#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
05/07/2011 15:09
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Έρμη τριτοβάθμια εκπαίδευση ...σε συνέχεια



Της Έφης Μπάσδρα*

Πάλι τον καυτό μήνα Ιούλιο διάλεξε η κα. υπουργός για να καταθέσει το Προσχέδιο Νόμου πλέον «Οργάνωση Ανώτατης Εκπαίδευσης, Ανεξάρτητη Αρχή για τη Διασφάλιση και Πιστοποίηση της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση».

Ένα χρόνο πριν (http://www.antinews.gr/2010/07/01/52108/) διέρρεε κάποιες από τις σαρωτικές αλλαγές που ετοίμαζε με σκοπό την πλήρη μεταλλαγή του Ελληνικού Δημόσιου Πανεπιστημίου. Προς το καλύτερο; Μένει εν αμφιβόλω...

Ελπίζουμε, τριάντα χρόνια μετά να μην βρεθούμε πάλι στο σημερινό σημείο μηδέν των ελληνικών δημόσιων πανεπιστημίων μετά την εφαρμογή των τότε σαρωτικών αλλαγών του νόμου πλαισίου ’82!

Το νομοσχέδιο καλύπτει όλο το φάσμα της ανώτατης εκπαίδευσης, εστιάζει όμως σε τρία σημεία: στο σύστημα διοίκησης των πανεπιστήμιων, στο πρόβλημα των αιωνίων φοιτητών και στον περιορισμένο χρόνο φοίτησης.

- Η διοίκηση των πανεπιστημίων ανατίθεται πλέον σε δεκαπενταμελές συμβούλιο, οκτώ μέλη του όποιου εκλέγονται από ενιαίο ψηφοδέλτιο από καθηγητές πρώτης βαθμίδας του οικείου ΑΕΙ/ΤΕΙ, ενώ ένα μέλος είναι εκπρόσωπος των φοιτητών που εκλέγεται από ενιαίο ψηφοδέλτιο (εσωτερικά μέλη) και τα υπόλοιπα είναι εξωπανεπιστημιακά, που εκλέγονται μετά από προκήρυξη από τα εσωτερικά μέλη. Η θητεία είναι τετραετής, ανανεώσιμη για μια ακόμη φορά. Το συμβούλιο εκλέγει μεταξύ των μελών του τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο, χωρίς να διευκρινίζεται αν θα ανήκει στα εσωτερικά η εξωτερικά μέλη. Ο πρύτανης εκλέγεται μετά από διεθνή προκήρυξη και διορίζεται από το Συμβούλιο, από το όποιο μπορεί και να παυτεί, με τριετή θητεία ανανεώσιμη για μια φορά, και συμμετέχει σε αυτό χωρίς δυνατότητα ψήφου, με τη δυνατότητα όμως της απαξιωτικής «διατύπωσης γνώμης»! Το Συμβούλιο είναι το παντοδύναμο όργανο που ελέγχει τα πάντα στο πανεπιστήμιο, το ίδιο όμως φαίνεται ότι δεν ελέγχεται από πουθενά! Ο κοσμήτορας της κάθε σχολής επιλέγεται επίσης από το Συμβούλιο! Ο θεσμός της Γενικής Συνέλευσης παραμένει, του Τομέα όμως φαίνεται ότι βαίνει προς κατάργηση. Το πάλε ποτέ ισχυρό πανεπιστημιακό άσυλο έξυπνα εξαφανίζεται και αντικαθίσταται από το σύντομο άρθρο 4, την ακαδημαϊκή ελευθερία. Εν κατακλείδι, η όλη διοίκηση του πανεπιστημίου συγκεντρώνεται στα χέρια ενός πανίσχυρου οργάνου που μόνο κατά το ήμισυ προέρχεται από την πανεπιστημιακή κοινότητα.

- Το πρόβλημα των αιωνίων φοιτητών αναδεικνύεται σε κυρίαρχο θέμα, χωρίς ουσιαστικά να αποτελεί το κύριο αγκάθι στη λειτουργία του σημερινού δημόσιου πανεπιστημίου. Επιπλέον, ο νέος νόμος δεν το αντιμετωπίζει στη ρίζα του. Οι φοιτητές μπορούν να φοιτούν για ν+2 χρόνια, εκτός από τους εργαζόμενους φοιτητές όπου προβλέπεται μεγαλύτερη διάρκεια σπουδών. Ο φοιτητής είναι υποχρεωμένος να εγγράφεται σε κάθε εξάμηνο και η μη εγγραφή του σε δυο συνεχόμενα εξάμηνα οδηγεί στη διαγραφή του. Η παραπάνω ρύθμιση ουδόλως λύνει το πρόβλημα των αιωνίων φοιτητών διότι εφ’ όσον δεν υπάρχουν όροι εγγραφής στο επόμενο εξάμηνο, όλοι θα εγγράφονται μέχρι και την συμπλήρωση του χρόνου ν+2. Μέχρι τότε το ελληνικό κράτος θα έχει δαπανήσει χρήματα για ν+2 έτη φοίτησης, που μπορεί και να πάνε στο «βρόντο». Στα πανεπιστήμια της αλλοδαπής, που τόσο συχνά αναφέρει η κα. υπουργός ως παράδειγμα, ισχύουν τα ακόλουθα: εάν ο φοιτητής δεν κατορθώσει στα πρώτα τέσσερα εξάμηνα να συγκεντρώσει μέσο όρο βαθμολογίας τη βάση (για κάθε εξάμηνο αποτυχίας του ενημερώνεται), τότε «απολύεται» από το πανεπιστήμιο. Επιπλέον, δίνεται η δυνατότητα σε φοιτητές, αιτιολογημένα, να διακόψουν για ένα με δυο χρόνια τη φοίτηση τους, την οποία και μπορούν να συνεχίσουν μετά από εκ νέου αίτηση.

