#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
11/06/2012 09:00
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το ευρώ στο απόσπασμα...



Κάθε μέρα που περνά, η θηλιά γύρω από τον λαιμό της Ευρωζώνης σφίγγει όλο και πιο πολύ. Και όπως όλα δείχνουν, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες, κάθε άλλο παρά έχουν τρόπο να ξεφύγουν από την κρεμάλα.

Αντί να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα, αναλώνονται σε άσκοπες συζητήσεις για οικονομική μηχανική, για  ταμεία διάσωσης, για πρόσθετη βοήθεια στις τράπεζες, για εκτύπωση χρήματος και άλλα παρόμοια.

Στην ουσία του όλου προβλήματος, υπάρχει πλέον η άποψη ότι όσες ιδέες είναι οικονομικά λογικές, δεν είναι πολιτικά εφικτές, ενώ όσες  ιδέες είναι πολιτικά πιθανές, δεν έχουν οικονομικό νόημα.

Στην κορυφή της λίστας των όσων πρέπει να γίνουν βρίσκεται η ανάγκη να διορθωθούν τα καταστροφικά ελαττώματα του ευρώ, που υπάρχουν από τότε που οι 17 χώρες ενώθηκαν νομισματικά, χωρίς να ενωθούν δημοσιονομικά και χωρίς να υπάρχει συντονισμός της δημοσιονομικής τους νομοθεσίας.

Το αποτέλεσμα αυτού του ελαττωματικού αρχικού σχεδιασμού ήταν η μεγάλη απόκλιση μεταξύ των χωρών μελών στην ανταγωνιστικότητα. Από το 2000, τα εισοδήματα των Γερμανών εργαζομένων αυξήθηκαν ελάχιστα περισσότερο από την αποδοτικότητα τους, κάτι που αποτελεί τεράστιο γερμανικό πλεονέκτημα στις παγκόσμιες αγορές.

Το ίδιο διάστημα, το κόστος της Ελλάδας ανά εργασιακή μονάδα (μέσο κόστος εργασίας) αυξήθηκε κατά περίπου 40%.

Η Ελλάδα είναι απλά η πιο απείθαρχη από όλα τα «προβληματικά» παιδιά, αφού και  τα υπόλοιπα μέλη  της ευρωζώνης, μοιάζουν πιο πολύ με αυτήν, παρά με την Γερμανία.

Χωρίς δυνατότητα προσαρμογής των νομισματικών  ισοτιμιών, τα κράτη της ευρωζώνης που έχουν αυξημένα εργατικά κόστη, δεν μπορούν να ανταγωνιστούν εξαγωγικές ατμομηχανές όπως είναι η Γερμανία.  Όμως, η πλήρης ολοκλήρωση και ενοποίηση 17 διαφορετικών οικονομιών και η εφαρμογή απαραίτητων διαρθρωτικών προσαρμοστικών αναδιαρθρώσεων, παραμένει κάτι το πολιτικά απίθανο, την ώρα που ο χρόνος κυλά αντίστροφα για την Ευρώπη.

Αγανακτισμένοι πλέον, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν μπει στις πέντε φάσεις της θλίψης: Άρνηση, θυμός, παζάρια, κατάθλιψη, και (από μερικούς) αποδοχή του ότι  το ευρώ οδεύει προς διάλυση.

Οι πολιτικοί υιοθέτησαν θέσεις και δράσεις που δεν επαρκούν. Ας θυμηθούμε την περίφημη διαμάχη μεταξύ ανάπτυξης (μεγαλύτερα ελλείμματα) και λιτότητας (μικρότερα ελλείμματα).

Βραχυπρόθεσμα, οι περαιτέρω περικοπές δαπανών και οι αυξήσεις των φόρων, απλά θα ενισχύσουν την ανεργία, που σήμερα είναι 24% στην Ισπανία. Αν όμως προωθηθεί η ανάπτυξη, αυτό σημαίνει μεγαλύτερα ελλείμματα, με ρίσκο να ενσωματωθεί και να καθιερωθεί  η αναποτελεσματικότητα, κάτι που θα προκαλούσε κατάρρευση της εμπιστοσύνης στις αγορές ομολόγων από τις οποίες εξαρτάται η Ισπανία για τον δανεισμό της.

Η μοδάτη πρόταση των ευρωομολόγων, που έχει υιοθετήσει η νέα γαλλική κυβέρνηση, δεν θα κάνει τίποτα όσον αφορά στην αντιμετώπιση των ανισορροπιών στην ανταγωνιστικότητα. Θα είναι σαν να δίνεις ποτό σε κάποιον αλκοολικό. Οι ανισορροπίες θα ενισχυθούν, αφού θα μειωθούν οι πιέσεις προς τις μη ανταγωνιστικές χώρες να μεταρρυθμιστούν.

