#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
18/08/2011 07:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ο καπιταλισμός είναι καταδικασμένος



Του Nouriel Roubini

Η αναστάτωση στις παγκόσμιες χρηματαγορές σηματοδοτεί την απαρχή μιας μεγάλης ύφεσης. Μια τεράστια οικονομική κρίση, που οφείλονταν στα ιδιωτικά χρέη και ανοίγματα, οδήγησε σε μια κρίση δημοσίου χρέους εξαιτίας της προσπάθειας των κυβερνήσεων να μην επαναληφθεί ένα νέο κραχ. Η ανάκαμψη που ακολούθησε όμως ήταν αναιμική, και λίαν οδυνηρή για πολλές αναπτυγμένες οικονομίες.

Σήμερα έχουμε έναν συνδυασμό υψηλής τιμής του πετρελαίου και των εμπορεύσιμων αγαθών, αστάθεια στη Μ. Ανατολή, σεισμό και τσουνάμι στην Ιαπωνία, κρίση χρέους στην ευρωζώνη, και δημοσιονομικά προβλήματα στην Αμερική. Όλα αυτά συντελούν στην αύξηση της αποφυγής ρίσκων.

Οικονομικά, οι ΗΠΑ, η ευρωζώνη, η Βρετανία, και η Ιαπωνία, δουλεύουν στο ρελαντί. Ακόμη και οι ταχύτατα αναπτυσσόμενες αγορές (Κίνα, Ασία, και Λατινική Αμερική), καθώς και οι οικονομίες που βασίζονται στις εξαγωγές (Γερμανία, Αυστραλία), αισθάνονται μια οξεία επιβράδυνση.

Μέχρι πέρσι, οι πολιτικοί μπορούσαν να εμφανίζουν κάποιον λαγό μέσα από το καπέλο τους, για να επαναφέρουν τις τιμές, και να προκαλέσουν οικονομική ανάκαμψη. Τα δημοσιονομικά κίνητρα, τα πολύ χαμηλά επιτόκια, οι δυο γύροι της ποσοτικής χαλάρωσης, η απομόνωση του κακού χρέους, και τα τρισεκατομμύρια δολάρια σε διασώσεις και παροχή ρευστότητας στις τράπεζες. Οι πολιτικοί τα έχουν δοκιμάσει όλα. Τώρα όμως, τους τελείωσαν οι λαγοί. Η δημοσιονομική πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα φρενάρει την ανάπτυξη στην ευρωζώνη και στη Βρετανία. Ακόμη και στις ΗΠΑ, σε όλα τα επίπεδα διοίκησης, μειώνονται οι δαπάνες και οι μεταφορές χρημάτων. Πολύ σύντομα θα δούμε και αύξηση των φόρων.

Ένας νέος γύρος τραπεζικών διασώσεων είναι πολιτικά ανεπιθύμητος, και οικονομικά μη πραγματοποιήσιμος. ΟΙ περισσότερες κυβερνήσεις, ειδικά στην Ευρώπη, είναι σε τόσο άσχημη κατάσταση, που δεν έχουν χρήματα για να διασώσουν τις τράπεζες, ακόμη κι αν το ήθελαν. Και μάλιστα, η οικονομική τους κατάσταση είναι αυτή που πυροδοτεί τους φόβους για τη κατάσταση του τραπεζικού τομέα, ο οποίος έχει στα χέρια του όλα τα επίφοβα κρατικά «χαρτιά».

Ακόμη και η νομισματική πολιτική δεν μπορεί να βοηθήσει. Η ποσοτική χαλάρωση περιορίζεται από τον πληθωρισμό στην ευρωζώνη και στο Η.Β. Η αμερικανική Federal Reserve μπορεί να ξεκινήσει έναν τρίτο γύρο ποσοτικής χαλάρωσης, αλλά αυτό θα είναι πολύ λίγο. Οι προηγούμενες προσπάθειες απέφεραν ανάπτυξη μόλις 3% για το τρίμηνο. Στη συνέχεια έπεσε στο 1% στο πρώτο μισό του 2011. Μια τρίτη προσπάθεια θα είναι μικρότερη, και δεν θα έχει κάποιο αποτέλεσμα.

