#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
21/11/2011 12:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το Eυρώ μπορεί να επιβιώσει, η ΕΕ όμως;




Του Niall Ferguson, καθηγητή Ιστορίας στο  Harvard University

Η ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο παιχνίδι Jenga. Από τον Ιούνιο του 2010, έχουν πέσει οι κυβερνήσεις στην Ολλανδία, στη Σλοβακία, στο Βέλγιο, στην Ιρλανδία, στη Φιλανδία, στη Σλοβενία, στην Ελλάδα, και στην Ιταλία.

Το ερώτημα δεν είναι ποια χώρα θα ακολουθήσει; Αυτό είναι εύκολο να απαντηθεί (η ισπανική κυβέρνηση πάει για φούντο). Το πραγματικό ερώτημα είναι πότε ακριβώς θα γκρεμιστεί ο πύργος Jenga;

Πολλοί υποθέτουν πως αυτό θα συμβεί μόλις μια χώρα (μάλλον η Ελλάδα) θα αποχωρήσει ή θα εκδιωχτεί από την ευρωζώνη. Το σενάριο όμως που ανησυχεί τους «ευρωκράτες» είναι άλλο. Αυτό που φοβούνται είναι το ενδεχόμενο μια χώρα να φύγει από την ίδια την ΕΕ!

Ο φόβος αυτός δεν είναι παράλογος. Σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ, είναι πολύ πιο εύκολο για τη Βρετανία να αποχωρήσει από αυτήν, παρά για την Ελλάδα να φύγει από την ΟΝΕ.

Έτσι, η διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έφτασε σε ένα οριακό και συνάμα ειρωνικό σημείο.  Η διάλυση της ΕΕ είναι σήμερα πολύ πιο πιθανή από ότι η διάλυση της νομισματικής ένωσης, η οποία δημιουργήθηκε για να κρατήσει την ΕΕ ενωμένη!

Τον Μάρτιο του 2000, μαζί με τον Larry Kotlikoff, είχαμε γράψει στο Foreign Affairs: «Η ιστορία προσφέρει ελάχιστα παραδείγματα επιτυχημένων προσαρμογών στο βαθμό που είναι απαραίτητος για μερικές ευρωπαϊκές χώρες σήμερα. Αυτό που προσφέρει η ιστορία είναι παραδείγματα νομισματικών ενώσεων που διαλύθηκαν μόλις οι δημοσιονομικές εντάσεις ήρθαν σε σύγκρουση με το ενιαίο νόμισμα». Το ευρώ, είχαμε προβλέψει, πως δεν θα διαλυθεί εν μια νυκτί, αλλά μέσα στην επόμενη δεκαετία.

Η πρόβλεψή μας δεν ήταν άσχημη. Η παρακμή του ευρώ ξεκίνησε το 2010, άσχετα αν η κρίση εντάθηκε τους τελευταίους μήνες.

Η εν λόγω παρακμή, είχε προβλεφθεί πως θα τόνιζε τις ανισορροπίες που θα ξεπηδούσαν από τον ευρωπαϊκό συνδυασμό γερασμένων πληθυσμών και υπέρ-γενναιόδωρων κοινωνικών συστημάτων. Ακόμη και αν δεν υπήρχε η οικονομική κρίση που ξεπήδησε από τη κρίση των στεγαστικών της Αμερικής το 2007, το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα θα έπασχε ούτως ή άλλως, εξαιτίας του αυξανόμενου δημόσιου χρέους.

Παράλληλα, προσπαθήσαμε να μελετήσουμε το πώς θα μπορούσε να διαλυθεί η ευρωζώνη. Το κόστος εξόδου θα ήταν απαγορευτικό για μια μικρή περιφερειακή χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία θα έχανε αμέσως την πρόσβασή της σε οποιαδήποτε πηγή εξωτερικού δανεισμού. Και μια έξοδος της Ελλάδας θα ανέβαζε τις πιθανότητες εξόδου και άλλων χωρών, εξαιτίας της μεταδοτικότητας σε ολόκληρη την Νότια Ευρώπη.

Αν όλοι οι αδύναμοι εταίροι αποχωρούσαν από το ευρώ, εκτός από τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ολλανδία, και την Φιλανδία, η ενίσχυση του ευρώ θα προκαλούσε οδύνες στους εξαγωγείς αυτών των χωρών. Εν ολίγοις, κανένας δεν θα κέρδιζε από την διάλυση της ευρωζώνης.

Για αυτό και δεν υιοθετώ τις ανησυχίες όλων όσων προβλέπουν την αποτυχία του ευρώ, πολλοί εκ των οποίων  είναι οι ίδιοι που προέβλεπαν την επιτυχία του συγκεκριμένου νομίσματος, πριν από δώδεκα χρόνια.

Οποιοσδήποτε παρακολούθησε τα τεκταινόμενα  της δεκαετίας του 1990, είχε μια ξεκάθαρη άποψη ως προς το τι θα αφορούσε μια νομισματική ένωση που θα συμπεριλάμβανε την Γερμανία.  Βραχυπρόθεσμη αγοραστική και καταναλωτική δύναμη, ακολουθούμενη όμως από μακροπρόθεσμη ανεργία, ανακουφιζόμενη  από σποραδικές ελεημοσύνες.

Κάποιοι αμφισβητούν πως οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα θελήσουν να πληρώσουν για την Λέσβο και το Livorno, όπως πλήρωσαν κάποτε για την Λειψία. Θα το κάνουν όμως, αν η εναλλακτική λύση θα είναι η διάλυση της ευρωζώνης. Αυτό το ξεκαθάρισε πριν από μερικές ημέρες η Angela Merkel ωθώντας τους Χριστιανοδημοκράτες να αποδεχτούν μια «περισσότερη Ευρώπη… μια Ευρώπη που θα σιγουρέψει το μέλλον του ευρώ. Η ευθύνη μας δεν σταματάει στα εθνικά μας σύνορα…».

