#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
01/02/2014 11:15
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Προστατευτισμός, ανταγωνιστικότητα και διεκδικήσεις των λίγων


Νέες θέσεις εργασίας δημιουργούνται μόνο από τις επιχειρήσεις, όχι από τις κυβερνήσεις. Οι νέες θέσεις εργασίας διατηρούνται μόνο από τους πελάτες, όχι από τις επιδοτήσεις. Οι νόμοι πρέπει να προστατεύουν και τους πωλητές και τους αγοραστές προϊόντων και υπηρεσιών. Αποτελεσματικός «προστατευτισμός» μόνο η ανταγωνιστικότητα.


Φαινόμενα της συγκυρίας

Ιστορικά έχει παρατηρηθεί ότι σε περιόδους οικονομικής κρίσης εμφανίζονται φαινόμενα περιορισμού της ελευθερίας της αγοράς καθώς οι εγχώριες πιέσεις για προστασία συμφερόντων αυξάνονται. Σε τέτοιες περιόδους είναι εύκολο να ολισθήσουμε στον προστατευτισμό και οι εφιάλτες της ξενοφοβίας, του απομονωτισμού, του περιορισμού της κυκλοφορίας (ανθρώπων, αγαθών και κεφαλαίων) καθώς και η εσωστρέφεια να επανέλθουν.


Ως συνέπεια αυτού του προστατευμένου περιβάλλοντος, τα αντανακλαστικά μειώνονται, η δυσκινησία αυξάνει ενώ εμφανίζεται και αδυναμία αναγνώρισης των σύγχρονων ανταγωνιστικών κινδύνων.


Αυτά τα στοιχεία εμφανίζονται όχι μόνο σε περιόδους κρίσης αλλά και σε περιόδους ευημερίας. Άνθρωποι αλλά και ευρύτερα σύνολα (εταιρίες και χώρες) βολεύονται με εύκολες λύσεις, συμπεριφορές και πρακτικές.


Και αυτές ακριβώς οι συμπεριφορές και χαρακτηριστικά αυξάνουν την αδυναμία, μειώνουν τις όποιες ικανότητες και δημιουργούν ανάγκη για περαιτέρω προστασία (φαύλος κύκλος δηλαδή).




Τα δύσκολα και τα «κατοχυρωμένα» έσοδα




Παραδοσιακά, έσοδα μπορούν να προέλθουν είτε από την πώληση προϊόντων και υπηρεσιών σε πελάτες είτε από την είσπραξη προσόδου που επιβάλλεται από κάποια νομική ή κανονιστική ρύθμιση.


Στην πρώτη περίπτωση η σχέση είναι αμφίδρομη, ο πελάτης λαμβάνει το προϊόν και ο πωλητής τα χρήματα. Στη δεύτερη περίπτωση απλά εμφανίζεται μεταφορά πλούτου από τους πολλούς (τον λαό) στους λίγους (τη συντεχνία). Στην πρώτη περίπτωση βασικό μέλημα του πωλητή είναι να παράγει προϊόντα που να αγοράζονται από πολλούς και σε τιμές που αφήνουν ένα ικανοποιητικό κέρδος. Στην δεύτερη περίπτωση βασική επιδίωξη είναι ο επηρεασμός κυβερνητικών αξιωματούχων που ή θα νομοθετήσουν την πρόσοδο ή θα προβλέψουν μια επιπλέον «υπογραφούλα» στη γραφειοκρατική διαδικασία ή θα θέσουν εμπόδια εισόδου νέων παικτών στην αγορά (barriers to entry).




Πραγματική προστασία η ανταγωνιστικότητα




Πλούτος δημιουργείται όταν παράγονται πολλά προϊόντα και υπηρεσίες με χαμηλό κόστος (παραγωγικότητα) και στη συνέχεια αγοράζονται από πολλούς, αφήνοντας ένα ικανοποιητικό κέρδος (ανταγωνιστικότητα). Και αυτά τα δύο βήματα να επαναλαμβάνονται σήμερα και αύριο (βιωσιμότητα).


Μόνο αυτά τα στοιχεία μπορούν να εξασφαλίσουν πραγματική προστασία. Είναι δε και τα μόνα εφικτά σε ένα περιβάλλον ελεύθερης και ενιαίας αγοράς.