Η υποτίμηση του νομίσματος δεν αποτελεί  μια εφικτή επιλογή για όλες τις αναπτυγμένες οικονομίες. Όλες χρειάζονται ένα πιο αδύναμο νόμισμα, και καλύτερο εμπορικό ισοζύγιο για να πετύχουν την ανάπτυξη, αλλά δεν μπορούν όλες να το κάνουν συγχρόνως. Για αυτό, η εξάρτηση από την νομισματική ισοτιμία προκειμένου να πετύχεις στο εμπορικό σου ισοζύγιο, δεν μπορεί να σου αποφέρει κάποιο κέρδος.

Προς το παρόν, αναμένονται νομισματικοί πόλεμοι, με την Ελβετία και την Ιαπωνία να έχουν ήδη αρχίσει τις πρώτες αψιμαχίες, ενώ αναμένονται κι άλλοι.  Εν τω μεταξύ, στην ευρωζώνη, η Ισπανία και η Ιταλία κινδυνεύουν να χάσουν τη πρόσβαση τους στις αγορές, ενώ αυξάνονται και οι πιέσεις προς τη Γαλλία. Η Ισπανία και η Ιταλία είναι πολύ μεγάλες για να πέσουν, αλλά και πολύ μεγάλες για να σωθούν. Προς το παρόν, η ΕΚΤ θα αγοράσει τα ομόλογά τους , παίζοντας το ρόλο της γέφυρας με τον νέο μηχανισμό σταθερότητας EFSF. Αν όμως οι δυο αυτές χώρες αποκλειστούν από τις αγορές, τα €440 δισ του μηχανισμού, θα στερέψουν έως το τέλος του χρόνου.

Στη συνέχεια, αν δεν τριπλασιαστεί το κομπόδεμα του EFSF, κάτι που η Γερμανία δεν θέλει, η μόνη λύση θα είναι η οργανωμένη και με το ζόρι αναδιάρθρωση του ισπανικού και ιταλικού χρέους, όπως έγινε και στην Ελλάδα. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει κάτι παρόμοιο με τα χρέη των ανήμπορων τραπεζών. Έτσι, οι μειώσεις των χρεών θα είναι απαραίτητες εφόσον τα κράτη δεν μπορούν να αναπτυχθούν, ή να βγουν από τη κρίση χρέους τους.

Ο Μαρξ είχε εν μέρει δίκιο όταν έλεγε πως η παγκοσμιοποίηση, και η αναδιανομή του πλούτου και του εισοδήματος από την εργασία προς το κεφάλαιο, θα οδηγούσε τον καπιταλισμό στην αυτοκαταστροφή (αν και η άποψή του ότι ο σοσιαλισμός θα ήταν καλύτερος αποδείχθηκε λάθος). Οι επιχειρήσεις απολύουν επειδή δεν υπάρχει ζήτηση. Οι απολύσεις όμως, κατεβάζουν το εισόδημα, αυξάνουν την ανισότητα, και μειώνουν στο  τέλος  και τη ζήτηση.

Οι πρόσφατες λαϊκές διαδηλώσεις, στη Μ. Ανατολή, στο Ισραήλ, στην Αγγλία, και η αυξανόμενη δυσαρέσκεια στη Κίνα (και σε λίγο παντού), έχουν κοινό παρονομαστή την ανισότητα, τη φτώχια, την ανεργία, και την απελπισία. Ακόμη και η παγκόσμια μεσαία τάξη σφίγγεται από παντού.

Για να επιτευχθεί η σωστή λειτουργία της οικονομίας της αγοράς, θα πρέπει να επιστρέψουμε σε μια ισορροπία μεταξύ αγορών, και κοινωνικών αγαθών. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει  να απομακρυνθούμε τόσο από το Αγγλοσαξονικό μοντέλο του laissez-faire  και των  voodoo economics, όσο και από το ευρωπαϊκό μοντέλο των ελλειμμάτων  του κοινωνικού κράτους. Και τα δυο αυτά μοντέλα απέτυχαν.

Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι η δημιουργία θέσεων απασχόλησης μέσω δημοσιονομικών κινήτρων με στόχο τη παραγωγική επένδυση σε υποδομές. Επίσης χρειάζεται ένα προοδευτικό μοντέλο φορολόγησης, κάποια βραχυπρόθεσμα δημοσιονομικά κίνητρα με μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη δημοσιονομική πειθαρχία, και ως τελευταία λύση ανάγκης η στήριξη των νομισματικών αρχών ώστε να αποφευχθούν τα καταστροφικά bank runs. Τέλος, χρειάζεται να μειωθεί το χρέος των χρεοκοπημένων νοικοκυριών και επιχειρήσεων, ενώ χρειάζεται και μια πιο αυστηρή επίβλεψη και ρύθμιση του «τρελαμένου» οικονομικού συστήματος, διαλύοντας τις «πολύ μεγάλες για να αποτύχουν» τράπεζες, και τα τραστ των ολιγοπωλίων.

Με τον καιρό, οι αναπτυγμένες οικονομίες θα πρέπει να επενδύσουν στο ανθρώπινο κεφάλαιο, στην κατάρτιση, και στα δίχτυα ασφαλείας ώστε να αυξηθεί η παραγωγικότητα και ο ανταγωνισμός, που θα προσφέρει πλούτο μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

Η εναλλακτική λύση θα ήταν κάτι ανάλογο της δεκαετίας του 1930, ατέλειωτη στασιμότητα, κρίση, νομισματικοί και εμπορικοί πόλεμοι, έλεγχοι κεφαλαίου, χρεοκοπίες κρατών, και πελώρια κοινωνική και πολιτική αστάθεια.

http://www.project-syndicate.org/commentary/roubini41/English

Απόδοση:S.A.

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κοντη Λιζα avatar
    Κοντη Λιζα 18/08/2011 09:23:22

    Ιεχωβάς είναι ο Ρουμπινί;

    Αυτό το ντισκούρ με την θανάσιμη αγωνία του καπιταλισμού που από το 74 και μετά όλο πεθαίνει, μου θυμίζει έντονα το ντισκούρ των Ιεχωβάδων για την συντέλεια του κόσμου και τον Αρμαγεδώνα....

    • ΜΑΝΩΛΗΣ Μ. avatar
      ΜΑΝΩΛΗΣ Μ. @ Κοντη Λιζα 18/08/2011 17:45:41

      αποπροσανατολίζεις τη συζήτηση νομίζω

    • katia avatar
      katia @ Κοντη Λιζα 13/10/2011 03:37:43

      "Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε"
      "Θέλω να πω, δίχως περιττούς προλόγους, ότι το βιβλίο "Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε", του Νίκου Μπογιόπουλου, αποτελεί ένα σύνολο εκπλήξεων, από τις οποίες καμμία δεν είναι δυσάρεστη. Η πρώτη έκπληξη έρχεται νωρίς-νωρίς, από το εξώφυλλο όπου υπάρχει το σηματάκι των εκδόσεων "Λιβάνη". Θα περιμέναμε ότι ένας από τους γνωστότερους δημοσιογράφους του "Ριζοσπάστη" (και, μάλιστα, με ξεκάθαρη ιδεολογική και κομματική τοποθέτηση), θα εξέδιδε το βιβλίο του από την "Σύγχρονη Εποχή", τον εκδοτικό οίκο που είναι γνωστός ως "εκδοτικός οίκος του ΚΚΕ". Όμως, ο Μπογιόπουλος δεν γράφει απευθυνόμενος στους ομοϊδεάτες του αλλά για τον κάθε κοινό, απλό πολίτη. Μάλιστα, τολμώ να πω ότι η αίσθηση που αποκόμισα από τούτο το βιβλίο είναι πως ο Μπογιόπουλος απευθύνεται κυρίως στους μη-κομμουνιστές. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι επιτυγχάνει καλύτερα τον στόχο του μέσω του "Λιβάνη".

