#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
26/04/2012 07:45
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το ταγκό Γαλλίας και Γερμανίας συνεχίζεται



Τα τελευταία δυο χρόνια, οι χρηματοπιστωτικές αγορές εστίασαν τη προσοχή τους σε μια σειρά από χώρες (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, και Ιταλία), μετατρέποντας τη καθεμία από αυτές σε επίκεντρο ενός πιθανού μεγάλου οικονομικού σεισμού.

Οι πολιτικοί όμως, πάντοτε αναγνώριζαν πως η πραγματική καρδιά του ευρωπαϊκού οράματος ήταν οι σχέσεις μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. ‘Άραγε, κινδυνεύει σήμερα αυτή η σχέση;

Υπάρχει μια θεωρία (του ντόμινο) που θέλει την κρίση της ευρωπαϊκής περιφέρειας να έχει επιπτώσεις στον γαλλογερμανικό πυρήνα. Η Γαλλία, μετά από μια φούσκα ακινήτων που πέρασε, είναι τρωτή, ειδικά  σε τραπεζικά και δημοσιονομικά προβλήματα. Μάλιστα, οι προεδρικές της εκλογές πολιτικοποίησαν την διασύνδεση μεταξύ των περιφερειακών ντόμινο, και του ευρωπαϊκού πυρήνα.

Στη τελευταία του προεκλογική συγκέντρωση, ο Nicolas Sarkozy στάθηκε μπροστά από ένα πανό που έγραφε la France forte (δυνατή Γαλλία). Για ένα μεγάλο μέρος του ακροατηρίου, το κεφάλι του προέδρου έκρυβε το γράμμα e στη λέξη France, και έτσι το σλόγκαν διαβάζονταν ως franc fort (δυνατό φράγκο), που ακούγεται ως Frankfurt, δηλαδή το γερμανικό οικονομικό κέντρο στο οποίο έχει την έδρα της η ΕΚΤ.

Η ομιλία του Sarkozy ενίσχυσε αυτό το μήνυμα. Μόνο η επανεκλογή του θα μπορούσε να σώσει ένα ισχυρό νόμισμα που θα εγγυάται την γαλλική ευμάρεια, και τα γαλλικά εισοδήματα.

Αντίθετα, η  αριστερά θα μπορούσε να προκαλέσει μια νομισματική κατάρρευση, και μια κρίση ομολόγων, που θα έφερνε την κρίση από την Ελλάδα, την Ισπανία, και την Ιταλία στη καρδιά της ευρωπαϊκής διαδικασίας, στη σχέση δηλαδή της Γαλλίας με την Γερμανία.

Η γαλλική προεκλογική εκστρατεία έχει επαναφέρει στο προσκήνιο ένα παλιό θέμα της γαλλικής πολιτικής: Οι αριστεροί πολιτικοί βλέπουν τους εαυτούς τους ως θύματα οικονομικών συνομωσιών.

Το 1924, ένας συνασπισμός σοσιαλιστών και κεντροαριστερών, το cartel des gauches, αντιμετωπίστηκε με αποσύρσεις καταθέσεων από τις τράπεζες, και υποτίμηση του φράγκου, κάτι το οποίο η αριστερά απέδωσε σε μια σκευωρία οργανωμένη και σχεδιασμένη από την κεντρική τράπεζα της Γαλλίας.

Το 1936, όταν οι κομμουνιστές συμμάχησαν με τους σοσιαλιστές στο Λαϊκό Μέτωπο του Léon Blum, προχωρώντας σε αυξήσεις ημερομισθίων κα μειώσεις των ωρών εργασίας, ξαφνικά εμφανίστηκε μια ακόμη νομισματική κρίση, και μέσα σε δυο μόλις χρόνια επανήλθε στην εξουσία η κεντροδεξιά. Στο μεταξύ, η αριστερά είχε ήδη κρατικοποιήσει την κεντρική τράπεζα.

Το πιο πρόσφατο επεισόδιο σε αυτό το μακρόχρονο δράμα, ήρθε με την νίκη του François Mitterrand το 1981. Ως πρόεδρος, για δυο χρόνια προχώρησε σε πειραματισμούς σοσιαλιστικής οικονομικής θεωρίας, με σκοπό την προσέλκυση κομμουνιστών ψηφοφόρων. Οι τράπεζες κρατικοποιήθηκαν, και τα μεροκάματα ανέβηκαν, προκαλώντας φυγή του φράγκου. Έτσι, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να επιβάλλει αυστηρούς ελέγχους κεφαλαίου, συμπεριλαμβανομένων και αυστηρών περιορισμών του πόσα χρήματα θα μπορούσαν οι Γάλλοι να ξοδέψουν στο εξωτερικό, ως τουρίστες.

