#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
14/09/2013 06:15
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η κατάρρευση της Lehman Brothers, πέντε χρόνια μετά



Όταν η αμερικανική επενδυτική τράπεζα Lehman Brothers κατέρρευσε πριν από πέντε χρόνια (στις 15 Σεπτεμβρίου 2008) οι αναδυόμενες οικονομίες της αγοράς δεν κατείχαν πολλά τοξικά χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία - κυρίως αμερικανικές υποθήκες subprime - τα οποία τροφοδότησαν την επακόλουθη παγκόσμια οικονομική κρίση. Αλλά είχαν επηρεαστεί σημαντικά από την πτώση του παγκόσμιου εμπορίου, το οποίο έφτασε από το υψηλότερο στο χαμηλότερο σημείο του κατά τουλάχιστον 15 %, με τη χρηματοδότηση του εμπορίου επίσης να σημειώνει απότομες αλλαγές  λόγω της έλλειψης ρευστότητας σε δολάρια. Ανταποκρίθηκαν οι πολιτικοί κατάλληλα έκτοτε; Ο Liu Mingkang, πρώην πρόεδρος της Τραπεζικής Ρυθμιστικής Επιτροπής της Κίνας και καθηγητής του Fung Global Institute, σχολιάζει.
Σύντομα αφού ξέσπασε η κρίση, οι χώρες της  G20 υιοθέτησαν τεράστια πακέτα τόνωσης της οικονομίας, αντισυμβατικές νομισματικές πολιτικές στις προηγμένες οικονομίες, καθώς και μεγάλες θεσμικές προσπάθειες, όπως ο νόμος Dodd- Frank για οικονομική μεταρρύθμιση στις Ηνωμένες Πολιτείες και η πρωτοβουλία Βασιλεία III για την ενίσχυση των τραπεζικών προτύπων. Το πακέτο κινήτρων 4 τρις γουάν της Κίνας, που παρουσιάστηκε το Νοέμβριο του 2008, αποκατέστησε την εμπιστοσύνη στις παγκόσμιες αγορές βασικών εμπορευμάτων. Καθοδηγούμενες από την ισχυρή κινεζική ανάπτυξη, οι αναδυόμενες αγορές σταθεροποιήθηκαν.

Από το 2009, η ποσοτική χαλάρωση (QE) της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ έχει οδηγήσει σε πρωτοφανή χαμηλά επιτόκια σε όλο τον κόσμο. Όμως, ενώ η προκύπτουσα αύξηση των ροών κεφαλαίων προς τις αναδυόμενες αγορές τόνωσε την οικονομική ανάπτυξη, αύξησε και τις φούσκες. Τώρα, με την Fed να εξετάζει δημοσίως να βάλει ένα τέλος στις μαζικές, ανοιχτές αγορές των μακροπρόθεσμων τίτλων και των ξένων κεφαλαίων που φτάνουν στο εσωτερικό από τις αναδυόμενες αγορές, πολλοί φοβούνται ότι οι οικονομίες της Ασίας θα μπορούσαν να συντριβούν, όπως έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 . Η μόχλευση σε ορισμένες αναδυόμενες αγορές και στις επιχειρήσεις τους έχει φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ. Η ετήσια οικονομική ανάπτυξη της Κίνας έχει επιβραδυνθεί σε περίπου 7,5 % , ενώ η Ινδονησία και η Ινδία - και εκτός Ασίας, η Βραζιλία και η Νότια Αφρική - αντιμετωπίζουν έντονη πίεση για μείωση των συναλλαγματικών ισοτιμιών τους.
Επιπλέον, δεν υπήρξε καμία σημαντική μεταρρύθμιση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής αρχιτεκτονικής. Το γουάν Κίνας διεθνοποιείται, αλλά το μερίδιό του στην παγκόσμιες πληρωμές παραμένει σχετικά μικρό, με το δολάριο να διατηρεί το ρόλο του ως το κύριο αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο. Και ενώ η ρυθμιστική μεταρρύθμιση προχωρά, η αποτελεσματικότητά της στην αντιμετώπιση των αδυναμιών που αποκαλύφθηκαν από την παγκόσμια οικονομική κρίση θα εξαρτηθεί όχι μόνο για τους νέους κανόνες που θα προκύψουν, αλλά και από τη συνέπεια και την ποιότητα της εφαρμογής τους.

