#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
21/06/2012 13:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Θα βγάλει το καλοκαίρι το ευρώ;



Τον τελευταίο μήνα είδαμε δυο εξελίξεις που φούντωσαν την κρίση της ευρωζώνης.

Πρώτον, η πολιτική λιτότητας που χαρακτήρισε τις προσπάθειες διάσωσης από το 2010, επλήγη σοβαρά από τα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων στην Ελλάδα. Το τελευταίο μάλιστα αποτέλεσμα παρατείνει τις διαπραγματεύσεις και την αβεβαιότητα γύρω από το πακέτο λιτότητας-διάσωσης.

Δεύτερον, η διαδοχή διασώσεων και πανηγυρισμών, ακυρώθηκε από την απόρριψη από πλευράς αγορών του πακέτου διάσωσης ύψους €100 δισ προς τις ισπανικές τράπεζες.

Οι συγκεκριμένες τράπεζες είναι γεμάτες από επικίνδυνα δάνεια ακινήτων, που απειλούν την ύπαρξή τους. Τα χρήματα φεύγουν από τις τράπεζες της Ισπανίας με φρενήρη ρυθμό και αναμένεται τραπεζική κατάρρευση αν δεν βρεθεί λύση. Και το χειρότερο είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος μεταδοτικότητας, αφού όλα δείχνουν πως κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Ιταλία.

Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι ότι περιορίζονται οι διαθέσιμες επιλογές επιδιόρθωσης του δυσλειτουργικού νομισματικού συστήματος, που αν καταρρεύσει θα προκαλέσει τεράστια παγκόσμια οικονομική καταστροφή. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, απειλεί τον πλανήτη με δυσμενέστερες επιπτώσεις από αυτές του 2008, οπότε και κατέρρευσε η Lehman.

Τι επιλογές έχει η Ευρώπη; Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις:

Μια πλήρης πολιτική ένωση.

Μια αλματώδης αύξηση (πάνω από €1 τρισ) της βοήθειας προς τις περιφερειακές χώρες, ώστε να κερδηθεί χρόνος αναπροσαρμογής, και επνακεφαλαιοποίησης των ευάλωτων τραπεζών.

Τέλος, μια κατάρρευση ή συρρίκνωση της ευρωζώνης, που θα είχε ως αποτέλεσμα την επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, ή  την δημιουργία μιας πιο μικρής και πιο σφιχτής ένωσης, με κράτη μέλη όπως η Γερμανία, η Αυστρία, η Ολλανδία και η Γαλλία και με τις υπόλοιπες χώρες να επιστρέφουν στα παλιά τους νομίσματα. Μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε γενική πολιτική και οικονομική αναστάτωση.

Η πρώτη επιλογή είναι λογική, αλλά μη βιώσιμη. Η δεύτερη απαιτεί τεράστια οικονομική συνεισφορά από πλευράς Γερμανίας, σε βαθμό που το εκλογικό της σώμα θα αντιδρούσε σφόδρα. Η τρίτη θα αποσταθεροποιούσε την Ευρώπη και ίσως και όλο τον κόσμο.

Μια πλήρης πολιτική ένωση στην Ευρώπη, με κοινή δημοσιονομική πολιτική, μεταφορά κεφαλαίων από τους ισχυρούς προς τους αδύναμους, κλπ μοιάζει ως η σωστότερη λύση.

Νομισματική ένωση χωρίς δημοσιονομική ένωση δεν λειτουργεί. Κάτι τέτοιο όμως (Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης), δεν θεωρείται πολιτικά εφαρμόσιμο, τουλάχιστον προς το παρόν, καθώς  η Ευρώπη βρίσκεται  εν μέσω κρίσης.

Από την άλλη, τα ευρωομόλογα και η πανευρωπαϊκή διασφάλιση των καταθέσεων, μπορούν να γίνουν μόνο εφόσον συμφωνήσει η Γερμανία να παράσχει εγγυήσεις και πόρους.

