#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
14/08/2013 06:15
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η μείωση των μισθών δεν αποτελεί πανάκεια



Η πρόταση για μείωση των μισθών στην Ισπανία, προκειμένου να ωθηθεί η ανάπτυξη, έχει προκαλέσει σάλο. Όπου εφαρμόστηκε αυτή η πρακτική άφησε αρνητικά αποτελέσματα, μαζί με τα όποια θετικά, σχολιάζει ο Luis Doncel στην El País.
Υπάρχει ελπίδα. Αυτό το μήνυμα θέλησε να περάσει ο Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων την περασμένη Τρίτη. Ο Όλι Ρεν επέλεξε ένα ασυνήθιστο μέσο, ​​το blog του, για να διαδώσει ένα μήνυμα υψηλής πολιτικής έντασης: Η Ισπανία δεν έχει κανένα λόγο να αποδεχθεί τα αβυσσαλέα ποσοστά ανεργίας και την αναιμική ανάπτυξη. Αν θέλει να βγει από την τρύπα, όμως, θα πρέπει να κάνει ισχυρές προσπάθειες -τόσο ισχυρές, για παράδειγμα, όπως το να κάνει τους εργαζόμενους να αποδεχθούν μια γενική περικοπή στους μισθούς τους 10 τοις εκατό. Για να στηρίξει την πρότασή του, ο Ρεν παρουσίασε σ την Ισπανία αυτό που αποκαλεί «δύο ιστορίες επιτυχίας», της Ιρλανδίας και της Λετονίας.
Δεδομένου ότι το επίκεντρο διευρύνεται από αυτές τις δύο χώρες, ωστόσο, η «επιτυχία» στην οποία αναφέρεται ο Ρεν δεν φαίνεται τόσο σαφής. Το πικρό χάπι που κατάπιαν οι  δύο χώρες έχει αφήσει τους πληθυσμούς τους στα πρόθυρα της φτώχειας. Στη Λετονία, είναι στο 40 τοις εκατό, το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η εγχώρια ζήτηση έχει καταρρεύσει, επίσης. Σε αντάλλαγμα, η μικρή Βαλτική Δημοκρατία έχει μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ευρώπης. Η Ιρλανδία, από την άλλη πλευρά, μετά από μια σκληρή ύφεση και μια ελαφρά ανάκαμψη, παραμένει βυθισμένη στην ύφεση.

«Εάν τρία συνεχόμενα τρίμηνα μείωσης του ΑΕΠ θεωρούνται επιτυχία, τι σημαίνει αποτυχία με τα πρότυπα του Ρεν;» αναρωτιέται ο Kevin O'Rourke, καθηγητής Οικονομικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Επιπλέον, ο O'Rourke αρνείται τον βασικό ισχυρισμό του Ρεν: στην Ιρλανδία δεν έχουν υπάρξει σημαντικές πτώσεις στους μισθούς, ούτε στις συνταγές λιτότητας. Τα στοιχεία από την επίσημη στατιστική υπηρεσία το εξηγούν: το μέσο κόστος ανά ώρα παρέμεινε σταθερό από την αρχή της κρίσης. «Η μόνη χώρα της ευρωζώνης που έχει υποστεί μια απότομη πτώση των ονομαστικών μισθών είναι η Ελλάδα. Αν ήθελε να επιβεβαιώσει τις επιπτώσεις στην οικονομία και τον κοινωνικό ιστό, θα πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται μια άλλη στρατηγική». Το Δουβλίνο έχει γίνει ο καλός μαθητής των Βρυξελλών - σε αντίθεση με την επαναστάτρια Αθήνα - αφού κατάφερε να δαμάσει τα δημοσιονομικά του μετά το 2010, όταν η μαζική διοχέτευση δημόσιου χρήματος σε τράπεζες εκτόξευσε το έλλειμμα σε πάνω από 30 τοις εκατό.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκφράζει την ικανοποίησή της επειδή η απασχόληση, η οποία άρχισε να μειώνεται το 2012, έχει πλέον αντιστραφεί με μια αργή πτώση στο ποσοστό ανεργίας. Παρά τις βελτιώσεις αυτές, και μετά από αρκετά χρόνια συμμόρφωσης στις συστάσεις του ΔΝΤ, της Επιτροπής και της γερμανικής κυβέρνησης, η Ιρλανδία παραμένει σε ύφεση. Και, όπως σχολίασε πρόσφατα ο Σιν Χίλι, διευθυντής του think tank Κοινωνικής Δικαιοσύνης, η πολιτική λιτότητας «έχει δημιουργήσει την ενιαία μεγαλύτερη μεταφορά πόρων στην ιστορία, από τα άτομα με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα στους πλούσιους και ισχυρούς. Όσοι επωφελήθηκαν περισσότερο από αυτή τη μεταφορά ήταν τμήματα του τομέα των επιχειρήσεων (κυρίως πολυεθνικές) και οι πλούσιοι ιδιώτες».
Το άλλο μοντέλο που προτάθηκε από τον Ρεν κατάφερε πράγματι να βρει μια διέξοδο από την εξαιρετικά βαθιά ύφεση που χτύπησε το 2009. Η Λετονία ήταν η χώρα της ΕΕ της οποίας η οικονομία αναπτύχθηκε πιο έντονα πέρυσι και αναμένεται να επαναλάβει το ρεκόρ το 2013. Το ποσοστό ανεργίας παραμένει υψηλό (περίπου 15 τοις εκατό το 2012), αλλά οι επίσημες προβλέψεις λένε ότι θα αρχίσουν να πέφτει. Η επιτυχία του μοντέλου του επέτρεψε στη Βαλτική χώρα να ενταχθεί στη λέσχη του ευρώ την 1η Ιανουαρίου, παρά την αντίθεση από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της, οι οποίοι φοβούνται ότι αν εγκαταλείψουν το εγχώριο νόμισμα, το λατ, θα ανέβουν οι τιμές.

