#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
30/09/2012 16:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το «τρίτο στάδιο» στην κρίση του Ευρώ

Λόγω τοῦ προσωπικοῦ φόβου διάλυσης τῆς καριέρας τους, οἱ Ευρωπαίοι πολιτικοί επιλέγουν συνειδητά. λόγω της αναποφασιστικότητας τους για οτιδήποτε άλλο νὰ ξεκάνουν τὸν Νότο στοὺς φόρους καὶ νὰ θρηνήσουμε "χαμένες γενιές". Διαβάστε ένα ενδιαφέρον άρθρο:



 

Τα δύο πρώτα στοιχεία της κρίσης του ευρώ - μια τραπεζική κρίση που προέκυψε από την υπερβολική επιρροή τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, η οποία ακολουθείται από μια απότομη πτώση της εμπιστοσύνης στις κυβερνήσεις της ευρωζώνης - έχουν αντιμετωπιστεί με επιτυχία, ή τουλάχιστον εν μέρει. Αλλά αυτό αφήνει άθικτο τον τρίτο, πιο μακροπρόθεσμο και πιο επικίνδυνο παράγοντα για τη κρίση: τη διαρθρωτική ανισορροπία μεταξύ Βορρά και Νότου.

Πρώτα, τα καλά νέα: Ο φόβος ότι οι τράπεζες της Ευρώπης θα μπορούσαν να καταρρεύσουν, με την πανικόβλητη απόδραση των επενδυτών προς την ασφάλεια η οποία απόδραση θα παρήγαγε μια ευρωπαϊκή Μεγάλη Ύφεση, τώρα φαίνεται να έχει περάσει. Ομοίως, ο φόβος -που τροφοδοτείται εξ ολοκλήρου από τις δυσλειτουργικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης- ότι κυβερνήσεις της ευρωζώνης θα μπορούσαν να πτωχεύσουν προκαλώντας τις ίδιες ολέθριες συνέπειες έχει αρχίσει να διαλύεται.

Το αν η Ευρώπη θα απέφευγε μια μεγάλη ύφεση συναρτάτο με το αν θα αντιμετωπίζοντο σωστά αυτές οι δύο πτυχές της κρίσης. Αλλά το άν η Ευρώπη στο σύνολό της θα αποφύγει να χάσει ολόκληρες δεκαετίες οικονομικής ανάπτυξης εξακολουθεί να μην είναι καθόλου βέβαιο, και εξαρτάται από το αν οι κυβερνήσεις του Νότου μπορούν να αποκαταστήσουν ταχύτατα την ανταγωνιστικότητα.

Η διαδικασία με την οποία η Νότια Ευρώπη κατέστη μη ανταγωνιστική ξεκίνησε από τα σινιάλα των τιμών της αγοράς - από τα κίνητρα που αυτά τα σινιάλα δημιούργησαν στους επιχειρηματίες, καθώς και από το πώς οι ορθολογικές απαντήσεις του κάθε επιχειρηματία επηρέασαν από μακροοικονομικής άποψης. Οι Βόρειοι Ευρωπαίοι με χρήματα για επενδύσεις ήταν πρόθυμοι να δανείσουν με εξαιρετικά θετικούς όρους αυτούς στο νότο που ήθελαν να ξοδεύσουν, και οι άφθονες σπατάλες προ του 2007 οδήγησαν τους εργοδότες να αυξήσουν τους μισθούς γρήγορα.

Ως εκ τούτου, η νότια Ευρώπη υιοθέτησε μια οικονομική ρύθμιση στην οποία τα επίπεδα των μισθών της, οι τιμές και τα επίπεδα παραγωγικότητας είχαν νόημα μόνο εφ' όσον δαπανούσε 13€ για κάθε 12€ που κέρδισε, με την Βόρεια Ευρώπη να χρηματοδοτεί το ελλείπον Ευρώ. Η Βόρεια Ευρώπη εν τω μεταξύ υιοθέτησε επίπεδα μισθών και της παραγωγικότητας που είχαν νόημα μόνο εφ' όσον ξόδευε λιγότερο από ένα ευρώ για κάθε ευρώ που κέρδιζε.

