29/03/2009 16:02
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η «επιτήρηση», οι «συστάσεις» και το πολιτικό παίγνιο

Σύμφωνα με το άρθρο 104 της υπό ισχύ Κοινοτικής Συνθήκης, η διαδικασία του «υπερβολικού ελλείμματος» προβλέπει τα εξής στάδια:

* Πρώτον να διαπιστώσει η Κομισιόν ότι το έλλειμμα έχει ξεπεράσει το 3% του ΑΕΠ κι αυτό δεν είναι πρόσκαιρο, δεν οφείλεται σε μεταρρυθμίσεις που προηγήθηκαν, δεν οφείλεται σε κυκλικούς λόγους (ύφεση) και η υπέρβαση είναι σημαντική (δεν πρόκειται για ελάχιστη απόκλιση).


* Σε αυτή την περίπτωση, πρέπει να προτείνει στο Συμβούλιο κάποιες «συστάσεις» για να αντιμετωπίσει το κράτος μέλος το πρόβλημα έγκαιρα και να συνδέονται οι συστάσεις αυτές με χρονοδιάγραμμα.


Το χρονοδιάγραμμα, εν προκειμένω είναι διπλό: Χρονικό όριο για την υιοθέτηση των συστάσεων από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος και χρονικό όριο για την αντιμετώπιση του προβλήματος (κατέβασμα του ελλείμματος κάτω από το 3%).


* Στη συνέχεια το Συμβούλιο υιοθετεί (με ειδική πλειοψηφία) την πρόταση της Επιτροπής και γίνονται επισήμως οι σχετικές συστάσεις (στο κράτος-μέλος). Οι οποίες γίνονται «δημόσια» μόνο αν η χώρα είναι υπότροπος.


* Μετά τρέχουν οι προθεσμίες για την υιοθέτηση των συστάσεων από το κράτος μέλος.



* Αν παρέλθουν οι προθεσμίες και δεν διορθωθεί ο έλλειμμα, καλείται η χώρα να πάρει μέτρα - αυτή είναι η κατ' εξοχήν φάση της επιτήρησης.
Αν δεν πάρει μέτρα, πέφτουν οι πρώτες ποινές (δεσμεύονται άτοκα κάποια κεφάλαιά της), ποινές που μπορούν να κλιμακωθούν (τα δεσμευμένα κεφάλαια μετατρέπονται σε βαριά πρόστιμα).

 


Η Ελλάδα βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη φάση των «συστάσεων», όπως συμβαίνει με άλλες πέντε χώρες, που έχουν παραβεί το όριο του 3% περισσότερο απ' ότι η Ελλάδα κι είναι όλες τους σχεδόν υπότροπες. Το μόνο που έχει η Ελλάδα χειρότερο απ' όλες τις άλλες (πλην Ιταλίας) είναι το δημόσιο χρέος (η απόκλιση του οποίου από το κοινοτικό όριο επίσης συνυπολογίζεται).


            Η απόφαση της Επιτροπής αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα έχει σχετική μικρή απόκλιση στο έλλειμμά της (σε σχέση με άλλους εταίρους), αναγνωρίζει επίσης ότι  ύφεση δεν αναμένεται να την πλήξει πολύ όπως άλλους (για την ακρίβεια η Ελλάδα αναμένεται να έχει ελάχιστη ύφεση μέσα στο 2009 - κι ίσως τυπικά τουλάχιστον να μην έχει ύφεση καθόλου - αν κι αυτό το τελευταίο είναι πιο δύσκολο), όπως αναγνωρίζεται ότι είναι υπότροπος κι ότι έχει και πρόβλημα χρέους.


            Γι' αυτό τις γίνονται συστάσεις να ρίξει το έλλειμμά της κάτω από το 3% ως το τέλος του 2010 (ενώ η Αθήνα είχε ζητήσει διορία ως τα τέλη του 2011).


            Δηλαδή, αν η οικονομία μας δεν πέσει σε ύφεση (όπως υπολογίζει η Αθήνα) τότε να κατεβάσουμε το έλλειμμα κάτω του 3% στα τέλη του 2010. Αν πάλι συμβεί το χειρότερο σενάριο και πέσει η ελληνική οικονομία σε ύφεση (όπως υπολογίζουν οι ίδιοι), τότε μπορεί να επεκταθεί η διορία ως τα τέλη του 2011 όπως ζητάμε εμείς.