Έτσι έχουμε τις «εύκολες λύσεις» (νομοθέτηση προστατευτισμού) πλην όμως μη αποτελεσματικές και τις «δύσκολες λύσεις» (ανταγωνιστικότητα) που είναι οι μόνες βιώσιμες και αποτελεσματικές. Η πρώτη προσέγγιση θέτει στο επίκεντρο την «νομοθετική εξουσία» ενώ η δεύτερη τον πελάτη. Αλλά ασφάλεια, σήμερα και αύριο, μπορούν να προσφέρουν μόνο οι πελάτες !!!




Αξιολόγηση των προσεγγίσεων




Το ζητούμενο σήμερα για την Ελλάδα δεν είναι να διατηρήσουμε τους υφιστάμενους πόρους (χρηματοοικονομικούς και άλλους), γιατί απλά αυτοί δεν αρκούν για την έξοδο από την κρίση … απαιτείται επέκτασή τους (νέοι πόροι από το εξωτερικό – προσέλκυση επενδύσεων). Αλλά με κινήσεις «προστατευτισμού» μεταδίδονται μηνύματα αρνητικά και προκαλείται «φόβος» στο διεθνές επενδυτικό κοινό …


Μια πολύ διαδεδομένη πλάνη είναι η αντίληψη ότι η ανταγωνιστικότητα είναι ένα «παίγνιο μηδενικού αποτελέσματος» (zero-sum game). Είναι η αντίληψη πως η πίτα είναι συγκεκριμένη, και πως αν κάποιος πάρει περισσότερο τότε ένας άλλος θα πάρει λιγότερο. Η πίτα όμως δεν είναι συγκεκριμένη, γιατί νέα προϊόντα και νέοι πελάτες μπορούν να δημιουργήσουν ζήτηση από το μηδέν.


Αυτός που γίνεται πλούσιος δεν γίνεται γιατί συνθλίβει τους φτωχούς αλλά γιατί πουλάει πολλά σε πολλούς. Και για να μπορεί να το κάνει, κάποιοι – πολλοί επίσης – θα πρέπει να μπορούν να αγοράσουν, να διαθέτουν δηλαδή επαρκή αγοραστική δύναμη. Οι δε συναλλαγές, σε ένα περιβάλλον ελευθερίας, συνάπτονται μόνο όταν και οι δύο πλευρές έχουν συμφέρον γι’ αυτό.


Το ανοιχτό και ελεύθερο μοντέλο απαιτεί τη συνεργασία των συναλλασσόμενων (παραγωγών και καταναλωτών) σε παγκόσμιο επίπεδο. Η συνεργασία αυτή εδράζεται στο αμοιβαίο όφελος, είναι εθελούσια και όχι υποχρεωτική η δε παγκόσμια ειρήνη αποτελεί την αυτονόητη προϋπόθεση της. Χωρίς ειρήνη δεν είναι δυνατή η συνεργασία και οι συναλλαγές αγοραστών και πωλητών.




Για ένα νέο μοντέλο




Οι άνθρωποι θέλουν να είναι ελεύθεροι για να μπορούν να ζουν σύμφωνα με τις αξίες και πεποιθήσεις τους. Η αφετηρία είναι πάντα η ελευθερία. Ο όποιος περιορισμός επιτρέπεται για συγκεκριμένο σκοπό και μόνο για περιορισμένο χρονικό διάστημα.


Υποχρέωση των κυβερνήσεων είναι να υποστηρίζουν, να προστατεύουν τους ανθρώπους τους, τις βιομηχανίες τους, τις επιχειρήσεις τους έτσι ώστε να μπορούν να συναλλάσσονται ελεύθερα. Οι δε πωλητές και αγοραστές προϊόντων και υπηρεσιών αντιμετωπίζονται ισότιμα.


Η ρευστότητα των μεγάλων αλλαγών δεν είναι απειλή αλλά ευκαιρία, τα γρήγορα αντανακλαστικά, η ευελιξία και η ευκινησία είναι πλέον το ζητούμενο τόσο για τις εταιρίες όσο και τα στελέχη τους. Και βέβαια είναι γνωστό ότι αυτός που επιβιώνει είναι αυτός που προσαρμόζεται.