Τώρα αν, όπως φαίνεται να συμβαίνει, η Ευρώπη δεν θέλει ο Νότος της να δαπανά περισσότερα από ό,τι κερδίζει και ο Βορράς της να ξοδεύει λιγότερο, οι μισθοί, οι τιμές, και η παραγωγικότητα πρέπει να αλλάξουν. Αν δεν θέλουμε χάσουμε μια γενιά και να θρηνήσουμε «χαμένες δεκαετίες», τα επίπεδα παραγωγικότητας της Νότιας Ευρώπης πρέπει να αυξηθούν σε σχέση με το Βορρά, και το επίπεδο των μισθών και των τιμών πρέπει να μειωθεί κατά περίπου 30%, έτσι ώστε ο Νότος να μπορεί να πληρώσει την συνέχεια με εξαγωγές και η Βόρεια Ευρώπη να μπορεί να ξοδέψει τα κέρδη της σ’ αυτά τα προϊόντα.

Εάν είναι το ευρώ να διατηρηθεί, και αν είναι η στασιμότητα να αποφευχθεί, πέντε πολιτικά μέτρα θα μπορούσαν να επιχειρηθούν:

• Η Βόρεια Ευρώπη θα μπορούσε να ανεχθεί υψηλότερο πληθωρισμό: δύο επιπλέον ποσοστιαίες μονάδες για πέντε χρόνια θα αναλάμβανε το εν τρίτον της συνολικής προσαρμογής Βορρά-Νότου.

• Η Βόρεια Ευρώπη θα μπορούσε να επεκτείνει την σοσιαλδημοκρατία κάνοντας τα κράτη προνοίας της πιο πληθωρικά.

• Η Νότια Ευρώπη θα μπορούσε να συρρικνώσει τους φόρους της και τις κοινωνικές υπηρεσίες της σε ουσιαστικό βαθμό (Σ.τ.Μ.:στην Ελλάδα... αυξάνονται οι φόροι, αλλά περιστέλλονται και οι κοινωνικές υπηρεσίες!)

• Η Νότια Ευρώπη θα μπορούσε να αναμορφώσει τις επιχειρήσεις της για να καταστούν κινητήρες παραγωγικότητας.

• Η Νότια Ευρώπη θα μπορούσε να επιβάλει τον αποπληθωρισμό.

Η πέμπτη επιλογή είναι ίσως η λιγότερο σοφή, γιατί συνεπάγεται τις χαμένες δεκαετίες και την κατάρρευση της ΕΕ που η Ευρώπη προσπαθεί να αποφύγει. Η τέταρτη επιλογή θα ήταν υπέροχη. Αλλά, αν κάποιος ήξερε πώς να φέρει τις επιχειρήσεις της νότιας Ευρώπης στα επίπεδα παραγωγικότητας του Βορρά, θα το είχε κάνει ήδη.

Έτσι, έχουμε μείνει με ένα συνδυασμό των τριών πρώτων επιλογών, επίσης γνωστών ως «πολιτικές για την αποκατάσταση της ευρωπαϊκής ανάπτυξης» - μια φράση που εμφανίζεται σε κάθε διεθνές ανακοινωθέν. Αλλά ποτέ δεν έγιναν τα ανακοινωθέντα πιο συγκεκριμένη. Οι τεχνοκράτες της Ευρώπης καταλαβαίνουν τι σημαίνει και τί συνεπάγεται η υιοθέτηση «πολιτικών για την αποκατάσταση της ευρωπαϊκής ανάπτυξης». Όπως και κάποιοι από πολιτικούς της Ευρώπης. Αλλά οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι δεν το καταλαβαίνουν, γιατί οι πολιτικοί φοβούνται ότι το να το πουν καθαρά θα τέλειωνε την καριέρα τους.

Αλλά αν η Ευρώπη δεν υιοθετήσει κάποιο συνδυασμό των τριών πρώτων επιλογών ως στόχους πολιτικής για τα επόμενα πέντε χρόνια, θα αντιμετωπίσει ένα σκληρό δίλημμα: είτε να «χάσει δεκαετίες» για τη Νότια Ευρώπη (ίσως και τη Βόρεια Ευρώπη), είτε να συνεχίσει την πληρωμή των δημοσιονομικών ανισορροπιών Βορρά-Νότου που θα πρέπει να χρηματοδοτηθεί μέσω δημοσιονομικών μεταβιβάσεων - δηλαδή, από τη φορολόγηση του Βορρά.

Οι πολιτικοί της Βόρειας Ευρώπης θα πρέπει να γίνουν πιο σαφείς σχετικά με το τι σημαίνουν στην πραγματικότητα οι «πολιτικές για την αποκατάσταση της ευρωπαϊκής ανάπτυξης». Σε αντίθετη περίπτωση, σε δέκα χρόνια από τώρα θα αναγκαστούν να ομολογήσουν ότι η αναποφασιστικότητα του σήμερα επέβαλε τεράστιες πρόσθετες φορολογικές υποχρεώσεις για τη Βόρεια Ευρώπη. Αυτό θα ήταν πραγματική καταστροφή καριέρας.