Μετά από δυο χρόνια, ο Mitterrand αντιμετώπιζε ένα δραματικό ερώτημα: Θα πρέπει η Γαλλία να συνεχίσει την πορεία της με «σοσιαλισμό σε μια χώρα», ή μήπως η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση απαιτούσε μια πλήρη μεταβολή;

Ο μετριοπαθής και ευρωπαϊστής υπουργός τότε των Οικονομικών Jacques Delors, πραγματοποίησε αυτή τη μεταβολή, επαναφέροντας την Γαλλία πίσω στην Ευρώπη, και στο ισχυρό φράγκο.

Υπάρχουν αρκετές ομοιότητες μεταξύ του 1981 και σήμερα. Το 1981 υπήρχε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο για την νομισματική  σταθερότητα (το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα) που ο Mitterrand θεωρούσε ως προσωπικό έργο του δεξιού του αντιπάλου, του πρώην προέδρου Valéry Giscard d’Estaing. Του έμοιαζε λογικό να επιτεθεί στο σταθερό νόμισμα ως μια συντηρητική απόπειρα για να κρατούνται χαμηλά τα εργατικά ημερομίσθια. Μάλιστα, στη μέση μιας ύφεσης, το σταθερό νόμισμα έμοιαζε και σαν μια βασική αιτία για την ανεργία στη χώρα.

Το 2012, η διάσωση του  ευρώ είχε προσωποποιηθεί ως ένα ταγκό μεταξύ του Sarkozy και της Angela Merkel, ενός ντουέτου βαπτισμένου ως Merkozy. Αυτοί οι δύο αποφάσιζαν για όλα, επιμένοντας σε αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, κάτι που δεν πολυαρέσει στην αριστερά.

Τόσο ό ακροαριστερός υποψήφιος Jean-Luc Mélenchon, όσο και η ακροδεξιά λαϊκίστρια Marine Le Pen, έχουν στο επίκεντρο της προεκλογικής τους εκστρατείας την αντι-γερμανική ρητορική. Το ίδιο έκανε και ο συμβατικά αριστερός υποψήφιος François Hollande, που δείχνει έτοιμος να κερδίσει την εκλογική μάχη. Συνεχώς τονίζει την αντίθεση μεταξύ της αυστηρότητας της ΕΚΤ, και της ελαστικότητας της βρετανικής και της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας, που τυπώνουν χρήμα.

Οι θέσεις του μάλιστα έχουν ενισχυθεί από τη προχτεσινή κατάρρευση της ολλανδικής κυβέρνησης, εξαιτίας της άρνησης του λαϊκιστή Geert Wilder να αποδεχτεί την γερμανική συνταγή της λιτότητας.

Για να φτάσει η Γαλλία του Mitterrand να κάνει μεταβολή 180ο χρειάστηκε μια βαθιά αλλαγή στην ευρωπαϊκή προσέγγιση. Η ευρωπαϊκή Κομισιόν ανησυχούσε πως μια αριστερά υπό τον Mitterrand, θα απέρριπτε το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα. Κάτι θα έπρεπε να γίνει λοιπόν, για να εξευμενιστούν οι σοσιαλιστές της Γαλλίας, και συνεπώς η Γαλλία θα έπρεπε να έχει μεγαλύτερο λόγο στη γερμανική νομισματική πολιτική.

Οι Γερμανοί, και πιο συγκεκριμένα οι πανίσχυροι κεντρικοί τραπεζίτες στην Bundesbank της Φρανκφούρτης εξοργίστηκαν. Στάλθηκε ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της Κομισιόν, για να τους αντιμετωπίσει. Τους εξήγησε ότι η γερμανική νομισματική επιτήρηση ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη στη μάχη για την σταθερότητα, με αποτέλεσμα να καταστεί πολιτικά ευάλωτη.

Η μεταβολή της στάσης της Γαλλίας γέννησε επιχειρήματα υπέρ της δημιουργίας του ευρώ. Η γερμανική λιτότητα χρειάζονταν ένα ευρωπαϊκό μηχανισμό για να την απαλύνει κάπως, και να τη κάνει πολιτικά αποδεκτή. Η γαλλική συμμετοχή θα ήταν να σχεδιάζει τους κανόνες για τους προϋπολογισμούς.