- Ο περιορισμένος χρόνος φοίτησης, οι τριετείς δηλαδή σπουδές βασισμένες στην συλλογή «ακαδημαϊκών μονάδων», 180 το σύνολο, είναι ίσως το χειρότερο σημείο του νόμου. Εισάγονται και οι σύντομοι κύκλοι σπουδών με μονοετείς και διετείς σπουδές. Τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα μετατρέπονται πλέον σε ιδρύματα κατάρτισης και όχι εκπαίδευσης, που θα παράγουν ανθρώπους για τις ανάγκες της αγοράς, προσαρμοσμένους σε πρόσκαιρες απαιτήσεις, χωρίς ευρύ υπόβαθρο γνώσης που θα τους επέτρεπε προσαρμογές και ευελιξίες σε χαλεπούς καιρούς. Δεν φαίνεται να εισάγονται δίδακτρα, καταργούνται όμως δια της πλαγίας οδού από το 2014 τα διδακτικά συγγράμματα. Υπάρχει, πολύ σωστά, αυστηρός περιορισμός στην απώλεια διδακτικών ωρών με κίνδυνο απώλειας μαθημάτων.

Ο νόμος ορίζει και τις εξελίξεις των μελών ΔΕΠ, καταργώντας την βαθμίδα του λέκτορα και την βαθμίδα του μόνιμου επικούρου καθηγητή. Η μονιμοποίηση γίνεται κατευθείαν στη βαθμίδα του αναπληρωτή καθηγητή, ο οποίος και στη συνέχεια εξελίσσεται, με κλειστή όμως διαδικασία. Η εισηγητική επιτροπή είναι ολιγομελής (7μελής) και αποτελείται από μέλη του οικείου πανεπιστημίου και εξωτερικούς κριτές. Δεν αναφέρεται πουθενά στο νόμο ο τρόπος επιλογής του καθηγητή-διευθυντή του εργαστηρίου ή της κλινικής!

Επιπλέον, ορίζεται ο τρόπος χρηματοδότησης των πανεπιστημίων από το κράτος καθώς και ιδιωτικούς φορείς, και γίνεται εκτενής αναφορά στην αρχή διασφάλισης και πιστοποίησης της ποιότητας στην ανωτάτη εκπαίδευση.

Η παιδεία στην Ελλάδα έχει ανάγκη από μια ευρεία αναδιάρθρωση. Από την πρωτοβάθμια, στη δευτεροβάθμια και καταληκτικά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πρέπει να πρωτοστατήσει στη διαμόρφωση ενός έξυπνου και πρωτοποριακού ελληνοκεντρικού ρεύματος που θα ξανά-αναδείξει σε ευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο αφενός μεν την ιστορικότητα μας κυρίως όμως τη σύγχρονη μας παρέμβαση στο επιστημονικό γίγνεσθαι της πρωτοπορίας και της καινοτομίας. Το σχέδιο νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση αν και περιέχει ικανά στοιχειά για την βελτίωση του πανεπιστημίου δεν φαίνεται να ενισχύει και να υπερασπίζεται το δημόσιο του χαρακτήρα του. Σημεία έντονης κριτικής, τα συμβούλια διοίκησης, ο περιορισμένος χρόνος σπουδών, η ατολμία σε θέματα αξιολόγησης μελών ΔΕΠ και διάρθρωσης των σπουδών.

Το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης και μερική λύση εξόδου από την κρίση. Σίγουρα διαθέτει δυναμικό εν εκτινάξει!

Βρίσκεται όμως σε σημείο καμπής. Ίσως και απαξίας.

Κύριοι υπεύθυνοι η πολιτεία αλλά και το επιστημονικό προσωπικό.

Ευθύνη ακέραια του επιστημονικού προσωπικού, η υπηρεσία με όρους αξιακής συνεισφοράς και προσφοράς. Και κάποιες φορές και αυταπάρνησης...

Ευθύνη ακέραια της πολιτείας, η θωράκιση και προάσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του, καθιστώντας το αξιόπιστο και ανταγωνιστικό στην απαιτητική ευρωπαϊκή και παγκόσμια επιστημονική κοινότητα. Εύχομαι ειλικρινά η κα. υπουργός να συναισθάνεται το ίδιο βαριά την ευθύνη!

*Έφη Κ. Μπάσδρα, DDS, PhD

Αν. Καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών

Υφηγήτρια Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Χαιδελβέργης

ΣΧΟΛΙΑ

  1. anonymous avatar
    anonymous 05/07/2011 15:19:17

    Θεωρώ αρκετά από τα μέτρα σωστά.
    και το 3+1=4 είναι σωστό και έχει υιοθετηθεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης, και η διοίκηση του Παν/μίου από διοικούσα επιτροπή είναι σωστή και η συμμετοχή καθηγητών από το εξωτερικό στις εκλογές νέων καθηγητών είναι σωστή. Δηλ. κατά ένα μέρος θα σπάσουν τα κυκλώματα και γι αυτό κάποιοι φωνάζουν.

    Εκείνο που δεν είναι σωστό είναι η περιθωριοποίηση-κατάργηση μονιμότητας των λεκτόρων και των επίκουρων καθηγητών. Δε μπορεί ο άλλος να περιμένει να πάει 50+ ετών για να βρει μια σταθερή δουλειά οπότε πολλοί ικανοί θα στρέψουν την πλάτη στο Παν/μιο με αποτέλεσμα να πέσει το επίπεδο. Το σωστό θα ήταν ότι όσοι παρουσιάζουν έργο θα είναι μόνιμοι και θα εξελίσσονται. Όσοι δεν παρουσιάζουν έργο θα απολύονται.

    Υπόψιν ότι σε πολλές σχολές στην Ελλάδα τα προσόντα που εν τοις πράγμασι απαιτούνται για να γίνει κανείς λέκτορας είναι αρκετά για να γίνει κάποιος τακτικός καθηγητής σε παν/μιο του εξωτερικού. Ε να μη ζητάμε περισσότερα από αυτά που ζητάνε παν/μια του εξωτερικού κι εννοώ παν/μια της Δυτικής Ευρώπης.

