#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
21/07/2011 10:40
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Πως θα σωθεί η Ευρωζώνη

Του Charles W. Eliot καθηγητού στο Harvard University και υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ επί προέδρου Bill Clinton



Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, η ευρωπαϊκή οικονομική κρίση έχει μπει σε μια νέα και πιο επικίνδυνη φάση. Εκεί που απλά απειλούσε τις οικονομίες των περιφερειακών χωρών, τώρα απειλεί συστημικά τη νομισματική ένωση, την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση,  και το παγκόσμιο σύστημα οικονομίας.

Ας ελπίσουμε πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα μπορέσουν να πραγματοποιήσουν μια αποφασιστική αλλαγή πορείας, γιατί ο κόσμος δεν αντέχει άλλο την ανοχή και τον σεβασμό που το ΔΝΤ τους έχει δείξει εδώ και 15 μήνες.

Πρώτον, σε φάσεις κρίσης  χρειάζεται να χτιστεί μια συστημική εμπιστοσύνη. Η ΕΚΤ έχει δίκιο στο  ότι δεν θα πρέπει να τιμωρούνται οι ιδιώτες πιστωτές.

Δεύτερον, κανένα κράτος δεν θα πρέπει να δημιουργεί τεράστια μακροχρόνια πρωτογενή πλεονάσματα για χάρη των ξένων πιστωτών.

Τρίτον, η φερεγγυότητα ή μη ενός κράτους δεν εξαρτάται μόνοι από τα βάρη χρέους που έχει, ούτε από τις εσωτερικές του πολιτικές, αλλά εξαρτάται από τη γενικότερη οικονομική κατάσταση. Τα προβλήματα ρευστότητας, αν δεν αντιμετωπιστούν, οδηγούν σε έλλειψη εμπιστοσύνης. Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα, στη Πορτογαλία, και στην Ιρλανδία είναι ότι ενώ ήταν φερέγγυες με τα επιτόκια κοντά ή πιο χαμηλά από την ονομαστική ετήσια ανάπτυξή τους, μόλις αυτά ανέβηκαν, δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις αυξημένες υποχρεώσεις. Κάτι παρόμοιο αρχίζει να συμβαίνει  στην Ισπανία και στην Ιταλία.

Εν ολίγοις, ο συνεχής δημόσιος δανεισμός σε χώρες που δεν έχουν πρόσβαση στις αγορές με φυσιολογικά επιτόκια, δεν είναι βιώσιμη μέθοδος. Τα δάνεια αυτά δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποπληρωθούν, και η αποθάρρυνση των ιδιωτικών κεφαλαίων σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει και η αναγκαία ανάπτυξη. Το να επιμένουν οι πολιτικοί της ΕΕ ότι με τα σημερινά επιτόκια οι χρεωμένες χώρες θα καταφέρουν να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους, απλά υπονομεύει την εμπιστοσύνη των αγορών. Όσο συνεχίζει ο δανεισμός, τόσο αυξάνεται η ανάγκη αναδιαρθρώσεων.

Αυτό που χρειάζεται είναι μια θεμελιώδης αλλαγή στάσης. Θα πρέπει να επιδιωχθεί η ανάπτυξη, να αποφευχθούν τα συστημικά ρίσκα, και να επανέλθει η αξιοπιστία, αντί απλά να γίνονται προσπάθειες αποτροπής της καταστροφής. Η Ελλάδα, η Ιταλία, και η Ιρλανδία πρέπει να ανακουφιστούν, και αυτό απαιτεί αυξημένες προσπάθειες από πλευράς του ευρωπαϊκού κέντρου.

Οι αρχές της ΕΕ θα πρέπει να επαναδιατυπώσουν τη δέσμευσή τους για αλληλεγγύη, για την συνέχιση της νομισματικής ένωσης, και να αναγνωρίσουν πως η οποιαδήποτε αποτυχία δεν είναι αποδεκτή. Πρέπει να υπάρξει πολιτική συναίνεση για να υπάρξει και οικονομική λύση.

