#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
03/01/2013 10:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

2013: Η χρονιά του μεγάλου παγκόσμιου ξεκαθαρίσματος



Οι διαφορετικές προοπτικές της κάθε ηπείρου έχουν ελάχιστα κοινά. Αυτό που μπορεί να τις συνδέει το 2013, ωστόσο, είναι η ιδέα της διαλεύκανσης της παγκόσμιας οικονομίας και της πολιτικής ολοκλήρωσης που την υποστήριξαν. Μετά από δύο δεκαετίες παγκοσμιοποίησης, φέτος θα δούμε κάθε ένα από τα μεγάλα πολιτικά θέατρα να ξαναδημιουργούν εμπόδια και να εστιάζουν περισσότερο στις εγχώριες επιδιορθώσεις από ό,τι στην παγκόσμια επέκταση. Η διαλεύκανση έχει τις ρίζες της σε πιο μακροπρόθεσμες τάσεις, αλλά έχει ρυθμιστεί ώστε να επιταχυνθεί κατά το επόμενο έτος, γράφει ο Mark Leonard στο Reuters.

Υπήρξε μια αξιοσημείωτη σταθερότητα στη ζώνη του ευρώ από την παρέμβαση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, το καλοκαίρι του 2012. Αλλά ακόμα και όταν η ζώνη του ευρώ ολοκληρώνεται, η πολιτική και η οικονομία της ευρύτερης Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πιθανό να αποκλίνουν. Στην πράξη, τα μέτρα προς την κατεύθυνση μιας ολοκληρωμένης ένωσης τραπεζών, η αυξημένη κοινοβουλευτική ευθύνη και τα περισσότερα κίνητρα για μεταρρύθμιση θα μπορούσαν να συμβαδίζουν με την de facto οικονομική και πολιτική διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από οικονομική άποψη, όπως υποστηρίζει ο Sebastian Dullien σε μία εργασία με τίτλο «Γιατί η κρίση του ευρώ απειλεί την ενιαία αγορά της ΕΕ», υπάρχει σημαντικός κίνδυνος από μια σταδιακή διάλυση του συστήματος της ενιαίας αγοράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια πλήρης διάλυση της ευρωζώνης θα συντρίψει το ευρώ, ενώ ένα μεγάλο άλμα προς την πολιτική ένωση θα μπορούσε να οδηγήσει σε συρρίκνωση της ενιαίας αγοράς, καθώς χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρούν από την καρδιά της Ευρώπης.

Ακόμα και αν ξεπεραστεί η κρίση κουτσά-στραβά, φαίνεται πιθανό να μειωθεί το βάθος της ενιαίας αγοράς. Τους τελευταίους μήνες, οι τράπεζες της ευρωζώνης έχουν αποσυρθεί από την διασυνοριακή επιχείρηση. Ακόμα και οι κακώς διαχειριζόμενες γερμανικές εταιρείες πληρώνουν σημαντικά λιγότερους τόκους επί του κεφαλαίου από τις καλά διαχειριζόμενες ισπανικές εταιρείες. Αυτά τα νέα εμπόδια μεταξύ των μελών της ευρωζώνης θα ανανεώσουν την έμφαση στις εγχώριες αγορές. Για την Ευρώπη, αυτό σημαίνει λιγότερος ανταγωνισμός, λιγότερη ανάπτυξη και υψηλότερες τιμές για τους καταναλωτές.

Η οικονομική διαλεύκανση της Ευρώπης θα πρέπει να συνοδεύεται από μια νέα πολιτική γεωγραφία. Η ήπειρος έχει δει ήδη μια ανακατανομή της ελίτ, καθώς οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις σε πολλές χώρες - από την Ελλάδα ως την Ιταλία, τη Φινλανδία και την Αυστρία – πολιορκούνται από μια αναδυόμενη αντι-πολιτική τάξη λαϊκιστών από την αριστερά και τη δεξιά. Υπάρχει, επίσης, μια επαναδιαπραγμάτευση της σχέσης μεταξύ του "πυρήνα" και της "περιφέρειας", με πολλά κράτη μέλη της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων των μεγαλύτερων χωρών όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Πολωνία και η Ισπανία, να ανησυχούν ιδιαίτερα ότι η ολοκλήρωση τους εξωθεί στην περιφέρεια του ευρωπαϊκού σχεδίου.