    • victoria (true) avatar
      victoria (true) @ anonymous 05/07/2011 16:12:06

      Άπαξ και μπήκε κανείς στο λεκτοριλίκι, αυνήθως αράζει και περιμένει τα χρόνια να ανεβεί τις βαθμίδες και με την καλλιέργεια των αναλόγων κοννέ, ενώ παράλληλα βάζει τους δούλους φοιτητές να γράφουν κανένα πέιπερ για να παίζει το όνομα. Η αξιολόγηση έχει πολύ δρόμο...

      Με την ευκαιρία, πράγματι σε ορισμένες φορές τα απαιτούμενα προσόντα είναι εντυπωσιακά, τόσο που μόνοι 'μυημένοι' μπορούν να τα έχουν. Άλλες πάλι, τα απαιτούμενα προσόντα είναι για γέλια.

      • anonymous avatar
        anonymous @ victoria (true) 05/07/2011 17:59:38

        Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες σχολές αλλά στη δική μου ο λέκτορας έχει 19 ώρες διδασκαλία τη βδομάδα και για να γίνει επίκουρος πρέπει να καταθέσει μια μονογραφία τύπου διδακτορικού. Για να γίνει λέκτορας απαιτούνται 2 μονογραφίες και διδακτική εμπειρία (εδώ μπλοκάρουν όσους δε γουστάρουν γιατί δεν τους δίνουν ώρες με το 407) ενώ κάθε βαθμίδα απαιτεί μια μονογραφία. Έχουμε λοιπόν 2 για να γίνεις λέκτορας, 1 για επίκουρος, μια για αναπληρωτής και μία για τακτικός σύνολο 5 μονογραφίες.
        Δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο.

        Στη Γερμανία ζητάνε το διδακτορικό και την υφηγεσία. Το διδακτορικό είναι περί τις 200 σελ. και η υφηγεσία ξεκινάει από 350 και φτάνει μέχρι 700. Μέσος όρος είναι οι 450-500 σελίδες. Δηλ. με συνολικά 700 σελίδες γίνεται κάποιος καθηγητής σε ηλικία κάτω από 40. Στην Ελλάδα ζητάνε 400 για να τον κάνουν λέκτορα και 1000 για να γίνει καθηγητής σε ηλικία πάνω από 50 κι αν τα κόμματα τα βρουν και δεν τον μπλοκάρουν.

        Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι σήμερα δεν είναι τυχαίο που γίνονται καθηγητές όσοι έχουν γονείς που ξέρουν να τους καθοδηγήσουν ήδη από την αρχή των σπουδών τους. Φαντάσου τι θα γίνει όταν η Διαμαντοπούλου θα περάσει αυτά που θα περάσει. Μόνο ψυχοπαθείς θα πιάνουν τα κριτήρια. Διότι όποιος έχει μια φυσιολογική προσωπική ζωή δε θα κάθεται να τους κάνει τα κέφια.

        Δεν αμφισβητώ ότι υπάρχουν ευτράπελα όπως η εκλογή σε ανώτερη βαθμίδα αρθρογράφου της Αυγής με το αιτιολογικό ότι τα άρθρα που έγραψε στην αυγή αν τα είχε κάνει βιβλίο θα έβγαζαν ένα βιβλίο. Δε νομίζω να είναι τυχαίο το ότι ο τύπος είναι ΣΥΡΙΖαίος.

  2. o βουνίσιος avatar
    o βουνίσιος 05/07/2011 15:21:49

    Επί της αρχής του, ο νόμος-πλαίσιο για τα πανεπιστήμια είναι ένα πολιτικό και νομικό έκτρωμα.
    Με τις αλλαγές που προτείνονται είναι κάτι παραπάνω από δεδομένο ότι η κυβέρνηση « εισβάλει» στα πανεπιστήμια για να καταφέρει πολύπλευρη υπονόμευση και πολιτισμική άλωση που θα έχει επιπτώσεις στην κοινωνική συγκρότηση της υποκειμενικότητας.
    Δυστυχώς, όλα δείχνουν ότι η υπουργός παιδείας καταργεί πραξικοπηματικά το άρθρο 16 του συντάγματος που προβλέπει ανώτατη εκπαίδευση με πλήρη αυτοδιοίκηση και ακαδημαϊκή ελευθερία με ελευθερία διδασκαλίας και ελευθερία της έκφρασης.

  3. victoria (true) avatar
    victoria (true) 05/07/2011 15:56:32

    Ευχαριστούμε για το πολύ χρήσιμο άρθρο.
    Προσωπικά, μερικά σημεία τώρα τα κατάλαβα, είναι αδύνατο να κατανοήσει κανείς τι εισηγούνται από τα μμε.

  4. Komis Montechristo avatar
    Komis Montechristo 05/07/2011 16:17:50

    Δεν υπάρχει τομέας που το πασοκικό καθεστώς να μην τινάζει στον αέρα...αλλά υπάρχει μια απλή απορία:ΤΩΡΑ βγαίνουν οι καθηγητές πανεπιστημίου και διαμαρτύρονται;ΤΟΣΑ χρόνια ''κεντροαριστερές'' και ''αριστερές'' δυνάμεις ψηφίζουν...δεν έβλεπαν ότι η φωτιά και το δικό τους σπίτι θα πιάσει;κλεισμένοι,όμως,στο δικό τους κόσμο πίστευαν πως,με το ΠΑΣΟΚ,όλα θα είναι ωραία και καλά....τώρα,όπως λέει και μια σοφή παροιμία,''τρέξτε γειτόνοι δεν γλιτώνει''....

  5. sawas avatar
    sawas 05/07/2011 16:46:45

    Πολύ καλή ανάλυση του Νέου Νόμου έκανε ο Κωστα Σταματης καθηγητής φιλοσοφίας του δικαίου στο τμήμα νομικής του ΑΠΘ

    http://tinyurl.com/6xblcdz

  6. Heaven avatar
    Heaven 05/07/2011 17:30:20

    πολυ κατατοπιστικο αρθρο, επικεντρωνει στα κυρια σημεια του νομοσχεδιου!!

  7. Arianos avatar
    Arianos 05/07/2011 17:52:04

    Σοβαρή προσέγγιση από ειδήμονα του θέματος!

