#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
29/04/2013 07:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η λύση του 1%



Οι οικονομικές συζητήσεις σπάνια τελειώνουν με ένα νοκ άουτ. Αλλά η μεγάλη πολιτική διαμάχη των τελευταίων ετών μεταξύ κεϋνσιανών, που υποστηρίζουν τη διατήρηση και μάλιστα την αύξηση των κρατικών δαπανών σε μια ύφεση, και των οπαδών της λιτότητας, που απαιτούν άμεσες περικοπές δαπανών, πλησιάζει - τουλάχιστον στον κόσμο των ιδεών, γράφει ο Πολ Κρούγκμαν. Σε αυτό το σημείο, οι θέσεις όσων υποστηρίζουν τη λιτότητα κατέρρευσαν. Οι προβλέψεις τους για τον πραγματικό κόσμο όχι μόνο απέτυχαν εντελώς, αλλά και η ακαδημαϊκή έρευνα που επικαλέστηκαν κατέληξε να είναι γεμάτη με λάθη, παραλείψεις και αμφίβολες στατιστικές.
Ωστόσο, δύο μεγάλα ερωτήματα παραμένουν. Πρώτον, πώς το δόγμα της λιτότητας απέκτησε τόσο μεγάλη επιρροή εξ αρχής; Δεύτερον, θα αλλάξει καθόλου η πολιτική τώρα που κρίσιμοι ισχυρισμοί της λιτότητας έχουν γίνει βορά για βραδινές κωμωδίες;
Όσον αφορά το πρώτο ερώτημα: η κυριαρχία των οπαδών της λιτότητας σε κύκλους με μεγάλη επιρροή θα έπρεπε να ενοχλεί όποιον θέλει να πιστεύει ότι η πολιτική βασίζεται, ή ακόμη και επηρεάζεται σημαντικά, από πραγματικά αποδεικτικά στοιχεία. Εξάλλου, οι δύο κύριες μελέτες που παρείχαν την υποτιθέμενη πνευματική δικαίωση της λιτότητας – των Alberto Alesina και Silvia Ardagna για την «επεκτατική λιτότητα» και των Carmen Reinhart και Kenneth Rogoff σχετικά με το «κατώφλι» επικίνδυνου χρέους  στο 90% του ΑΕΠ – αντιμετώπισαν έντονες επικρίσεις σχεδόν αμέσως μόλις βγήκαν.
Και οι μελέτες δεν άντεξαν τον έλεγχο. Μέχρι τα τέλη του 2010, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είχε επεξεργαστεί ξανά την εργασία των Alesina-Ardagna με καλύτερα δεδομένα και αντέστρεψε τα ευρήματά τους, ενώ πολλοί οικονομολόγοι έθεσαν θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με την εργασία των Reinhart-Rogoff πολύ πριν μάθουμε για το διάσημο σφάλμα. Εν τω μεταξύ, τα γεγονότα στον πραγματικό κόσμο – η στασιμότητα στην Ιρλανδία, που ήταν το πρώτο παιδί της λιτότητας, η μείωση των επιτοκίων στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία υποτίθεται ότι αντιμετώπισε μια επικείμενη δημοσιονομική κρίση- έκαναν σύντομα τις προβλέψεις των οπαδών της λιτότητας να φαίνονται ανόητες.

