουσα αψογα αλλα εφοσον το λες εσυ κατι παραπανω θα γνωριζεις απο εμενα. Σου υποσχομαι οτι αυριο το πρωι θα παω αμεσως στον οφθαλμιατρο.

        Θα ακολουθησω το παραδειγμα σου και θα μελετησω βαθυτατα ολα τα αρθρα της εγκυροτατης πηγης γνωσεως που ονομαζεται WIKIPΕDIA.

        Πως μπορω να ξεχασω αλλωστε οτι κατα τη συγγραφη ενος επιστημονικου αρθρου, το να παραθεσεις τη WIKIPΕDIA ως βιβλιογραφια προσδιδει ακομα μεγαλυτερο επιστημονικο κυρος.

        Ισως μετα απο τη βαθεια μελετη που σου υποσχομαι οτι θα πραγματοποιησω να καταληξω και εγω στο συμπερασμα οτι με τη σκεψη δεν λυνονται τα προβληματα της ανθρωποτητας. Μονο οταν αρχιζουμε να σφαζομαστε μεταξυ μας κατι γινεται.

        Εδω που τα λεμε και εγω οταν αρχιζω τη συγγραφη ενος επιστημονικου αρθρου ξεκιναω παντα απο τη WIKIPEDIA για τη συλλογη πληροφοριων!

        Μη φοβασαι οτι θα σε πω αγραμματο δεν κανω ποτε προσωπικα σχολια. Αλοιμονο, ολοι μπορουμε να κανουμε λαθος κατα τη πληκτρολογηση.

        Ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα

  3. Asterix avatar
    Asterix 22/06/2010 14:43:45

    @thespieys Και όμως, τα περισσότερα συμπεράσματα δεν είναι του Βεργόπουλου, είναι του Κέϋνς.

  4. GSV avatar
    GSV 22/06/2010 14:49:04

    Οι ιστορικες ευθυνες της ακραιας Αριστερας εναντιον της Ελλαδος και του Ελληνικου λαου ειναι τοσο μεγαλες και νωπες που ο λαος δυσκολα ξεχνα.

    Τι επιδιωκει η αριστερα?

    Την καταργηση της κοινοβουλευτικης δημοκρατιας?

    Την ενδυναμωση του προλεταριατου και την αποδομηση της μπουρζουαζιας?

    Τη δημιουργεια κολεκτιβων?

    Την μεταμορφωση της εργασιας απο καταπιεστικη αναγκη σε δημιουργικη ευκαιρια εκδιπλωσης των ικανοτητων του λαου?

    Την επιβολη δικτακτοριας του προλεταριατου?

    Την εισαγωγη του δογματος "η θρησκεια ειναι το οπιο του λαου" και θεοποιηση της κεντρικης εξουσιας στα προτυπα του Σταλιν?

    Η αριστερα απο τη γεννηση της υπηρξε αρρωστη απλα τωρα εφτασε η ωρα να αποδημισει.

    Τα εισητηρια τα εχει κοψει, το τραινο περιμενει να περασει.

    • undercover gpr avatar
      undercover gpr @ GSV 22/06/2010 15:55:52

      Τίποτα από αυτά ,

      γιατί ξέρουν ότι και να τα πραγματοποιήσουν (έστω και με λαική εντολή) θα απομονωθούν από τους υπόλοιπους και σιγά σιγά ο λαός θα στραφεί και πάλι εναντίον τους.

      Η τακτική που ακολουθούν τα Αριστερά κόμματα είναι η τακτική που ακολουθούν και οι εταιρίες σε περιόδους ύφεσης.Κρατάμε το μερίδιο αγοράς με νύχια και με δόντια έστω κι αν βραχυπρόθεσμα εμφανίσουμε ζημιές...

      • GSV avatar
        GSV @ undercover gpr 22/06/2010 17:06:43

        επομενως undercover gpr το ενδιαφερον της αριστερας απλα περιοριζεται στο να συντηρησει αυτο το μικρο ποσοστο που διαθετει. Δεν ενδιαφερεται για ουσιαστικη παρεμβαση στα κοινωνικα και πολιτικα δρωμενα αυτου του τοπου.

        Συμφωνω απολυτα μαζι σου.