  8. Κώστας Δημητρίου avatar
    Κώστας Δημητρίου 05/07/2011 18:26:46

    ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟ.
    ΔΕΝ ΛΥΝΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ.
    ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ Λ.Χ. ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ ΤΡΙΕΤΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ... ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ Η ΛΗΨΗ ΠΤΥΧΙΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΡΙΕΤΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΔΙΕΤΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, ΩΣΤΕ Ο ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΑΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΣ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗΣ ΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ; ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΟΤΙ ΟΣΟΙ ΗΔΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΠΤΥΧΙΟΥ ΑΕΙ ΤΕΤΡΑΕΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΣΗΣ, ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗΣ ΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ ΜΕ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ ΕΣΤΩ ΜΙΑ ΠΕΝΤΑΕΤΗ Ή ΔΕΚΑΕΤΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ. ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ... (ΚΙ ΕΧΟΥΜΕ ΑΡΚΕΤΟΥΣ) ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΠΤΥΧΙΟ ΤΡΙΕΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΣΗΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ (ΚΑΙ ΣΕ ΑΓΝΩΣΤΗΣ Ή ΑΜΦΙΒΟΛΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΑΕΙ) ΚΑΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΜΕ ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΕΙ ΤΕΤΡΑΕΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΣΗΣ. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΜΕΡΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΡΗΞΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΠΑΛΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΙΣΗ, Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΑΧΥΡΥΘΜΗ...

  9. Manolios avatar
    Manolios 05/07/2011 18:35:00

    Τρίχες! Περίμενα πραγματικές αλλαγές και όχι για τα μάτια του κόσμου.... Για να αλλάξει το πανεπιστήμιο πρέπει να αλλάξει ο τρόπος διοίκησης. Απέτυχε γιαυτό στο παρελθόν. Με απογοήτευση βλέπω ότι το προσχέδιο είναι σχεδιασμένο για να ξαναβγούν οι ίδιοι οι πρυτάνεις και δεν θα αλλάξει τίποτα όταν τα πρώτα 8 μέλη είναι εκλεγμένα εκ των έσω! Οι πρυτάνεις θα επικρατήσουν και πάλι και οι 8 θα είναι δικοί τους. Οι οποίοι θα βγάλουν άλλους 8 εξωτερικούς πάλι δικούς τους, για να εκλέξουν τους ίδιους στις υπηλές θέσεις. Δεν αλλάζει τίποτα με αυτό το νομοσχέδιο, δεν είναι ριζικό. Θα πληρώνουμε το συμβούλιο τζάμπα. Κρίμα η Διαμαντοπούλου δεν τόλμησε να αλλάξει τίποτα ριζικά.

  10. Strange Attractor avatar
    Strange Attractor 05/07/2011 19:00:02

    Εξαιρετική τοποθέτηση, εξαιρετικό άρθρο.

  11. Επώνυμος avatar
    Επώνυμος 05/07/2011 19:11:11

    Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Υπάρχουν και θετικές ρυθμίσεις, όμως η αλήθεια είναι ότι σε γενικές γραμμές το νομοσχέδιο είναι ΤΡΑΓΙΚΟ.

    Θετική ρύθμιση είναι ο περιορισμός των εξελίξεων των μελών ΔΕΠ από πέντε (λέκτορας-επίκουρος-μόνιμος επίκουρος-αναπληρωτής-τακτικός) σε τρεις (επίκουρος-αναπληρωτής-τακτικός). Ανταποκρίνεται στη σύγχρονη διάρθρωση του επιστημονικού προσωπικού. Ο θεσμός του λέκτορα απευθυνόταν σε 28χρονους που μόλις είχαν τελειώσει το διδακτορικό τους και απαιτούσε δύο δημοσιεύσεις και εμπειρία βοηθού. Σήμερα βλέπεις υποψήφιους λέκτορες 40 χρονών, με άπειρο επιστημονικό έργο, που δεν συγκρίνεται, καμιά φορά με αυτό των 60χρονων καθηγητών που τους κρίνουν! Να έχει ο υποψήφιος λέκτορας πλήθος διεθνών συνεδρίων και γενική αναγνώριση εντός και εκτός Ελλάδος και ο πρωτοβάθμιος που τον κρίνει να μην έχει βγει από τα σύνορα και να μην τον ξέρει κανένας! Αυτό δεν είναι μόνον θέμα αναξιοκρατίας, είναι και ότι η σημερινή γενιά διδακτόρων έχει άλλες δυνατότητες πρόσβασης σε πηγές γνώσης και έρευνας. Καθώς και σε κονδύλια.

    Το νομοσχέδιο έχει δύο βασικά προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι υπάρχει διάχυτη μια ξενολαγνεία. Το βασικό μοτίβο της κυβέρνησης του Μνημονίου ότι "είμαστε ανίκανοι να λύσουμε τα προβλήματά μας, θα μας τα λύσουν λοιπόν οι ξένοι, που τα πάνε τόσο καλά στις χώρες τους". Παραβλέπει αυτό δύο βασικά πράγματα. Το πρώτο είναι ότι τα Πανεπιστήμια είναι ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ λιγάκι "κόζα νόστρα", έχουν παντού τους άγραφους κανόνες τους, για να το πούμε έτσι ευγενικά, και υπάρχουν παντού κλίκες και φράξιες. Με αυτό το δεδομένο, είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι η συναλλαγή, τα βύσματα και η αναξιοκρατία μπορούν θαυμάσια να συνεχιστούν ακόμη και με τους ξένους μέσα. Δεν είναι πολύ διαφορετική η νοοτροπία στα ξένα πανεπιστήμια και, από όσο ξέρω, τα πειραματικά δεδομένα τα "πειράζουν" σε όλον τον κόσμο και όχι μόνον στο Ελλαδιστάν.