Εδώ τελειώνουν οι καλές ειδήσεις. Το επίσημο δόγμα, αποδεικνύεται, προτιμά να αγνοήσει το υψηλό τίμημα που έχουν πληρώσει οι Λετονοί στο παρελθόν. Η κυβέρνηση της Ρίγα απέλυσε το ένα τρίτο των δημοσίων υπαλλήλων της και όσοι απέμειναν έπρεπε να δεχτούν περικοπές μισθών έως και 40 τοις εκατό. Οι κοινωνικές παροχές κόπηκαν και οι φόροι αυξήθηκαν. Η απώλεια της αγοραστικής δύναμης όλων των πολιτών, όχι μόνο των δημοσίων υπαλλήλων, έγινε εμφανής καθώς η εγχώρια ζήτηση υποχώρησε περισσότερο από 27 τοις εκατό το 2009.
Η μέτρια πτώση της ανεργίας εξηγείται επίσης από τα πλήθη των Λετονών που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Από το 2000 έως το 2011, ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 13 τοις εκατό και η Λετονία έχει τώρα λίγο περισσότερο από δύο εκατομμύρια πολίτες, όσους και το 1950. Παραδόξως, οι Λετονοί αντέδρασαν όχι με απεργίες και διαδηλώσεις ελληνικού στυλ, αλλά με παραίτηση. Μέχρι που επανεξέλεξαν την κυβέρνηση που κρατούσε το τσεκούρι. «Οι μεταρρυθμίσεις είχαν ένα υψηλό τίμημα» συνοψίζει ο Martins Kazaks, επικεφαλής οικονομολόγος της Swedbank. «Έχουν αυξηθεί οι ανισότητες μεταξύ των περιφερειών και μεταξύ των κοινωνικών τάξεων».
Εκτός από την επιτυχία ή την αποτυχία των συνταγών που εφαρμόζονται στη Ρίγα ή το Δουβλίνο, οι παρατηρήσεις του Επιτρόπου Ρεν έχουν επίσης εκφράσει αμφιβολίες για την ικανότητα να εξάγει το μοντέλο από τη χώρα των δύο εκατομμυρίων ανθρώπων όπως είναι η Λετονία, στην Ισπανία των 46 εκατομμυρίων, η οποία είναι επίσης η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία στην ευρωζώνη. Πηγές στο εσωτερικό της κοινότητας εξηγούν ότι ο Ρεν ήθελε μόνο να ενθαρρυνθεί τη συζήτηση για την κατάσταση στην Ισπανία, που είναι «τόσο δραματική για τα εκατομμύρια των ανέργων Ισπανών» και ότι σε καμία περίπτωση δεν προτίθεται να μεταβιβάσει πολιτικές αυτόματα από τη μία χώρα στην άλλη.
Οι εξηγήσεις αυτές, όμως, δεν καθησύχασαν την οργή που προκάλεσαν τα λόγια του Ρεν στους συνδικαλιστές, τα πολιτικά κόμματα και σε πολλούς πολίτες. Ο Εμίλιο Οντιβέρος, πρόεδρος της Analistas Financieros, επισημαίνει διάφορους παράγοντες που εμποδίζουν την εφαρμογή των μέτρων των Βρυξελλών στην Ισπανία, όπως το επίπεδο του ιδιωτικού χρέους και η μείωση του διαθέσιμου οικογενειακού εισοδήματος. Ο Ρεν έγραψε στο blog του ότι εκείνοι που απορρίπτουν αυτόματα τις προτάσεις του «επωμίζονται μια τεράστια ευθύνη για το κοινωνικό και ανθρώπινο κόστος» του να υπάρχουν έξι εκατομμύρια άνεργοι. Αν έχει δίκιο, το φταίξιμο θα διαδοθεί ευρύτατα πράγματι.