  5. http://neotera.wordpress.com avatar
    http://neotera.wordpress.com 22/06/2010 15:18:17

    Ο Κέϋνς σίγουρα δεν ήταν αριστερός. Το νιου ντηλ τι ήταν και τι θα είναι εάν επιβληθεί σε σημερινές συνθήκες ? Εχουμε τώρα άνοδο η πτώση του ποσοστού κέρδους του κεφάλαιου στις αναπτυγμένες χώρες ? Στα κέρδη του συλλογικού κεφαλαιοκράτη συμπεριλαμβάνεται η πορεία της χρηματιστηριακής φούσκας ? Αν όχι, η κατακρήμνιση του ποσοστού κέρδους που οδηγει ?

  6. Αθανασιος Ι (ΠΑΛΙΑ ατακτος ) avatar
    Αθανασιος Ι (ΠΑΛΙΑ ατακτος ) 22/06/2010 15:30:59

    http://www.youtube.com/watch?v=-sAeA_bdvp0

  7. typhoon avatar
    typhoon 22/06/2010 15:57:53

    Μα δεν υπήρξε και ποτέ αριστερά. Εκτός από μερικά κείμενα σε κάποια βιβλία (και τονίζω ότι δεν είναι αριστερό κάθε κείμενο που θέλει να ονομάζεται έτσι), δεν εφαρμόστηκε ποτέ και ελάχιστα κατανοήθηκε από ελάχιστους.
    Το μόνο που εφαρμόστηκε ήταν διάφορα παιχνίδια του κεφαλαίου με πειραματόζωα κλεισμένα σε "υπόγεια".

  8. antiathlitikos avatar
    antiathlitikos 22/06/2010 16:39:14

    Αχ και πάλι αχ – και δεν είναι αυτά τα "αχ" για τις ευκαιρίες που (θα) χάνει η Εθνική το βράδι ... Δίστασα πολύ να γράψω αυτά που ακολουθούν, αλλά τελικά τ΄ αποφάσισα.

    «Φυσικά», λοιπόν κ. αρθρογράφε, δηλαδή χωρίς καμμία μεσολάβηση της διανοίας.

    «Αβίαστα», δηλαδή χωρίς καταναγκασμούς σαν κι αυτούς που μας καταδυναστεύουν ιστορικά, ψυχικά και ιδεολογικά από τα γεννοφάσκια μας.

    «Μοναδική οδός», δηλαδή αναγκαστικός μονόδρομος χωρίς εναλλακτικές διαδρομές ... είναι η «ανεπιφύλακτη επάνοδός της στην κοινωνία», δηλαδή η χωρίς δεύτερη σκέψη επανάκαμψη στην κοινωνική μήτρα από την οποία (η Αριστερά) ως γνωστόν απεκόπη με «μοναδικό» σκοπό να την ελέγξει.

    Τόσες εννοιολογικές απλουστεύσεις βασισμένες σε τόσες γλωσσικές αυθαιρεσίες μέσα σε μια και μόνη φράση συνιστούν κατόρθωμα. Και μέσω αυτού του άθλου καλείται η Αριστερά να εγκαταλείψει τις εμμονές της στον «ορθό Λόγο», την οποιαδήποτε σχέση της με ψυχαναλυτικές «μπουρδολογίες», τη βάσσανο του διαρκούς αυτοστοχασμού και της αναζήτησης σχεδίου και μέσων υλοποίησής του, καθώς και την «ιδεοληψία» ότι η πολιτική, οικονομική και ιδεολογική αποσαφήνιση των σχέσεών της με την κοινωνία παίζει «κάποιο» ρόλο. Γιατί όλα τούτα έχουν συμβάλλει, όπως διευκρινίζεται (επιτέλους) παρακάτω, στη «δυσπιστία της απέναντι στη φαντασία, την ευρηματικότητα και την ανεξέλεγκτη δυναμική των κοινωνικών δυνάμεων». Εδώ ο συγγραφεύς θέλει να μας υπενθυμίσει – αυτός μόνος(;) – τη σημασία του «αυθόρμητου», που – πάλι αυτός μόνος(;) – βλέπει καθαρά να ξεχύνεται στα εργοστάσια, τους δρόμους, τις γειτονιές, τα γραφεία, τα πανεπιστήμια και τα σχολειά, γεμάτο σφρίγος, πρωτοτυπία και οράματα, δημιουργώντας την αναγκαία (αλλά όχι ακόμη ικανή) κοινωνική πίεση, που κάποιες πολιτικές δυνάμεις εκμεταλλεύονται προκειμένου «από το εσωτερικό του πολιτικού συστήματος να αναλαμβάνουν μεταρρύθμιση προς διάσωσή του, που όμως μπορεί να καταλήγει ακόμη και στην κατάρρευση και ανατροπή του» (!).