Πρώτον, τα επιτόκια κρατικού δανεισμού θα πρέπει να μειωθούν σε κοινά αποδεκτά ευρωπαϊκά επίπεδα. Μια χρεοκοπία κράτους δεν είναι αποδεκτή, οπότε γιατί να υπάρχουν υψηλά σπρεντς που απλά συντελούν στο ενδεχόμενο μιας χρεοκοπίας κράτους;

Δεύτερον, τα κράτη που αντιμετωπίζουν οριακά ή υψηλά επιτόκια δανεισμού, θα πρέπει να εξαιρούνται από τη συμμετοχή τους στις οικονομικές διασώσεις. Δεν χρειάζεται όσοι βρίσκονται στα όρια να παρασυρθούν από τους αδύναμους.

Τρίτον, θα πρέπει να υπάρξει μια δέσμευση, πως ότι και να γίνει, κανένα τραπεζικό ίδρυμα κανενός κράτους δεν θα αφεθεί να καταρρεύσει. Οι πιο σοβαρές οικονομικές καταρρεύσεις, στην Ινδονησία το 1997, στη Ρωσία το 1998, και στις ΗΠΑ το 2008, οφείλονταν στο ότι οι αρχές επέτρεψαν να υπάρξουν αμφιβολίες για τις βασικές λειτουργίες του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτή η ευθύνη βαραίνει σήμερα την ΕΚΤ, η οποία χρειάζεται και πολιτική στήριξη.

Τέταρτον, όσα κράτη κρίνεται ότι ακολουθούν στέρεες πολιτικές, θα τα επιτραπεί να απολαμβάνουν των ευρωπαϊκών εγγυήσεων στα νέα δάνειά τους, με λογικά επιτόκια, και με δυνατότητα μακροχρόνιας αποπληρωμής.

Αυτά τα μέτρα θα συντελέσουν στην αντιμετώπιση της επερχόμενης θύελλας. Θα μειώσουν τις δόσεις των χρεωμένων χωρών, θα τις προστατέψουν από τα ρίσκα της συμμετοχής στις διασώσεις ή της έλλειψης εμπιστοσύνης των αγορών,  και θα εξασφαλίσουν ότι η ΕΚΤ θα συνεχίσει να στηρίζει τις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Τα παραπάνω σίγουρα μοιάζουν ουτοπικά, αν αναλογιστούμε τις διαφωνίες μέσα στην ΕΕ. Το ίδιο όμως απίθανη φαίνονταν μόλις πριν 10 μέρες και  η πιθανότητα της Ιταλίας να μη μπορεί να ανταποκριθεί στο  χρέος της.

Η μόνη εναλλακτική λύση στην άμεση δράση, είναι αυξημένα κόστη, χωρίς οφέλη,  στο μέλλον. Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι και οι πιο κρίσιμες στην ιστορία της ΕΕ.

S.A.-Financial Times

ΣΧΟΛΙΑ

  1. drider avatar
    drider 21/07/2011 12:30:43

    Κρατάω το κομμάτι: "Οι πιο σοβαρές οικονομικές καταρρεύσεις, στην Ινδονησία το 1997, στη Ρωσία το 1998, και στις ΗΠΑ το 2008, οφείλονταν στο ότι οι αρχές επέτρεψαν να υπάρξουν αμφιβολίες για τις βασικές λειτουργίες του χρηματοπιστωτικού συστήματος."