Το πιο ανησυχητικό είναι ο κατακερματισμός του ίδιου του πυρήνα, με ενδεχομένως ασυμβίβαστες διαφορές να προκύπτουν μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου για τη μελλοντική μορφή του πολιτεύματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Μέση Ανατολή θα μπορούσε επίσης να διαιρεθεί με έναν πρωτόγνωρο τρόπο το 2013. Τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε δει την πολιτική δράση να ενώνει τον αραβικό κόσμο, με μια «αφύπνιση» που έχει εξαπλωθεί από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα μέσω των social media, της δορυφορικής τηλεόρασης και της μεταδοτικής υπόσχεσης για αλλαγή. Αλλά η ιστορία το επόμενο έτος θα επικεντρωθεί περισσότερο στις διασπάσεις.

Ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας γίνεται το επίκεντρο μιας περιφερειακής θρησκευτικής σύγκρουσης, φέρνοντας την απειλή της ευρύτερης αποσταθεροποίησης. Έχει ήδη οξύνει τις θρησκευτικές εντάσεις και αναζωογόνησε τις αδρανείς δυνάμεις της τζιχάντ στους σουνίτες, βάζοντας το Ιράν και τους συμμάχους του σε θέση άμυνας και δίνοντας χώρο στις κουρδικές φιλοδοξίες. Η εμπύρετη ατμόσφαιρα στις κουρδικές περιοχές ανοίγει ρωγμές μεταξύ της Άγκυρας και εκ των πραγμάτων συμμάχων της, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, ενώ οι αντηχήσεις εξαπλώνονται στο βόρειο Ιράκ.

Μια ιστορία με τεράστια παγκόσμια απήχηση είναι η αυξανόμενη ένταση μεταξύ μιας ισχυρής κινεζικής κοινωνίας και ενός αδύναμου κινεζικού κράτους. Πολλοί στην κινεζική ελίτ πιστεύουν ότι η χώρα τους θα πρέπει να εισέλθει σε μια νέα εποχή πολιτικής και οικονομικής αλλαγής. Μετά την πολιτική επανάσταση του Μάο και την  οικονομική επανάσταση του Ντενγκ Χσιάο Πινγκ, ζητούν έναν σημαντικό επαναπροσανατολισμό της Κίνας.

Τώρα που λαός της Κίνας γίνεται όλο και πιο εύπορος, πώς θα αντιμετωπίσει το κράτος ζητήματα όπως η αυξανόμενη ανισότητα, η ανάγκη να εξισορροπηθεί η  οικονομία και η αυξανόμενη έκθεσή της στην παγκόσμια οικονομία; Πώς το Κομμουνιστικό Κόμμα θα διατηρήσει τη σταθερότητα σε μια περίοδο αναταραχής στην κινεζική κοινωνία, που περιλαμβάνει μισό δισεκατομμύριο χρήστες του Διαδικτύου; Και πώς η Κίνα θα σηκώσει το βάρος του να είναι μια μεγάλη δύναμη, καθώς αναπτύσσει συμφέροντα σε κάθε ήπειρο του πλανήτη;

Τον Σεπτέμβριο, το 18ο Συνέδριο του Κόμματος της Κίνας έχρισε ηγέτες των οποίων οι απόψεις είναι περισσότερο ευθυγραμμισμένες με το παρελθόν παρά με το μέλλον. Καθώς το πολιτικό σύστημα γίνεται πιο άκαμπτο και η εξωτερική πολιτική της πιο επιθετική, υπάρχει ο κίνδυνος της αυξανόμενης έντασης ανάμεσα στην ενισχυμένη κοινωνία των πολιτών της Κίνας και το αποδυναμωμένο πολιτικό σύστημα. Αυτές οι εντάσεις έχουν ήδη αντίκτυπο στο ευρύτερο ασιατικό σύστημα.