Όσοι στοιχηματίζουν στη διάλυση του ευρώ, πιστεύουν πως οι Γερμανοί που φοβούνται τον πληθωρισμό δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψουν στην ΕΚΤ να αγοράσει μαζικά ομόλογα, μια διαδικασία που στις ΗΠΑ είναι γνωστή ως ποσοτική χαλάρωση. Αυτό όμως είναι που χρειάζεται η ευρωζώνη, όχι μόνο για να σωθούν οι χρεοκοπημένες μεσογειακές χώρες, αλλά και οι διάφορες τράπεζες της, συμπεριλαμβανομένων και των γερμανικών.

Για να μη πολυλογούμε, η ΟΝΕ θα επιβιώσει, παρέα όμως με μια υψηλή ανεργία για την Νότια Ευρώπη, και υψηλότερους φόρους για την Βόρεια.

Η μοίρα όμως της ΕΕ θα αλλάξει.

Η υιοθέτηση του ενιαίου νομίσματος έθεσε σε κίνηση μια ισχυρή διαδικασία αποσύνθεσης της Ευρώπης. Το γεγονός ότι δεν εντάχθηκαν στο ευρώ και οι 27 χώρες μέλη της ΕΕ, ήταν η πρώτη ανησυχητική ένδειξη. Σήμερα υπάρχει ένα σύστημα δυο πυλώνων, με 17 χώρες να μοιράζονται το ευρώ, και 10 (με προεξάρχουσα τη Βρετανία) να διατηρούν τα δικά τους νομίσματα.

Το αποτέλεσμα είναι πως κάποιες καίριες αποφάσεις, όπως αυτές που σχετίζονται με τη μεταφορά χρημάτων από τα κεντρικά προς τα περιφερειακά κράτη, να λαμβάνονται όχι από τα 27 μέλη, αλλά από τα 17. Τα υπόλοιπα 10 όμως μέλη, είναι αναγκασμένα να βοηθούν οικονομικά σε ότι αποφασίσουν οι 17. Και επίσης, μπορεί σύντομα να αναγκαστούν να υποστούν ακόμη αυστηρότερους οικονομικούς κανόνες, ή έναν φόρο συναλλαγών, κάτι που θέλει διακαώς το Βερολίνο, αλλά όχι το Λονδίνο.

Η παρούσα οικονομική ισορροπία δεν είναι βιώσιμη. Αν οι χώρες του ευρώ, ελλείψει εναλλακτικής λύσης, αποφασίσουν να πάνε προς τον φεντεραλισμό, οι υπόλοιπες χώρες θα έχουν μια δύσκολη επιλογή: Ή να παραδώσουν την νομισματική τους αυτοκυριαρχία, ή να αποδεχτούν το ρόλο του δευτεροκλασάτου μέσα στην ΕΕ.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ δεν μοιάζει λογική. Η βρετανική κοινή γνώμη είναι από καιρό «ευρωσκεπτική». Αν ετίθετο θέμα δημοψηφίσματος, όπως θέλουν οι Συντηρητικοί, οι Βρετανοί μάλλον θα ψήφιζαν υπέρ της αποχώρησής τους από την ΕΕ. Και με βάση το Άρθρο 50 της Σύμβασης της ΕΕ, αυτό δεν θα ήταν και πολύ δύσκολο να γίνει.

Σε αυτό το ευρωπαϊκό παιχνίδι Jenga, πολλοί πιστεύουν πως η επόμενη κυβέρνηση που θα πέσει θα είναι αυτή του Nicolas Sarkozy. Αυτό όμως που αποτελεί τον πραγματικό κίνδυνο για την διάλυση ή την συρρίκνωση της ΕΕ θα ήταν η αποχώρηση της Βρετανίας.

Κάτι που άρχισε ήδη να διαφαίνεται στον ορίζοντα.

The Washington Post

 

http://www.washingtonpost.com/opinions/why-eu-collapse-is-more-likely-than-the-fall-of-the-euro/2011/11/17/gIQAuY6wZN_story.html

Απόδοση: S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. madprof avatar
    madprof 21/11/2011 13:13:59

    Η Αγγλία είναι ο Δούρρειος ίππος της Αμερικής στην Ε.Ε. και το Ευρώ! Είναι ζήτημα πολιτικού-οικονομικού timing η ενεργοποίησή του!

  2. Ανωνημος Ελληνας avatar
    Ανωνημος Ελληνας 21/11/2011 15:10:36

    Αυτο μαλιστα ειναι ενα πολυ πιθανον σεναριο που μπορει να ισχυει ... Αν αυτο ειναι αληθεια τοτε η Ελλαδα κι η Κυπρος (μην ξεχναμε την Κυπρο) τι θα ηταν καλυτερο να πραξουν;;;.. Ειδικοτερα η Ελλαδα Δεν θα πρεπει να βαλει την υπογραφη της στην συμφωνια της 26 Οκτωβριου διοτι τοτε μεταφεροντε ολες οι υποχρεωσεις μας στο Βρετανικο δικαιο και εφοσον ημαστε στο Ευρω κι στην ΕΕ τοτε θα ημαστε απο ολες τις μεριες δεμενοι χειροποδαρα.... Θα λογοδοτουμε στους Βρετανους (Αμερικανους) κι στην ΕΕ βλεπε Γερμανια... Οτι χειροτερο δηλαδη...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.