#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
05/06/2012 08:45
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Χωρίς κόπο σήμερα, δεν θα υπάρχει κέρδος αύριο



Στις αρχές του περασμένου Μαρτίου, οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπέγραψαν, σε χρόνο ρεκόρ, ένα νέο δημοσιονομικό σύμφωνο.  Τα βασικά του στοιχεία αφορούν στην εφαρμογή εσωτερικών κανόνων χρέους, που σε ιδανικές συνθήκες θα πρέπει να επικυρωθούν συνταγματικά, όμοιους με αυτούς που επέβαλλε η Γερμανία το 2010 για περιορισμό του χρέους της.

Μετά όμως από τις εκλογές στην Γαλλία και στην Ελλάδα, τα αριστερά κόμματα εξέφρασαν την αντίθεσή τους σε αυτό το σύμφωνο.

Ο Ολάντ απαιτεί και την παράλληλη εφαρμογή ενός συμφώνου ανάπτυξης, ενώ τα αριστερά κόμματα της Ελλάδας θέλουν την κατάργηση όλων των μέτρων λιτότητας.

Το ερώτημα τώρα είναι: Μήπως τα σύμφωνα σταθερότητας και ανάπτυξης είναι αντίθετα το ένα προς το άλλο, ή  αποτελούν  διασυνδεδεμένες αναγκαιότητες;

Η επαναφορά της οικονομικής ανάπτυξης είναι ένας μακροπρόθεσμος στόχος. Η θεωρία της ανάπτυξης θέλει επενδύσεις στην εκπαίδευση, στην έρευνα, στις υποδομές κλπ. προκειμένου να επιτευχθεί η μελλοντική οικονομική ευμάρεια.

Τα βραχυπρόθεσμα πακέτα τόνωσης δεν αποδίδουν μακροπρόθεσμα, και αποτελούν απλές αναλαμπές.  Τέτοιου είδους πακέτα δεν συντελούν στην ανάπτυξη, και απλά βοηθούν για ένα ή δυο χρόνια.

Ακόμη και αν πιστεύαμε στην ωφελιμότητα τους, έρχεται η πρόσφατη οικονομική έρευνα και την καταρρίπτει. Οι Reinhard και Rogoff, δυο πασίγνωστοι οικονομολόγοι (μακροοικονομίας) του Harvard, απέδειξαν πως αν η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ είναι πάνω από 80%, η ανάπτυξη θα μειωθεί.

Η εφαρμογή αυτού του επιστημονικού ευρήματος στην ευρωπαϊκή περίπτωση είναι κάτι το απλό.  Σε μια περίοδο κρίσης της εμπιστοσύνης, που προκλήθηκε από υψηλά χρέη, τα πακέτα ανάπτυξης που χρηματοδοτούνται μέσω ελλειμμάτων ή υψηλότερης φορολόγησης δεν θα επηρεάσουν ούτε βραχυπρόθεσμα, ούτε μεσοπρόθεσμα, αλλά ούτε και μακροπρόθεσμα.

Σύμφωνα με τους κεϋνσιανούς οικονομολόγους, στη διάρκεια μιας κρίσης εμπιστοσύνης, δεν υπάρχουν ελπίδες επιτυχίας μιας πολιτικής τόνωσης της ζήτησης. Και αποτελεί μεγάλη έκπληξη, πως κάποιοι πολιτικοί, και ειδικά τα αριστερά κόμματα, δεν έχουν διδαχτεί τίποτα από τα δυο τελευταία χρόνια.

Το σημερινό πρόβλημα του υψηλού δημόσιου χρέους, και των ελλειμμάτων, αποτελεί πρόβλημα όλων των ευρωπαϊκών οικονομιών. Στην ουσία, δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για να χρηματοδοτηθούν τα αναποτελεσματικά, ούτως ή άλλως, μέτρα ανάπτυξης.

Η γερμανική προσέγγιση, που δίνει έμφαση στον ορθολογισμό των δημοσιονομικών μεγεθών, ταιριάζει απόλυτα με τα τελευταία επιστημονικά ευρήματα στην μακροοικονομία.

Το δημοσιονομικό σύμφωνο είναι το τελευταίο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. 25 χώρες συμφώνησαν, με την Βρετανία (πατρίδα του Κέυνς), και την Τσεχία, να είναι οι μόνες που διαφώνησαν. Βασικός όρος της ανάπτυξης είναι η σταθερότητα που προέρχεται από την υγιή δημοσιονομική πολιτική. Η σταθερότητα δεν κοντράρεται με την ανάπτυξη, αλλά την συμπληρώνει.

Όμως, ως αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών στην Ευρώπη, ακόμη και η Γερμανία άρχισε να υποστηρίζει την ανάγκη κάποιων παραχωρήσεων προκειμένου να τονωθεί η ανάπτυξη. Οι Γερμανοί πολιτικοί άρχισαν να συζητούν το ενδεχόμενο ενός συμφώνου ανάπτυξης που θα συμπληρώνει εκείνο της σταθερότητας. Είναι άραγε μια καλή ιδέα για την ευρωζώνη; Τι μας λέει η ιστορία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;

Για να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, ας δούμε λίγο το παρελθόν της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Το 1995, ο τότε υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Theodor Waigel, πρότεινε ένα σύμφωνο σταθερότητας για την ευρωζώνη. Παρόμοιο με το σημερινό δημοσιονομικό σύμφωνο, το σύμφωνο εκείνο  έδινε μεγάλη έμφαση στην δημοσιονομική βιωσιμότητα.