    Μιλάμε για μια εντυπωσιακή παλινδρόμηση στα χρόνια του Γαλλικού Μάη – στην καλύτερη των περιπτώσεων, γιατί θα μπορούσε κάποιος να μας πάει πιο πίσω ακόμη στη Ρόζα, τον Λέοντα ή τις διαμάχες περί «λαϊκού μετώπου». Από το παράθυρο βεβαίως μπαίνει ταχυδακτυλουργικά, ό,τι πετάχτηκε προηγουμένως στα σκουπίδια, δηλαδή η πολιτική, αλλά ως ευκαιρία: «χωρίς βεβαίως να αφήνει ανεκμετάλλευτες τις δυνατότητες που μπορεί εκάστοτε να προκύπτουν από τις αντιφάσεις του σημερινού, έστω και καταρρέοντος, πολιτικού συστήματος». Αντιπαρέρχομαι το – προφανώς εν βερμπαλιστικώ παραλληρήματι εκστομισθέν – «έστω και καταρρέοντος» και μένω στις σκέτες «αντιφάσεις». Πώς και γιατί θα εκμεταλλευτεί μια κοινωνικά προσανατολισμένη Αριστερά αυτές τις αντιφάσεις; Αν έχει εμπιστοσύνη – όπως ρητά διατυπώνεται – στην κοινωνική δυναμική, αυτή μόνη δεν αρκεί για την ανατροπή; Αν πάλι η μεσολάβηση της πολιτικής δεν αφορά παρά μόνο την οππορτουνιστική υπόσκαψη ενός καταρρέοντος συστήματος, τί τη χρειάζεται την κοινωνική δυναμική και πρωτοτυπία;

    Αλλά ο Β. τα θέλει και τα δύο, μόνο που δεν τα εμφανίζει συνδυαστικά, γιατί τότε θα κατέρρεε ο δικός του συλλογισμός περί μονοδρόμου. Τότε έστω και υπό την ευκαιριακή της έκπτωση η «παλαιού» τύπου πολιτική θα παρέμενε στο παίγνιον ως αναγκαία. Γι αυτό και η ευκαιριακή της «χρήση» κρατιέται στη γωνία ως συμπτωματικό συμπλήρωμα ώστε να μη μολυνθεί πάλι η άμεση σχέση με την κοινωνία.

    Σ΄έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΕ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟ ο Β. επιμένει στην ανάγκη αποκατάστασης της μόνης κατ΄αυτόν ΑΜΕΣΟΤΗΤΑΣ: αυτής της σχέσης ανάμεσα σε μιαν Αριστερά που αφυπνίζεται και στην ήδη αφυπνισμένη κοινωνία. Μιλάμε για τον κλασσικό ορισμό της ρομαντικής απλοϊκότητας, η οποία θέλει να θέσει σε παρένθεση όλη την Ιστορία και να δημιουργήσει εκ του μηδενός συνθήκες ανόθευτης και αγνής συγκρότησης «νέων σχέσεων». Πρόκειται για μια ακραία primitive θεώρηση.

  9. Ορθολογιστής avatar
    Ορθολογιστής 22/06/2010 16:44:16

    Λόγια, λόγια, μόνον λόγια. Ή ουσία είναι μία καί αυτό ενδιαφέρει.
    Κάτι τό ένα κόμμα, κάτι τό άλλο κόμμα, κάτι καί οί υπόλοιποι,
    κοντεύει νά γίνει ή Ελλάδα, Ρωσία τού Μπρέζνιεφ.