Η οικονομία είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Η γέννηση, η ανάπτυξη και η αποχώρηση είναι σύμφυτη με τη ζωή. Αυτοί που φεύγουν είναι πολύτιμοι γιατί μας διδάσκουν τι δεν πρέπει να κάνουμε. Το πρόβλημα δεν είναι οι κλωστοϋφαντουργίες που φεύγουν, αλλά οι καινοτόμες και σύγχρονες επιχειρήσεις που δεν έρχονται.


Όλοι θα πρέπει να επικεντρωθούν στη μεγάλη συνολική εικόνα και όχι στα επί μέρους «συντεχνιακού» ή κλαδικού ενδιαφέροντος θέματα. Η προστασία μιας βιομηχανίας ή ενός κλάδου μπορεί να προκαλέσει βλάβη (υψηλές τιμές και κακή ποιότητα) σε άλλο κλάδο που χρησιμοποιεί τα προϊόντα και τις υπηρεσίες του πρώτου. Και ο δεύτερος κλάδος, που υφίσταται τη συνέπεια, αδυνατεί να τοποθετηθεί ανταγωνιστικά με αποτέλεσμα είτε την έξοδο από την αγορά είτε την αναζήτηση «προστασίας» από το πολιτικό σύστημα. Σε συνθήκες πιστωτικής επέκτασης, αυτό μπορεί να έχει κάποια διάρκεια, σε συνθήκες απομόχλευσης όμως, όπου το χρήμα δεν είναι εύκολο και αξιολογεί αυστηρά που θα κινηθεί, πολύ σύντομα, θα βουλιάξουν όλοι μαζί.


Απαιτείται διατύπωση στρατηγικής διαρκούς και διατηρήσιμης ανάπτυξης και όχι στρατηγικής επιβίωσης. Η πρώτη στρατηγική θα μας οδηγήσει στο να παραδώσουμε καλύτερες επιχειρήσεις και οικονομία στους απογόνους μας. Η δεύτερη θα μας πάει μέχρι τη σύνταξη, για 2-3 ακόμα χρόνια. Αλλά μια σύνταξη που οι απόγονοι δεν θα μπορούν να πληρώσουν αφού μια μη ανταγωνιστική οικονομία δεν θα παράγει πλούτο.


Παντελής Λάμπρου


Μηχανικός Η/Υ, INSEAD IEP


Δραστηριοποιείται ως διευθυντικό στέλεχος στο χρηματοοικονομικό τομέα

ΣΧΟΛΙΑ

  1. George N avatar
    George N 01/02/2014 11:51:56

    Ευγε. Αν μονο βλεπαμε οτι. δεν υπαρχει τιποτα πιο ανασφαλες απο την ψευδαισθηση της ασφαλειας θα τελειωνε αμεσως αυτος ο εφιαλτης.

  2. giorgos avatar
    giorgos 03/02/2014 15:26:54

    Το άρθρο και οι θέσεις του εύκολα αποδομούνται, καθώς περιγράφει οικονομίες εικονικές και όχι πραγματικές. Ποια επένδυση καινοτόμος μπορεί να αντικαταστήσει την κλωστοϋφαντουργία? Πως γίνεται κάποιος πλούσιος "πουλώντας" αέρα (cfd's, etf's, cds, κλπ κλπ) ?? Η λογική του "ειδικού" είναι εγκλωβισμένη στην διαχείριση των άυλων (και άχρηστων) όπως οι άνθρωποι στην σπηλιά του Πλάτωνα.

    • George N avatar
      George N @ giorgos 03/02/2014 17:23:06

      Η Κεντρική και Βόρεια Αγγλία θαρρώ πως απαντά στον προβληματισμό σου για την κλωστοϋφαντουργία μια και είναι το μέρος που αυτή γεννήθηκε. Το αστείο είναι ότι η ίδια περιοχή είχε αντιδράσει σχετικά βίαια και στην εισαγωγή των μηχανών (Luddite) και στο τέλος τους (Miners) Και στις δύο περιπτώσεις τα κατάφερε όμως να φτιάξει ένα καινούργιο οικονομικό μοντέλο. Με πόνο και δάκρυα, αλλά τα κατάφερε.

