#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
06/08/2011 10:20
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Επιδημία κακών ιδεών για την παγκόσμια οικονομία



Όταν ο "καθηγητής" του Γ. Παπανδρέου υπερασπίζεται όσα λέει ο Α. Σαμαράς:

A Contagion of Bad Ideas

Του Joseph E. Stiglitz

Η κρίση του 2008 εξελίχθηκε σε οικονομική ύφεση του Βορείου Ατλαντικού. Η αργή ανάπτυξη και η υψηλή ανεργία, πλήττουν κυρίως την ΕΕ και τις ΗΠΑ, και όχι τις αναδυόμενες οικονομίες.

Η φούσκα που έσκασε, οδήγησε σε οικονομικά κίνητρα τόνωσης, βασισμένα στις θεωρίες του Keynes, τα οποία πέτυχαν μεν να αποτρέψουν μια πιο βαθιά ύφεση, αλλά προκάλεσαν μεγάλα ελλείμματα στους προϋπολογισμούς. Η απάντηση σε αυτό, δηλαδή οι περαιτέρω περικοπές δαπανών, απλά εξασφαλίζει τη συνέχιση της μεγάλης ανεργίας και για τα επόμενα χρόνια.

Η ΕΕ επιτέλους δεσμεύτηκε να βοηθήσει τα πιο αδύναμα μέλη της. Δεν είχε άλλη επιλογή, αφού η κρίση της Ελλάδας και της Πορτογαλίας απειλεί να μεταδοθεί στις μεγάλες οικονομίες της Ισπανίας και της Ιταλίας, θέτοντας σε κίνδυνο το ευρώ. Οι Ευρωπαίοι μοιάζουν να αντιλήφθηκαν ότι τα χρέη των ταλαιπωρημένων χωρών δεν είναι διαχειρίσιμα, και πως χρειάζεται να τους δοθεί βοήθεια προκειμένου να υπάρξει η απαραίτητη ανάπτυξη.

Όμως, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες υποσχέθηκαν να βοηθήσουν, συνεχίζουν να εμμένουν στην εφαρμογή μέτρων λιτότητας, η οποία θα καθυστερήσει την όποια ανάπτυξη. Το μόνο που μπορεί  να βοηθήσει την Ελλάδα είναι μια ζωηρή ανάπτυξη. Η μη ανάπτυξη θα της κοστίσει σε χαμένα φορολογικά έσοδα, αλλά και στην αποτελεσματική  δημοσιονομική της διαχείριση.

Οι συζητήσεις που προηγήθηκαν στους κόλπους της ΕΕ αποδεικνύουν τη μη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε η κρίση. Η αντίθεση της ΕΚΤ σε κάτι που είναι θεμελιώδες σε μια καπιταλιστική οικονομία, την αναδιάρθρωση δηλαδή του χρέους κάποιας χώρας (ή γενικά οντότητας) που αδυνατεί να το εξυπηρετήσει, αποδεικνύει τη συνεχιζόμενη τρωτότητα  του Δυτικού τραπεζικού συστήματος.

Η ΕΚΤ επέμενε πως οι φορολογούμενοι είναι αυτοί που θα πρέπει να πληρώσουν τον λογαριασμό για το ελληνικό χρέος, φοβούμενη πως αν εμπλακούν οι ιδιώτες, αυτό θα πυροδοτούσε πιστωτικό γεγονός, που θα αύξανε τις αποζημιώσεις στα CDSs, προκαλώντας περαιτέρω οικονομική αναστάτωση. Αν όμως η ΕΚΤ ανησυχεί ειλικρινά, και δεν υπερασπίζεται απλώς τα συμφέροντα των ιδιωτών δανειστών, τότε θα έπρεπε επίσης να επιμένει και στην ανάγκη αύξησης των τραπεζικών κεφαλαίων.

Ομοίως, θα έπρεπε να απαγόρευε στις τράπεζες να εμπλέκονται στην επικίνδυνη αγορά των CDSs, όπου εκεί γίνονται όμηροι των οίκων αξιολόγησης, και των απόψεων τους περί του τι ακριβώς συνιστά εάν πιστωτικό γεγονός. Ένα θετικό αποτέλεσμα της πρόσφατης Συνόδου των Βρυξελλών, ήταν και η απόφαση της ΕΕ να αρχίσει να περιορίζει κάπως τόσο την ΕΚΤ, όσο και την ισχύ των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης.