    Το δεύτερο είναι ότι δεν αντιμετωπίζει το βασικό πρόβλημα των Πανεπιστημίων, που είναι ότι υπάρχει μια πολύ έντονη διάθεση και πολύ οργανωμένη, για "φυλάκιση" της γνώσης και για μη διάδοσή της, προκειμένου να βγάλουν λεφτά οι καθηγητές από το ιδιωτικό επάγγελμα. Αυτό βέβαια λειτουργούσε περισσότερο όσο δεν υπήρχε το Ίντερνετ (αχ αυτό το Ίντερνετ...). Το Ίντερνετ επέτρεψε διάχυση της γνώσης και αφαίρεσε από τους καθηγητές το προνόμιο του να "μοιράζουν" τη γνώση. Παράλληλα, όμως, η άνοδος του γνωσιολογικού επιπέδου εκτός Πανεπιστημίου, διεύρυνε και ενίσχυσε τα συμπλέγματα κατωτερότητας πολλών καθηγητών, που με τρόμο βλέπουν εξωπανεπιστημιακούς να διαπρέπουν επιστημονικά και το Πανεπιστήμιο να είναι, επιστημονικά, φτωχός συγγενής. Υπάρχουν σήμερα κλινικές του ΕΣΥ (ναι, του παρεξηγημένου Δημόσιου Νοσοκομείου!) που εφαρμόζουν πρωτοποριακές ιατρικές μεθόδους που οι καθηγηταράδες ούτε καν τις ξέρουν στις Πανεπιστημιακές κλινικές. Οπότε βλέπεις τους καθηγητάδες να λένε "ας κρατήσουμε τουλάχιστον το τσιφλίκι μας, το Πανεπιστήμιο, να βγάζουμε λεφτά από εκεί" και γαντζώνονται ακόμη πιο σφιχτά στα προνόμιά τους.

    Το τελευταίο αυτό πρόβλημα είναι και το σοβαρότερο. Επηρεάζει πολλαπλά την επιστημονική παραγωγή στη χώρα μας και κατατείνει σε μια τεράστια αναξιοκρατία, που καταστρέφει τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας και στέλνει τα καλύτερα μυαλά μονίμως στο εξωτερικό. Πόσοι και πόσοι καθηγητές δεν έβγαλαν ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ ή αυτά που έβγαλαν ήταν της πλάκας, προκειμένου αύριο τα παιδιά τους, ως υποψήφιοι λέκτορες, να μην έχουν κανέναν ανταγωνισμό ή οι ίδιοι να παραμείνουν μόνοι ιδιώτες επαγγελματίες στο "χρυσοφόρο" γνωστικό τους αντικείμενο; Χαμός... Και αυτές οι μεθοδεύσεις στερούν από τον ανθό της ελληνικής νεολαίας (αυτούς που ξεσκίστηκαν στο διάβασμα στα 17 τους για να περάσουν στις πανελλαδικές) από τη δυνατότητα να αναπτυχθούν επιστημονικά, αλλά ακόμη και για να αποκτήσουν τις γνώσεις που χρειάζονται για να γίνουν στοιχειωδώς σωστοί επιστήμονες...

    Η αναξιοκρατία αυτή είναι στη βάση της ελληνικής αναξιοκρατίας και όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Κακές νομικές σχολές βγάζουν κακούς δικαστές, κακές οικονομικές σχολές βγάζουν τη φάρα των λογιστών, κακές πολυτεχνικές σχολές βγάζουν τους αρχιτέκτονες της αντιπαροχής και των ΓΟΚ που κατέστρεψε το ελληνικό τοπίο και τις υπέροχες ελληνικές πόλεις του χθες.

    Η λύση, για μένα, είναι να αφήσουμε τις ανεξάρτητες αρχές και να διατυπωθεί ως ιδιώνυμο πειθαρχικό αδίκημα η υπονόμευση της επιστήμης για ιδιοτελείς σκοπούς (όλοι δα ξέρουμε πώς γίνεται αυτό), που θα εξετάζεται από πειθαρχικό συμβούλιο αποτελούμενο από εκπροσώσπους του Πανεπιστημίου, του Υπουργείου, δικαστές και κληρωτούς εκπροσώπους της κοινωνίας. Μόνον αυτό χρειάζεται. Καθώς και να δοθεί η ελευθερία στα Πανεπιστήμια να αξιοποιήσουν τους πόρους τους και την περιουσία τους ΕΛΕΥΘΕΡΑ.

    Και πιστεύω ότι αν λυθεί αυτό, το ελληνικό Πανεπιστήμιο θα αναπνεύσει. Χωρίς τη βοήθεια των ξένων. Δεν τη χρειαζόμαστε. Ούτε τη βοήθεια άλλων εξωπανεπιστημιακών παραγόντων. Το Πανεπιστήμιο θα είναι πάντοτε λίγο κόζα νόστρα, είναι στη φύση του. Αυτό είναι και καλό, του δίνει την αναγκαία αυτοτέλεια, δεν είναι μόνον κακό. Αρκεί να αξιοποιηθεί για καλό, για την ακαδημαϊκή αυτονομία και όχι για κακό, για να προωθείται το ιδιωτικό επάγγελμα των καθηγητών και η επαγγελματική αποκατάσταση των παιδιών τους (συνηθέστατα με ξεδιάντροπή διαδοχή του μπαμπά ή της μαμάς στο ίδιο γνωστικό αντικείμενο...).