            Μ' άλλα λόγια, μας λένε ότι αν ισχύουν οι δικές μας προβλέψεις για ανάπτυξη μέσα στο 2009, τότε δεν θα μπούμε σε ύφεση κι έχουμε τα περιθώρια να πάρουμε μέτρα μέσα στον τρέχοντα και τον επόμενο χρόνο, ώστε στα τέλη του 2010 να έχουμε ρίξει το έλλειμμα κάτω από το 3%. Αν αντίθετα, ισχύουν οι δικές τους προβλέψεις κι έχουμε μηδενική ανάπτυξη φέτος, τότε ίσως μας δώσουν την δυνατότητα να πάρουμε κι ένα χρόνο ακόμα για να ρίξουμε το έλλειμμα κάτω του 3%.


            Γι' αυτό μας δίνουν διορία ως τον Οκτώβριο να πάρουμε κάποια πρώτα διορθωτικά μέτρα για να δούμε πιο από τα δύο σενάρια θα υλοποιηθεί και να αποφασίσουν αν για το πόσο χρόνο χρειαζόμαστε ώστε να επιτύχουμε δημοσιονομική προσαρμογή.


            -- Συμπέρασμα πρώτο: Δεν έχουμε μπει ακόμα στην κύρια φάση της «επιτήρησης» (surveillance) όπως την περιγράφει το άρθρο 104 της Συνθήκης των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.


            -- Συμπέρασμα δεύτερο: Είμαστε στην πρώτη φάση των (δημόσιων) συστάσεων (recommendations).


            -- Συμπέρασμα τρίτο: Η διορία που θα μας δώσουν να ρίξουμε το έλλειμμά μας εξαρτάται από το πώς θα πάει η οικονομία μας το 2009. Αν πάει καλά μας δίνουν μόνο ως τα τέλη του 2010, αν δεν πάει καλά τότε μας δίνουν ένα χρόνο ακόμα.


            -- Συμπέρασμα τέταρτο: Η απόκλιση μας έτσι κι αλλιώς δεν είναι μεγάλη (πολύ πάνω από το 3%). Σε σύγκριση με το 6% που υπολογίζεται για τη Γαλλία και το 11% για την Ιρλανδία και το 5,5% για την Ιταλία (κατά τους μετριοπαθέστερους υπολογισμούς) και το - άγνωστο πόσο - για τη Γερμανία, το δικό μας 3,7% - 4% δεν θεωρείται σημαντικό. Και πρέπει να καλυφθεί με 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε δύο χρόνια.


-- Συμπέρασμα τέταρτο: Ο λόγος για τον οποίο αυτές οι ήπιες συστάσεις πήραν τέτοιο «δραματικό» χαρακτήρα στην Ελλάδα είναι διπλός:


            * Πρώτον διότι θέλουν να αποθαρρύνουν την τάση του ΠΑΣΟΚ να πλειοδοτεί σε παροχές. Δείχνουν τα πράγματα τόσο δραματικά, ώστε να μην υπάρχει περιθώριο ούτε για την Αντιπολίτευση να ζητά παροχές (για να φθείρει την Κυβέρνηση), ούτε για την Κυβέρνηση να τάζει παροχές (για να προλάβει την Αντιπολίτευση).


            * Δεύτερον, διότι δίνεται μια μάχη μέσα στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση και μάλιστα σε δύο μέτωπα:


            Οι Βρετανοί κυρίως αναγνωρίζουν ότι η νομισματική ένωση από την οποία οι ίδιοι έμειναν απ' έξω, είναι αποδυναμωμένη σήμερα (λόγω των κολοσσιαίων λαθών διαχείρισης που έκανε η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα στο πρώτο μισό του 2008, όταν ανέβαζε τα επιτόκιά της πέρσι για να καταπολεμήσει τον...πληθωρισμό όταν είχε ήδη αρχίσει η ύφεση!). Έτσι πυροβολούν τους αδύνατους κρίκους της ευρωζώνης (μεταξύ των οποίων και την Ελλάδα, για να προκαλέσουν περαιτέρω αποδυνάμωσή της). Αλλά και οι ίδιοι οι Βρετανοί είναι αποδυναμωμένοι, και είναι πιθανό να καταρρεύσουν οι ίδιοι οικονομικά (και να προσφύγουν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) πολύ πριν αρχίζει να καταρρέει η ευρωζώνη. Το αποτέλεσμα είναι στο μέν Βρετανικό Τύπο να πυροβολούν την Ελλάδα (μεταξύ άλλων αδύνατων κρίκων) στο δε Γερμανικό Τύπο να πυροβολούν τη Βρετανία και να αποκηρύσσουν τους αδύνατους κρίκους της ευρωζώνης για να αποσείσουν τα βαρίδια.