  10. Mayri Trypa avatar
    Mayri Trypa 22/06/2010 16:50:57

    Η αριστερά έχει αυτοκτονήσει εδώ και χρόνια, από τότε που οι διανοούμενοι της, άφησαν τον εαυτό τους να είναι ηθικά διάτρητοι και βολεύτηκαν με μικρές και μεγάλες εξαγορές πίσω από τις εκπαιδευτικές άδειες, από τα Ευρωπαϊκά χρηματοδοτούμενα προγράμματα, από τότε που δε στάθηκαν στο ύψος του μύθου τους και που έγιναν άλλοθι με την συμπόρευση τους δίπλα στα αρπακτικά της μεγάλης λεηλασίας.

  11. Αγανάκτηση avatar
    Αγανάκτηση 22/06/2010 16:51:09

    Η αριστερά αυτοκτόνησε από την ώρα που η ηγεσία της έγραψε τον Μαρξ στα παλιά της τα παπούτσια και το 'ριξε στην ντόλτσε βίτα.

  12. 3birdssitting avatar
    3birdssitting 22/06/2010 17:24:52

    Δεν μπορει ο νεκρος να αυτοκτονήσει.

    Δεν υπάρχει καμμία "αριστερά" στην Ελλαδα.

    Η δύναμη της ελεύθερης κοινωνίας αχρήστευσε ολα τα "αριστερα' οραματα, σε ολες τις εκδώσεις τους, απο την απλή σοσιαλιστική θεώρηση, στην κομμουνιστική εφρμογή μεχρι την αναρχο-αντιεξουσιαστική παράκρουση.

    Υπάρχουν κρατικοδίαιτοι που ΦΑΝΤΑΣΙΩΝΟΝΤΑΙ οτι ειναι αριστεροι. Φαντασιόνονται γιατι τους επιτρέπει η αρλουμπολογική και ασυνάρτητη ελληνικη εσωτερική πολιτικη.

    Διαλέξαμε να ζουμε με φαντασιώσεις και τωρα πεθαίνουν και αυτες.

    Στον ελεύθερο χρόνο αυτοί και οι εκκολαπτόμενοι "επαναστατες" τους παίζουν "καταλήψεις", "κλέφτες και αστυνόμους", "ανυπακοή", "Πολυτεχνειο" κοινοβουλευτικό "Συριζα", "Μικρος Αλέξης" και αλλα ωραία εφηβικά παιχνίδια.

    Μετά πανε για ξεκούραση σε καμπινγκ και φεστιβάλ.

  13. Mayri Trypa avatar
    Mayri Trypa 22/06/2010 18:08:58

    Καλα.. κοιτάξτε φίλοι μου.. μην έχετε παρωπίδες.. κάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσουμε και για την αυτοκτονία και της δεξιάς...
    Σε αυτό τον τόπο τα δυό τεράστια μουλάρια αυτοκτόνισαν πάνω στο σώμα του Ελληνικού Έθνους... Και είναι ασήκωτα τα βάρη τους.

  14. DOC avatar
    DOC 22/06/2010 18:21:59

    Τουφέκια για την επιλυση των προβλημάτων του πλανήτη και την υπεράσπιση της ειρήνης...Δηλαδή όταν κάνουμε σεξ,το κάνουμε για την υπεράσπιση της παρθενιάς??

  15. Αθανασιος Ι(ΠΑΛΙΑ ατακτος) avatar
    Αθανασιος Ι(ΠΑΛΙΑ ατακτος) 22/06/2010 19:07:39

    ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

    Η χώρα έχει οδηγηθεί σε ένα ασφυκτικό καθεστώς νέας κατοχής. Ο λαός με κομμένη την ανάσα ακούει καθημερινά να ανακοινώνονται όλο και πιο σκληρά, αντικοινωνικά μέτρα που ανατρέπουν τον οικογενειακό και προσωπικό προγραμματισμό, ισοπεδώνουν δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών και σπρώχνουν με βίαιο τρόπο τον λαό στη φτώχια, την ανεργία, την εξαθλίωση. Ο εργαζόμενος χάνει μέρα με τη μέρα όλα εκείνα τα εχέγγυα για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή, ενώ ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας καταστρέφονται.
    Η επιβολή του καθεστώτος κατοχής με τη μορφή της κηδεμονίας από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ έρχεται να εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να πληρώνει τους Ευρωπαίους και εγχώριους τραπεζίτες, θα εξακολουθήσει να βρίσκεται στο έλεος των αγορών, των πιο αδίστακτων αρπακτικών, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων.
    Ποιος είναι ο στόχος αυτού του νέου καθεστώτος κατοχής; Να τεθεί η χώρα σε ιδιότυπη «καραντίνα» για να μην επεκταθεί η αποκαλούμενη «μόλυνση» και στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης. Το κύριο ενδιαφέρον της «τρόικας» δεν είναι η αποκατάσταση της οικονομίας της χώρας αλλά η προστασία των μεγάλων τραπεζών και του ευρώ. Η χώρα και ο λαός της κρίθηκαν αναλώσιμοι προκειμένου να εξευμενίσουν τις αγορές και να επιβιώσει το ευρώ.
    Οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, παραγωγοί, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν καλούνται απλώς να πληρώσουν το μάρμαρο, αλλά να αποδεχθούν την επίσημη υποθήκευση της χώρας τους από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Δεν φθάνει που την τελευταία δεκαετία ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει κυριολεκτικά από το υστέρημά του μιάμισι φορά το τρέχον δημόσιο χρέος, με το καθεστώς κατοχής που αποδέχθηκε η κυβέρνηση προβλέπεται μέσα στην επόμενη τριετία να το πληρώσει εξ ολοκλήρου άλλη μία φορά! Και παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος θα αυξηθεί μέσα στην τριετία πάνω από 70 δις ευρώ.
    Αυτό υπόσχεται η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό.
    Αλήθεια τι σόι βοήθεια είναι αυτή που έρχεται να προσφέρει η «τρόικα», όταν μετά το πέρας των τριών ετών η Ελλάδα θα χρωστάει τουλάχιστον 30% περισσότερα από αυτά που χρωστάει σήμερα, ενώ η εξυπηρέτηση των χρεών της θα της κοστίζει πολύ περισσότερο; Είναι δυνατό με αυτόν τον τρόπο να ξεφύγει η Ελλάδα από τη μέγκενη της χρεωκοπίας;
    Μπορούν να επιβιώσουν η χώρα και ο λαός της με αυτή την πολιτική;
    Η κυβέρνηση και το καθεστώς κατοχής επιχειρούν να συγκαλύψουν ότι το κυρίως ζητούμενο με το «πακέτο στήριξης» και την εγκατάσταση του ΔΝΤ στη χώρα υπό την εποπτεία της ΕΕ δεν είναι απλώς οι επιπλέον «θυσίες» που θα κληθούν να υποστούν τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της ΕΕ ο Έλληνας εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του αλλά και την ίδια την χώρα του.
    Η ίδια η δυνατότητα επιβίωσης της χώρας αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τους ιθύνοντες της ευρωζώνης και τις αγορές. Αν χρειαστεί θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να χωριστεί η χώρα σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα δικαιώματα στο Αιγαίο. Η χώρα απειλείται να μεταβληθεί σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε ημι-αυτόνομες περιφέρειες εύκολα ιδιωτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες σε γειτονικά κράτη, κρατίδια και προτεκτοράτα ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.
    Η μάχη την οποία καλείται να δώσει σήμερα ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο επαγγελματίας, ο νέος δεν είναι απλώς και μόνο για τη δική του προσωπική επιβίωση. Κανείς δεν μπορεί να τη βγάλει καθαρή από μόνος του και ιδιαιτέρως στις σημερινές συνθήκες. Σήμερα κανένας δεν μπορεί να σωθεί δίχως να παλέψει για τη σωτηρία συνολικά της χώρας. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δεν υπάρχουν πια άλλα περιθώρια για το «άσε πρώτα να δούμε τι θα γίνει και ύστερα βλέπουμε.» Ή οι εργαζόμενοι και ολόκληρος ο λαός παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους και αναλαμβάνουν δράση για τη διάσωση της χώρας ή θα ζήσουμε καταστάσεις τις οποίες έχουμε γνωρίσει μόνο στις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μας.
    Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να αλλάξει οτιδήποτε, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόγχος του δημόσιου δανεισμού, αν δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή των δανειστών της. Όποιος το αγνοεί αυτό απλώς ονειροβατεί.
    Μια ριζικά διαφορετική πολιτική που ξεκινά στη βάση των αληθινών συμφερόντων του λαού και της χώρας οφείλει να ξεκαθαρίζει ευθύς εξαρχής τα στοιχειώδη:
    Το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός.
    Τα δανεικά δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού και της χώρας.
    Ο δανεισμός χρηματοδότησε τη λεηλασία του τόπου και μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που σήμερα ρίχνει τη χώρα και τον λαό της στον Καιάδα του ΔΝΤ.
    Ο λαός δεν χρωστά, του χρωστάνε. Δεν μπορεί λοιπόν να του ζητιέται να πληρώσει τον «λογαριασμό του χρέους» που άλλοι δημιούργησαν και επωφελήθηκαν από αυτό.
    Ποια είναι η απάντηση; Μόνο μία:
    Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.
    Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ.
    Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές. Σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τη δημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς όλες τις οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας και του λαού της. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από το 1880, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» μας έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους.
    Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε άρνηση της πληρωμής του χρέους όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από τις αγορές και τα αρπακτικά τους, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνήφθησαν καλή τη πίστει και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη της χώρας, ο λαός δεν θα αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή τους. Στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά τέτοια απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία της χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον της και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρείας. Αν είναι να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν θα είναι ο λαός και η χώρα.
    Όμως η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι μόνο η αρχή, η αφετηρία για μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία που απαιτεί:
    1. Την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που να εκφράζει τη δυναμική μιας νέας οικονομικής πορείας της χώρας προς όφελος του λαού. Η καταστροφή δεν μας περιμένει αν φύγουμε από το ευρώ, αλλά όσο παραμένουμε υποτελείς στο ευρώ. Η χώρα θα πάψει να είναι έρμαιο κάθε είδους πίεσης, εκβιασμού και επιδρομής της διεθνούς κερδοσκοπίας, θα πάψει να είναι αναλώσιμο είδος των αγορών, μόνο αν ανακτήσει τον έλεγχο του νομίσματος και της οικονομίας της.
    2. Την εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδας, με σκοπό τον έλεγχο της οικονομίας, τον επαναπροσανατολισμό της πιστωτικής πολιτικής, το χτύπημα της χρηματιστικής αγυρτείας και τον έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων.
    3. Την ανάδειξη του κράτους σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας με πρώτη την εθνικοποίηση των παλιών ΔΕΚΟ, των υποδομών και των υπηρεσιών που ιδιωτικοποιήθηκαν. Ένα κράτος που πρέπει να πάψει να αποτελεί φέουδο μιας παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας η οποία σήμερα κυβερνά τη χώρα.
    4. Την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, η οποία δεν θα στηρίζεται σε ξένους και ντόπιους κερδοσκόπους επενδυτές, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων, στη δυναμική και στην πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου.
    5. Την αλλαγή του μονομερούς προσανατολισμού της χώρας και την απαλλαγή της από τα δεσμά που της έχουν επιβληθεί. Χρειάζεται η χώρα και ο λαός να ανοιχτούν επιτέλους στη διεθνή ζωή, να αξιοποιήσουν δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα από την αναζήτηση νέων διεθνών ερεισμάτων, επαφών και σχέσεων με όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, δίχως καταναγκασμούς, επιβολές και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.
    Η διάσωση της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με «εθνικές» ή «υπερκομματικές» κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη και όχι λιγότερη δημοκρατία.
    Απαιτεί τον λαό στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων.
    Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας.
    Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
    Όλοι εμείς που υπογράφουμε το παρόν κείμενο πιστεύουμε πώς τώρα είναι η ώρα για να οικοδομηθεί ένα νέο ΕΑΜ, μια νέα Φιλική Εταιρεία, μια νέα Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας. Μόνο με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση και την αναγέννηση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης. Αυτό είναι σήμερα το κυρίαρχο εθνικό, πατριωτικό και συνάμα ταξικό καθήκον για τον εργάτη, τον αγρότη, τον μικρομεσαίο.
    Ένα τέτοιο μέτωπο δεν είναι υπόθεση απλώς και μόνο ορισμένων οργανώσεων ή κομμάτων, αλλά αφορά το σύνολο του λαού πέρα και πάνω από κομματικές τοποθετήσεις και εξαρτήσεις. Ένας ενωμένος και αποφασισμένος λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν, δεν μπορεί να τον σταματήσει καμιά απειλή, κανένα αντίποινο των αγορών. Όποτε ο λαός αποφάσισε να ενωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά του δεν υπήρξε καμιά δύναμη που να μπόρεσε να του σταθεί εμπόδιο.
    Αντίθετα οι αγορές, οι τραπεζίτες, οι κερδοσκόποι και το πολιτικό τους προσωπικό έχουν κάθε λόγο να φοβούνται. Και είναι αλήθεια ότι τρέμουν σήμερα στην ιδέα μιας αυθεντικής λαϊκής αφύπνισης. Όχι μόνο γιατί ένας αποφασισμένος και ενωμένος λαός δεν υπήρξε ποτέ εύκολος αντίπαλος για την αντίδραση, αλλά γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι ένας τέτοιος αγωνιστής λαός δεν θα βρεθεί μόνος του, απομονωμένος, αλλά σχεδόν αμέσως θα σταθούν δίπλα του, σύμμαχοι και συναγωνιστές, και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης, οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και άλλοι που στενάζουν το ίδιο κάτω από την μπότα της υπερεθνικής χρηματιστικής απολυταρχίας.
    Στην προοπτική ενός τέτοιου μετώπου στρατευόμαστε και αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία να προωθήσουμε τους στόχους και την οργάνωσή του μέσα στον ίδιο τον λαό, μέσα στις οργανώσεις του, μέσα από επιτροπές κοινής δράσης σε τόπους δουλειάς και κατοικίας ανεξάρτητα από ιδεολογικές, πολιτικές και κομματικές διαφορές. Δεσμευόμαστε να παλέψουμε για την ανάδειξη της αναγκαιότητας του μετώπου αλλά και των βασικών στόχων του σε όλους τους φορείς και τις δράσεις μέσα από τις οποίες εκδηλώνεται η κίνηση των μαζών.