Υπήρξε αξιοσημείωτη πρόοδος σχετικά με τις απαιτήσεις της Βασιλείας 3 για τα κεφάλαια των τραπεζών, με 25 από τα 27 μέλη της επιτροπής της Βασιλείας να έχουν  εκδώσει τελικούς κανόνες. Ομοίως, η επίδραση των ρυθμιστικών αλλαγών που προκύπτουν από τη σημαντική νομοθεσία και τις πολιτικές οδηγίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο σχετικά με τις τραπεζικές, ασφαλιστικές, οικονομικές συναλλαγές, ή την καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και τον κυβερνοχώρο είναι πιθανό να είναι σημαντική.
Παρότι οι κανόνες για τη σκιώδη τραπεζική δεν έχουν ακόμη διατυπωθεί, ένα άλλο πρόβλημα που προέκυψε από την κρίση έχει μετριαστεί: το εξωτερικό έλλειμμα της Αμερικής έχει συρρικνωθεί σε ένα πολύ πιο διαχειρίσιμο 2-3 % του ΑΕΠ, που συνοδεύεται από πτώση των πλεονασμάτων που υπάρχουν σε Ιαπωνία και Κίνα. Η παγκόσμια εξισορρόπηση του εμπορίου έχει φτάσει.
Όμως, οι δημοσιονομικές συνθήκες στις προηγμένες οικονομίες παραμένουν μη βιώσιμες, με τα επίπεδα του χρέους σε πολλά μέλη του ΟΟΣΑ να κυμαίνονται γύρω στο 100 % του ΑΕΠ. Η Ιαπωνία, η οποία έχει μια από τις υψηλότερες αναλογίες χρέους /ΑΕΠ στον κόσμο, επί του παρόντος πάνω από 200% , συμμετέχει σε ένα επικίνδυνο πείραμα με την περαιτέρω νομισματική ώθηση να προσπαθεί να  στοχεύει το 2% σε ετήσιο πληθωρισμό. Σε πολλές προηγμένες οικονομίες, οι νομισματικές και δημοσιονομικές πολιτικές έχουν φτάσει στα όρια της αποτελεσματικότητάς τους.

Τα βασικά ερωτήματα πλέον είναι κατά πόσον η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη είναι αυτοτροφοδοτούμενη χωρίς QE, κατά πόσον η παραγωγή των αναδυόμενων αγορών θα συνεχίσει να αυξάνεται σημαντικά, αν και με βραδύτερο ρυθμό, και κατά πόσο οι τρέχουσες παγκόσμιες οικονομικές- μεταρρυθμιστικές προσπάθειες θα είναι επαρκείς για να αποφευχθεί μια κρίση στις αναδυόμενες αγορές.
Δεδομένου του υψηλού βαθμού της εμπορικής και οικονομικής παγκοσμιοποίησης που χαρακτηρίζει σήμερα την παγκόσμια οικονομία, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η επιβράδυνση στις προηγμένες οικονομίες, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τα δύο τρίτα του παγκόσμιου ΑΕΠ, θα υπονομεύσει την ανάπτυξη των αναδυόμενων χωρών. Πράγματι, η απειλή να αποσύρουν την QE έχει ήδη ένα τεράστιο αντίκτυπο στις αγορές περιουσιακών στοιχείων των αναδυόμενων οικονομιών. Καθώς τα πραγματικά επιτόκια και τα ασφάλιστρα κινδύνου αρχίζουν να αυξάνονται, το επίπεδο του παγκόσμιου εμπορίου και των επενδύσεων θα μειωθεί.
Στα επόμενα χρόνια, οι αναδυόμενες αγορές είναι πολύ πιθανό να παλεύουν με την εφαρμογή των παγκόσμιων οικονομικών κανονιστικών προτύπων, τα οποία εφαρμόζονται κυρίως σε πιο εξελιγμένες χρηματοπιστωτικές αγορές. Θα αντιμετωπίσουν επίσης ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο εξωτερικό περιβάλλον και μια αυξανόμενη ανάγκη να διαχειρίζονται τις ροές  κεφαλαίων πιο αποτελεσματικά, η οποία θα απαιτήσει πολύ στενότερο συντονισμό μεταξύ των κεντρικών τραπεζών και της ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Πράγματι, ίσως το πιο σημαντικό μάθημα στον απόηχο της κατάρρευσης της Lehman Brothers είναι ότι δεν μπορούμε πλέον να εξετάζουμε τα προβλήματα από την άποψη των μεμονωμένων ιδρυμάτων και από ρυθμιστικά «σιλό». Ο υψηλός βαθμός διασυνδεσιμότητας της παγκόσμιας οικονομίας, η αλληλεξάρτηση και οι πολύπλοκοι μηχανισμοί ανάδρασης σημαίνουν ότι ένας αρνητικός κόμβος μπορεί να επιφέρει μείωση του συνολικού συστήματος. Με άλλα λόγια, ο κόσμος χρειάζεται μια συστημική προσέγγιση για την αντιμετώπιση των συστημικών κινδύνων και των αστοχιών του συστήματος. Δυστυχώς, μπορεί να υπάρχουν ελάχιστες ελπίδες για την ενίσχυση της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης, για όσο η εφαρμογή και η επιβολή των νόμων παραμένουν σε εθνικό επίπεδο.