      • giorgos avatar
        giorgos @ George N 03/02/2014 21:26:41

        Σε καμιά περίπτωση δεν "είμαι λουδίτης"!!! Απλά ρωτάω τι θα ντυθείς etfs ή wifi ???? Τι θα φας forex ή ipad??? Η παραγωγή και η αυτονομία είναι το κλειδί και μετά όλα τα άλλα! Χρειάζεται πόνος και κόπος και φυσικά αίμα πολύ αίμα και μάλιστα "αθώο" για να γυρίσει το πράμα. Οσο βαδίζουμε στον δρόμο που οι άλλοι (ΕΕ, ΔΝΤ κλπ κλπ) μας προτρέπουν και μας "φωτίζουν" δεν υπάρχει προοπτική. Είναι επιτακτική η "αλλαγή παραδείματος" (paradigm shift) για την κοινωνία μας.........

      • Dyer avatar
        Dyer @ George N 03/02/2014 21:53:18

        Παρεμπίπτοντος η κλωστοϋφαντουργία έφυγε εδώ και καιρό και στη θέση της βάλαμε το δημόσιο. Μήπως αν την προστατεύαμε τώρα θα ήμασταν καλύτερα; Το δημόσιο διογκώθηκε επειδή όλοι οι παραγωγικοί κλάδοι αφέθηκαν στη τύχη τους και μαζί εκατομμύρια παραγωγικές θέσεις εργασίας. Στη θέση τους έχουμε παροχή υπηρεσιών και δημόσιο. Αν καταλαβαίνεις τη διαφορά θα καταλάβεις γιατί πρέπει να προστατεύεις ότι παράγεις και να προσπαθείς βέβαια πάντα να το βελτιώνεις. Αν καταστραφεί δεν επανέρχεται και τότε θα ονειρεύεσαι σύγχρονες καινοτόμες ανταγωνιστικές επενδύσεις που δεν θα έρθουν ποτέ.

        • George N avatar
          George N @ Dyer 04/02/2014 06:05:46

          Δεν θα μπορούσαμε να κρατήσουμε την κλωστοϋφαντουργία. Μπορούμε να την αντικαταστήσουμε πολύ εύκολα με άλλους τομείς της οικονομίας αν αποφασίσουμε ότι πρέπει να υπάρχει ιδιωτικός τομέας. Όσο το Δημόσιο μας όμως χρειάζεται 80 δις από τα 180 του ΑΕΠ μόνο για πρωτογενείς δαπάνες (πριν από μεταβιβάσεις και τοκοχρεολύσια) για την παραγωγή γραφειοκρατίας, ανασφάλειας και αρνησιδικίας, δεν μπορεί να σταθεί κανένας τομέας. Πρέπει να γίνουν δύο πράγματα: να στοιχίζει πολύ λιγότερο και να μην προσπαθεί να σκοτώσει την οικονομία.

          • Dyer avatar
            Dyer @ George N 04/02/2014 19:36:16

            Μάλλον δεν αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει να αφήνεις να καταστρέφεις ένα παραγωγικό κλάδο με παράδοση και τεχνογνωσία ετών. Άλλο το κόστος του κράτους και άλλο η αδιαφορία, τουλάχιστον, για τους παραγωγικούς κλάδους της χώρας. Και τελος ουδείς αναντικατάστατος αλλα τίποτα δεν αντικαθίσταται πολύ εύκολα.

