Hurriyet:  Η Αγία Σοφία είναι ένα σύμβολο και δεν πρέπει να αλλάξει
03/06/2014 14:14
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Hurriyet: Η Αγία Σοφία είναι ένα σύμβολο και δεν πρέπει να αλλάξει

Η πρόσφατη κίνηση των Ισλαμιστών να κάνουν προσευχή έξω από την Αγία Σοφία ζητώντας να μετατραπεί σε τζαμί έδωσε άλλη μια αφορμή στην Hurriyet να ξεσπαθώσει ενάντια στον πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν. Η δημοσιογράφος Νουράι Μερτ σε άρθρο της με τίτλο «Η νέα επίσημη ιστορία και η Αγία Σοφία» επιτίθεται σε όσους προσπαθούν να δημιουργήσουν θέμα με την Αγία Σοφία, σχολιάζοντας το πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο αυτών των ενεργειών.

«Η επιτυχία του ΑΚΡ για τρεις θητείες και η χαρισματική ηγεσία του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προβάλλεται όχι μόνο ως η αρχή της «νέας εποχής στην Τουρκία», αλλά και ως η δύναμη η οποία έβαλε τέλος στις φαύλες συνθήκες στο όνομα της εκκοσμίκευσης και της στροφής προς τη Δύση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν πάντα ένα πολύ σημαντικό γεγονός του εορτασμού, ακόμη και όταν οι ισλαμιστές ήταν η αντιπολίτευση, αλλά τώρα, το AKP κατάφερε όχι μόνο να είναι στην κυβέρνηση για 12 χρόνια, αλλά και να αποκτήσει κρατικές εξουσίες. Έτσι η εθνικιστική, συντηρητική, ισλαμιστική παράδοση της ιστορικής αφήγησης, έχει γίνει επίσημη» σημειώνει το άρθρο.

«Οι φετινοί εορτασμοί της κατάκτησης συνοδεύτηκαν από τις κινήσεις να μετατραπεί η Αγία Σοφία σε τζαμί. Η Αγία Σοφία είναι μια άλλη εικόνα της ιδέας της κατάκτησης, ένας θρίαμβος εναντίον της Δύσης που θα προσφέρει δόξα και θρίαμβο στην ισλαμική Τουρκία. Είναι αλήθεια ότι το ΑΚΡ χρησιμοποιεί αυτό το βήμα για πολιτικά μέσα, όμως η Αγία Σοφία εδώ και πολύ καιρό είναι ένα σύμβολο, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται ως μεγάλο πολιτικό εργαλείο. Γι ‘αυτό είναι απόλυτα σημαντικό να γνωρίζουμε την ιδεολογική, διανοητική και συναισθηματική κατάσταση των συντηρητικών πλειοψηφιών και να κατανοήσουμε τη σημασία των κινήσεων του Ερντογάν, τη στιγμή που ο ίδιος βαδίζει προς την προεδρία» καταλήγει.