Κι όμως, η λιτότητα παρέμεινε και ενίσχυσε την παρουσία της στην γνώμη των ελίτ. Γιατί;
Μέρος της απάντησης βρίσκεται σίγουρα στην ευρεία επιθυμία να δούμε την οικονομία ως ένα παιχνίδι ηθικής, να την κάνουμε μια ιστορία της υπερβολής και των συνεπειών της. Ζήσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας, λέει αυτή η ιστορία, και τώρα πληρώνουμε το αναπόφευκτο τίμημα. Οι οικονομολόγοι μπορούν να εξηγήσουν ad nauseam ότι αυτό είναι λάθος, ότι ο λόγος που έχουμε μαζική ανεργία δεν είναι ότι περάσαμε πάρα πολλά στο παρελθόν, αλλά ότι ξοδεύουμε πολύ λίγα τώρα και ότι αυτό το πρόβλημα μπορεί και πρέπει να επιλυθεί. Δεν έχει σημασία: πολλοί άνθρωποι έχουν μια ενστικτώδη αίσθηση ότι έχουμε αμαρτήσει και πρέπει να βρούμε άφεση υποφέροντας - και κανένα οικονομικό επιχείρημα, ούτε η οικονομική παρατήρηση ότι οι άνθρωποι που υποφέρουν τώρα δεν είναι τα ίδια άτομα που αμάρτησαν κατά τα χρόνια της φούσκας, δεν μειώνει το γεγονός.
Αλλά δεν είναι μόνο ένα ζήτημα συναισθήματος έναντι της λογικής. Δεν μπορείς να καταλάβεις την επιρροή του δόγματος της λιτότητας χωρίς να συζητάς για τάξεις και ανισότητα. Τι θέλουν, τελικά, οι άνθρωποι από την οικονομική πολιτική; Η απάντηση, όπως φαίνεται, είναι ότι εξαρτάται από το ποια άτομα ρωτάμε - ένα σημείο που τεκμηριώθηκε σε μια πρόσφατη ερευνητική εργασία από τους πολιτικούς επιστήμονες Benjamin Page, Larry Bartels και Jason Seawright. Η εργασία συγκρίνει τις πολιτικές προτιμήσεις των απλών Αμερικανών με αυτές των πολύ πλουσίων και τα αποτελέσματα είναι αποκαλυπτικά.
Όμως, ο μέσος Αμερικανός είναι κάπως ανήσυχος για τα δημοσιονομικά ελλείμματα, κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη δεδομένου τους συνεχούς μπαράζ ιστοριών τρόμου για το έλλειμμα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά και μια μεγάλη πλειοψηφία των πλούσιων θεωρεί τα ελλείμματα ως το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε. Και πώς θα πρέπει να μειωθεί το έλλειμμα του προϋπολογισμού; Οι πλούσιοι είναι υπέρ των περικοπών στις ομοσπονδιακές δαπάνες για την υγειονομική περίθαλψη και την κοινωνική ασφάλιση – δηλαδή των «δικαιωμάτων»- ενώ ο λαός θέλει πραγματικά να δει τις δαπάνες σε αυτούς τους τομείς να αυξάνονται.

Έχετε μια ιδέα: η ατζέντα της λιτότητας μοιάζει πολύ με μια απλή έκφραση των προτιμήσεων της ανώτερης τάξης, τυλιγμένη σε μια πρόσοψη ακαδημαϊκής αυστηρότητας. Αυτό που θέλει το κορυφαίο 1% είναι αυτό που λέει η οικονομική επιστήμη ότι πρέπει να κάνουμε.
Υπάρχει μια συνεχής ύφεση που εξυπηρετεί πραγματικά τα συμφέροντα των πλουσίων; Αυτό είναι αμφίβολο, δεδομένου ότι μια ακμάζουσα οικονομία είναι γενικά καλή για σχεδόν όλους. Αυτό που είναι αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι τα χρόνια από τότε που άρχισε η λιτότητα ήταν θλιβερά για τους εργαζόμενους, αλλά δεν ήταν καθόλου κακά για τους πλούσιους, οι οποίοι επωφελήθηκαν από την άνοδο των κερδών και των χρηματιστηριακών τιμών, ακόμη και ενόσω η μακροχρόνια ανεργία ανέβαινε. Το 1% μπορεί να μην θέλει πραγματικά μια αδύναμη οικονομία, αλλά τα πάει αρκετά με την ικανοποίηση των προκαταλήψεών του. Και αυτό κάνει κάποιον να αναρωτιέται πόσο μεγάλη διαφορά θα κάνει πραγματικά η ιδεολογική κατάρρευση των θέσεων της λιτότητας. Στο βαθμό που έχουμε την πολιτική του 1 τοις εκατό, από το 1 τοις εκατό, για το 1 τοις εκατό, δεν θα δούμε μόνο νέες δικαιολογίες για τις ίδιες παλιές πολιτικές;
Ελπίζω πως όχι. Θα ήθελα να πιστεύω ότι οι ιδέες και τα γεγονότα έχουν σημασία, τουλάχιστον μικρή. Διαφορετικά, τι κάνω στη ζωή μου; Αλλά υποθέτω ότι θα δούμε πόσος πολύ κυνισμός δικαιολογείται.