      Αλλά τί πράγμα είναι τούτο το βιβλίο; Δεν είναι εύκολο να κολλήσεις μια ταμπέλλα σε ένα σύγγραμμα κάπου πεντακοσίων σελίδων, αλλά μπορούμε ανώδυνα να πούμε ότι το "Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε" αποτελεί το εγκόλπιο της οικονομικής κρίσης για κάθε κοινό νου. Το βιβλίο απευθύνεται στην κοινή λογική του αναγνώστη, όχι με φωνές, συνθήματα και τσιτάτα, αλλά με πειθώ κι επιχειρήματα, προκειμένου να του αποκαλύψει όσα πρέπει -και θέλει- να γνωρίζει για την παγκόσμια οικονομική κρίση.

      Η δεύτερη μεγάλη έκπληξη συνίσταται στον τρόπο γραφής. Ο Μπογιόπουλος γράφει ως μαρξιστής (οι αναφορές στα κείμενα των Μαρξ και Λένιν είναι άφθονες) αλλά υποχρεώνει ακόμα και τον αντικομμουνιστή αναγνώστη να παρακολουθήσει με προσήλωση τα λεγόμενά του. Όσοι έχουν μάθει να μέμφονται τον τάχα "ξύλινο λόγο" των κομμουνιστών, σίγουρα θα υποχρεωθούν να αναθεωρήσουν αυτή την άποψη, μιας και η κοινή λογική δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητη στον παρατιθέμενο ορυμαγδό επιχειρημάτων και στοιχείων. Και για να πάω ένα βήμα παραπέρα, το "Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε" διαβάζεται ηδονικά ακόμη κι από τον πλέον αμύητο στα πολιτικά ή στα οικονομικά πράγματα αναγνώστη.

      Πράγματι, σ' αυτό το βιβλίο ξεδιπλώνεται το πανόραμα της σημερινής κεφαλαιακής κρίσης με όλα τα στοιχεία της. Στο πρώτο μέρος του, ο αναγνώστης εξοικειώνεται με τις διαστάσεις της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού. Στο δεύτερο μέρος εξετάζεται η εκδήλωση της κρίσης σε Ελλάδα και ευρωζώνη. Και στο τρίτο -και τελευταίο- μέρος, ο συγγραφέας προσπαθεί να σκιαγραφήσει τα πολιτικά προτάγματα που αποτελούν λογική απόρροια της κρίσης. Επαναλαμβάνω ότι το "Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε" απευθύνεται στον απλό αναγνώστη. Επομένως, εδώ δεν πρόκειται να βρείτε βαθυστόχαστες μαρξιστικές αναλύσεις. Εδώ θα αφεθείτε στην απόλαυση της ανάγνωσης και, τελειώνοντας, θα αισθανθείτε πράγματι σοφώτεροι.

      Ελπίζω ότι, με όλα όσα αράδιασα παραπάνω, σας έπεισα ότι αξίζει να θυσιάσετε κάπου 15 ευρώ για να αποκτήσετε αυτό το βιβλίο και να "τεστάρετε" την σιγουριά σας ότι έχετε μάθει τα πάντα για την κρίση από τους "αναλυτές" των καναλιών και των "έγκυρων" κυριακάτικων φυλλάδων. Οι δυο εκπλήξεις, στις οποίες αναφέρθηκα πρωτύτερα, δεν είναι τίποτε μπροστά στις αλλεπάλληλες εκπλήξεις που σας περιμένουν σελίδα με σελίδα και θα σας κάνουν να απορείτε πως "αλλοιώς μας τα έχουν πει"...
      (από το Cogito ergo sum)

  2. Orestios avatar
    Orestios 18/08/2011 09:30:47

    Από πότε είναι καπιταλισμός η διάσωση φαληρισμένων τραπεζών και επιχειρήσεων?