http://www.hurriyetdailynews.com/the-new-official-history-and-st-sophia.aspx?pageID=449&nID=67256&NewsCatID=406

ΣΧΟΛΙΑ

  1. η Dimi avatar
    η Dimi 03/06/2014 21:34:27

    Σαράντος Ι. Καργάκος: Ομιλίες “Eλληνική Εθνική Στρατηγική. Παρουσίαση Βιβλίου του επίτιμου Αρχηγού Στόλου Γρηγόρη Δεμέστιχα” (απόσπασμα) Ημερομηνία: 23/09/2013 Τόπος: Aἴθουσα Δημοτικοῦ Συμβουλίου Ἀμαρουσίου [Εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τή μεταγραφή καί τή δημοσίευση τῆς ὁμιλίας στήν ἰστοσελίδα ΑΜΑΡΥΣΙΑ τή δημοσιογράφο κα. Χαριτίνη Καλαμπόκη]. Θα ήθελα προοιμιακά να θέσω στην ευαισθησία της ακοής σας, την ακόλουθη πρόταση που τη θεωρώ βασική αρχή της στρατηγικής. Για να έχεις στρατηγική πρέπει να έχεις και τη βούληση να την εφαρμόσεις. Θεωρίες στρατηγικής χωρίς εφαρμογή στην πράξη, είναι χωρίς άξονα αμάξι. Η πράξη είναι η Λυδία λίθος που κρίνει την αξία ή την απαξία κάθε σχεδιασμού ή θεωρίας. Συγκεκριμένα, το να έχεις χαράξει στα χαρτιά ένα πλάνο εθνικής στρατηγικής είναι αυτό μία πλάνη αν δεν έχεις τη βούληση να πολεμήσεις… Την εθνική στρατηγική δεν την κάνουν τα χαρτιά ούτε οι κομπαστικοί λόγοι, την κάνει η ευψυχία, την κάνει η διάθεση του «Ίτε παίδες Ελλήνων» και του νεώτερου «απάνω τους παιδιά». Οι γείτονές μας Αλβανοί το ξέρουν αυτό και γ' αυτό λένε το παροιμιακό «Οι Έλληνες είναι λογάδες και οι Αλβανοί παλληκαράδες». Γι' αυτό μας έχουν ταράξει στις φάπες! Βεβαίως το υπουργείο Εξωτερικών πάντα στέλνει έγγραφα διαμαρτυρίας τα οποία οι Αλβανοί τοποθετούν στην οπίσθια τσέπη του παντελονιού τους, για να βρίσκονται εγγύτερα προς τον προορισμό τους! Το ίδιο πράττουν και οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ, οι Τούρκοι. Αυτοί όμως προχωρούν ακόμη, διότι έχουν -έστω και εσφαλμένη όπως πιστεύω εγώ- εθνική στρατηγική και την εφαρμόζουν συστηματικά, κυρίως εις βάρος μας. Παράδειγμα η ασχήμια των Ιμίων. Στο επεισόδιο αυτό εμείς είχαμε υπεροχή σε στρατηγικό σχεδιασμό, υπεροχή σε έμψυχο υλικό, υπεροχή -λόγω στενότητας του χώρου- σε ναυτική δύναμη. Ένα δεν είχαμε: τη βούληση για σύγκρουση, ούτε από τη μεριά της πολιτικής, ούτε από τη μεριά της στρατιωτικής ηγεσίας. Αν όμως το βράδυ των Ιμίων ήταν στόλαρχος ο Γρηγόρης Δεμέστιχας, θα έκανε ότι του έλεγε η οικογενειακή του παράδοση και η στρατιωτική του τιμή. Στο ίδιο μέρος όπου έγινε η ενδοξότερη ναυμαχία του ’21, η ναυμαχία του Γέροντα που δοξάζει τον Μιαούλη στους αιώνες, θα είχαμε ένα νέο ναυτικό έπος και η Τουρκία - αν εν τω μεταξύ δεν είχε διαλυθεί, θα χρειαζόταν 20 χρόνια για ν’ ανασυγκροτηθεί. Σήμερα συνιστά την αμεσότερη -και με πολλούς τρόπους- απειλή για τη χώρα μας και όχι μόνο. Δυστυχώς, λόγω του κυριαρχούντος