http://economia.elpais.com/economia/2013/08/10/actualidad/1376150306_318825.html

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ψυχραιμια avatar
    ψυχραιμια 14/08/2013 08:23:14

    Και ο Ρεν και οι Ισπανοι κοροιδευουν τον εαυτο τους και την κοινωνια.Το φαρμακο για την καταπολεμηση της ανεργιας και την αναπτυξη στην Ισπανια λεγεται υποτιμηση.Αλλά αυτο ειναι απαγορευμενο.
    Ετσι οι μεν Ισπανοι αρνουνται τις μειωσεις μισθων γιατι φυσικα θα μεγαλωσουν την υφεση αλλά δεν ανακτουν ανταγωνιστικοτητα οποτε μενουν στασιμοι στα ιδια και ο Ρεν προσπαθει να τους πεισει να δεχθουν συνταγη Ελλαδος γιατι φυσικα χωρις αυτη και χωρις υποτιμηση ανταγωνιστικοτητα δεν εχουν.
    Και ολοι μαζι περιμενουν να τους ελεησουν οι Γερμανοι αντι να τους πουνε αντε γεια εσεις και το νομισμα σας.

  2. Gigi Riva avatar
    Gigi Riva 14/08/2013 09:41:29

    Υπάρχει νομίζω μια ηθελημένη οπτική ακινησία για να παρατηρήσουμε το παζλ της οικονομίας και από άλλες γωνίες, που μπορεί να είναι πιό διαφωτιστικές από την μόνιμη θέση με την "ζώνη ασφαλείας" που είμαστε δεμένοι.
    Έτσι, το να λέμε πως με την μείωση της προσφοράς χρήματος από τον ταλαίπωρο χρεοκοπημένο δημόσιο κορβανά (μισθοί, συντάξεις, δημ. επενδ.) και την... κατ' αυτόν τον τρόπο αποπληθώρηση των τιμών μέσω ελλειπούς ρευστότητας(προσφορά- ζήτηση) και επομένως την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελλ. οικ, είναι η μια όψη του νομίσματος.
    Υπάρχει όμως και η άλλη θέση.
    Εάν το ζητούμενο είναι η ανάπτυξη - πάση θυσία - εσωτερικής ανταγωνιστικής παραγωγής, είτε επιθετικής (εξαγωγές), είτε αμυντικής (διατήρηση και κατάκτηση εσωτερικών θέσεων), τότε...
    Το παράδειγμα της δεξαμενής, με τους δύο κρουνούς ροών, νομίζω πως χρησιμεύει αρκετά για την αντίληψη του πράγματος.
    Έτσι, ζητώντας η δεξαμενή να έχει πάντα ένα ζωτικό επίπεδο νερού (ρευστότητα), αντί να ανοίγουμε το τσοκ της βάνας ροών εισόδου (δάνεια ανάπτυξης, δάνεια για αποπληρωμή άλλων δανείων, ιδιωτικά δάνεια για διάθεση και καταναλωτική δαπάνη εισαγωγικού τομέα κλπ), μπορούμε να σφίξουμε το τσόκ στην ροή εξόδου (ζωτικής σημασίας ανατροπή των εξόδων της χώρας για εισαγόμενα, της δαπάνης "επισκέψεων" εμβασμάτων στο εξωτερικό, της επαναφοράς του ενεργειακού φθηνού "κυκλοφορικού" συστήματος των ελληνικών εγκάτων κλπ).
    -Παρένθεση.