Τα ασθενή κράτη, που φοβούνται να παραχωρήσουν εθνική κυριαρχία, επιμένουν ότι δρουν αποφασιστικά, αλλά ότι για όλα φταίνε οι αγορές, ειδικά για τα αυξημένα κόστη δανεισμού.

Για να είμαστε δίκαιοι, η ιταλική τεχνοκρατική κυβέρνηση του Μάριο Μόντι μείωσε τα ελλείμματα και αναμόρφωσε το ασφαλιστικό. Αυτά όμως είναι ελάχιστα, μπροστά στα μεγάλα και απαραίτητα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, ειδικά στο ζήτημα της ανελαστικής εργασιακής νομοθεσίας.

Μέσα σε αυτήν την κακοφωνία, ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, μαζί με τον επίτροπο της ΕΕ Όλι Ρεν, μίλησαν λογικά για την διάγνωση, άσχετα αν μερικές φορές υποβαθμίζουν την ανάγκη για χειρουργική επέμβαση.

Εν τω μεταξύ, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Βερολίνο. Αποτελεί ειρωνεία το ότι ένα νόμισμα που δημιουργήθηκε εν μέρει για να ελαττώσει την επιρροή της Γερμανίας λίγο μετά την επανένωσή της, κατέληξε, στην ουσία, να είναι υπό τον πλήρη έλεγχο του Βερολίνου.

Η καγκελάριος Α. Μέρκελ έχει απεικονιστεί ως η επικεφαλής της εκστρατείας λιτότητας, αν και όλα όσα ζητάει από τους εταίρους της (χαμηλά μεροκάματα, ελαστική αγορά εργασίας, κλπ) είναι ακριβώς τα ίδια που εφάρμοσε η χώρα της πριν από μια δεκαετία.

Ως ένα βαθμό, η στάση της Μέρκελ αντανακλά την εσωτερική πολιτική σκηνή της χώρας της. Οι Χριστιανοδημοκράτες έχουν υποστεί εκλογικές ήττες, σε τοπικά επίπεδα, και του χρόνου θα κληθούν να αντιμετωπίσουν ένα εχθρικό εκλογικό σώμα που σε καμία περίπτωση δεν επιθυμεί την συνέχιση της στήριξης κρατών που αντιτίθενται στην γερμανική πειθαρχία.

Αναγνωρίζοντας τα ρίσκα από μια τυχόν διάλυση του ευρώ, η Μέρκελ άρχισε τελευταία να συζητά το ενδεχόμενο χαλάρωσης της γερμανικής άρνησης να βοηθηθούν οι ασθενέστερες χώρες. Η ανάπτυξη επιχειρημάτων αναφορικά με το κόστος μιας διάλυσης της ευρωζώνης, είναι πολύ ευκολότερη από την επιχειρηματολογία υπέρ της διατήρησής της.

Στην πραγματικότητα, η Μέρκελ (όπως και οι Έλληνες ψηφοφόροι) παίζει ένα παιχνίδι θάρρους. Θέλει τα ασθενή κράτη και την Γαλλία, να καθαρίσουν τα του οίκου τους, πριν ανοίξει το γερμανικό πουγκί.

Αν γίνει κάτι τέτοιο, καλά θα κάνει η Γερμανία να υποστηρίξει δράσεις βραχυπρόθεσμης οικονομικής διάσωσης, όμοιες με αυτές που εφάρμοσαν οι ΗΠΑ το 2008.

Παράλληλα, οι ισχυρές οικονομίες θα πρέπει να αποδεχτούν την ανάγκη δημοσιονομικών  μεταφορών κεφαλαίων, επιχορηγήσεις δηλαδή προς τους φτωχότερους εταίρους, όπως γίνεται στην Αμερική, όπου πολιτείες όπως η Νέα Υόρκη, πληρώνουν πολύ περισσότερους ομοσπονδιακούς φόρους, από ότι εισπράττουν σε επίπεδο υπηρεσιών ή επιχορηγήσεων.

Η ευρωζώνη μπορεί να βρει και πάλι μια πρόχειρη αποσπασματική λύση, και να γλιτώσει την κρεμάλα προς το παρόν. Αν όμως δεν αντιμετωπίσει τα μεγάλα θεσμικά της προβλήματα, τότε είναι καταδικασμένη να ζήσει μια αλληλουχία κρίσεων, που στο τέλος θα οδηγήσουν στον θάνατο του κοινού νομίσματος.

nytimes.com

S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.