    • ΒΙΣ avatar
      ΒΙΣ @ Επώνυμος 05/07/2011 20:24:56

      Αγαπητέ Επώνυμε, γνωρίζεις από τα σχόλιά μου εδώ ότι δεν ανήκω στην κατηγορία των ευρωλιγούρηδων. Θα πω όμως ότι θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι από το 1974 και εδώ στα ΑΕΙ αποτύχαμε τραγικά. Φτάσαμε στο σημείο ένα τεράστιο ποσοστό του προϋπολογισμού τους να πηγαίνει σε αποκαταστάσεις ζημιών που προκαλούν διάφορα αριστερίστικα γκρουπούσκουλα και μεμονωμένοι χουλιγκάνοι. Ο κοσμήτορας του Μαθηματικού της Αθήνας είπε προ ολίγων ετών σε συνάδελφό του που πρότεινε να μπουν σιδεριές στα παράθυρα για να μην γίνονται κλοπές "ας μην προκαλέσουμε!". Η κατάσταση είναι ΤΡΑΓΙΚΗ.
      Ε λοιπόν, μέχρι να μάθουμε ότι ένα Πανεπιστήμιο είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και ότι ένα Πανεπιστήμιο είναι ο καθρέφτης μιας χώρας, ας παραδώσουμε τη διοίκηση σε ξένους, εν μέρει τουλάχιστον, αν αυτοί αντέξουν φυσικά. Το λέω πολύ ωμά και το λέω εδώ και χρόνια.
      Και όταν επιτέλους γίνουμε υπεύθυνοι πολίτες και αφαιρεθεί το καρκίνωμα του κομματισμού από τα Πανεπιστήμια, ας επανεξετάσουμε την κατάσταση και ας στείλουμε τους ξένους σπίτια τους.
      Δοκιμαστήκαμε εδώ και 40 σχεδόν χρόνια και αποτύχαμε οικτρά.
      Αν δεν γίνει ΤΩΡΑ κάτι με τα ΑΕΙ, θα ιδρυθούν συντομότατα 1-2 καλά ιδιωτικά ΑΕΙ και πλέον όσοι μπορούν θα στέλνουν τα παιδιά τους εκεί. Τα τωρινά κρατικά ΑΕΙ θα απαξιωθούν ακόμα περισσότερο.
      Δεν με ενδιαφέρει αν η διοίκηση του Πανεπιστημίου Αθηνών, για παράδειγμα, ασκείται (και) από Άγγλους, Γάλλους, Γερμανούς, Πορτογάλους. Αυτή τη στιγμή πρύτανης είναι ένας κύριος Πελεγρίνης, ίσως καλός επιστήμονας στον κλάδο του, αλλά σε παρακαλώ να περάσεις από τα Προπύλαια, με τον καταυλισμό που έχουν κάνει εδώ και 1 χρόνο μερικοί απατεώνες από το Αφγανιστάν, και πες μου μετά τι σκέφτεσαι για αυτόν....

      • Επώνυμος avatar
        Επώνυμος @ ΒΙΣ 06/07/2011 00:27:31

        Η λύση του προβλήματος σε αυτά που αναφέρεις είναι το άσυλο. Η κατάργηση του ασύλου. Η ουσιαστική κατάργηση του ασύλου. Όποιον ξένο και αν φέρεις να διοικήσει, αν έχει άσυλο, τα ίδια και χειρότερα θα πάθει. Από την άλλη, αν καταργήσεις το άσυλο, τα καταφερνουμε μια χαρά και μόνοι μας.

        Το άσυλο όμως είναι στημένο παιχνίδι για να συντηρείται το γνωστό παρακράτος.

        Συνεπώς, τις απόψεις σου δεν μπορώ να τις χαρακτηρίσω σαν τίποτε άλλο παρά ευρωλιγούρικες. Δεν υπάρχει τίποτε που να με εκνευρίζει περισσότερο από τέτοιου είδους συμπλεγματικές απόψεις που χάνουν την ουσία του πράγματος.

        Αν δεν σου αρέσει, να πας να μεταναστεύσεις. Εμείς εδώ θέλουμε να αυτοδιοικηθούμε. Και θα αυτοδιοικηθούμε.

        • Αίθρα avatar
          Αίθρα @ Επώνυμος 06/07/2011 15:25:36

          +1000 για άσυλο.

  12. Κώστας Ροδινός avatar
    Κώστας Ροδινός 05/07/2011 19:25:31

    Aγαπητή Εφη,
    εξαιρετική παρουσίαση.

  13. ΒΙΣ avatar
    ΒΙΣ 05/07/2011 20:15:00

    Κυρία Μπάσδρα, θα σας κάνω δύο μόνο ερωτήσεις:
    1. Θεωρείτε ότι οι πρυτάνεις μέχρι στιγμής, με τον τρόπο που εκλέγονται, έχουν πετύχει στο έργο τους; Και δεν αναφέρομαι στον πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης Ιωακείμ Γρυσσπολάκη, που αποτελεί φωτεινή εξαίρεση.
    2. Αν ένας πρύτανης ξένου πανεπιστημίου περνούσε έξω από ένα ελληνικό πανεπιστήμιο και αν έμπαινε μέσα σε αυτό, η εντύπωση που θα αποκόμιζε πιστεύετε ότι θα τιμούσε το ελληνικό πανεπιστήμιο και τη διοίκησή του;

    • effie B. avatar
      effie B. @ ΒΙΣ 06/07/2011 08:11:16

      Αγαπητε ΒΙΣ,
      1. θεωρω οτι πολλοι απο αυτους εχουν προσπαθησει. Μην ξεχναμε οτι ολοι εχουν εκλεγει μεσα απο ενα συστημα που πνιχτηκε στην κομματοκρατια και επομενως εχει ορους συναλλαγης. Κυριο στοιχειο στην οποια μεταρρυθμιση θα πρεπει να αποτελει η διακριση των ρολων του καθενα μας: οι φοιτητες να ασχολουνται με τα φοιτητικα και το ΔΕΠ με τη διδασκαλια και την ερευνα. Το καινουριο νομοσχεδιο αν και περιεχει πολλα θετικα σημεια εν τουτοις πασχει στο "οραμα": το πανισχυρο συμβουλιο διοικησης με τον τροπο που συγκροτειται θα δημιουργησει παρα θα λυσει προβληματα, δεν τολμα να καταργησει το ασυλο, δεν τολμα την αξιοκρατια στις εξελιξεις (κλειστες διαδικασιες), δεν τολμα μια νεα διαρθρωση σπουδων.
      2. Η εξωτερικη οψη των περισσοτερων ελληνικων πανεπιστημιων εχετε απολυτο δικαιο ειναι τραγικη. Για να μην τα απαξιωνουμε και τα ισοπεδωνουμε ολα ομως η εσωτερικη οψη ειναι σε παρα πολλες περιπτωσεις διαφορετικη. Το ελληνικο δημοσιο πανεπιστημιο εχει νησιδες αριστειας που συγκρινονται με τα μεγαλυτερα και πιο φημισμενα πανεπιστημια στον κοσμο (http://www.antinews.gr/2011/06/06/104878/). Και ολα αυτα με την πενιχροτατη χρηματοδοτηση. Ενα ειναι σιγουρο: χρειαζομαστε μια αλλη οπτικη για τα σχολεια και τα πανεπιστημια μας, που περναει κυριως απο την προσωπικη προσπαθεια και τη διαθεση για προσφορα και δημιουργια. Οπως και στο προβλημα της γενικοτερης κρισης το στοιχημα τελικα θα το κερδισουμε μονοι μας.

