#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
19/10/2013 11:06
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ψυχαναλύοντας τους Ναζί



Στις δίκες κορυφαίων Ναζί στη Νυρεμβέργη, ένας Αμερικανός ψυχίατρος ανέλαβε το έργο της κατανόησης της προσωπικότητάς τους και ανέπτυξε μία παράξενη σχέση με τον Χέρμαν Γκέρινγκ που κατέστρεψε τη ζωή του. Ο Jack El - Hai ρίχνει φως σε αυτή την άγνωστη ιστορία.

Το 2007, έχοντας τέσσερις τεμπέλικες σπιτόγατες να με παρακολουθούν σε ένα σαλόνι στη Βόρεια Καλιφόρνια, άνοιξα τέσσερα στραπατσαρισμένα χάρτινα κουτιά. Ανέδυαν τη μυρωδιά ενός εξαφανισμένου κόσμου: ήταν τα αρχεία των ασθενών και οι χειρόγραφες σημειώσεις ενός γιατρού, ανέγγιχτα εδώ και δεκαετίες, παλιές φωτογραφίες, μπαγιάτικος καπνός, ακτίνες x από το κρανίο του Αδόλφου Χίτλερ, σφραγισμένα με κερί πακέτα ναρκωτικών και προφανώς δηλητηριασμένα τρόφιμα. Τα κουτιά είχαν τον αέρα της Νυρεμβέργης την περίοδο 1945 - 1946, όταν 22 από τους ανώτερους ηγέτες των Ναζί περίμεναν να αρχίσει η δίκη τους από ένα διεθνές δικαστήριο. Ο συγγραφέας του υλικού σε αυτά τα κουτιά, ο ψυχίατρος του Αμερικανικού Στρατού Ντάγκλας Κέλεϊ, ήταν ο πρώτος ειδικός ψυχικής υγείας που εξέτασε τους ναζιστικές κρατούμενους.

Έφτασα για να εξετάσω τα κουτιά έπειτα από πρόσκληση του γιου του Κέλεϊ. Τον Αύγουστο του 1945, ο πατέρας του είχε λάβει εντολές να πάει σε ένα ξενοδοχείο στο Λουξεμβούργο που είχε μετατραπεί σε προσωρινή φυλακή, όπου ο Κέλεϊ συνάντησε περιβόητους Ναζί, όπως ο Χέρμαν Γκέρινγκ, ο Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ, ο Γιούλιους Στράιχερ, ο Έρνστ Καλτενμπρούννερ και ο Καρλ Ντένιτς. Η αποστολή του δρ Κέλεϊ ήταν να πιστοποιήσει τη διανοητική ικανότητά για την επερχόμενη δίκη. Μόλις στα 33 του και εξαιρετικά σίγουρος για τις ικανότητές του, ο ψυχίατρος είχε πιο φιλόδοξα σχέδια για το χρόνο που έζησε με τους άνδρες που θεωρούνται ευρέως ως οι χειρότεροι εγκληματίες του εικοστού αιώνα. Ήθελε να ανακαλύψει την ουσία της «Ναζί προσωπικότητας». Αν εντόπιζε ψυχικές διαταραχές και κοινά ψυχολογικά χαρακτηριστικά στους ηγέτες των Ναζί, θα μπορούσε να υποδείξει σε άλλους ανάμεσά μας, ικανούς να διαπράξουν παρόμοια εγκλήματα.