Το σύμφωνο σταθερότητας απαιτούσε τα όρια των ελλειμμάτων να είναι κάτω του 3%, του ΑΕΠ, το συνολικό χρέος κάτω του 60% του ΑΕΠ, και να υπάρχει ισολογισμός στους προϋπολογισμούς μεσοπρόθεσμα. Επιπλέον, το τότε γερμανικό σχέδιο προέβλεπε αυτόματους μηχανισμούς αντιμετώπισης των υπερβολικών ελλειμμάτων.

Ακόμη όμως και σήμερα, αυτοί οι μηχανισμοί απουσιάζουν, και αυτός είναι ένας βασικός λόγος της αποτυχίας του εν λόγω συμφώνου τα τελευταία 12 χρόνια.

Η αντίδραση της Γαλλίας στο σύμφωνο σταθερότητας το 1995, το οδήγησε να μετεξελιχτεί σε σύμφωνο ανάπτυξης. Στο τέλος, οι δυο προτάσεις ενώθηκαν σε μία, και έτσι προέκυψε το περίφημο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που άρχισε να ισχύει το 1997. Το μόνο συστατικό ανάπτυξης που περιείχε η συμφωνία ήταν η οικονομική λογική, ότι χωρίς δημοσιονομική σταθερότητα, δεν μπορεί να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη. Αυτό ήταν, και παραμένει, ένα κρίσιμο στοιχείο.

Σήμερα υπάρχει ένα κίνδυνος που οφείλεται στο ότι ενώ πάρα πολλοί συμφωνούν για την ανάγκη σταθερότητας, δεν συμφωνούν στο τι πραγματικά σημαίνει ανάπτυξη.

Δυστυχώς, ξέρουμε πια πως το σύμφωνο σταθερότητας απέτυχε. Αν λοιπόν συμπληρώσουμε σήμερα το δημοσιονομικό σύμφωνο, με ένα λανθασμένο σύμφωνο ανάπτυξης (με έμφαση στην ζήτηση), τότε η συνολική δημοσιονομική πολιτική της ΕΕ θα αποτύχει.

Αν οι πολιτικοί ξεφύγουν από τον κανόνα που λέει ότι χωρίς σταθερότητα δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη, τότε η επόμενη κρίση είναι απλά θέμα χρόνου.

Ο μόνος τρόπος για να ανακάμψουν οι χρηματαγορές στο εγγύς μέλλον, είναι να συμφωνήσουν όλοι στην εφαρμογή του δημοσιονομικού συμφώνου. Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί οδυνηρά δημοσιονομικά μέτρα, και αυστηρή λιτότητα.

Τα οικονομικά είναι γενικά μια πολύ απλή επιστήμη: Χωρίς πόνο, δεν υπάρχει κέρδος!

theeuropean-magazine.com

S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. DIM avatar
    DIM 05/06/2012 14:41:01

    Αυτο το ακουμε για μισο περιπου αιωνα. Απο τη χουντα και μετα, στην περιοδο της σουρεαλιστικης μεταπολιτευσης.
    Επομενη απολαβη μας η επουρανια βασιλεια.

  2. sabas avatar
    sabas 06/06/2012 11:56:58

    Xωρίς κέρδος σήμερα, δεν θα υπάρχει τίποτε αύριο. Μακροπρόθεσμα θα είμαστε ολοι νεκροί...
    Η κρίση απο την εποχή του Διονυσίου των Συρακουσσών μέχρι το 2007 στίς ΗΠΑ μετά το σκάσιμο της Leehman brothers λύθηκε με την αλάνθαστη Κευνσιανή συνταγή: TΥΠΩΜΑ ΧΡΗΜΑΤΟΣ uber alles και μετά προχωράμε, με ταχύτητα βέβαια, στις μεταρυθμίσεις.
    Η κρίση μας δίδαξε πως πριν απο κάθε πρόγραμμα σταθερότητας ή ανάπτυξης ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΣΕΙ ΘΥΣΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.
    Αλλοιώς είναι καθαρή ηλιθιότητα να φτιάξεις ένα τέλειο σε απόδοση κράτος όπως πχ. το είχε πετύχει η Ισλανδία και η Ιρλανδία.
    Τα "τέλεια" κράτη απεδείχθησαν τα ευκολώτερα θύματα για τον αχαλίνωτο τραπεζικό τομέα.
    Αρα κάθε ανασυγκρότηση και κάθε επανίδρυση του κράτους πρέπει να ξεκινήσει μόνο εφ' όσον εξασφαλιστεί ο έλεγχος του τραπεζικού συστήματος, όχι απαραίτητα με κρατικοποίηση. (Θα μπορούσε να ελέγχει το κράτος με ομάδες μάνατζερ-καμικάζι που θα εργάζονται και θα αμοίβονται βάσει αποδοτικότητας). Το να κτίζεις πριουσίες με ιδρώτα και αίμα και χάσιμο ζωής, και ενα πρωί το Γκόλντεν μπόι να σου βγάζει τη γλώσσα λέγοντάς σου κατάμουτρα οτι "τον μακάκα δεν απαγορεύεται να τον εκμεταλλέυεσαι" και να σου τα παίρνει όλα μ' ένα στρίψιμο της κάνουλας της τράπεζας που σου κόβει την τραπεζική πίστη...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.