            Όλα αυτά όμως είναι πολιτικά και επικοινωνιακά παιγνίδια που λίγη σημασία έχουν και ουδείς τα παίρνει στα σοβαρά (πέραν των ανόητων του πολιτικο-δημοσιογραφικού καρτέλ στην Ελλάδα).


            Η ουσία είναι ότι αν η ευρωζώνη κινδυνεύει. δεν κινδυνεύει από την Ελλάδα (που τα μεγέθη της είναι τόσο μικρά, ώστε δεν μπορούν να προκαλέσουν καμία σοβαρή ανισορροπία διαταραχή στην ευρωζώνη συνολικά).


            Αν η ευρωζώνη κινδυνεύει, αυτό συμβαίνει πολύ περισσότερο διότι η ΕΚΤ και η Κομισιόν εξακολουθούν να προωθούν συσταλτική πολιτική σε ώρες μεγάλης ύφεσης και διότι το τραπεζικό της σύστημα δεν μπορεί να σωθεί ούτε να πρωτοστατήσει σε ανάκαμψη αν δεν αναδομηθεί εκ βάθρων.


            Αν η ευρωζώνη κινδυνεύει, αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο για τη Βρετανία.


            Κι επί πλέον, ακόμα κι αν υλοποιηθεί το χειρότερο σενάριο (από τα σήμερα υπάρχοντα) για την Ελλάδα, συνολικά αυτό σημαίνει ελάχιστη προσαρμογή (της τάξης του 1-1,5% σε δύο ή τρία χρόνια αντίστοιχα). Πράγμα που μπορεί να γίνει χωρίς μεγάλες αναταράξεις - κι αυτό το αντιλαμβάνονται άπαντες.


            Η Ελλάδα κινδυνεύει από την εσωτερική αναστάτωση που προκαλεί η ακυβερνησία, η πολιτική αβεβαιότητα (και τα σενάρια χειρότερης ακυβερνησίας), η ασυδοσία των τραπεζών και το γεγονός ότι ο τραπεζικός τομέας δεν μπορεί να αυτο-ρυθμιστεί μόνος του και χρειάζεται δραστική κρατική παρέμβαση. Αλλά γι' αυτό δεν υπάρχει πολιτική βούληση για την ώρα...


            Αυτά όλα δεν έχουν καμία σχέση με την «επιτήρηση» που, για την  ώρα είναι απλές «συστάσεις»...


            Το μόνο άμεσο πολιτικό αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών «συστάσεων» είναι ότι εξουδετερώνουν πολιτικά (και εκλογικά) τις λαϊκίστικες υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ. Κι επιτρέπουν στον Κώστα Καραμανλή να θέτει πειστικά (;) το δίλημμα περί «υπευθυνότητας ή ανευθυνότητας».


            Δεν ξέρω πόσο μπορεί να πείσει το εκλογικό σώμα ένα τέτοιο δίλημμα. Γνωρίζω όμως ότι έχει ένα φανατικό οπαδό: Τον Κώστα Σημίτη, που το ασπάζεται πλήρως, και μετά την «επιστροφή» του στο ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμος να «δέσει τα χέρια» του Γιώργου Παπανδρέου. Ο οποίος θα έχει στο εξής απέναντί του, πρώτον το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να του βγάζει «κόκκινη κάρτα», δεύτερον τον Κώστα Καραμανλή (να του κουνάει την «κόκκινη κάρτα» του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου) και τρίτον τον Σημίτη (να υιοθετεί πλήρως την «κόκκινη κάρτα» της Ευρώπης).


            Βλέπετε τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά απ' ότι φαίνονται εκ πρώτης όψεως.


            Κι απ' ότι τα παρουσιάζει ο φαύλος ελληνικός τύπος (και τα φαυλεπίφαυλα δελτία των οκτώ)...


                                                                                                                        Θ.Κ.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.