Όταν ο στρατός των ΗΠΑ μετέφερε τους Ναζί σε μια φυλακή στο Παλάτι της Δικαιοσύνης στη Νυρεμβέργη, ο Κέλεϊ τους έδωσε το τεστ κηλίδων μελάνης Rorschach, ανάμεσα σε άλλες ψυχολογικές εξετάσεις. Πέρασε εκατοντάδες ώρες μιλώντας με τους Ναζί στα κελιά τους, ψάχνοντας σχολαστικά το παρελθόν, τα κίνητρα και την ψυχολογία τους. Εκτίμησε την κατάσταση και των 22 κατηγορουμένων, συμπεριλαμβανομένου του υπουργού του Φύρερ Ρούντολφ Ες, ο οποίος προσποιήθηκε αμνησία και είχε μια παρανοϊκή πεποίθηση ότι οι δεσμοφύλακες του έδιναν δηλητηριασμένο φαγητό. Αυτός όμως που κέρδισε το ενδιαφέρον του Κέλεϊ περισσότερο ήταν ο ανελέητος Γκέρινγκ – επί μακρόν ο δεύτερος στη σειρά μετά τον Χίτλερ- του οποίου η γοητεία, η ευφυΐα και η κουλτούρα έκαναν τον Κέλεϊ να αναρωτιέται πώς ένας τέτοιος άνθρωπος μπορούσε να μην έχει καθόλου συνείδηση. Κοιτώντας στα μάτια τους Ναζί, ο γιατρός είδε συχνά κάτι από τον εαυτό του. Ο Κέλεϊ και ο Γκέρινγκ σφυρηλάτησαν μια σχέση που βασίστηκε στον αμοιβαίο σεβασμό για την κοινή πνευματική δυναμική και τις δεξιότητές τους ως κορυφαίοι εκμεταλλευτές. Ο ένας χρησιμοποίησε τον άλλον: ο Κέλεϊ βοήθησε τον Γκέρινγκ με τον πολύχρονο εθισμό του με το ναρκωτικό paracodeine και μετέφερε επιστολές στην οικογένειά του και ο Γκέρινγκ βοήθησε τον Κέλεϊ να κατανοήσει την πολυπλοκότητα του ναζιστικού χαρακτήρα.

Όταν ξεκίνησε η δίκη, το Νοέμβριο του 1945, ο Κέλεϊ είχε ήδη αρχίσει να καταλήγει σε συμπεράσματα σχετικά με τη ναζιστική προσωπικότητα. Οι Ναζί ήταν ψυχολογικά φυσιολογικοί. Το κακό στους Ναζί δεν ήταν μόνο κοινότυπο, όπως υποστήριξε αργότερα η Χάνα Άρεντ, αλλά η δυναμική του ήταν ευρέως διαδεδομένη, ιδίως στην αμερικανική πολιτική και τις επιχειρήσεις. «Είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν άνθρωποι ακόμα και στην Αμερική που θα πατούσαν επί των πτωμάτων του μισού αμερικανικού λαού, εάν έτσι θα αποκτούσαν τον έλεγχο του άλλου μισού» είπε.

Τα συμπεράσματα αυτά αναστάτωσαν τον Κέλεϊ και τελικά τον οδήγησαν να αλλάξει το επίκεντρο της καριέρας του από την ψυχιατρική στην εγκληματολογία. Η προσωπική σχέση του με τον Γκέρινγκ τον ταρακούνησε ακόμα πιο βαθιά και καθώς ο Κέλεϊ έπεσε στον αλκοολισμό, την εργασιομανία και την κατάθλιψη, ήρθε αντιμέτωπος με τη δική του ικανότητα να κάνει κακό.

Η μελέτη του Κέλεϊ για το κακό είχε μετατραπεί σε κάτι προσωπικό. Στο μυαλό του, ο Γκέρινγκ κατείχε ένα εκρηκτικό μείγμα αξιοθαύμαστων και αποτρόπαιων χαρακτηριστικών, πολλά από τα οποία ήταν κοινά με τον ψυχίατρο. Την Πρωτοχρονιά του 1958, μπροστά στην οικογένειά του, ο Κέλεϊ αυτοκτόνησε καταπίνοντας κυάνιο, όπως ακριβώς είχε κάνει ο Γκέρινγκ μερικά χρόνια πριν. Αυτό που ο ψυχίατρος είχε μάθει από τους Ναζί για την ανθρώπινη συμπεριφορά ήταν φρικτό. Αυτό που ανακάλυψε για τον εαυτό του τον πλήγωσε περισσότερο.

thedailybeast

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αριστερός avatar
    Αριστερός 19/10/2013 11:21:48

    Είναι ακριβώς αυτό που λέει η ποιητική φράση «κοίταξε το τέρας στα μάτια και είδε ένα κομμάτι από τον εαυτό του»

    • Γεώργιος Τ. avatar
      Γεώργιος Τ. @ Αριστερός 20/10/2013 13:08:58

      Σωστό!

