«Η συμφωνία για την Ελλάδα θα αφήσει τους περισσότερους συμμετέχοντες απογοητευμένους»
12/07/2015 18:23
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

«Η συμφωνία για την Ελλάδα θα αφήσει τους περισσότερους συμμετέχοντες απογοητευμένους»

Όποια και αν είναι η ακριβής έκβαση της συνόδου κορυφής των ηγετών της ευρωζώνης την Κυριακή στις Βρυξέλλες, το πλαίσιο μιας συμφωνίας που κρατά με νύχια και με δόντια την Ελλάδα στην νομισματική ένωση των 19 κρατών έχει τεθεί. Όπως συμβαίνει συχνά κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, όμως, θα είναι μια συμφωνία που θα αφήσει τους περισσότερους συμμετέχοντες απογοητευμένους, δύσπιστους και έχοντας επίγνωση του ότι τα ζητήματα που βρίσκονται στο επίκεντρο του ελληνικού προβλήματος παραμένουν άλυτα, σχολιάζει ο Tony Barber.

Οι συζητήσεις που διεξήχθησαν το Σάββατο και την Κυριακή μεταξύ των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης εκθέτουν τις ρωγμές μεταξύ μιας ομάδας ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που έχει χάσει σχεδόν κάθε εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς υπό την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα, μιας δεύτερης ομάδας που ισχυρίζεται ότι είναι καιρός να κάνουν μια εξαίρεση με την Ελλάδα και να προχωρήσουν με ένα άλλο πρόγραμμα διάσωσης, και μιας τρίτης ομάδας που επικαλύπτει τα δύο πρώτα.

Παρ’ όλα αυτά, το σημαντικό σημείο είναι ότι η μη ανοχή στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ της Αθήνας δεν είναι τόσο βαθιά και καθολική ώστε να υπάρχει συναίνεση για να προετοιμάσει το έδαφος για μια ελληνική έξοδο από την ευρωζώνη, με όλες τις απρόβλεπτες οικονομικές, χρηματοοικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις της. Εν προκειμένω, η αντιπολίτευση της Γαλλίας και της Ιταλίας, και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σε ένα τέτοιο βήμα αποδεικνύεται ότι είναι αποφασιστικής σημασίας.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια συναίνεση ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να προσαρμόσει τις τελευταίες προτάσεις της για μεταρρυθμίσεις, που θεωρείται ότι στερούνται αξιοπιστίας - σε μεγάλο βαθμό, ή μόνο μερικώς, ανάλογα με το ποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα είναι. Αυτή η συναίνεση στηρίζεται στην άποψη ότι οι ελληνικές προτάσεις δεν πάνε αρκετά μακριά, όσον αφορά την άποψη της προώθησης της οικονομικής ανταγωνιστικότητας, τη δημοσιονομική ακεραιότητα και τη μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, ούτε αντιμετωπίζουν το ερώτημα γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να είναι αξιόπιστος στην εφαρμογή των μέτρων πολιτικής που πηγαίνουν κόντρα στην μαχητική αριστερή του ιδεολογία.

Φαίνεται επίσης να υπάρχει συναίνεση στην ευρωζώνη, ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πρέπει να συνεχίσει να συμμετέχει στην απελπισμένη προσπάθεια να κρατήσει η Ελλάδα τις υποσχέσεις της και να αποτρέψει την επιδείνωση της οικονομικής κρίση της. Αυτό δημιουργεί ένα ξεχωριστό σύνολο αινιγμάτων.

Από την πλευρά του ΔΝΤ, η μη αποπληρωμή των 1,5 δις ευρώ από την Ελλάδα στο ταμείο στις 30 Ιουνίου έχει καταστήσει αδύνατη την επέκταση της χρηματοδότησης του ΔΝΤ για την Αθήνα, μέχρι να πληρωθεί αυτή η ληξιπρόθεσμη οφειλή. Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε βραχυπρόθεσμη βοήθεια θα πρέπει να προέλθει, κατά πρώτο λόγο, από τους πιστωτές της ευρωζώνης στην Ελλάδα. Η ενίσχυση αυτή, με τη σειρά της, δεν επίκειται εκτός εάν και έως ότου η ελληνική κυβέρνηση μεταβάλλει τις μεταρρυθμιστικές προτάσεις της, τις προωθήσει στο κοινοβούλιο και αρχίσει να τις θέτει σε άμεση εφαρμογή.

Στο τέλος, λοιπόν, τα ζητήματα που εμποδίζουν μια συνολική επίλυση της κρίσης δεν είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που ήταν όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία τον Ιανουάριο. Οι πιστώτριες χώρες της ευρωζώνης πρέπει να αποφασίσουν ποιο τίμημα, εάν υπάρχει, είναι πρόθυμοι να πληρώσουν για να κρατήσουν την Ελλάδα στην νομισματική ένωση και να αποφευχθεί μια «Βόρεια Κορέα στη νοτιοανατολική Ευρώπη», όπως το θέτει ένας αξιωματούχος της ΕΕ. Από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποφασίσει ποιο τίμημα, εάν υπάρχει, είναι πρόθυμος να πληρώσει για την ανάπτυξη της σύγχρονης ευρωπαϊκής ταυτότητας από την οποία η ελληνική κοινωνία έχει εμπνευστεί μετά την πτώση της χούντας το 1974 και την ένταξή της στην παλιά Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα το 1981.

Ακριβώς επειδή αυτά τα ζητήματα είναι τόσο δυσεπίλυτα, φαίνεται πιθανό ότι κάθε πλευρά θα κάνει πολύ λίγες παραχωρήσεις για να αποτρέψει την κορύφωση της ελληνικής κρίσης για άλλη μια φορά. Με τις ελληνικές τράπεζες να αδυνατούν παντελώς να επιστρέψουν «στη ζωή» χωρίς εξωτερική υποστήριξη και με 3,5 δις ευρώ εξοφλήσεις ομολόγων που πρέπει να καταβληθούν από την Ελλάδα προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στις 20 Ιουλίου, εκείνη η στιγμή φαίνεται βέβαιο ότι θα έρθει στο εγγύς μέλλον .

blogs.ft.com

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.