Ο οικονομικός χάρτης της Ασίας έχει επανασχεδιαστεί κατά τα τελευταία 15 χρόνια, καθώς οι αυξανόμενες αλυσίδες του ενδο-περιφερειακού εμπορίου, των επενδύσεων και της προσφοράς έχουν οδηγήσει σε βαθιά αλληλεξάρτηση (όλα γίνονται σε μεγάλο βαθμό χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες). Αλλά η  ένταση και η αδυναμία του κινεζικού κράτους φαίνεται να οδηγεί το έθνος σε ακόμη πιο ανησυχητικά βήματα προς τους γείτονες, όπως η Ιαπωνία, οι Φιλιππίνες και η Κορέα. Από το 2010, μια πιο επιθετική  Κίνα απειλεί όλο και περισσότερο την «οικονομική Ασία» που ενώνεται χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες ενάντια σε μια «ασφαλή Ασίας» που απαιτεί έναν αμερικανικό άξονα για να ισορροπήσει στην άνοδο της Κίνας.

Όλα τα παραπάνω συνδέονται με το ζήτημα της αμερικανικής ηγεσίας, ή την απουσία της. Προς το παρόν όλοι αναρωτιούνται τι γίνεται με την οικονομία και τον δημοσιονομικό γκρεμό. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, μια δραματική ερώτηση στην καρδιά του πιο ισχυρού έθνους στον κόσμο αντιμετωπίζεται στο εξωτερικό με περιέργεια και ενδιαφέρον και όχι με υπαρξιακή αγωνία.
Το δράμα του δημοσιονομικού γκρεμού δεν δείχνει Αμερική στα καλύτερά της – οι νομοθέτες της είναι διχασμένοι και αποκομμένοι από την οικονομική πραγματικότητα.

Αλλά υπάρχει μια ακόμη πιο συγκλονιστική εξέλιξη σχετικά με τα γεγονότα στο Καπιτώλιο: το γεγονός ότι το διακύβευμα για τον υπόλοιπο κόσμο φαίνεται πολύ μικρό. Πρόκειται για μια όντως αφυπνιστική υπενθύμιση που - αν και δεν έχει προκύψει δύναμη που θα αντικαταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες- δείχνει ότι η αμερικανική ηγεσία δεν θα είναι σε θέση να σταματήσει το μεγάλο ξεκαθάρισμα. Στην πραγματικότητα, στο βαθμό που η Αμερική θα συνεχίσει να οδηγεί τον κόσμο, θα πρέπει να πρωτοπορεί εστιάζοντας στην εσωτερική ανασυγκρότηση και όχι σε ξένες περιπέτειες.

Απόδοση Πυθία

http://blogs.reuters.com/mark-leonard/2012/12/30/in-2013-the-great-global-unraveling/

ΣΧΟΛΙΑ

  1. αρης23 avatar
    αρης23 03/01/2013 11:44:51

    Προφανώς το άρθρο γράφτηκε πριν τελειώσει το θρίλερ του δήθεν "Δημοσιονομικού γκρεμού" αισίως βέβαια , όπως ήταν αναμενόμενο. Οσο η Αμερική θα προηγείται στην έρευνα την τεχνολογία και τους εξοπλισμούς, θα είναι μακράν η ηγέτιδα δύναμη του κόσμου.
    Ο Μπαράκ Ομπάμα το είπε ξεκάθαρα. Η αληθινή δύναμή μας δεν είναι αυτή που φαίνεται στα πεδία των μαχών, αλλά αυτή που κρύβεται στα Πανεπιστήμια και τα ερευνητικά μας κέντρα.
    Οι Κινέζοι πχ. δεν θα μπορέσουν να κάνουν μια σημαντική νέα ανακάλυψη χωρίς να την μάθουν οι Αμερικάνοι οι οποίοι ήδη μπορεί να την έχουν ξεπεράσει.
    Η Αμερική είναι πανταχού παρούσα σε όλα τα ερευνητικά προγράμματα αιχμής ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΓΗΣ είτε ως χρηματοδότης είτε ως έμψυχο υλικό είτε ως αγοραστής ευρεσιτεχνίας ή έμψυχου υλικού-ερευνητών...

    • Γεώργιος Τ. avatar
      Γεώργιος Τ. @ αρης23 03/01/2013 17:00:42

      Χαχαχαχα! Πες στους αμερικάνους πως οι Ρώσοι απογειώνουν και 10 διαστημόπλοια το χρόνο που μερικά είναι αμερικάνικα που δε μπορεί η νάσα...