  3. Enjoy Capitalism avatar
    Enjoy Capitalism 18/08/2011 10:07:58

    Παρακαλώ δείχνετε ασέβεια στο username μου με τις ανοησίες του Ρουμπινί !
    Ο εν λόγο κύριος , έχει κάνει την μπάζα του εξ αιτίας του Καπιταλισμού!
    Τέτοια έλεγε και ο Μάρξ και κατέληξε να τον αναφέρει ως τσιτάτο η Παπαρήγα και ο Τσίπρας!!!
    Ακου "καταδικασμένος ο καπιταλισμός "!!!
    Το άλλο με τον Τοτό το ξέρει ο Ρουμπίνί; ....

  4. TopGunZ avatar
    TopGunZ 18/08/2011 11:02:31

    Τελικά αδίκως νόμιζα ότι μόνο εδώ στην Ελλάδα έχουμε μπερδέψει τα μπούτια μας με τις διάφορες ορολογίες. Ο Καπιταλισμός έχει πεθάνει εδώ και κάποιες δεκαετίες, όχι γιατί απέτυχε, τουναντίον, ήταν το πιο επιτυχημένο σύστημα, αφού ευθύνεται για τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του ανθρώπου σε τεχνολογικό και κοινωνικό επίπεδο. Έχει πεθάνει γιατί του κάνανε ευθανασία και τον αντικατέστησαν με τον τουρμποκαπιταλισμό ή νεοφιλελευθερισμό ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το.

    Η διαφορά τους είναι η εξής απλή, χωρίς να χρειάζονται περαιτέρω αναλύσεις: Στον καπιταλισμό, το κάπιταλ, δηλαδή το κεφάλαιο, και η συσσώρευσή του, είναι το εργαλείο, το μέσο, για την επίτευξη του σκοπού, την οικονομική δηλαδή ανάπτυξη. Στην εκφυλισμένη εκδοχή του του σήμερα ισχύει το ακριβώς αντίθετο! Επιδιώκεται μια επίπλαστη και εφήμερη οικονομική ανάπτυξη, πολλές φορές και επώδυνη (βλέπε καταστρατήγηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατάλυση κοινωνικού κράτους, υπερκαταναλωτισμός κλπ), υπό οποιουσδήποτε όρους και συνθήκες, με σκοπό την συσσώρευση πλούτου σε λίγους.

  5. zame avatar
    zame 18/08/2011 11:32:36

    καταδικασμενος αν δεν ειναι...ΕΝΟΧΙΚΟΣ & ΜΙΣΗΤΟΣ παρα-ειναι..
    & εχει ΧΡΕΟΣ να αποκαταστηση την Ελκιστικοτητα του..που Ισως να ειναι Τωρα η Μεγαλη του Ευκαιρια..
    κανοντας το μεγαλο ΑΛΜΑ στην ΙΣΤΟΡΙΑ.

  6. Ριζοσπάστης Φιλελεύθερος avatar
    Ριζοσπάστης Φιλελεύθερος 18/08/2011 13:32:03

    Κυριε Ρουμπινί δεν απετυχε ο καπιταλισμός, γιατι ποτε δεν υπήρξε τα τελευταία 60 χρόνια. Αυτο που απέτυχε ειναι ο πληθωριστικός κευνσιανισμός και ο κρατικός προστατευτισμός που υποστυρίζετε εσεις μαζι με τα σοσιαλδημοκρατικά και χριστιανοδημοκρατικά σας φερεφωνα ανα την υφήλιο. Δεν θέλετε ομως να το παραδεχτείτε και κατηγορείτε κατι που δεν ηπήρξε για να την βγάλετε καθαρή. Αντε για να λεμε τα πράγματα με το όνομα τους.

