#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
28/04/2010 07:30
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ιδιωτικοποιήσεις: Το παράδειγμα της Βρετανίας.



Όταν η Αγγλία ξεκίνησε το ξεπούλημα των κρατικά ελεγχόμενων επιχειρήσεών της στη δεκαετία του 1980, στη κοινή γνώμη είχε περάσει το μήνυμα πως θα ήταν πολύ καλύτερα αν τα κρατικά αυτά κεφάλαια περνούσαν σε ιδιωτικά χέρια. Το μήνυμα του Θατσερισμού ήταν πως η κρατική ιδιοκτησία είναι κακή και ενδογενώς αναποτελεσματική, ενώ η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι καλή.

Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, μεγάλα τμήματα της βρετανικής οικονομίας έχουν επανέλθει σε κρατικό έλεγχο. Μόνο που ο έλεγχος αυτός δεν είναι του βρετανικού δημοσίου, αλλά κάποιων άλλων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Το τελευταίο σε μια σειρά από επεισόδια όπου ευρωπαϊκές κρατικά ελεγχόμενες επιχειρήσεις αναλαμβάνουν  τον έλεγχο ιδιωτικοποιημένων βρετανικών  εταιριών, είναι αυτό που αφορά στην εξαγορά της  βρετανικής εταιρίας σιδηροδρόμων και λεωφορείων Arriva, από την Deutsche Bahn που ανήκει 100% στο γερμανικό κράτος. Πιο πριν, η Deutsche Bahn είχε περιλάβει στη κατοχή της τη μεγαλύτερη σιδηροδρομική εταιρία μεταφοράς φορτίου στη Βρετανία. Πέραν αυτών, ελέγχει ήδη το 50% των σιδηροδρομικών γραμμών στο London Overground και  στις γραμμές Wrexham, Shropshire και Marylebone Railway αλλά και αλλού. Από το περασμένο μάλιστα μήνα η Deutsche Bahn διαχειρίζεται και τα μετρό των Tyne και Wear.

Και δεν είναι μόνο οι Γερμανοί που λειτουργούν τα βρετανικά τρένα. Η ολλανδική  κρατική NS είναι συνιδιοκτήτρια των Northern Rail και Merseyrail. Η γαλλική, επίσης κρατική, SNCF που μόλις έχασε στη προσπάθεια απόκτησης της Arriva, έχει μεγάλες βλέψεις στην αγγλική σιδηροδρομική αγορά.

Όσον αφορά στις βρετανικές κοινωφελείς επιχειρήσεις, η EDF Energy που είναι θυγατρική της γαλλικής κρατικής EDF, ήδη εξυπηρετεί 5.5 εκατομμύρια κατοίκους του Ηνωμένου Βασιλείου. Πέρσι η EDF Energy πήρε τον έλεγχο της ιδιωτικοποιημένης British Energy, που αποτελεί τον μεγαλύτερο παραγωγό ηλεκτρικής ενέργειας στη χώρα και που λειτουργεί τα βρετανικά πυρηνικά εργοστάσια.

Βλέπουμε λοιπόν πως το γερμανικό κράτος ελέγχει το σιδηρόδρομο στην Ουαλία και η γαλλική κυβέρνηση προμηθεύει τους Άγγλους με αέριο και ηλεκτρικό ρεύμα. Όλα αυτά θα φαίνονταν απίστευτα πριν από 40 χρόνια όταν η Βρετανία είχε ακόμη μια μεικτή οικονομία. Σήμερα όμως το ξεπούλημα των πάντων αποτελεί μια ζωντανή πραγματικότητα. Τα επόμενα χρόνια προβλέπεται πως αυτή η διαδικασία θα συνεχιστεί, με αποτέλεσμα ακόμη και τα λιγοστά κεφάλαια που παραμένουν  σε δημόσιο έλεγχο να βγουν στην αγορά προς πώληση. Στις γενικές εκλογές,  τα τρία μεγαλύτερα κόμματα  της χώρας συνηγορούν από κοινού, υπέρ της περαιτέρω ιδιωτικοποίησης. Συνεπώς είναι θέμα χρόνου, πως όποιο κόμμα κερδίσει, να προχωρήσει στη πώληση των ταχυδρομείων, της σήραγγας Dartford, και της σιδηροδρομικής γραμμής της σήραγγας της Μάγχης.

Υπάρχει βέβαια μια μεγάλη ειρωνεία σε όλα αυτά. ΟΙ ιδιωτικοποιήσεις της δεκαετίας του `80 υποστηρίχτηκαν και προωθήθηκαν σθεναρά από ακραία νέο-φιλελεύθερα think-tanks, όπως το Ινστιτούτο Adam Smith, που σιχαίνονταν την ιδέα κρατικής ιδιοκτησίας και που πίεζαν για πλήρη αναδίπλωση του κράτους. Στα επόμενα 30 χρόνια, οι αντιλήψεις και οι ιδέες τους, που πριν την άφιξη της Θάτσερ θεωρούνταν ακραίες, υιοθετήθηκαν απ`όλες σχεδόν τις πλευρές της βρετανικής πολιτικής ελίτ, με τα όποια σχέδια επανακρατικοποίησης του σιδηροδρομικού δικτύου να εγκαταλείπονται οριστικά.

Η υπόλοιπη όμως Ευρώπη ακολούθησε διαφορετική πορεία. Και καθώς οι ισχυρές κρατικές τους  επιχειρήσεις αγοράζουν συνεχώς πρώην βρετανικά κεφάλαια και πόρους, οι λαοί τους γελάνε, μιας και δεν υπήρξαν  αρκετά ανόητοι ώστε  να πουλήσουν τα οικογενειακά τους κειμήλια, όπως έκαναν οι έξυπνοι Άγγλοι.

 S.A. (The First Post)

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.