  2. ΞΕΝΟΦΩΝΤΑΣ avatar
    ΞΕΝΟΦΩΝΤΑΣ 03/01/2013 15:21:31

    Ο τέως Πρόεδρος τών Η.Π.Α. Βill Clindon όταν έφευγε από τήν συνάντηση πού είχε μέ τόν Έλληνα Πρωθυπουργό πρό ολίγων μηνών τόν είχε προτρέψει (προειδοποιήσει - καθοδηγήσει - κ.λ.π.) "πρόσεξε Αντώνη στήν κρίσιμη στιγμή τών εξελίξεων νά μήν βρεθής μέ τήν λάθος πλευρά"...
    Ποιά είναι όμως αυτή η λάθος πλευρά ?
    1. εάν πρόκειται η Ευρ. Ένωση καί η συντριπτική πλειοψηφία τών χωρών τού ΝΑΤΟ νά πάρουν ενεργό καί θετική στάση στήν από πλευράς μας ανακήρυξη τής ΑΟΖ (μέ τό Καστελλόριζο καί τήν Στρογγύλη αλλά καί τήν Γαύδο καί τήν Γαυδοπούλα μέσα), τότε αυτή θά αποδειχθή η σωστή πλευρά !!!
    Πώς όμως μπορεί κάποιος νά είναι εκ τών προτέρων σίγουρος ?
    Μά υποσχόμενος από πρίν συγκεκριμένη κατανομή τών ελληνικών οικοπέδων (πού ακόμη δέν ωρίσθηκαν...) σέ εταιρείες συμφερόντων ΗΠΑ, Ηνωμ. Βασιλείου, Γαλλίας, Καναδά, Ιταλίας, Ολλανδίας, Νορβηγίας...
    Μέ συμμετοχή σέ εκάστη εκμετάλλευση καί τής Ελληνικής πλευράς.
    Νά θυμίσω πώς στίς αρχές τού 2000, στό 90 % τών ανά τήν υφήλιο κοινοπραξιών εκμεταλλεύσεως κοιτασμάτων η πλειοψηφία τών μετοχών ανήκε σέ Κυβερνητικές-Κρατικές εταιρείες (από τό 50 % + 1 μετοχή έως ακόμη καί καταστατικές πλειοψηφίες, 2/3 τών μετοχών + 1 μετοχή)
    Πού προϋποθέτει όμως, σύν τοίς άλλοις, καί ελλαδική πολιτική σταθερότητα.
    2. εάν η πλειοψηφία αυτών τών χωρών δέν αναλαμβάνουν εκ τών προτέρων σαφείς δεσμεύσεις πρός τήν υποστήριξη τής ανακηρυχθησομένης Ελληνικής ΑΟΖ, τότε είναι αυτή η σωστή πλευρά ?
    Αδιαμφισβήτητα τότε παίζει γερά ο Ρωσσικός παράγων, πού όμως θέλει καί χρόνο, καί δημιουργία πολλών άλλων προϋποθέσεων γιά νά αποδειχθή σπουδαίος ο ρόλος του.
    Καί αυτή η προετοιμασία δυστυχώς δέν έχει επαρκώς γίνει, καί ακόμη δυστυχέστερα δέν τήν θέλουν πολλοί μέσα στό ενδοκυβερνητικό στρατόπεδο... Οι Εφιάλτες διαχρονικά υπάρχουν καί στά μικρά καί στά μεγάλα γεγονότα...
    Καταθέτω καί μία "αιρετική" άποψη - ακόμη καί στό πρώτο σενάριο οι Ρώσσοι μπορούν καί πρέπει νά παίξουν, ενώ οι ...νεοοθωμανοί δέν πρέπει νά λάβουν τίποτε παρεκτός κανένα κοκκαλάκι, αφού πρώτα συμφωνήσουν καί αποδεχθούν εγγράφως τήν ελληνική ΑΟΖ, μέ Καστελλόριζο καί Στρογγύλη μέσα !!!
    Άς σκεφθούμε τί θά σήμαινε γιά τήν δύσμοιρη Πατρίδα μας εάν αντί νά προκηρύξη ενδιαφέρον ερευνών σέ 3-4 περιοχές, προκήρυσσε σέ 35-40 !!!
    Εκεί,
