#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
15/05/2012 12:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Οι τράπεζες απειλούν την βιωσιμότητα του ευρώ



Η ανάπτυξη δεν μπορεί να έρθει έτσι ξαφνικά, ειδικά χωρίς επενδύσεις. Για αυτό και ο Γερμανός οικονομολόγος Daniel Gros του βελγικού think-tank  Centre for European Policy Studies εκπλήσσεται για το ότι σχεδόν όλοι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, με επικεφαλής τον François Hollande, μιλάνε συνεχώς για ανάπτυξη.

Όπως λέει, το «λιτότητα ή ανάπτυξη» είναι ένα ψευτοδίλημμα. Το πραγματικό δίλημμα πρέπει να αφορά στον τραπεζικό τομέα, ειδικά αυτόν του ευρωπαϊκού Νότου, που βρίσκεται σε μαύρα χάλια.

Όπως σημειώνει, «οι ελληνικές και ισπανικές τράπεζες κάθονται επάνω σε ένα βουνό χρέους… μόνο η Ευρώπη μπορεί να τις σώσει. Οι κυβερνήσεις τους είναι ανήμπορες. Κι αυτό είναι ένα γενικό πρόβλημα για την Ευρώπη».

Πέρσι, έπειτα από ισχυρές πολιτικές πιέσεις, οι τράπεζες αποδέχθηκαν τα «κουρέματα», δηλαδή το σβήσιμο του ελληνικού χρέους. Από τότε, αυτές οι ίδιες τράπεζες αποσύρονται από την νότια ευρωζώνη, πριν επέλθουν τα επόμενα κουρέματα.

Οι ξένοι επενδυτές εγκαταλείπουν ομαδικά την Ισπανία, την Πορτογαλία, και την Ιταλία. Στην Ελλάδα ήδη ξεκίνησε η επόμενη φάση: Οι Έλληνες βγάζουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Πρόκειται για τεράστια ποσά, ίσως και μέχρι 5-6 δισεκατομμύρια τον μήνα.

Με τις βορειοευρωπαϊκές τράπεζες να φεύγουν, οι νοτιοευρωπαϊκές βυθίζονται όλο και πιο πολύ στο χρέος. Τα ομόλογα που οι ξένοι ξεφορτώνονται είναι αυτά που αγοράζουν οι νοτιοευρωπαϊκές τράπεζες. Και το κάνουν επειδή πιέζονται από τις κυβερνήσεις τους, αλλά και επειδή έτσι κερδίζουν χρήματα. Ως αντάλλαγμα για την χάρη που τις κάνουν, οι κυβερνήσεις προσφέρουν νέα χαμηλότοκα δάνεια στις τράπεζες.

Τον περασμένο χειμώνα, η ΕΚΤ χάρισε πάμφθηνα δάνεια  ύψους πολλών εκατοντάδων δισεκατομμυρίων, για να λειτουργήσει το σύστημα. Οι τράπεζες του Νότου εκμεταλλεύτηκαν αυτά τα χρήματα, με 1% επιτόκιο, αγοράζοντας κρατικά χρέη με απόδοση 6%. Αυτή η πατριωτική τους κίνηση, τις βοήθησε να κερδίσουν πολλά χρήματα.

Αυτό μπορεί να ήταν μια λύση, αλλά προκαλεί και μια διεστραμμένη δυναμική, μέσα από την οποία οι τράπεζες και οι κυβερνήσεις διαπλέκονται τόσο πολύ, που βασικά εξασθενούν η μία την άλλη.

Σύμφωνα με τον Daniel Gros, οι ελληνικές τράπεζες είναι τελειωμένες.  «Μοιάζει με εθνικό τους πρόβλημα, αλλά αυτό είναι οφθαλμαπάτη. Τι θα συμβεί αν ξαφνικά, οι νότιες τράπεζες δεν θέλουν ή δεν μπορούν να ξοφλήσουν τα χρέη τους προς την ΕΚΤ»;

«Όλοι είμαστε στην ίδια βάρκα, εξαιτίας του ευρώ», λέει ο Thierry Philipponnat, του Finance Watch. «Εμμέσως, η ΕΚΤ είναι όλοι εμείς. Αν κάτι δεν πάει καλά στον Νότο, η υπόλοιπη Ευρώπη θα πρέπει να επέμβει. Θα πρέπει να σωθεί η νομισματική ένωση. Για αυτό και η Γερμανία και η Ολλανδία πιέζουν την ΕΚΤ να σταματήσει να δίνει φθηνά δάνεια».

Η εσωτερική χρηματοπιστωτική αγορά αποτελεί το θεμέλιο του ευρώ. Η φυγή κεφαλαίων από τον Νότο προς τον Βορρά, διαρρηγνύει τον ιστό της ΕΕ.