Η οροφή του 3% του ΑΕΠ στα ελλείμματα, που αποφασίστηκε σχετικά αυθαίρετα στη δεκαετία του `90, πηγάζει από τα τραύματα του πειράματος Mitterrand. Το 3% ήταν ο αριθμός που ο Delors υπολόγισε ως το μέγιστο έλλειμμα συμβατό με την νομισματική σταθερότητα των περιστάσεων του 1983. Στη συνέχεια μετατράπηκε σε γενικό ευρωπαϊκό κανονισμό στη δεκαετία των `90ς.

Οι χρηματαγορές είναι σήμερα πολύ πιο επιθετικές από ότι ήταν το 1981. Δεν υπάρχει πια το περιθώριο για πειράματα διάρκειας δυο χρόνων. Το αποτέλεσμα θα είναι να ασκηθεί μια ισχυρή πίεση για μια πιο γρήγορη επανασχεδίαση των ευρωπαϊκών θεσμών, με τον κίνδυνο όμως ότι το αποτέλεσμα που θα προκύψει να μην είναι αξιόπιστο. Πιο πολύ, ένα αδιέξοδο δηλαδή,  παρά μια επί τόπου στροφή-μεταβολή.

 

http://www.project-syndicate.org/commentary/france-and-frankfurt

S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. franc avatar
    franc 26/04/2012 09:39:33

    Στη χτεσινή ανάρτηση του antinews με τίτλο " Όμηρος της Goldman Sachs η Ευρώπη" ελέχθη ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ για την κρίση. Αν οι Πρωθυπουργοί της Ευρώπης τη διάβασαν, ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Αν όχι, θα πρότεινα στο antinews να τους την στείλει αν μπορεί. Οι πολιτικοί θα πρέπει να καταλάβουν οτι οι "πανίσχυρες" Υπερ-τράπεζες είναι στην πραγματικότητα "φούσκες" που πέφτουν στα γόνατα των πολιτικών εκλιπαρώντας για την σωτηρία τους μέσω κρατικοποίησης των χρεών τους!!! Το χρήμα που έχουν συγκεντρώσει και καταχωνιάσει σε φορολογικούς παραδείσους τύπου Κέυμαν είναι "εικονικό-virtual" κατά 98,5%!!!!!!!! Το πραγματικό χρήμα το παράγουν οι λαοί με τον καθημερινό κόπο τους σωματικό και πνευματικό. Και οι λαοι, ακόμα εμπιστεύονται και χειραγωγούνται απο τους πολιτικούς. Οι τραπεζίτες μέσω της διαφθοράς του χρήματος κατάφεραν σε πολλές περιπτώσεις να απαξιώσουν τους πολιτικούς και να τους αφαιρέσουν την πραγματική δύναμη της εμπιστοσύνης του λαού.Εφτασαν μάλιστα στην περίπτωση της Ελλάδας και της Ιταλίας να αναλάβουν απ' ευθείας την Κυβέρνηση. Πραγματοποίησαν "ύβριν" και η πτώση τους άρχισε πολύ γρήγορα...Τον αποτυχημένο Παπαδήμο διαδέχεται οσονούπω ο ταχέως απομυθοποιούμενος Μόντι (όταν προσποιείσαι, όσο καλά κι αν κρυφτείς κάποια στιγμή αποκαλύπτεσαι .) Αν ο Φρανσουά Ολλάντ και οι υπόλοιποι Γάλλοι ηγέτες έχουν αντιληφθεί αυτή την πραγματικότητα (πράγμα που προσωπικά θεωρώ γεγονός) μετά τις 6 Μαίου οι "πανίσχυροι" τραπεζίτες της Φρανκ-φόρτης και της Goldman Sachs θα το ξανασκεφτούν πριν χρειαστεί να ξαναπέσουν στα γόνατα εκλιπαρώντας για διάσωση...Εκείνο που τους τρομοκρατεί είναι το τύπωμα χρήματος απο την ΕΚΤ. Διότι άν απο τη μία η FED και απο την άλλη η ΕΚΤ μόλις διαπιστώνουν οτι μια Α ποσότητα χρήματος "παρκάρεται" πχ. στα Κέυμαν, τυπώνουν ίση ποσότητα και την στέλνουν στα κράτη που έχουν πρόβλημα ρευστότητας, η ροή του χρήματος συνεχίζεται κανονικά και δεν υπάρχει πληθωρισμός αφού οι Τραπαζίτες φυλάνε στοκαρισμένο ακίνητο χρήμα. Με το τύπωμα χρήματος απο τις κεντρικές τράπεζες, το χρήμα-βρυκόλακας, που έλεγε ο Μάρξ για το στοκαρισμένο στις τράπεζες χρήμα, ακυρώνεται και δεν υπάρχει πληθωρισμός όπως έδειξε και η κρίση του 2007 στις ΗΠΑ. Η FED έχει τυπώσει τρισεκατομμύρια δολλάρια και ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ δεν έγινε καν αισθητός.
    Βεβαίως τα υπόγεια και οι θυρίδες των τραπεζων στα νησιά Κευμαν είναι τίγκα σε ακινητοποιημένα δολλάρια που προσφέρουν απλώς καλύτερη θερμομόνωση στα κτίρια...