          • ΠΗΛΕΑΣ avatar
            ΠΗΛΕΑΣ @ George N 05/02/2014 00:56:46

            Βεβαίως και θα μπορούσαμε να κρατήσουμε την κλωστοϋφαντουργία, γιατί είχαμε εδραιωμένη τεχνογνωσία, πρώτη ύλη και εξοπλισμό εν λειτουργία. Η ΕΤΜΑ πχ είχε σημαντική θέση στα συνθετικά νήματα. Η Πειραϊκή Πατραϊκή και η ΒΟΜΒΥΚΡΥΛ είχαν σχέδια και υφάσματα πλήρως εξαγώγιμα και ποιοτικά. Το Ελληνικό βαμβάκι εξασφάλιζε την ύπαρξη πρώτης ύληςΑλλά ο άκρατος λαϊκισμός και το πολιτικό σύστημα τα σάρωσαν όλα. Όταν για να πάρεις ένα δάνειο για να αναπτύξεις τον εξαγωγικό σου κλάδο, πρέπει να προσλάβεις/παντρευτείς και 1000 ανήψια του συστήματος, πόσο θα αντέξεις; Όταν το κόστος του Έλληνα βιομηχανικού εργάτη ήταν μεγαλύτερο από του Γερμανού (μελέτη ΙΟΒΕ για την βιομηχανία τηλεοράσεων της Ελλάδος το 1980) λόγω των πολλών απεργιών,"αρρωστιών", αργιών και Δημοσίου Εργοδότη, που απορροφούσε μετά, κατά μέσο όρο, 18 μηνών κάθε Έλληνα σε παραγωγική ηλικία, ποιό συγκριτικό πλεονέκτημα θα μας στήριζε; Απλά, απαιτούντο ειλικρινή και τελεσφόρα μέτρα.

          • Dyer avatar
            Dyer @ ΠΗΛΕΑΣ 05/02/2014 12:59:08

            Σε βρίσκω ενήμερο με τη κλωστοϋφαντουργία. παρεμπιπτόντως εγώ αγωνίζομαι ακόμα σ’ αυτό το κλάδο. Τα προβλήματα που αναφέρεις ήταν σημαντικά. Η χρηματοδότηση ήταν προβληματική και επιλεκτική και σ’ αυτό επιρρίπτω έως και δόλο στις κυβερνήσεις. Ο συνδικαλισμός δημιουργούσε προβλήματα σε μεγάλες επιχειρήσεις όμως έκλεισαν και οι μικρές. Πολλοί βιοτέχνες, ειδικά μετά το 95 με τη τελωνιακή ένωση με τη Τουρκία, σταμάτησαν τη παραγωγή και το γύρισαν στο εμπόριο. Δεν ήταν μόνο το εργατικό κόστος γι αυτή την αλλαγή. Ήταν όλο το παραγωγικό πακέτο της χώρας που έπασχε και για το οποίο δεν ενδιαφέρθηκε κανείς από τους κρατούντες, κανένας δεν ενδιαφέρθηκε ώστε να μη χαθεί ο κλάδος, λες και είχαν σχεδιάσει τον αντικαταστάτη. Αφημένος λοιπόν μόνο στην ιδιωτική πρωτοβουλία έφτασε εκεί που έφτασε.

          • George N avatar
            George N @ ΠΗΛΕΑΣ 06/02/2014 21:19:33

            Θα μπορούσαμε να την κρατήσουμε λοιπόν αλλά ταυτόχρονα λέτε (μαζί με τον Dyer) πολλούς λόγους που ήσαν/είναι κόντρα σε αυτό. Από μακρυά μοιάζει δύσκολο να νικήσεις την Αίγυπτο, την Τουρκία ή το Μπαγκλαντές σε αυτόν τον τομέα και δεν γνωρίζω αν η Ελλάδα μπορούσε να πάει στο πάνω κομμάτι της αγοράς και αν είχε/έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα γι αυτό. Αν όχι τότε πρέπει να πάμε είτε σε αυτό που λέει ο συνονόματος σχολιαστής πιο κάτω, προστατευτισμό δλδ, είτε αυτό που προτείνει ο αρθρογράφος, προφανώς σε άλλους τομείς της οικονομίας που η Ελλάδα έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα. Έχοντας ζήσει από κοντά ανάλογους προβληματισμούς και καταστάσεις σε άλλη χώρα είμαι σίγουρος ότι η συνταγή που προτείνει μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος όμως ότι μπορεί να εφαρμοσθεί και στην χώρα μας.

        • giorgos avatar
          giorgos @ Dyer 04/02/2014 06:39:05

          Συμφωνώ απολύτως γι' αυτό υποστηρίζω φόρους για τα εισαγόμενα προϊόντα, περιορισμό στην "ελεύθερη κίνηση" κεφαλαίου, γι' αυτό υποστηρίζω την δημιουργία προγραμμάτων για αγροτική και βιομηχανική παραγωγή και όχι στα εισαγόμενα. Το δημόσιο το διόγκωσαν επίτηδες με την δημιουργία άχρηστων και ακριβοπληρωμένων υπηρεσιών (πχ δες επιτροπή ανταγωνισμού, συνήγορος του πολίτη,κλπ κλπ κλπ), οι οποίες επιβάλουν περιορισμούς και αυξάνουν το κόστος. Πολλά μπορείς να πεις .......

