Χιλιάδες αθώες γυναίκες εκτελούνται στη Μέση Ανατολή
10/02/2014 23:35
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Χιλιάδες αθώες γυναίκες εκτελούνται στη Μέση Ανατολή

Ο αριθμός των γυναικών που καταδικάστηκαν σε θάνατο σε όλη τη Μέση Ανατολή δεν έχει καμία σχέση με την απονομή δικαιοσύνης, γράφει ο Robert Fisk.

Η εκτέλεση γυναικών προκαλεί μια ιδιαίτερη αποστροφή στους Δυτικούς, ειδικά - ας είμαστε ειλικρινείς γι 'αυτό - όταν οι γυναίκες αποκεφαλίστηκαν, απαγχονίστηκαν ή τις πυροβόλησαν στον μουσουλμανικό κόσμο. Η αποστροφή μας για την πράξη της θανάτωσης μιας γυναίκας είναι συνυφασμένη με τη θεμελιώδη πεποίθησή μας ότι το Ισλάμ αντιμετωπίζει τις γυναίκες όχι μόνο ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ως ιδιοκτησία ή βραβείο «τιμής» που σφαγιάζονται όταν φημολογηθεί ότι αυτή η «τιμή» σπιλώνεται, αλλά και ως θύματα θυσίας των εγκλημάτων που διαπράττουν οι άντρες τους. Συχνά εμπλέκεται και ο αρσενικός σαδισμός.
Τι σκέφτονται οι δήμιοι της Σαουδικής Αραβίας όταν κρεμούν το κεφάλι μιας γυναίκας σε μια δημόσια αγορά; Τι σκεφτόταν ο ιρανός δήμιος που άκουσε την 23χρονη Ντελάρα Νταραμπί να ζητά ουρλιάζοντας βοήθεια από τη μητέρα της, από το κινητό τηλέφωνό της;: «Μητέρα, βλέπω τη θηλιά του δήμιου μπροστά μου. Θα με εκτελέσει. Σε παρακαλώ σώσε με». Και ποιος, ενώ η κοπέλα πνιγόταν, απάντησε στην μητέρα ότι τίποτα δεν μπορούσε πλέον να σώσει την κόρη της;

Το «έγκλημα» της Ντελάρα Νταραμπί ήταν ότι ομολόγησε πως σκότωσε την ξαδέλφη του πατέρα της, προφανώς για να σώσει τη ζωή του φίλου της, ο οποίος φέρεται να διέπραξε το έγκλημα και ο οποίος σίγουρα θα είχε κρεμαστεί γι 'αυτό. Αλλά η οικογένειά της είχε ήδη λάβει μια δίμηνη αναβολή της εκτέλεσης. Ήταν μία ολοκληρωμένη καλλιτέχνης, ένας άγγελος για τις συγκρατούμενές της. Όταν ρώτησα τον τότε πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ σχετικά με την εκτέλεση της, απάντησε - οικτρά - ότι ήταν κατά της θανατικής ποινής, αλλά ότι το ιρανικό δικαστικό σύστημα ήταν «ανεξάρτητο» από την κυβέρνηση. «Δεν θέλω να σκοτώσω ούτε ένα μυρμήγκι», μου είπε.
Τώρα που οι ιρακινές αρχές εκτελούν άνδρες κρατούμενους ανά δεκάδες - για «τρομοκρατία», φυσικά – άρχισαν να βασανίζουν, να βιάζουν και περιστασιακά να εκτελούν μερικές από τις χιλιάδες γυναίκες που κρατούνται παράνομα στις φυλακές τους. Η οργάνωση Human Rights Watch μόλις αποκάλυψε πως μια κρατούμενη συναντήθηκε με τον εκπρόσωπό της με δεκανίκια. Είχε, είπε, υπομείνει εννέα ημέρες ξυλοδαρμών και ηλεκτροσόκ που της είχαν αφήσει μόνιμη αναπηρία. Η σπασμένη μύτη της, τα σημάδια στην πλάτη της και τα εγκαύματα στο στήθος της ήταν ενδεικτικά, δήλωσε η οργάνωση, της κακοποίησης που είχε ισχυριστεί ότι υπέστη. Στη συνέχεια ήρθε - κυριολεκτικά - η είδηση της «δολοφονίας» της στην επίσημη έκθεσή τους: «Εκτελέστηκε τον Σεπτέμβριο του 2013, επτά μήνες μετά την συνέντευξη με την Human Rights Watch, παρά τις δικαστικές αποφάσεις που απέρριπταν τις κατηγορίες εναντίον της...»