 Project Syndicate – Απόδοση: Σωτήρης Μητραλέξης

ΣΧΟΛΙΑ

  1. apergospastis avatar
    apergospastis 30/09/2012 18:54:29

    Έξοχη επιλογή για μετάφραση και ανάρτηση. Είναι πραγματικά απίστευτο πώς οι πολιτικοί στον Βορρά έπεισαν τους ψηφοφόρους τους ότι οι 'κακοί' της υπόθεσης είναι οι Νότιοι (πολιτικοί ή πολίτες) , ενώ στην πραγματικότητα οι ίδιοι φόρτωσαν επιπλέον χρέη και λιτότητα στους πολίτες τους προκειμένου να σωθούν (όχι οι τράπεζες καθαυτές, οι οποίες είναι απαραίτητες προφανώς, αλλά) μια κοινωνική τάξη τραπεζιτών οι οποίοι δεν θα πληρώσουν καθόλου για τις άστοχες επιλογές τους (υπερδανεισμό κρατών και κατανάλωσης στον Νότο, άστοχες επενδύσεις των οικονομιών του απλού κόσμου στον Βορρά κλπ.). Γίνεται σαφές ότι το ενδεδειγμένο μείγμα πολιτικής μπορεί να εφαρμοστεί μόνο από μια διασυνοριακή συμμαχία προοδευτικών του Βορρά που θα προωθούσαν πιο επεκτατικές νομισματικές πολιτικές και πραγματικών φιλελευθέρων του Νότου που θα απελευθέρωναν τις αγορές από τα καρτέλ και τις δυσκαμψίες. Τέτοια συμμαχία όμως προϋποθέτει τελείως άλλη πολιτική τάξη στην Ευρώπη - μέχρι τότε, οι πολιτικοί του Βορρά θα απομυζούν τους πολίτες τους και σε αντάλλαγμα θα τους αφήνουν να βγάζουν το άχτι τους στον ρατσισμό, ενώ αυτοί του Νότου θα χρησιμοποιούν το παραμύθι της ανταγωνιστικότητας μέσω λιτότητας για να 'αγοράζουν' υποστήριξη από τον Βορρά, την ΕΕ, τον χρηματοπιστωτικό τομέα και τα ελεγχόμενα από αυτούς ΜΜΕ.

  2. aristos avatar
    aristos 30/09/2012 22:40:22

    Μιά κεφαλαιώδους σημασίας παράλειψη κάνει ο αρθρογράφος. Τυχαίο? δεν νομίζω...
    Δεν αναφέρει την βασική αιτία της Ευρωπαικής κρίσης: Tην Αγγλο-Αμερικανική κρίση του 2007 με την χρεοκωπία των "too big to fail" τραπεζών της Αγγλίας Northrock bank και της Αμερικής Leehman bros bank που γέμισαν τις Ευρωπαικές τράπεζες με τοξικά παράγωγα.
    Αναφέρει πάλι όμως (παραλείποντας την αιτία αυτού του φόβου των πολιτικών, τυχαία?) οτι:
    "Λόγω τοῦ προσωπικοῦ φόβου διάλυσης τῆς καριέρας τους, οἱ Ευρωπαίοι πολιτικοί επιλέγουν συνειδητά. λόγω της αναποφασιστικότητας τους για οτιδήποτε άλλο νὰ ξεκάνουν τὸν Νότο στοὺς φόρους καὶ νὰ θρηνήσουμε “χαμένες γενιές”.
    Εμείς, και ο Χέλμουτ Σμίτ με τρόπο,έχουμε αναφέρει την τις πιθανές αιτίες του φόβου τους:
    1. Eίναι εξαγορασμένοι απο τους Τραπεζίτες.
    2.Τούς "έχουν στο χέρι" για παράνομες πράξεις τους.
    3. Τους απειλούν αυτούς ή την οικογένειά τους.
    Πάντως το πόρισμά του είναι σωστό :
    Η Βόρεια Ευρώπη πρέπει να ανεχθεί υψηλότερο πληθωρισμό και να επεκτείνει την σοσιαλδημοκρατία.
    Η Νότια Ευρώπη θα μπορούσε να συρρικνώσει τους φόρους της και τις κοινωνικές υπηρεσίες της σε ουσιαστικό βαθμό υπό την προυπόθεση να λάβει την απαραίτητη οικονομική βοήθεια απο την βόρεια ώστε να αναμορφώσει τις επιχειρήσεις της για να καταστούν κινητήρες παραγωγικότητας.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.