Η πιο περίεργη θέση της ΕΚΤ, ήταν η απειλή της να μην δεχτεί ως εγγυήσεις τα αναδιαρθρωμένα κρατικά ομόλογα, εφόσον οι οίκοι αποφάσιζαν πως η όποια αναδιάρθρωση θα θεωρούνταν πιστωτικό γεγονός. Όμως, αφού τα ομόλογα αυτά ήταν αποδεκτά ως εγγυήσεις πριν την αναδιάρθρωση, γιατί να μην είναι και μετά την αναδιάρθρωση, όντας πιο ασφαλή;

Τα παραπάνω μας θυμίζουν το γεγονός ότι οι κεντρικές τράπεζες είναι πολιτικά όργανα, με πολιτική ατζέντα, και πως οι ανεξάρτητες αυτές κεντρικές τράπεζες είναι συνήθως (τουλάχιστον θεωρητικά) όμηροι των τραπεζών που υποτίθεται ότι επιβλέπουν και επιτηρούν.

Αυτό το καθεστώς ισχύει και στην Αμερική, όπου η ακροδεξιά απείλησε να «κλείσει» το κράτος, επιβεβαιώνοντας τη θεωρία των παιγνίων, που θέλει τους παράλογους να επιζητούν τη καταστροφή, όταν δεν περνάει το δικό τους.

Έτσι, ο Ομπάμα παραδόθηκε σε μια ανισόρροπη στρατηγική μείωσης του χρέους, χωρίς αυξήσεις φόρων, ούτε καν για τους εκατομμυριούχους που τα τελευταία 20 χρόνια κερδίζουν πολλά. Ούτε καν για τις πετρελαϊκές εταιρίες, που υπονομεύουν την οικονομία και υποβαθμίζουν το περιβάλλον.

Ο μεγαλύτερος παράγοντας που συντελεί στα ελλείμματα είναι οι μειωμένες φορολογικές εισπράξεις, εξαιτίας της οικονομικής δυσπραγίας. Η μόνη λύση είναι η απασχόληση. Και η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Ομπάμα και κογκρέσου είναι μια λάθος κίνηση.

Πολλοί ανησυχούν για τη μεταδοτικότητα της κρίσης της ευρωζώνης στην Αμερική. Έτσι κι αλλιώς, η οικονομική κακοδιαχείριση των ΗΠΑ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ευρωπαϊκή κρίση, και οποιαδήποτε συνέχιση της κρίσης δεν θα κάνει καλό στην εύθραυστη αμερικανική οικονομία, ειδικά αν λάβουμε υπόψη το τρωτό τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ, και την έκθεσή του στα τελείως αδιαφανή CDSs.

Το πραγματικό όμως πρόβλημα της μεταδοτικότητας ξεκινάει από αλλού: Από τις κακές ιδέες που διασχίζουν με ευκολία τα εθνικά σύνορα, και τις λανθασμένες οικονομικές αντιλήψεις που κυριαρχούν και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού και που αλληλεπιδρούν, ενισχύοντας η μία την άλλη. Έτσι όμως ενισχύεται και η οικονομική στασιμότητα, που είναι αποτέλεσμα αυτών των μεταδιδόμενων αντιλήψεων.

S.A.-Project Syndicate

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΠΗΛΕΑΣ avatar
    ΠΗΛΕΑΣ 06/08/2011 23:11:37

    Αυτό, που δεν λέει ο (Κεϋνσυανός) καθηγητής είναι ότι, οι Κεϋνσυανές μέθοδοι προϋποθέτουν ρυθμίσεις στο δασμολόγιο, τις νομισματικές ισοτιμίες και τα επιτόκια. Δηλαδή προϋποθέτουν οικονομικά σύνορα και νόμισμα, που τίποτα δεν έχουμε. Αλλοιώς, οι επενδύσεις "σωτηρίας" της Ελλάδας "σώζουν" την... Γερμανία, που, πουλώντας ανταγωνιστικότερα προϊόντα σε μια ελεύθερη αγορά, μαζεύει την κατανάλωση, που προκύπτει από αυτές.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.