          • ΠΗΛΕΑΣ avatar
            ΠΗΛΕΑΣ @ giorgos 05/02/2014 00:59:38

            Ά, δηλαδή θέλετε να βγούμε ΚΑΙ από την ΕΕ, όχι μόνο από το Ευρώ!

          • giorgos avatar
            giorgos @ ΠΗΛΕΑΣ 05/02/2014 06:29:24

            Αυτό που επιθυμώ είναι την "αλλαγή παραδείγματος" και οτι μπορεί αυτό να συνεπάγεται

          • ΠΗΛΕΑΣ avatar
            ΠΗΛΕΑΣ @ giorgos 05/02/2014 15:28:40

            Έτσι όπως το θέσατε, συνεπάγεται έξοδο από την ΕΕ και το Ευρώ, αφού τα μέτρα που προκρίνετε απαγορεύονται εντός (εδώ, φτάσαμε να μην παράγουμε ζάχαρη, με εντολή ΕΕ(!) για να εισάγουμε Γερμανικά (!) πλεονάσματα!).

          • Dyer avatar
            Dyer @ ΠΗΛΕΑΣ 05/02/2014 16:10:23

            Το τι απαγορεύεται και το τι επιτρέπεται είναι θέμα διαπραγμάτευσης. Η ΕΕ δεν κυβερνάται από δόγματα. Το κοινοτικό δίκαιο είναι σεβαστό αλλά πρέπει να προσαρμόζεται στις εκάστοτε συνθήκες. Αν κάποια συμφωνία γίνει ιδιαίτερα επαχθείς για μια χώρα λογικά πρέπει να αλλάξει η συμφωνία όχι να αποπεμφθεί η χώρα. Νομίζω ότι αυτό υπαγορεύει το ευρωπαϊκό πνεύμα αλληλεγγύης. Το πρόβλημα βέβαια με τη χώρα μας είναι ότι δεν έχει θέσεις για να τις διαπραγματευθεί και τελικά ακολουθεί τις λύσεις που προτείνουν οι άλλοι.

          • ΠΗΛΕΑΣ avatar
            ΠΗΛΕΑΣ @ Dyer 05/02/2014 20:55:07

            Πράγματι, θα έπρεπε να διεκδικούμε (ολοι στην ΕΕ) ειδικές λύσεις για τα ειδικά προβλήματα, αλλά οι "ημέτεροι" λειτουργούν σαν κομισσάριοι των Βρυξελλών, όχι σαν εκπρόσωποί μας. Και, σωστά είπες, υπάρχει περιθώριο, όπως έδειξε η περίπτωση της Κύπρου, όπου εθίγησαν οι "ιερές αρχές" της ασφαλούς καταθέσεως και της ελεύθερης διακινήσεως κεφαλαίων. Μακάρι!

  3. Dyer avatar
    Dyer 03/02/2014 19:38:38

    Κύριε Παντελή Λάμπρου λυπάμαι αλλα η ανάλυσή σας δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα. Ο ανταγωνισμός δεν είναι ένα ευγενές άθλημα, αλλα ένα πολύ βρώμικο παιχνίδι στο οποίο τα αθέμιτα μέσα ανταγωνισμού είναι συνήθως ο κανόνας και στο οποίο κερδίζει τελικά αυτός που έχει τα περισσότερα κεφαλαία (σαν τη πόκα). Ο προστατευτισμός όταν εξυπηρετεί μόνο συντεχνιακά συμφέροντα είναι κατακριτέος, όταν όμως έρχεται για να μετριάσει τον αθέμιτο ανταγωνισμό από τους οικονομικά ισχυρούςπρέπει να εφαρμόζεται. Άλλωστε και οι ισχυροί του πλανήτη σε θέματα που τους ενδιαφέρουν, με διάφορες προφάσεις, προστατευτισμό εφαρμόζουν. Η ελευθερία και ο αγνός ανταγωνισμός του άρθρου είναι για τους losers της ιστορίας.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.