    Αλήθεια; Γιατί εγώ νόμιζα, ειδικά για την κρίση του 2008, ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα ανεύθυνα παρήγαγε και συναλλασσόταν "τοξικά ομόλογα" τα οποία δεν είχαν ουσιαστικό αντίκρυσμα. Πακέταραν τα επισφαλή στεγαστικά δάνεια (τα οποία γιατί δόθηκαν εξαρχής αλήθεια;) τα κάνανε οι Αμερικανοί ομόλογα, τα πουλούσαν π.χ. στον Ιάπωνα, ο Ιάπωνας στον Άγγλο, ο Άγγλος στο Γερμανό, και ο Γερμανός πίσω στον Αμερικάνο. Είναι να σαν ρίχνεις σουτ προς το τέρμα και ξαφνικά να επιστρέφει η μπάλα και να σε χτυπάει κατακέφαλα! Το μυστικό των αγοροπωλησιών; Πολύ απλά οι ενδιάμεσες στάσεις των ομόλογων επιφέρανε και τα αντίστοιχα μπόνους στα στελέχη.

    Είδατε από τότε καμιά αναμόρφωση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος; Τί έχουνε να πούνε οι FT για την επιβολή ουσιαστικών κανόνων στη λειτουργία του;

  2. zame avatar
    zame 21/07/2011 14:00:10

    ..και αυτες τις (οι ενδιάμεσες στάσεις των ομόλογων που επιφέρανε και τα αντίστοιχα μπόνους στα στελέχη)
    ΝΟΜΙΜΟΤΑΤΗ η αμοιβη για τα "καινοτομα" προιοντα..θα πουνε..
    Για το ΗΘΙΚΟ κομματι ..τι λενε ?.. (χωρις να συνυπολογισθεί ο κλασματικος αποθεματικος τυπος λειτουργειας )

    και αντι να ζητουν να πληρωθουν..
    (ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ των επισφαλειών σε επενδυτικές φούσκες)
    θα πρεπει να αναζητηθουν, να τιμωρηθουν & να εξαγορασουν την ποινη τους για την βλαβη που προκαλεσανε στην σταθεροτητα του Παγκοσμιου οικονομικου συστηματος..συν τις αλλης