Οι τράπεζες αρχίζουν να ταμπουρώνονται μέσα στα εθνικά τους σύνορα. Για να ενισχυθούν τα κράτη τους, σταματάνε να δανείζουν σε άλλα κράτη. Οι κεντρικές τράπεζες του Βορρά είναι πολύ πιο σφιχτές από αυτές του Νότου. «Έτσι στα ξαφνικά», σύμφωνα με τον Philipponnat, «…αρχίζει να παίζει σημαντικό ρόλο η γεωγραφία».

Πρόσφατα, σε μια επίσκεψη Κινέζων τραπεζιτών στο Λονδίνο, η πρώτη ερώτηση που τέθηκε από αυτούς ήταν: «πως ξεχωρίζουμε ένα ελληνικό χαρτονόμισμα  ευρώ, από ένα γερμανικό»;

Πολλοί πιστεύουν πως μόνο μια νέα τράπεζα της ΕΕ θα μπορούσε να απαλλάξει τις τράπεζες και τα κράτη, από αυτόν τον σφιχτό και θανατηφόρο εναγκαλισμό τους. Μια τράπεζα με ένα ταμείο διάσωσης, που θα συστήσουν οι ίδιες οι τράπεζες, και που θα σήμαινε ότι δεν θα χρειάζεται πλέον οι κυβερνήσεις να σώζουν τους αποτυχημένους.

Αυτή η εξέλιξη θα έλυνε και το τρέχον δίλημμα του «πολύ μεγάλη για να αποτύχει», βάσει του οποίου οι μεγάλες τράπεζες κάνουν ότι θέλουν, χωρίς να λογοδοτούν, αφού είναι σίγουρες πως αν κάτι δεν πάει καλά, οι κυβερνήσεις θα τις σώσουν.

Η Κομισιόν έχει έτοιμη μια λύση, αλλά δεν την δημοσιεύει ακόμη, επειδή αντιδρούν τα κράτη μέλη. Πρόκειται για μια πρόταση για πιο αυστηρή ευρωπαϊκή κεντρική επίβλεψη, που όμως ισοδυναμεί με παραχώρηση επιπλέον εθνικής κυριαρχίας, κάτι που για πολλές χώρες αποτελεί θέμα ταμπού.

Επειδή οι κυβερνήσεις δεν επιθυμούν ένα νέο ισχυρό σύστημα κεντρικής επίβλεψης και ρύθμισης του τραπεζικού τομέα, το ρίσκο για ακόμη πιο πολλές διασώσεις είναι μεγάλο.

Παράλληλα, δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για να δημιουργηθεί το είδος της οικονομικής ανάπτυξης, που ευαγγελίζεται ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας.

Λέει ο Philipponnat: «Η μεγαλύτερη απειλή για την οικονομική σταθερότητα της Ευρώπης είναι το γεγονός ότι κάποιες χώρες του ευρώ χρηματοδοτούνται από τράπεζες, που αν πτωχεύσουν, εξαρτώνται από τις ίδιες τις κυβερνήσεις στις οποίες έχουν δανείσει… πρόκειται δηλαδή για ένα φαύλο σύστημα, που δεν μπορεί να λειτουργήσει»

presseurop.eu

S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. αγθ avatar
    αγθ 15/05/2012 12:28:23

    Εφόσον προτάχθηκε και επιβλήθηκε το νόμισμα της πολιτικής και οικονομικής ενοποίησης της Ευρώπης, ήταν προδιαγεγραμμένο το τέλος του απίστευτου, ανιστόρητου και απάνθρωπου αυτού πειράματος.

    Δυστυχώς, το όραμα του Σουμάν και των άλλων θεμελιωτών της ευρωπαϊκής προοπτικής, ατύχησε από την διαχρονική εμμονή των μεγαλο-ευρωπαίων στην εθνική υπεροχή του καθενός έναντι του συνόλου και την επιβολή του σε αυτό.

    Έτσι όμως, καλώς ή κακώς, ΔΕΝ γίνεται ενοποίηση! Και η επιβολή του νομίσματος, απλά οδήγησε σε ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗ του πλούτου της Ευρώπης, τελευταία δε πράξη θα είναι η οριστική διάλυσή της, προς ικανοποίηση (και) των υπερπόντιων ...ιεράκων.

    Ας ελπίσουμε τουλάχιστον η διάλυση αυτή να μην αφήσει πίσω της μόνο καπνίζοντα ερείπια - αν και η ευρωπαϊκή ιστορία, παλαιότερη και πρόσφατη, άλλα δηλοί... και στις μέρες μας, δεν υπάρχουν ούτε Σουμάν ούτε ΝτεΓκωλ, αλλά άπληστα, μυωπικά, ανιστόρητα, καλωδιωμένα αρπακτικά των Αγορών, ένθεν κακείθεν.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.