    30/5/2010

    • Rigas avatar
      Rigas @ Αθανασιος Ι(ΠΑΛΙΑ ατακτος) 22/06/2010 19:36:48

      Athanasie simfono se ola. Pote omos kai me pio tropo?

      Rigas

  16. fitsulas avatar
    fitsulas 22/06/2010 19:14:32

    Βιώνουμε το τέλος του λαϊκισμού, του πολιτικού καιροσκοπισμού, της τσάμπα μαγκιάς. Όλων δηλαδή των συνιστωσών της αριστεράς. Που εκμεταλλεύτηκε τα λαϊκά κινήματα του '60 και του '70 για να πάρει την εξουσία και να κάνει την Ευρώπη χαβούζα των τραπεζών και αποικία του Ισλάμ. Όσο ήταν διωκώμενη είχε μια γοητεία, όταν έγινε εξουσία οι ευρωπαίοι φλόμωσαν από την μπόχα της και θυμήθηκαν τις παλιές αμαρτίες της. Την διάλυση της Γερμανίας του μεσοπολέμου που έφερε τον Χίτλερ, την διάλυση του δημοκρατικού συνασπισμού στην Ισπανία που έφερε τον Φράνκο, τον δικό της Μουσολίνι, τις συμβάσεις για τα μέταλλα των Ουραλίων κοκ.
    Η Ευρώπη την έχει πραγματικά ξεβράσει από καιρό, γι' αυτό και η δημιουργία του οικολογικού κινήματος ως υποκατάστατο. Όσο κατασπαράζαμε τα λεφτά των παιδιών μας και η αριστερή σπέκουλα μας έδινε συγχωροχάρτι, την γουστάραμε με χίλια. Τώρα που τα παιδιά μας μας φασκελώνουν, θα την ξεβράσουμε και 'μεις.

  17. Αθανασιος Ι. avatar
    Αθανασιος Ι. 22/06/2010 23:22:58

    Αχ ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΕ ..λάθος σου ..αυτό μάλλον αφορά εσένα ..που μέρα –νύχτα ..είσαι επισκέπτης τον ΜΜΕ ….κάνω λάθος ..ποιος είσαι τέλος πάντων ..

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.