  2. Γιώργος Αχαιός avatar
    Γιώργος Αχαιός 19/10/2013 11:25:01

    Συμπέρασμα:
    O ψυχίατρος τελικά ήταν το ίδιο βαρεμένος με τους ναζί αλλά λιγότερο έξυπνος και δυνατός απο αυτούς. Αυτοί είχαν τουλάχιστον σοβαρότερο λόγο που αυτοκτονούσαν...

  3. βαγόνι avatar
    βαγόνι 19/10/2013 12:00:32

    Τελικά,στην ίδια περίοδο,οι προσεγγίσεις της Χάνα Άρεντ διέλυσαν
    τις παρεξηγήσεις...σε όλους μπορεί να συμβεί...μια σύμπτωση
    πολλών παραγόντων οδηγεί στο αναπόδραστο....πολύ περισσότερο,
    σε λαούς,που η παράδοση τους είναι πρόσφορη σε περιπέτειες του
    είδους...!

  4. decodex avatar
    decodex 19/10/2013 13:57:42

    Οποιος παλευει με τερατα πρεπει να προσεξει μη γινει τερας. Και οταν κοιτας πολυ ωρα μεσα σε μια αβυσσο, κοιταει και η αβυσσος μεσα σε σενα. (Φ.Νιτσε)

    • DebbyTant avatar
      DebbyTant @ decodex 19/10/2013 19:54:13

      Μα, Πασσαλος Πασσαλω εκρουετο αγαπητη. Εκρουετο εκ του κρουω,χτυπω κ οχι εκ του διασταυρωνω

  5. Νίκη avatar
    Νίκη 19/10/2013 14:26:45

    Ψυχολογικά φυσιολογικοί; Αν κάποιος μου δείξει έναν τέτοιον θα πιώ το κυάνιο του Γκέρινγκ και το κώνειο του Σωκράτη μαζί! Ο Διογένης τον έψαχνε με τον λυχνάρι. Φυσιολογικός άνθρωπος σημαίνει επαφή με την Φύση ...Θεϊκή και ανθρώπινη. Στο Άγιο Όρος και σε καμιά σπηλιά στα Ιμαλάια ίσως. Ψυχολογικά φυσιολογικός; Άλλο παραμύθι και τούτο...

    • Γεώργιος Τ. avatar
      Γεώργιος Τ. @ Νίκη 20/10/2013 13:11:22

      Μα επειδή έβλεπε ομοιότητες με τον ίδιο, ο ψυχίατρος, αρνούμενος πως μπορεί να είναι το ίδιο παρανοϊκός ο ίδιος, έβγαλε το πόρισμα που βόλευε τον ίδιο. Ή θα έλεγε πως είναι παρανοϊκός και αυτός (πότε παρανοϊκός θα έκανε ορθή αυτοδιάγνωση;), ή θα έβγαιναν και οι 2 κανονικοί. Αποδείχθηκε από τις αυτοκτονίες τους που είναι πάντα η απώτατη τρέλα το ότι και οι δύο το είχαν χαμένο.