http://www.nytimes.com/2013/04/26/opinion/krugman-the-one-percents-solution.html

ΣΧΟΛΙΑ

  1. δημης avatar
    δημης 29/04/2013 07:26:36

    άμα θέλουμε να κρύψουμε την γύμνια μασ στα επιχειρήματα τα...ντύνουμε με ιδεολογικό μανδύα....
    -ΠΡΩΤΟΙ ΔΙΔΑΞΑΝΤΕΣ ΟΙ.... ΜΑΡΞΙΣΤΕΣ ΛΕΝΙΝΙΣΤΕΣ -ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΕΣ ....(ΔΙΑΒΑΣΕ ...ΑΝΑΠΟΔΑ ΤΟΝ ΜΑΡΞ ΕΙΧΕ ...ΑΝΑΔΡΟΜ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ ΚΛΠ) ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ (ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ ΟΙ...ΔΥΤΙΚΟΙ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΑ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ....
    ΩΣΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ...ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ..ΟΠΩΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΦΩΝΑΞΕΙ..."Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ"...

    • βαγόνι avatar
      βαγόνι @ δημης 29/04/2013 08:21:38

      Ο συγκεκριμμένος οικονομολόγος δεν είναι ούτε κατ΄ελάχιστον
      "μαρξιστικά σκεπτόμενος"....συγκρατημένος νεο-κευνσιανός
      και καθόλου "αντισυστημικός"...απλώς,είναι εχέφρων και βλέπει
      ότι πάμε ολοταχώς σε κοινωνικούς εμφυλίους με το τεράστιο
      χάσμα,που συνεχώς διευρύνεται μεταξύ εργαζομένων και
      συσσωρευμένου πλούτου....όπως και ο Κέυνς στην εποχή του!
      Τόσο απλό!

  2. MantisKalhas avatar
    MantisKalhas 29/04/2013 09:42:45

    Βασική προϋπόθεση της ανάπτυξης είναι η αποταμίευση ή αλλιώς η συγκέντρωση κάποιου συντελεστή της παραγωγής. Για να γίνει αυτό σημαίνει ότι θα περάσεις μια φάση λιτότητας. Η Ευρώπη παρατείνει τη λιτότητα και δυναμώνει. Θα μεγενθύνει την οικονομία της όταν αποκτήσει το συγκριτικό πλεονέκτημα του νομίσματος.

    • Φοιτητης avatar
      Φοιτητης @ MantisKalhas 29/04/2013 11:51:41

      Έχετε μείνει τουλάχιστον 1,5 αιώνες πίσω. Βασική προϋπόθεση για ανάπτυξη στον σύγχρονο καπιταλισμό είναι ο δανεισμός και όχι η αποταμίευση. Λάθος μεγάλο, αλλά έτσι έχει. Η λιτότητα δεν προκαλεί αποταμίευση, αντίθετα, ξεκοκκαλίζει όση αποταμίευση υπάρχει. Η λιτότητα δεν δυναμώνει την Ευρώπη, την διαλύει αφού άλλες χώρες μειώνουν τα ελλείμματα τους με ανάπτυξη ή συνδυασμό λιτότητας και ανάπτυξης. Οικονομική σταθερότητα σημαίνει εκτός από υγιή δημοσιονομικά και ανάπτυξη, χαμηλή ανεργία, χαμηλή εισοδηματική ανισότητα, κάτι που η ΕΕ παρατάει. Το " συγκριτικό πλεονέκτημα του νομίσματος" τι είναι; Εννοείται το όνειρο ότι το ευρώ θα εκτοπίσει το δολάριο επειδή δεν το υποτιμά ο Ντράγκι; Χμμμ... Δεν ξέρω... Οι κεντρικές τράπεζες ανά τον κόσμο μείωσαν τα ευρώαποθέματα τους, όχι τα "δολαριακά". Και πως ακριβώς θα σου φέρει ανάπτυξη και παραγωγή αν κάποιοι έχουν τα λεφτά τους στο δικό σου νόμισμα, είναι κάτι που ακόμη ψάχνουμε...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.