  7. brankaleon avatar
    brankaleon 18/08/2011 14:02:45

    Εφ' όσον ο καπιταλισμός, στην σημερινή συγκυρία (Κίνα, Ρωσσία, Ινδία, Βραζιλία), δεν μπορεί να επιβάλλει μια μονοκρατορία με τις Η.Π.Α. να σέρνει τον χορό για έναν μεγάλο πόλεμο, συνακόλουθο είναι ότι θα φθίνει.
    Αυτή του όμως η "αδυναμία" μπορεί να σπείρει και θύελλες στον βαθμό που οι λαοί δεν συνεγερθούν και αναπτύξουν προοπτικές για μια άλλη πορεία.
    Μια Οικονομία παραγωγής πραγματικού πλούτου.
    Κοινωνικού Πλούτου.
    Λογικές όπου ο Πλούτος κοινωνικοποιείται, όπου το Κέρδος είναι το βασικό στοιχείο της Συναλληλείας.
    Μπαίνουμε σε μια ρευστή και πολυδαίδαλη ατραπό, όπου φίλους πραγματικούς θα τους θεωρούμε σαν ψεύτικους και εχθρούς πραγματικούς, σαν φίλους.
    Σ' αυτόν τον κυκεώνα το μόνο που θα βοηθήσει να ξεχωρίσει η ήρα από το σιτάρι, θα είναι μόνον η Κοινωνική Συναλληλεία και Αλληλεγγύη.
    Σημασία καμμιά πλέον δεν έχει ποιός -ισμός θα την συνοδεύει.
    Μόνον ΟΥΣΙΑ.

  8. Δημήτρης avatar
    Δημήτρης 18/08/2011 14:19:59

    Ο υλισμός είναι καταδικασμένος.

    • Ατομιστής Υλιστής avatar
      Ατομιστής Υλιστής @ Δημήτρης 18/08/2011 14:39:04

      Ο Πνευματισμός του Φασισμου και του Μεσαιωνισμού πέθανε και δεν προκειται να ξανααναστήθει. Στο μονο που μπορεις να ελπιζεις λοιπον ειναι στην ανάσταση του "θεανθρώπου"...

      Αλλα οπως λεει ο Νιτσε: God is Dead...

  9. promitheas avatar
    promitheas 18/08/2011 15:00:16

    Κατά την κατάρρευση της Λίμαν μπράδερς προβληματίστικα μήπως η ξεκάθαρη άποψή μου υπέρ της ελέυθερης οικονομίας και εναντίον του κρατισμού ήταν λάθος διότι δεν φανταζόμουν πως στις ΗΠΑ απόλυτα υπεύθυνος γι' αυτό μπορούσε να είναι ο κρατικός παρεμβατισμός. Κατά την ακροαματική διαδικασία "ανάκρισης" στην επιτροπή του κογκρέσου του διευθυντή της εταιρείας μου έκανε εντύπωση η κυνική απάντησή του σε σχετική ερώτηση "Θα έδινα δάνειο και σε έναν χιμπατζη αν μου το ζητούσε" και επειδή απόρισα πως δεν τον "τσουβάλιασαν" αμέσως, το έψαξα το πράγμα και πληροφορήθηκα ότι υπήρχε πρόσφατος νόμος που απαγόρευε σε τράπεζες να αρνούνται στεγαστικά δάνεια με εξοντωτικές ποινές αν δεν συμορφόνονταν.
    Ποιος φταίει κύριε Ρουμπινή ο καπιταλισμός ή η κυβερνητική αβελτηρία;

    • peripeton avatar
      peripeton @ promitheas 18/08/2011 19:03:06

      Uptick rule, brokerage houses turn into banks, κανένας περιορισμός στις προϋποθέσεις για χορήγηση δανείου, σου λένε κάτι;

      To ότι οι τράπεζες και οι μεγάλοι χορηγοί των κομμάτων καθορίζουν και αποφασίζουν τους νόμους και τις διατάξεις επίσης, σου λέει κάτι; Δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Απλώς κάτσε και σκέψου.

  10. peripeton avatar
    peripeton 18/08/2011 18:45:25

    Εντάξει, βλέπω γνωρίζεις πολύ καλά το τι έλεγε ο Μαρξ και προφανώς ο Μάρξ δεν έχει δικαιωθεί καθόλου στην ανάλυσή του ε; Ε που θα πάει, όταν δεν θά'χετε να φάτε θα το καταλάβετε κι εσείς ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που απλώς είναι αδύνατον να συντηρηθεί επάπειρον. Μείνετε στον δογματισμό σας και κάντε παρέα στην Παπαρήγα από την άλλη πλευρά του φράχτη

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.