      • Επώνυμος avatar
        Επώνυμος @ effie B. 06/07/2011 10:01:41

        Νομίζω ότι οι κλειστές εξελίξεις στην ελληνική πραγματικότητα είναι "αναγκαίο κακό". Η ανοιχτή εξέλιξη δεν συντείνει στην αξιοκρατία, παρά μόνον στη δυνατότητα των εχθρών ενός μέλους ΔΕΠ να κάνουν πέρα τον ενοχλητικό. Να του κουνάνε μονίμως απειλητικά το δάχτυλο.

        Το θέμα είναι να έχει το Πανεπιστήμιο σωστούς ανθρώπους. Για την ακρίβεια, τους καλύτερους. Αυτό προϋποθέτει ουσιαστική αξιοκρατία, την οποία αυτή τη στιγμή το Πανεπιστήμιο υπονομεύει με κάθε δυνατό τρόπο. Δεν είναι θέμα προσωπικού, δεν είναι θέμα δηλαδή μόνον ανθρώπων, είναι θέμα του να ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ και να επιβάλλει η κοινωνία μια διαφορετική μεταχείριση.

        Π.χ.: γνωρίζω πρόσφατη περίπτωση που το παιδί καθηγητή πανεπισημιακής σχολής, μόναδικός υποψήφιος για μια θέση λέκτορα, απορρίφθηκε από υποψήφιος και δεν εξελέγη (άγονη η θέση). Πέρα από το αν υπήρχαν οι (συνήθεις...) εσωτερικές κόντρες και τριβές που ενδεχομένως να ενίσχυσαν αυτό το αποτέλεσμα, η ουσία είναι ρε παιδιά ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΜΟΝΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΛΕΚΤΟΡΑΣ το παιδί καθηγητή του ίδιου γνωστικού αντικειμένου! Διότι, ξέρετε, για να γίνει αυτό δυνατόν, σημαίνει ότι προηγουμένως έχουν στερήσει τη δυνατότητα από ένα σωρό άξιους επιστήμονες να προοδεύσουν. Τους αποθαρρύνουν με διάφορους τρόπους, τους βάζουν "λίαν καλώς" στα διδακτορικά με ασήμαντη αφορμή και στημένες ερωτήσεις στην υποστήριξη, δεν τους δίνουν καν θέμα διδακτορικού ή, αν τους δώσουν φροντίζουν να τελειώσει στα δεκαπέντε χρόνια (άρα, οι περισσότεροι θα τα παρατήσουν), και λοιπά και λοιπά. Τι να λέμε τώρα. Αυτή όλη η καταστροφική για την επιστήμη διεργασία είναι που οδηγεί στο να κατεβαίνει μόνος υποψήφιος ο γιος του καθηγητή του ίδιου (φυσικά...) γνωστικού αντικειμένου.

        Το λοιπόν, στη συγκεκριμένη διαδικασία βγήκε η εισηγητική έκθεση αρνητική για το υποψήφιο βλαστάρι με ψήφους 2-1. Στη συνέχεια, όμως, και τα μέλη του εκλεκτορικού σώματος δεν τόλμησαν να ψηφίσουν υπέρ του τέκνου και τελικά η θέση βγήκε (έστω και κατά πλειοψηφία) άγονη. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, πολύ απλά, οι καθηγητές μας γνωρίζουν κατά βάθος ποιο είναι το σωστό και, αν υπάρξει η κατάλληλη κοινωνκή πίεση, τελικά το σωστό θα γίνει. Τα δημοσιεύματα που έβλεπαν εδώ και χρόνια το φως της δημοσιότητας για τα όργια νεποτισμού, τελικά έπιασαν τόπο. Έγινε με τη συγκεκριμένη διαδικασία ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Και θα γίνουν και άλλα. Αρκεί να εντοπίσουμε σωστά και με παρρησία τα προβλήματα. Και να υπάρξει και η κατάλληλη πολιτική βούληση να διορθωθούν, με σεβασμό στο Πανεπιστήμιο και ειλικρινή διάθεση να βοηθηθούν οι νεώτερες γενιές. Όχι με συμπλέγματα κατωτερότητας και εξωφρενικές ιδιοτέλειες.

        Και να πούμε και κάτι τελευταίο: Όσο οι καθηγητές μας παίρνουν αυτούς τους ΤΡΑΓΙΚΟΥΣ μισθούς, δεν είναι δυνατόν να θέλεις να βάλεις εκεί μέσα τους καλύτερους. Ή, και να τους βάλεις, είναι σαν να τους λες "περιμένω να κάνεις και ελεύθερο επάγγελμα". Πώς να μην επιδιώκουν μετά να καταχραστούν το πεδίο της γνώσης και να μην θέλουν να το κάνουν τσιφλίκι τους, όταν η αναγνώριση του έργου τους από την κοινωνία έχει μια οροφή που, οπωσδήποτε, δεν είναι ούτε καν αξιοπρεπής τις περισσότερες φορές. Δεν μπορείς τον νεαρό ηλεκτρολόγο της ΔΕΗ και τον εφοριακό να τους δίνεις σχεδόν τα διπλά από όσο σε νεαρό καθηγητή πανεπιστημίου. Πολύ απλά, δεν μπορείς, ως κοινωνία. Δεν επιτρέπεται. Αυτό είναι η ουσία της κοινωνικής αναξιοκρατίας.