    1. δέν μπορούν νά γίνουν στησίματα από τίς μεγάλες πολυεθνικές,
    2. εξ αντικειμένου μεγιστοποιούνται τά ποσοστά τής ελλαδικής πλευράς
    3. έχεις τόσο πολλούς αναδόχους, άρα καί Κυβερνήσεις ενδιαφερόμενες, όπου αφού έχεις εξασφαλίσει τό πρώτο σενάριο, έτσι τό υλοποιείς
    * ταχύτερα,
    * ασφαλέστερα,
    * σχεδόν ανενόχλητα,
    * επικερδέστερα.
    Υπάρχουν αυτές οι 35-40 περιοχές, δέν είναι τυχαίοι οι αριθμοί !!!
    Εάν μάλιστα προβλέψης μέ τήν Ανοικτή Πρόσκληση νά δώσης κίνητρα ώστε η εταιρεία πού θά αναλάβη τίς έρευνες, νά έχη προτιμησιακό καθεστώς στήν εκμετάλλευση όποιου κοιτάσματος ανακαλυφθή, τότε
    1. προσελκύεις στίς έρευνες τίς μεγάλες εταιρείες, καί όχι μόνον "εργολαβικές εταιρείες",
    2. κερδίζεις χρόνο, στίς περισσότερες τών περιπτώσεων,
    3. αρχίζεις καί εισπράττεις τό μερτικό σου καί αποχαιρετάς σιγά-σιγά τούς πιστωτές σου !
    Τό τραγικό είναι πώς δέν έχει στελεχωθεί ούτε μέ 1 υπάλληλο η Εταιρεία Διαχειρίσεως Υδρογονανθράκων Ελλάδος, παρά τήν πρό 10 μηνών σύστάση της...
    Η εθνοπρεπής αξιοποίηση ενδεχομένων κοιτασμάτων, υγρών καί αερίων υδρογονανθράκων, είναι η μόνη ελπίδα νά κάνουμε γρήγορα τά μνημόνια παρελθόν.
    Όλες οι άλλες λύσεις είναι πολύ μακροχρόνιες καί εγγίζουν καί τά όρια τών μεταφυσικών ελπίδων.
    Η αρμόζουσα απάντηση στήν προτροπή τού Βill θά ήταν π.χ.
    -βεβαίως Πρόεδρε, αρκεί νά συμβαδίζουν τά συμφέροντα μας,
    -νά είναι κοινά έως τό τέλος,
    -άρα αυτό εξαρτάται καί από εσάς, εμείς νά σού πούμε ευχαρίστως καί λεπτομερώς τί θέλουμε.
    Από αυτό τό θέλουμε έως τό μπορούμε, όταν στήν κατοχή μας έχουμε ένα τεράστιο διακύβευμα (περιουσία θάπρεπε νά αναφέρω), έ τότε είμαστε εμείς πού έχουμε τό επάνω χέρι. Ξυπόλυτοι μέν, κουρελήδες μέν, αλλά μέ τό επάνω χέρι !!!...
    Θέλουμε ???
    Τότε μπορούμε !!!
    Μόνον όμως μέ μή εκβιάσιμους Ηγέτες...

    • GLAD avatar
      GLAD @ ΞΕΝΟΦΩΝΤΑΣ 04/01/2013 10:02:09

      Μπορείτε παρακαλώ να μας πείτε που δημοσιοποιήθηκε η συνομιλία Clinton - Σαμαρά ?

    • ειδωλοκλάστης avatar
      ειδωλοκλάστης @ ΞΕΝΟΦΩΝΤΑΣ 04/01/2013 17:52:58

      Γιά τούς λόγους πού αναφέρατε καί κάποιους ακόμα, εκτιμώ ότι η συμμετοχή τής Ρωσίας στίς νέες ενεργειακές πηγές είναι απαραίτητη καί, όπως δείχνει καί η τρέχουσα συνεύρεση πολεμικών στόλων ΗΠΑ καί Ρωσίας στήν Ανατ.Μεσόγειο, ήδη "στά σκαριά".

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.