Όλα αυτά τα ενδιάμεσα μέτρα απαιτούν την συμμετοχή του Βερολίνου, με αντάλλαγμα μια μεγαλύτερη γερμανική επιρροή επί των δημοσιονομικών πολιτικών των υπόλοιπων κρατών.

Χωρίς μια δημοσιονομική ένωση, η μόνη ενδιάμεση λύση θα ήταν η προσφορά βοήθειας από πλευράς Γερμανίας, ύψους €1 τρισ, με σκοπό την στήριξη του τραπεζικού συστήματος χωρών όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Αυτό όμως είναι αδύνατον να γίνει πολιτικά, αν οι χώρες αυτές δεν συμφωνήσουν σε βαθιές διαρθρωτικές τομές και μεταρρυθμίσεις, ώστε να εξασφαλιστεί ότι δεν θα ξαναχρειαστούν βοήθεια στο μέλλον.

Έτσι, ξαναβρισκόμαστε στην αρχή του κύκλου, όπου όλοι επιθυμούν την προσαρμογή προς το πιο χαλαρό του πακέτου λιτότητας-διάσωσης, από πλευράς Γερμανίας.

Η τρίτη επιλογή (κατάρρευση ή συρρίκνωση της ΟΝΕ) είναι η λιγότερο επιθυμητή, αλλά δεν αποκλείεται να συμβεί. Ειδικά αν απουσιάζει η στιβαρή ηγεσία και η πολιτική θέληση. Αν συμβεί, θα πληγεί και η ίδια η Γερμανία, αφού θα υπάρξει παγκόσμια οικονομική σύνθλιψη. Το γερμανικό νόμισμα θα ισχυροποιηθεί, αλλά θα πληγεί ο εξαγωγικός της τομέας και μάλλον θα επέλθει αποπληθωρισμός. Έτσι, η Γερμανία θα πρέπει να υπολογίσει αν το κέρδος μιας διάλυσης της ευρωζώνης θα είναι μεγαλύτερο για αυτήν, από το να συνεχίσει να παράσχει οικονομική βοήθεια σήμερα, απαιτώντας και λιγότερη λιτότητα.

Βέβαια, μπορεί να υπάρξει και μια τέταρτη επιλογή: Μια ενδιάμεση λύση σωτηρίας, μέσω της απότομης χαλάρωσης της γερμανικής νομισματικής πολιτικής, που θα οδηγούσε σε ένα πιο «μαλακό» ευρώ, περισσότερο πληθωρισμό και υψηλότερα επιτόκια στην Γερμανία.

Εν ολίγοις, η αποτροπή μιας διάλυσης του ευρώ, χωρίς συντονισμένες δημοσιονομικές πολιτικές, απαιτούν την συμμόρφωση της γερμανικής νομισματικής πολιτικής σε αυτές των υπόλοιπων χωρών μελών και όχι το αντίστροφο.

Η Γερμανία θα πρέπει να αποφασίσει. Αν όχι, το ευρώ δεν θα βγάλει το καλοκαίρι!

http://www.realclearmarkets.com/articles/2012/06/19/germany_will_decide_if_the_euro_survives_the_summer_99726

S.A.

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. anonymous avatar
    anonymous 21/06/2012 13:33:49

    Το Ευρώ θα αντέξει 1-3 χρόνια ακόμη.

  2. Κ.Σ.Μαυρόπουλος avatar
    Κ.Σ.Μαυρόπουλος 21/06/2012 14:41:00

    το ευρώ θα ζει το φθινόπωρο

    οι Έλληνες?

  3. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 22/06/2012 16:06:50

    Υπάρχει ένα ακόμη ενδεχόμενο, απλούστερο, πιθανότερο και μέσα στη ροή των πραγμάτων:
    Πτώση της κυβέρνησης και πρόωρες εκλογές στη Γερμανία.
    Το δρόμο τον έδειξε άλλωστε ο Κ. Καραμανλής ο νεότερος.

    • Ο Θείος avatar
      Ο Θείος @ Ο Θείος 22/06/2012 16:07:52

      Πέρασαν περίπου 3 χρόνια...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.