Όπως και άλλες αναδυόμενες αγορές, η Κίνα έχει δεσμευτεί για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και παίζει το ρόλο της στη μεταρρύθμιση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η Κίνα ήταν μία από τις πρώτες χώρες που υπέγραψαν τα πρότυπα της Βασιλείας 3 και η περαιτέρω διεθνοποίηση του γουάν θα εφαρμοστεί με τρόπο συνετό και ρεαλιστικό. Οι εγχώριες οικονομικές μεταρρυθμίσεις θα επικεντρωθούν στην ενίσχυση του συντονισμού της πολιτικής και θα κινηθούν βάσει των επιτοκίων που προσδιορίζει η αγορά και της ευελιξία των συναλλαγματικών ισοτιμιών.
Όλα αυτά τα βήματα θα συμβάλουν στην εγχώρια αειφόρο ανάπτυξη και σε ένα πιο σταθερό παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Οι πολιτικοί άλλων μεγάλων αναδυόμενων οικονομιών θα ήταν σοφό να ενεργήσουν έχοντας τον ίδιο σκοπό κατά νου.

project-syndicate

ΣΧΟΛΙΑ

  1. zafiris avatar
    zafiris 14/09/2013 08:51:58

    Συμπέρασμα
    1. Θα πρέπει να εγκαταλειφθεί το μοντέλλο της περισσότερης παραγωγής ταχύτερα σκουπιδοποιούμενων μη απαραιτήτων αγαθών και να αρχίσει η παραγωγή πολύ λιγώτερων αλλά πολύ πιο χρήσιμων και με μεγάλη διάρκεια αγαθών.
    2. Για να επιτευχθεί αυτό θα πρέπει "όλα τα λεφτά" να πάνε στην έρευνα, την επιστήμη και την τεχνολογία.
    3. Θα πρέπει να μειωθεί Παγκοσμίως το χρήμα-βαμπίρ (τα μεγάλα αποθεματικά) των παγκοσμίων τραπεζών.
    4. Θα πρέπει να απομυθοποιηθεί το "σκάσιμο" μεγάλων Τραπεζών και να γίνει συνείδηση στους πολιτικούς και τον κόσμο οτι όσο πιο πολλές τράπεζες σκάνε και αφήνονται να χρεωκοπήσουν τόσο μεγαλύτερη εκτόνωση και ωφέλεια προκύπτει για τους πραγματικά εργαζόμενους. Γι αυτό αντί να πανικοβαλλόμαστε, πρέπει να χαιρόμαστε όταν ακόμα μια τοξική τράπεζα σκάει και να μην δίνουμε δεκάρα για την επαναλειτουργία της.
    5. Αν σκάσουν χωρίς να κανείς να πανικοβληθεί και χωρίς να κρατικοποιηθούν με πραγματικά χρήματα των φορολογουμένων, τότε η κρίση θα καταστρέφει το κεφάλαιο των υπευθύνων που τη δημιούργησαν και όχι των πραγματικά εργαζομένων όπως συμβαίνει τώρα στο όνομα του" It's too big too fail."
    Θα πρέπει το ρητό να αντικατασταθεί με το " Ιt failed because it was too big."
    6.Oι πολιτικοί θα πρέπει να καταλάβουν οτι τους συμφέρει περισσότερο να έχουν τη λαική εξουσία και δόξα απο τα λεφτά των golden boys των τραπεζών.
    Αν γίνει αυτό ο κόσμος θα ξαναβρεί εύκολα και την οικονομική του ισορροπία όπως πριν 30 χρόνια που κυβερνούσαν πραγματικά οι πολιτικοί έστω και με λάθη.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.