    Τα παλιά καλά χρόνια του 25-30% χρέους προς ΑΕΠ (πραγματικού και απτού, όχι αριθμοί που χορεύουν με τους λύκους), δούλευε το κλήρινγκ... και τα σκυλιά δεμένα, ο αντίστοιχος φπα ήταν ένα χαρτόσημο 3,6% και μόνο, η αυτοαπασχόληση ήταν το κάτι πιό πέραν της μυικής εργασίας και με ίδια κεφάλαια συνηθέστατα, πουλούσαμε χωράφι για να φτιάξουμε μαγαζί και όλο το διακύβευμα επάνω μας, όχι χρέος στην τράπεζα που κάποια στιγμή σκάει και το επωμίζονται δίκαιοι και άδικοι, όχι ράντες και τρελά χρεόγραφα... τέτοια νοικοκυρεμένα πράγματα μας άφησε η "επάρατος", με δύο παρακαλώ εξουθενωτικές για τον δυτικό κόσμο ενεργειακές κρίσεις και με ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ εξοπλισμούς.
    Η δε τότε ΕΟΚ ήταν μια χαλαρή εσωτερική αγορά μή δασμών (αλλά με ισοτιμίες που έπαιζαν!), μεταφοράς κεφαλαίων και μελλοντικού κοινού νομίσματος για ΟΜΟΔΥΝΑΜΕΣ προβλεπτικά χώρες.
    Ο εχθρός του καλού είναι το καλλίτερο (για τους αριστερούς φίλους), τελειότητα είναι κάτι που συγκρίνεται με την πρόταση μιας άλλης τελειότητας. Ως έδειξε η πείρα, αλλά και το νεοελληνικό υπόστρωμα, μάλλον δεν εχάσαμε και τίποτε που δεν εδοκιμάσαμε το κάτι άλλο ενωρίτερα... αυτά για τήν διαχρονική "επάρατο" και τα "χρονοντούλαπα"-
    Όλα αυτά δεν χρειάζονται άμεσες ονομαστικές μειώσεις και τσακίσματα των εισοδημάτων, αυτά γίνονται με μια εφ' άπαξ υποτίμηση, μετακινούμενοι σε ένα μαλακότερο νόμισμα.
    Η ονομαστική ρευστότητα θα παραμείνει για τα εσωτερικά προιόντα και υπηρεσίες (στην πραγματικότητα θα μειωθή από τον εισαγόμενο πληθωρισμό που θα επιβαρύνει αυτά... αλλά εν μέρει) και σωτήρια θα περιορισθή στις εισαγωγικές πράξεις βελτιώνοντας δραματικά το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών, ιδίως αυτό των τρεχουσών συναλλαγών που είναι για όσους γνωρίζουν ο ΜΟΝΟΣ αισιόδοξος δείκτης μιάς πραγματικά εθνικής (δημόσιος και ιδιωτικός τομέας, γιατί δεν ζη ο ένας έξω από τον άλλον) και ανοικτής οικονομίας... εκτός και εάν δεν μας ενδιαφέρει το θέμα και είμαστε υπερεθνικοί... αλλά τότε να κάνουμε ατομικές πολυετείς συμφωνίες με τις βρυξέλλες παραχωρώντας "χρήση" έναντι τόκων και εάν συμφέρει προχωρούμε κατά μόνας!
    Επίσης δεν είναι αποδεκτό να πληρώνει ο πολίτης υποχρεώσεις του, στο κράτος "του", με ανύπαρκτο ξένο νόμισμα (τώρα), πολλά από τα παλαιά χρέη της χώρας έγιναν με δρχ και τις γνωστές επισφάλειές τους (ελλην. δικαστήρια κλπ) για τους παρόχους, τώρα καλούμεθα να αποπληρώσουμε σε ευρώ πρώην δρχ! (τόσα φιλιά και αγάπες το 2010 στον πρωθυπουργό μας, πρώτο κάντρο α λα μπρατσέτα λες και ήταν πλανητάρχης!).
    Ποιό είναι το συμφέρον του χρεώστη, να αποπληρώνει τις υποχρεώσεις του σε "χρυσό", ή να τις συμψηφίζει στον αφθονώτερο "άργυρο"; όταν μπορεί(;)-magnum opus.
    Αυτός ο "άργυρος", με την πανάκριβα στρατιωτική υπεροχή του νομισματοκόπου, υποχρεώνει τον "χρυσό" να μην κάνει συνολικό παγκόσμιο ταμείο και ούτε προβλέπεται μέχρι το new age coin...
    Προβληματισμοί ακουόμενοι...