τότε κομματικού φατριασμού, ο Γρηγόρης Δεμέστιχας (όπως και άλλοι αξιωματικοί στρατιωτικοί, κακώς κατ’ εμέ) για λόγους γοήτρου είχε παραιτηθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει αφήσει τη μάχη. Δεν τον αφήνει να κοιμηθεί το τρόπαιο των Τούρκων που κέρδισαν χωρίς μάχη. Ομιλεί και συγγράφει. Επιθυμεί με ό,τι πράττει να δώσει σε πολιτικούς και στρατιωτικούς έναν «μπούσουλα» για μία ορθή πορεία. Δεν αερολογεί, ούτε απεραντολογεί. Ούτε πουλάει σοφία πανεπιστημιακή σαν αυτή που χορηγείται τώρα στις στρατιωτικές μας σχολές, και οι νέοι αξιωματικοί μας νομίζουν πως μία μάχη είναι σαν τις κοκορομαχίες σε επιστημονικά συνέδρια: γεωπολιτικά, στρατιωτικά, ιστορικά. Ασφαλώς, για να πολεμήσεις πολιτικά και στρατιωτικά, χρειάζεται σχεδιασμός. Χρειάζεται να ξέρεις τι θέλεις και τι μπορείς. Κυρίως να ξέρεις πώς θα πετύχεις αυτό που θέλεις, αλλά που φαίνεται ότι δεν μπορείς. Ποιός πίστευε ότι θα πετυχαίναμε στρατιωτικά και πολιτικά όσα πετύχαμε στους βαλκανικούς πολέμους, όταν σε δέκα μήνες διπλασιάστηκε η Ελλάδα εδαφικά και πληθυσμιακά; Ποιός πίστευε ότι 17 χρόνια μετά τη Μικρασιατική καταστροφή η Ελλάς θα ανέκοπτε την ιταλική επιδρομή και ο ελληνικός στρατός θα έμπαινε για δεύτερη φορά στην Βόρειο Ήπειρο; Αν θαύματα λοιπόν γίνονταν στο παρελθόν, μπορούν να γίνουν και στο παρόν. Αρκεί να είμαστε ρεαλιστές και να επιδιώκουμε το ανέφικτο, όπως έλεγε ο Μπρεχτ. Είμαι υποχρεωμένος στον παρόντα καιρό, όπου η εξωτερική και η εσωτερική απειλή κρέμονται πάνω από το κεφάλι μας, σαν δαμόκλειος σπάθη, να είμαι στις υποδείξεις μου ωμός. Λέγω λοιπόν, ότι όταν ένα έθνος αντιμετωπίζει μία στρατηγική τού «προβλέποντας και πράττοντας» και όχι πολιτική τού "πράττοντας και μη βλέποντας" μία κρίσιμη κατάσταση, πρέπει πάντα να θεωρεί ότι θα του συμβεί το χειρότερο. Και πρέπει να προετοιμάζεται γι' αυτό. Το βιβλίο του ναυάρχου Γρηγόρη Δεμέστιχα δεν χτυπάει απλώς την καμπάνα του συναγερμού, αλλά υποδεικνύει και τρόπους σωσμού. Πώς θα σχεδιάσουμε μια εθνική στρατηγική λαμβάνοντας υπόψη τα διαθέσιμα μέσα και τις περιστάσεις, ώστε να μη τρέχουμε πίσω απ' τις εξελίξεις και τις καταστάσεις; Να είμαστε δηλαδή Προμηθείς και όχι Επιμηθείς. «Η ιστορία από την σκοπιά των Τούρκων» που βρήκε την επιβεβαίωσή του στο βιβλίο του ολιγοφρενούς Νταβούτογλου. Το βιβλίο του ναυάρχου Δεμέστιχα δεν έχει τον όγκο και τον φόρτο που έχει το βιβλίο του ματαιόδοξου Νταβούτογλου της Τουρκίας. Σε σχήμα μικρό και σε όγκο 207 σελίδων μαζί με τους χάρτες και την περιορισμένη βιβλιογραφία (για την αποφυγή της δοκησισοφίας) μάς προσφέρει ένα εγχειρίδιο εθνικής αξιοπρέπειας, στο οποίο κυριαρχεί η Κοραϊκή αρχή: «Σοφόν το