Οι περισσότερες από τις 4.200 γυναίκες που κρατούνται από την σιιτική κυβέρνηση του Ιράκ είναι (πρέπει να ρωτάτε;) Σουνίτες. Οι αρχές γνωρίζουν πολύ καλά την τρομερή επιρροή που έχουν στις οικογένειές τους, που μπορεί να έχουν εμπλακεί σε ένοπλες επιθέσεις ή και όχι. Η κράτηση των γυναικών είναι μια μορφή συλλογικής τιμωρίας για τους άνδρες τους. Τους λένε να υπογράφουν λευκά φύλλα χαρτιού πάνω στα οποία τα «εγκλήματά» τους προστίθενται αργότερα. Ο Νούρι αλ Μαλίκ, ο Ιρακινός Πρωθυπουργός, υποσχέθηκε πέρυσι να απελευθερώσει τις φυλακισμένες που είχαν χαρτιά δικαστικής απελευθέρωσης. Αλλά τίποτα δεν άλλαξε.
Θα αναφέρω μόνο παρενθετικά εδώ την τραγική, εξωφρενική και διαβολική πρακτική της «τιμής» του να δολοφονείς γυναίκες, η οποία έχει αποδειχθεί ένας διαρκής, ανίατος καρκίνος στον μουσουλμανικό κόσμο. Έχω, όλα αυτά τα χρόνια, συγκεντρώσει ένα αρχείο με σφαγές γυναικών - σχεδόν πάντα από άνδρες - που δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι οι κυβερνήσεις, η γραφειοκρατία, η κοινωνία και οι οικογένειες δέχονται, συχνά με υποκριτική καταδίκη, αυτά τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι έρευνές μου στην Ιορδανία, παρεμπιπτόντως, δείχνουν ότι, κατά κεφαλήν του πληθυσμού, οι Χριστιανές εκεί μπορεί να είναι θύματα της δολοφονίας «τιμής» πιο συχνά από ό,τι οι μουσουλμάνες.
Αλλά οι νεαρές γυναίκες που έχουν αποκεφαλιστεί, πνιγεί και μαχαιρωθεί μέχρι θανάτου κατά χιλιάδες σε ολόκληρη την περιοχή της Μέσης Ανατολής – επειδή παντρεύτηκαν τον λάθος άντρα, ή επειδή τις αγάπησε ο λάθος άντρας, ή επειδή τις βίασε, ή αν είναι τα θύματα των ψευδών ισχυρισμών μοιχείας - θα πρέπει να αναγράφονται, τουλάχιστον στο υπερπέραν, σε κάποιο κατάλογο μαρτύρων. Οι φυλακισμένες γυναίκες από το Ιράκ, θα ήθελα να προσθέσω, έχουν κατηγορηθεί για την απώλεια της «τιμής» τους, αφού βασανίστηκαν στη φυλακή. Στο Αμπού Γκράιμπ πριν από 10 χρόνια, οι ιρακινές γυναίκες κρατούμενες ζήτησαν να τις σκοτώσουν μετά την απελευθέρωσή τους, επειδή είχαν βιαστεί από Αμερικανούς. Η Αλ Κάιντα απαιτεί συνεχώς την απελευθέρωση γυναικών κρατουμένων. Οι ιρακινοί απαγωγείς του δολοφονηθέντος βρετανού ομήρου Κεν Μπίγκλεϊ είχαν ζητήσει την απελευθέρωση γυναικών κρατουμένων σε αντάλλαγμα για τη ζωή του. Το έχουμε ξεχάσει, έτσι δεν είναι;

Στα κράτη του Κόλπου, οι μετανάστριες - συνήθως Φιλιππινέζες - έχουν επίσης εκτελεστεί και αποκεφαλιστεί για τη δολοφονία Σαουδάραβων ανδρών και γυναικών, που, σύμφωνα με μαρτυρίες, τους είχαν κακομεταχειριστεί κατάφωρα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, προσπάθησαν να τις βιάσουν. Σχεδόν όλοι υποβλήθηκαν σε άδικες δίκες. Στη Σαουδική Αραβία εκτελέστηκαν 40 γυναίκες μεταξύ 1990 και 2010. Στην ιρανική πόλη Νέκα, η Ατεφάχ Ρατζαμπί Σααλέχ, της οποίας το πιστοποιητικό γέννησης έδειχνε ότι ήταν μόλις 16 ετών, κατηγορήθηκε το 2004 ότι έκανε σεξ με τον παντρεμένο φίλο της. Είπε σε ένα μέλος της οικογένειάς της ότι είχε βιαστεί επανειλημμένα από τον 51χρονο. Ο δικαστής φέρεται να έγινε έξαλλος με την εύγλωττη υπεράσπιση του εαυτού της και λέγεται ότι προσωπικά έβαλε τη θηλιά γύρω από το λαιμό της, παρακολουθώντας την επιθανάτια αγωνία της καθώς την τραβούσαν στον αέρα με έναν γερανό.
Υπάρχει ένα ανησυχητικό επιχείρημα, βέβαια. Αν είμαστε εξοργισμένοι με αυτή την κατάπτυστη μεταχείριση των γυναικών, αυτό σημαίνει ότι είμαστε λιγότερο εξοργισμένοι όταν άνδρες βασανίζονται και εκτελούνται; Γιατί, τη στιγμή που εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας ειδικά στα επαίσχυντα δεινά των γυναικών που αντιμετωπίζουν τον βασανιστή και τον δήμιο, θεωρούμε ότι η δικαστική δολοφονία των ανδρών είναι λιγότερο κακή; Δεν είναι αλήθεια. Αν οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες ομάδες - όπως σίγουρα είναι στη Μέση Ανατολή - τότε η ανάγκη τους για προστασία είναι ακόμη μεγαλύτερη. Αλλά αυτό είναι σχεδόν το μόνο πράγμα που οι Δυτικοί ποτέ δεν φέρνουν στη Μέση Ανατολή, όταν υποσχόμαστε ελευθερία και «δημοκρατία» για όλους: τη δικαιοσύνη και το έλεος.

www.independent

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.