      • Επώνυμος avatar
        Επώνυμος @ effie B. 06/07/2011 10:15:38

        Και θα έλεγα, μάλιστα, ότι ίσως είναι καλύτερα να υπάρχει μόνον μία εξέλιξη. Πέντε χρόνια δοκιμαστικά (κάτι σαν "έκτακτος" καθηγητής) και μετά μονιμοποίηση, με κλειστή ή ανοικτή διαδικασία δεν έχει και τόση σημασία (ίσως καλύτερα με κλειστή). Κάπου σαράντα-σαραντα πέντε χρονών πρέπει να έχει τελειώσει η ιστορία με τις εξελίξεις. Δεν μπορεί εξήντα χρονών ακόμη να εξελίσσεται. Να είναι υποταγμένος σε ένα σωρό πανεπιστημιακούς και εξωπανεπιστημιακούς παράγοντες που του στερούν την αυτονομία δράσης και σκέψης.

        Μα, θα μου πείτε, πώς να ελέγχονται ότι κάνουν δουλειά. Μα έτσι κι αλλιώς αυτό δεν "παίζει" και τόσο. Ή έχεις μέσα σωστούς και φιλότιμους ανθρώπους που κάνουν δουλειά, ή δεν έχεις. Κανένα σύστημα δεν πρόκειται να σου αλλάξει τους ανθρώπους που έχεις. Τουλάχιστον σε όσους καλούς έχεις, δώσε τους τη δυνατότητα να είναι ουσιαστικά ελεύθεροι στη δυνατότητα επιστημονικής ανάπτυξης. Το σημερινό σύστημα των πολλών εξελίξεων με τη συνεχή ομηρία του μέλους ΔΕΠ δεν του δίνει τη δυνατότητα να κάνει τίποτα. Παρά μόνον να προσποιείται, συνήθως, ότι παράγει πρωτότυπο επιστημονικό έργο, προκειμένου να περάσει τις εξελίξεις. Είναι-δεν είναι καλός... Και αν δεν είναι, πάει κι έρχεται, λογικό είναι να προσποιείται ότι κάνει δουλειά. Το χειρότερο είναι, να είναι καλός και να μπαίνει στο τρυπάκι της προσποίησης ότι κάνει επιστήμη...

        Παλιότερα με το σύστημα της έδρας υπήρχαν και κακοί καθηγητές, όμως οι καλοί έκαμναν ΔΟΥΛΕΙΑ. Σήμερα ούτε καλοί, ούτε κακοί μπορούν να κάνουν δουλειά. Πιστεύω ότι αν γίνουν πρωτοβάθμιοι σε παραγωγική ηλικία (και όχι προς το τέλος της καριέρας τους), τότε θα είναι όλα πιο εύκολα.

  14. Γαρμπής Διονύσης avatar
    Γαρμπής Διονύσης 06/07/2011 02:14:45

    Εύστοχα η αρθρογράφος καταλήγει στις προϋποθέσεις με τις οποίες το πανεπιστήμιο θα μπορούσε να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης: «αξιακή συνεισφορά και προσφορά και αυταπάρνηση», από την πλευρά των πανεπιστημιακών, «ευθύνη για θωράκιση και προάσπιση και αξιοπιστία και ανταγωνιστικότητα», από την πλευρά της πολιτείας.
    Η λειτουργία των Πανεπιστημίων αποτελεί τμήμα του δημόσιου βίου. Εάν η υπευθυνότητα και η εντιμότητα δεν χαρακτηρίζουν με σαφήνεια συνολικά τον δημόσιο βίο, δεν θα χαρακτηρίζουν ούτε τα πανεπιστήμια. Εάν η πίστη σε υψηλές αξίες και αρχές δεν καθορίζει τη συμπεριφορά των ανθρώπων, οποιοσδήποτε νόμος κι αν εκδοθεί, θα έχει υψηλή την πιθανότητα να καταστρατηγηθεί ή να εφαρμοσθεί εξ’ αρχής με στρεβλώσεις.
    Είναι θετική οποιαδήποτε πρακτική μειώνει τον κομματισμό στις διαδικασίες ανάδειξης διοικητικών οργάνων στα πανεπιστήμια.
    Σε σχέση με το προωθούμενο νομοσχέδιο, ο γράφων πιστεύει ότι θα πρέπει να διερευνηθεί το συνταγματικώς (και λογικώς) ορθόν των ρυθμίσεων για συμμετοχή εξωπανεπιστημιακών στην διοίκηση των πανεπιστημίων. Επίσης, η διάταξη εκείνη που προβλέπει επιλογή πρύτανη, μη προερχόμενου από το εκπαιδευτικό ίδρυμα στο οποίο θα κληθεί να πρυτανεύσει.
    Εξαιρετικής σημασίας για ένα σύγχρονο πανεπιστήμιο θα ήσαν ρυθμίσεις που θα εξασφάλιζαν την αξιοκρατία και την διαφάνεια. Το ίδιο το πανεπιστήμιο να αναζητεί, να εντοπίζει, να παρακινεί και να προωθεί όσους από τους φοιτητές ή από το επιστημονικό προσωπικό αξίζει (με κριτήρια επιστημονικά) να προωθούνται. Να προβλέπεται αξιόπιστη διαδικασία για την πλήρη διερεύνησης παραπόνων όλων όσων εκφράζουν υπόνοιες ότι αδικούνται. Να οργανωθεί η φοιτητική μέριμνα (καταλύματα κλπ), ώστε να μην αναλώνεται ο χρόνος των φοιτητών στην φροντίδα για την φυσική επιβίωση. Για να θεσπίσει η πολιτεία ν+2 έτη σπουδών θα πρέπει να έχει εξασφαλίσει τουλάχιστον ν+1 έτη πλήρους φοιτητικής μέριμνας. Οι σπουδές των νέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να μην εξαρτώνται από την οικονομική τους κατάσταση.
    Διονύσης Γ. Γαρμπής

  15. yiannos avatar
    yiannos 06/07/2011 16:43:58

    χώρα δεν έχουμε, θέλουμε πανεπιστήμια.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.