σαφές» αλλά για να γράψεις σε θέματα εθνικής στρατηγικής κάτι σαφές, πρέπει να ξέρεις τι λες. Αλλά για να ξέρεις τι λέγεις, πρέπει να ξέρεις τι θέλεις και τι έχεις. Κι αυτό που έχουμε είναι κάποια τεράστιας εμβέλειας εθνικά δικαιώματα που κάνουν την Ελλάδα -αν τα υπερασπιστεί σωστά- υπολογίσιμη στρατιωτική, πολιτική και οικονομική δύναμη. Στα ελληνικά δικαιώματα ο συγγραφέας αφιερώνει ένα κεφάλαιο (σελ. 144) αλλά δεν περιορίζεται εκεί. Από χρόνια προτείνει την επέκταση της ΑΖ στα 12 ναυτικά μίλια όπως επιβάλλει το διεθνές ναυτικό δίκαιο. Αυτομάτως με μία τέτοια επέκταση ο ελληνικός θαλάσσιος χώρος θα αυξανόταν κατά 49.000 τ. χλμ. και το Αιγαίο κατά 67% θα ήταν ελληνική επικράτεια. Τι εμποδίζει να το πράξουμε αυτό; Το κόμπλεξ δύο ηττών: της Κύπρου και των Ιμίων. Τρέμουμε το casus belli της Τουρκίας. Και προτιμήσαμε τις συνομιλίες. Δηλαδή την πολιτική του αμπε-μπα-μπλομ. Κι έτσι βρισκόμαστε στο μπλουμ διαρκώς. Γράφει ο ναύαρχος στη σελίδα 149. «Σε ό,τι αφορά το Αιγαίο οι συζητήσεις για την υφαλοκρηπίδα μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας γίνονται επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, αλλά χωρίς κανένα ορατό αποτέλεσμα λόγω της αδιαλλαξίας της Άγκυρας και της μη αποδοχής από αυτήν του Διεθνούς Δικαίου της θάλασσας. Με δεδομένο ότι οι συζητήσεις δεν μπορεί να διαιωνίζονται η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει ένα χρονικό όριο, πέραν του οποίου αποδεσμεύεται από το πρωτόκολλο της Βέρνης του 1976 και τις δηλώσεις του 1987 για την μη εκτέλεση ερευνών εκτός χωρικών υδάτων. Προϋπόθεση για τη θέση αυτή της Ελλάδας είναι η ισχυροποίηση της στρατηγικής ισχύος προκειμένου να γίνει πιστευτή». Και πιστευτός. προσθέτω εγώ, γίνεσαι όταν είσαι δυνατός. Ως προς αυτό ο ναύαρχος επικαλείται στην σελίδα 155 τον πάντα επίκαιρο Θουκυδίδη κατά μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου. «Ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του». Προς επίρρωση του παραπάνω στην ίδια σελίδα αναφέρεται στον κορυφαίο κοινωνιολόγο Max Weber, ο οποίος όρισε την ισχύ ως την ικανότητα ενός δρώντος να επιβάλει τη θέλησή του σε έναν άλλο δρώντα ακόμη και σε περίπτωση αντίστασης του τελευταίου. Λυπάμαι που θα γίνω δυσάρεστος, αλλά ως ιστορικός είμαι υποχρεωμένος να πω ότι μεταπολιτευτικώς η εθνική μας στρατηγική στηρίχθηκε στην εσφαλμένη αρχή του Κ. Καραμανλή και των μετά από αυτόν «Δεν διεκδικούμε τίποτε, δεν εκχωρούμε τίποτε». Και μπορεί να μη διεκδικήσαμε τίποτε, αλλά εκχωρήσαμε πολλά και ταπεινωθήκαμε φρικτά. Ας αφήσουμε την Τουρκία και ας περιοριστούμε στο Βορειοηπειρωτικό και στο Μακεδονικό. Ο ναύαρχος, χωρίς να παραβλέπει τις καλές