  6. Δήμητρα Μ. avatar
    Δήμητρα Μ. 08/08/2015 17:34:59

    Πράσινο φως για τις δίκες της Νυρεμβέργης http://tinyurl.com/pcvcaup MSN Κόσμος | Copyright: Deutsche Welle | 9 ώρες πριν Οι δίκες της Νυρεμβέργης σηματοδότησαν την απαρχή μίας νέας εποχής στα πεδία της νομοθεσίας και της διεθνούς συνεργασίας. Βάση της δίκης αποτέλεσε ο Καταστατικός Χάρτης του Διεθνούς Στρατοδικείου, όπου οριζόταν η σύνθεση, η αρμοδιότητα, και η διαδικασία του δικαστηρίου. Η Συμφωνία του Λονδίνου υπεγράφη από τους Συμμάχους σαν σήμερα, πριν από 70 χρόνια, στις 8 Αυγούστου, 1945. Τόπος διεξαγωγής της δίκης που ξεκίνησε στις 20 Νοεμβρίου, 1945, ορίστηκε η Νυρεμβέργη. Στο εδώλιο κάθισαν 22 ηγετικά στελέχη της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας, τα οποία κατηγορούνταν για εγκλήματα που μέχρι τότε δεν είχαν κανένα προηγούμενο. Οι 22 δεν γνώριζαν τι τους περίμενε στη δίκη. Ορισμένοι πίστευαν ότι θα εκτελεστούν, άλλοι θεωρούσαν προσβλητικό και μόνον το γεγονός ότι είχαν συλληφθεί. Ανάμεσά τους, ένας από τους πρωτεργάτες της ναζιστικής θηριωδίας, ο Χέρμαν Γκέρινγκ, πρώην πρόεδρος του Ράϊχσταγκ, επικεφαλής της γερμανικής Λουφτφάβε και πιθανός διάδοχος του Χίτλερ. Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Ιούλιο 1945, ο Γκέρινγκ είχε παραχωρήσει συνέντευξη Τύπου, όπου ρωτήθηκε εάν γνωρίζει ότι βρίσκεται στη λίστα των εγκληματιών πολέμου. Η απάντησή του, αφοπλιστική. "Όχι. Η ερώτηση με εκπλήσσει επειδή δεν μπορώ να φανταστώ γιατί βρίσκομαι σε αυτή τη λίστα". Ο Γκέρινγκ δεν μπορούσε καν να διανοηθεί το μέγεθος της δίκης που θ' ακολουθούσε και στην οποία ο ίδιος θα πρωταγωνιστούσε. Μία ιστορική ευκαιρία Οι δίκες της Νυρεμβέργης και το Καταστατικό του Λονδίνου είχαν τεράστια σημασία στην εξέλιξη του Διεθνούς Δικαίου, εξηγεί η Λάουρι Μεκσό, Καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Ταρτού, της Εσθονίας: "Δεν υπάρχει κάτι σημαντικότερο σε αυτό το πεδίο", λέει σε συνέντευξή της στη DW. "Άσκησε τεράστια επιρροή στον ορισμό διεθνών εγκλημάτων. Έτσι επινοήθηκε ο όρος: "Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας". Ο Καταστατικός Χάρτης του Διεθνούς Στρατοδικείου ήταν αποτέλεσμα σκληρών, και εν μέρει χαοτικών διαπραγματεύσεων, οι οποίες έλαβαν χώρα στο Λονδίνο, μετά τη νίκη των Συμμάχων. Διήρκεσαν συνολικά, έξι εβδομάδες. Μπορεί ο Βρετανοί να ήταν οι οικοδεσπότες και να ηγούνταν των διαπραγματεύσεων, εν τούτοις, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία όσον αφορά το ερώτημα ποιά από τις τέσσερις δυνάμεις προωθούσε στην πραγματικότητα το όλο ζήτημα. Η δίκη ηγετικών στελεχών του ναζιστικού καθεστώτος ήταν ιδέα των Αμερικανών. Οι Ευρωπαίοι Σύμμαχοι, έτειναν προς την επιβολή πιό άμεσων και αυστηρότερων ποινών. Ο Στάλιν φέρεται να είχε προτείνει στο περιθώριο της Διάσκεψης της Τεχεράνης το 1943, να συγκεντρωθούν και να εκτελεστούν 50.000 ανώτερα στελέχη των ναζί. Οι ΗΠΑ, και ειδικώς ο ιδεολόγος δικαστής Ρόμπερτ Τζάκσον, αντιμετώπιζε τη σύσταση ενός δικαστηρίου για τα πιό φρικτά εγκλήματα της εποχής, ως μία ιστορική ευκαιρία. "Είναι καιρός να δράσουμε στη βάση της δικαιϊκής αρχής που λέει ότι η επιθετική πολεμοκαπηλία είναι παράνομη και εγκληματική", είχε γράψει ο Τζάκσον σε έκθεση προς τον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν. Common Law εναντίον Civil Law Στη