    Ένα Άτοκο δάνειο που θα μεταφέρεται επ’ άπειρον είναι το ΙΔΙΟ με την δύναμη της έκδοσης χρήματος από το ίδιο το κράτος.
    (οπως εγράψε η Ellen Brown,Truthout)
    Για να ξεφύγουμε από την παγίδα του χρέους στους παγκόσμιους τραπεζίτες, την εξουσία για την δημιουργία του χρήματος πρέπει να αποκατασταθεί στις εθνικές κυβερνήσεις.
    Εναλλακτικές λύσεις περιλαμβάνουν:
    Νόμιμο χρήμα που εκδίδονται απευθείας από τα εθνικά δημόσια ταμεία(υπουργεία οικονομικών) και η δαπάνη του στους εθνικούς προϋπολογισμούς.
    Κεντρικές τράπεζες που ανήκουν στο δημόσιο και που είναι αρμόδιες για την προώθηση της πίστωσης του κράτους άτοκα
    Εθνικοποίηση πτωχευμένων τραπεζών που θεωρούνται πολύ μεγάλες για να αποτύχουν "too big to fail» (με την παραγραφή των επισφαλειών σε επενδυτικές φούσκες).
    Οι τράπεζες θα μπορούσαν να εκδίδουν στη συνέχεια πίστωσης προς τη κοινωνία και να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της και με τα κέρδη της ανακύκλωσης πίσω προς την κυβέρνηση, εξαλείφοντας την φορολογική επιβάρυνση για τους ανθρώπους.
    Δημόσιες τοπικές τράπεζες Δημόσιες τράπεζες λειτουργούν με επιτυχία σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, τον Καναδά, τη Γερμανία, την Ελβετία, την Ινδία, την Κίνα, την Ιαπωνία, την Κορέα και τη Μαλαισία.
    Στις Ηνωμένες Πολιτείες αυτή τη στιγμή υπάρχει μόνο μία κρατική τράπεζα, η τράπεζα της Βόρειας Ντακότας.
    Το μοντέλο έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα επιτυχημένο, η Βόρεια Ντακότα είναι η μόνη πολιτεία των ΗΠΑ να έχει ξεφύγει από την πιστωτική κρίση αλώβητη.
    Το 2009, ενώ άλλες πολιτείες παραπαίουν, η Βόρεια Ντακότα είχε το μεγαλύτερο πλεόνασμα προϋπολογισμού στην ιστορία της.
    Το 2008, η τράπεζα της Βόρειας Ντακότας (BND) είχε απόδοση ιδίων κεφαλαίων του 25 %.
    Η Βόρεια Ντακότα έχει το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας στη χώρα και το χαμηλότερο επιτόκιο υπερημερίας για δάνεια.
    Επίσης, έχει τις πιο πολλές τοπικές τράπεζες ανά κάτοικο (κατά κεφαλή).
    Η Βόρεια Ντακότα είχε δική της τράπεζα από το 1919, όταν οι αγρότες έχαναν τα αγροκτήματά τους, στους Wall Street τραπεζίτες.
    Οργανώθηκαν, κέρδισαν τις εκλογές και κατάφεραν να περάσουν νομοθεσία. Η πολιτεία ήταν υποχρεωμένη από το νόμο να καταθέσει όλα τα έσοδά της στην BND. Όπως και με το βιώσιμο μοντέλο της τράπεζας της αποικιακής Πενσυλβάνια, οι τόκοι και τα κέρδη επιστρέφονται στην κυβέρνηση και ανακυκλώνονται στην τόνωση της τοπικής οικονομίας.
    Ένα αυξανόμενο κίνημα είναι σε εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αντιγράψουν αυτό το δημόσιο τραπεζικό μοντέλο και σε άλλες πολιτείες. Δεκατέσσερα κρατικά νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ επεξεργάζονται νομοθεσία για την ίδρυση κρατικών πολιτειακών τραπεζών.
    Το μοντέλο θα μπορούσε επίσης να επαναληφθεί και σε άλλες χώρες.
    Στην Ιρλανδία, για παράδειγμα, όπου η μεγάλες τράπεζες είναι οικονομικά μη βιώσιμες, είναι ήδη κρατικοποιημένες ή θα γίνουν σύντομα.
    Η κυβέρνηση θα μπορούσε να καταθέσει τα έσοδά της στη δική της κρατική τράπεζα και να προσθέσει επαρκή κεφάλαια για την κάλυψη των κεφαλαιακών απαιτήσεων και της μόχλευσης των εν λόγω κεφαλαίων για τη δημιουργία άτοκων πιστώσεων για τις τοπικές ανάγκες.
    Αυτό ακριβώς έκανε ο Χάμιλτον όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τα χρέη της κυβέρνησης που ήταν αδύνατο να αποπληρωθούν: έβαλε υπάρχοντα κονδύλια της κυβέρνησης σε μια τράπεζα, τότε τα δανείστηκε πίσω πολλές φορές, χρησιμοποιώντας το αποδεκτό "κλασματικό αποθεματικό» μοντέλο.
    Η λύση της Ιαπωνίας, είναι επίσης μια παραλλαγή του Χάμιλτον, που προτάθηκε δύο αιώνες νωρίτερα. Η Ιαπωνία διατηρεί την ιδιότητά της ως η τρίτη σε μέγεθος οικονομία στον κόσμο, αν και έχει ένα χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στα 226%. Η Ιαπωνία έχει κάνει «νομισματοποίηση» (monetized) του εθνικού της χρέους, μετατρέποντάς το στο εθνικό χρηματικό απόθεμα. Η κρατική κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας κρατά το ιαπωνικό δημόσιο χρέος ίσο με το 100% ΑΕΠ της χώρας, και επειδή η κυβέρνηση κατέχει τη τράπεζα, το δάνειο (χρέος) είναι άτοκο και μπορεί να μεταφερθεί επ' αόριστον.

  3. algreek avatar
    algreek 21/07/2011 14:32:59

    Μόνο με την Ομοσπονδιοποίηση θα σωθεί η Ευρωπα'ι'κή Ενωση και όχι η Ευρωζώνη μόνο...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.