  3. Hawk avatar
    Hawk 14/08/2013 14:09:52

    Κολοκύθια νερόβραστα, ανταγωνιστικότητα, μεταρρυθμίσεις και η κολοκύθα μεγάλωσε και όπου νάναι θα σκάσει. Για τις βιομηχανίες που έκλεισαν σε όλη την Ευρώπη και μεταφέρθηκαν στην Κίνα, στις Ινδίες και αλλού θα μας πει κανένας κάποια στιγμή και μάλιστα με τις ευλογίες των κυβερνήσεων? Να γίνει η ευρώπη ανταγωνιστική απέναντι σε ποιούς, στους Κινέζους στους Ινδούς, ή στους Μπαγκλαντεσιανούς?
    Αν έχουν σκοπό να ζητήσουν επιστροφή των βιομηχανιών στην Ευρώπη οκ, να την δεχτούμε την μείωση μισθών, αλλιώς γιατί?

    • Αντιευρωπαίος avatar
      Αντιευρωπαίος @ Hawk 14/08/2013 16:05:46

      Χαχαχα! Την ιδια στιγμη που τα λες αυτα, οι βιομηχανιες της Κινας και της Ινδιας με μηνιάτικο 100 ευρώ για 12 ωρες εργασίας μετακομιζουν σε Μπαγκλαντες, Μογγολία, Ουζμπεκιστάν γιατί θεωρούν το εργατικό κόστος υψηλό! Και εσύ πιστεύεις ότι με μια μείωση μισθών θα γυρίσουν πίσω οι βιομηχανίες; Μόνο με μείωση μισθών 97% θα γίνει κάτι τέτοιο. Η εναλλακτική είναι προστατευτισμός παραγωγής και εθνικό νόμισμα για να δώσεις λόγο να δημιουργηθούν βιομηχανίες εγχώρια οι οποίες δεν θα ανησυχούν για τον διεθνή ανταγωνισμό αλλά θα έχουν έτοιμη την εγχώρια ζήτηση. Να οι θέσεις εργασίας που μας λείπουν! Αλλά πού ένας ηγέτης;

      • occultist avatar
        occultist @ Αντιευρωπαίος 15/08/2013 11:09:14

        @Hawk και Αντιευρωπαίος
        Συγνώμη, αλλά βλέπεται τα πράγματα κοντόφθαλμα. Οι βιομηχανίες σε μικρό χρονικό διάστημα θα επιστρέψουν στην Ευρώπη. Ηδη οι τραπεζίτες και η Νέα Τάξη έχουν φέρει στην Νότια Ευρώπη εργατικό δυναμικό από Κινέζους, Ινδούς, Μπαγκλαντεσιανούς, από την Μογγολία, και Ουζμπεκιστάν, πρόθυμους να εργάζονται με μηνιαίο μισθό κάτι λιγότερο από 100 Ευρώ, αφού θα υπάρχει η προσφορά εργασίες από τους ντόπιους πλυθυσμούς. Και στα παραγόμενα προιόντα θα υπάρχει και το σήμα CE που σημαίνει Ευρωπαικό προιον.
        Υ.Γ Στα Ελληνικά WIN7 μπαίνουν τα διαλυτικά;;;;;

        • occultist avatar
          occultist @ occultist 15/08/2013 11:42:10

          ΔΙΟΡΘΩΣΗ
          Στα Ελληνικά WIN7 ΠΩΣ μπαίνουν τα διαλυτικά;;;;;

  4. Γιώργος Αχαιός avatar
    Γιώργος Αχαιός 14/08/2013 15:29:00

    Δεν πιστεύω ότι εκστομίζονται ακόμη τέτοιες ανοησίες, ότι δηλαδή η μείωση μισθών συνεπάγεται ανάπτυξη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Αυτό αντίκειται σε κάθε οικονομικό νόμο. Εκτός βέβαια κι αν εννοούν ότι η οικονομία θα μειωθεί κατά 30% και μετά αναπτυσσόμενη με 3% θα ξαναφτάσει εκεί που ήταν σε 10 - 15 χρόνια!!!!! Αλλά αυτό είναι ασφαλώς ηλιθιότητα.

  5. el eternauta avatar
    el eternauta 15/08/2013 20:31:32

    Ετσι είναι αντιευρωπαιε ,
    Μετακομίζουν τα εργοστάσια στην Ασία για πιο φθηνά χέρια μετα θα γινει ακριβή και η Ασία και θα πανε σε πλατφόρμες στους ωκεανούς μετα θα γίνουν ακριβές και οι πλατφόρμες στους ωκεανούς και μετα θα πανε στο διάστημα.
    Φαύλος κύκλος και πουλάνε τρέλα στον κοσμάκη .
    Ολοταχώς όπισθεν και πίσω απο την εποχή της παγκοσμιοποίησης πρεπει να πάμε .
    Μια χαρα ήμασταν .

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.