συνέχεια όμως ο Τζάκσον βρέθηκε αντιμέτωπος με μία σειρά σοβαρών νομικών ζητημάτων. Το σημαντικότερο ήταν ότι ενώ στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο ισχύει το λεγόμενο Common Law, που στηρίζεται περισσότερο στη νομολογία, στη Ρωσία και τη Γαλλία, καθώς και στο μεγαλύτερο μέρος της Ηπειρωτικής Ευρώπης, ισχύει το λεγόμενο Civil Law, δηλαδή οι Κώδικες Ποινικής Δικονομίας. Θά έπρεπε, για παράδειγμα, οι δικαστές να έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν και να καθοδηγούν τη διαδικασία, όπως προβλέπεται στη βάση του Civil Law, ή, θα έπρεπε να αποφασίζουν οι δικηγόροι των δύο πλευρών για τη διαδικασία, ανακρίνοντας κατηγορούμενους και μάρτυρες όπως στο Common Law. Μπορεί τα ερώτήματα αυτά να ακούγονται αμελητέα σε σχέση με τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει οι κατηγορούμενοι, εν τούτοις, καταδεικνύουν πόσο μεγάλη ήταν η δυσπιστία μεταξύ των δύο πλευρών και η οποία ήταν ουσιαστικά ο προάγγελος της παράνοιας του Ψυχρού Πολέμου. Μπορεί να προέκυψαν πολλά προβλήματα, εν τούτοις, όπως σχολιάζει η Λάουρι Μεκσό, "όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και ο δρόμος. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το ότι δύο νομικές παραδόσεις, κατάφεραν να βρουν κοινό παρανομαστή, παρότι υπήρχε τόσο σαφής διάσταση απόψεων". Στο τέλος των διαπραγματεύσεων του Λονδίνου, ορίστηκαν οι τέσσερις κατηγορίες τις οποίες αντιμετώπισαν οι 22: εγκλήματα κατά της ειρήνης, κοινό σχέδιο, ή, συνωμοσία, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Εκ πρώτης όψεως, καλύπτοταν όλα τα σημεία του κατηγορητηρίου. Εν τούτοις, ο Τζάκσον επέμενε στο να συμπεριληφθούν δύο σημεία-κλειδιά κατά τον ίδιο: ήθελε να οριστεί ο πόλεμος γενικότερα ως έγκλημα και να ενισχύσουν μελλοντικά τα θεμέλια που θα έθετε η Νυρεμβέργη, γιά όλες τις πλευρές. Το όνειρό του όμως δεν εκπληρώθηκε. Η Νυρεμβέργη εκπλήρωσε απλώς το ρόλο του Στρατοδικείου, το οποίο είχε συσταθεί ειδικώς για να φέρει ενώπιον της Δικαιοσύνης το ναζιστικό καθεστώς. Ισχύει το Δίκαιο αυτό και για τις ισχυρές δυνάμεις; Όπως και σήμερα, έτσι και τότε, το Διεθνές Ποινικό Δίκαιο δεν ήταν απαλλαγμένο από την πολιτική. Στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, δεν ενσωματώθηκαν μόνον οι βασικές αρχές του Καταστατικού του Λονδίνου, αλλά και τα λάθη που έγιναν τότε. "Ένα από τα βασικά σημεία κριτικής στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης είναι ότι δεν πρόκειται να ασχοληθεί στην πραγματικότητα ποτέ με Αμερικανικά ή, Ρωσσικά εγκλήματα πολέμου, λόγω της θέσης που κατέχουν οι δύο χώρες στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, αλλά και στη διεθνή σκακιέρα", λέει η Μεκσό, και προσθέτει: "Το πρόβλημα παραμένει: ισχύει το Δίκαιο αυτό και για τις ισχυρές δυνάμεις; Πρακτικά, όχι". "Παρά ταύτα, το Καταστατικό του Λονδίνου και οι Δίκες της Νυρεμβέργης, έχουν εξέχουσα σημασία", λέει ο γερμανός ιστορικός Ίνγκο Μέλερ: "Το μήνυμα της Νυρεμβέργης ήταν ότι το Διεθνές Δίκαιο μπορεί να επιβληθεί. Φυσικά και η αδυναμία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης είναι ότι οι πραγματικά ισχυροί -ΗΠΑ, Κίνα- δεν το αναγνωρίζουν. Πιστεύω όμως, ότι παρόλα αυτά, επηρεάζει τη διεθνή αντίληψή μας". Κάρλα Μπλάϊκερ / Κώστας Συμεωνίδης

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.