σχέσεις με κράτη όμορα και μη όμορα, πιστεύει ότι νυν και αεί υπέρ πάντων η ισχύς. Οι Βυζαντινοί μας πρόγονοι είχαν μία σοφή παροιμία «ουαί τω μη τοις ιδίοις όνοξι ξυομένω». Ακούω από πολιτικά χείλη το βλακώδες «έχουμε φίλους, έχουμε συμμάχους». Ο ναύαρχος στην σελίδα 165 μνημονεύει μία φράση του Βρετανού πολιτικού Palmerston, ο οποίος από το 19ο αιώνα είχε πει ωμά: «Η Βρετανία δεν διαθέτει παντοτινούς φίλους και συμμάχους αλλά μόνο παντοτινά συμφέροντα τα οποία οφείλει να υπηρετεί». Και όντως τα υπηρέτησε και τα υπηρετεί εις βάρος φίλων και συμμάχων της. Εγώ προτείνω έναντι των προκλήσεων Σκοπίων και Αλβανίας την απειλή άρσεως του εμπόλεμου και της ενδιάμεσης συμφωνίας. Ο ναύαρχος δεν προτείνει μία τέτοια καιροσκοπική πολιτική που παραπέμπει στον Μακιαβέλι. Με ώριμη πολιτική σκέψη προτείνει ανασυγκρότηση του εσωτερικού μετώπου, δυνάμωμα της ψυχής και του σώματος των νέων, εξυγίανση όλων των φορέων, πρωτίστως δε των ΜΜΕ ώστε –όπως γράφει– να δίνουν σωστή πληροφόρηση και να μην παρεκτρέπονται σε ύβρεις και διάδοση ψιθύρων (σελ. 177). Συχνά τα ΜΜΕ –προσθέτω εγώ– κατέστρεψαν την καριέρα αξιόλογων αξιωματικών. Και τέλος ισχυρό στρατό, που να είναι πανταχού παρών, όχι τόσο από συμμαχική υποχρέωση αλλά για εξάσκηση, διαρκή ετοιμότητα και προετοιμασία. Με μικρές ευέλικτες πειθαρχημένες δυνάμεις πρέπει να βρίσκεται παντού αλλά υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Ως δύναμη βέβαια ειρήνης αλλά και πολέμου, όταν κάποιος θρασύς γείτονας θελήσει να επιβουλευθεί την εθνική μας ακεραιότητα». Το βιβλίο του ναυάρχου Δεμέστιχα μού έδωσε το ερέθισμα να πω και να γράψω πολλά. Θα σταματήσω αναφερόμενος σε μία απλή αλλά σαφή πρότασή του: «Είναι αναγκαίο να υπάρχει στο Πεντάγωνο μία επιτροπή ειδικών σε θέματα στρατιωτικά και εξωτερικής πολιτικής, που να πλαισιώνει την εκάστοτε στρατιωτική και πολιτική ηγεσία. Να φύγουν οι επικίνδυνοι σύμβουλοι των εκάστοτε υπουργών, που πολλοί δεν έχουν κοιμηθεί σε στρατιωτικό κρεβάτι. Κι όλοι μαζί να καταστρώνουν ένα πλάνο εθνικής στρατηγικής. Κι αυτό να παραμένει παντελώς μυστικό. Κι όχι το επόμενο βράδυ το όποιο σχέδιο να αναλύεται στην τηλεόραση. Στην τηλεόραση και στον Τύπο γενικά πρέπει να λέμε αυτά που δεν πρόκειται να κάνουμε και όχι αυτό, που όταν το απαιτήσουν οι καταστάσεις, πρέπει απαραιτήτως να κάνουμε. Να επανέλθουμε στο στρατιωτικό, “το της πολιτείας το κρυπτόν", διότι τότε γίνεσαι πιό φοβερός. Ο αντίπαλος φοβάται όταν ξέρει ότι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ξέρουν να “το κρατούν Μανιάτικο". Σας ευχαριστώ». Και μια λεπτομέρεια, ο ναύαρχος είναι Μανιάτης.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.