  2. k avatar
    k 26/04/2012 12:13:56

    franc, δεν καταλαβαινω, πως γινεται να τυπωνεται χρημα και να μην υπαρχει πληθωρισμος? η περιπτωση της αμερικης ειναι διαφορετικη γιατι το δολλαριο αποτελει παγκοσμιο αποθεματικο νομισμα, δηλαδη ειναι μια σταθερα, οριζει αξιες και νομισματικες σχεσεις, ειναι αυτο που λενε οι αμερικανοι για το δολλαριο ''δικο μας νομισμα, δικο σας προβλημα''. Επισης, το χρηματιστικο κεφαλαιο δεν ειναι απλως εικονικό-virtual, ειναι η λογικη μετεξελιξη του κεφαλαιου που οφειλεται κυριως στη αναπτυξη της τεχνολογιας. Η βασικη αντινομια του καπιταλισμου ειναι η διαρκης υποτιμηση της εργασιας διεθνως και η διαρκης αυξηση της παραγωγικοτητας. Δηλαδη το ερωτημα ειναι αν η κριση οφειλεται στις νεοφιλελευθερες πρακτικες και την ασυδοσια ή αν ο νεοφιλελευθερισμος, ο δανεισμος και η υπερκαταναλωση απο το '80 και μετα ηταν μια τακτικη αποκρυψης των δομικων προβληματων του καπιταλιστικου συστηματος. γιατι το παρακατω αποσπασμα του μαρξ μοιαζει επικαιρο
    ''Tον καιρό που ξεσπούν οι εμπορικές κρίσεις καταστρέφεται κανονικά ένα σημαντικό μέρος όχι μόνο από τα έτοιμα προϊόντα μα κι απ’ τις δημιουργημένες κιόλας παραγωγικές δυνάμεις. Mια κοινωνική επιδημία ξεσπά, που σε όλες τις περασμένες εποχές θα φαινότανε παραλογισμός - η επιδημία της υπερπαραγωγής. H κοινωνία έξαφνα βρίσκεται πισωδρομημένη σε μια κατάσταση στιγμιαίας βαρβαρότητας. Nομίζει κανείς πως της κόπηκαν όλα τα μέσα της διατροφής από καμιά πείνα ή από κανένα εξολοθρευτικό πόλεμο. H βιομηχανία και το εμπόριο φαίνονται νεκρωμένα. Kαι γιατί; Γιατί η κοινωνία έχει πάρα πολύ πολιτισμό, πάρα πολλά μέσα διατροφής, πάρα πολλή βιομηχανία, πάρα πολύ εμπόριο.... Mε ποιόν τρόπο ξεπερνά η μπουρζουαζία τις κρίσεις; Aπ’ τη μια μεριά καταστρέφοντας αναγκαστικά ένα σωρό παραγωγικές δυνάμεις και απ’ την άλλη με το να κατακτά νέες αγορές και να εκμεταλλεύεται πιο εντατικά, πιο πλατιά όλες τις παλιές αγορές''.

    • franc avatar
      franc @ k 26/04/2012 19:16:57

      Αγαπητέ k,
      Kι εγώ στην αρχή δεν το καταλάβαινα και περίμενα και μάλιστα πολύ σύντομα, μόλις η FED άρχισε να τυπώνει αβέρτα δολλάρια να ακούσω τον Αμερικάνικο πληθωρισμό να χτυπάει ταβάνι. Πέρασαν 3 χρόνια απο τότε και ζήτημα αν ανέβηκε 1-2 μονάδες. Κάποιος φίλος μου οικονομολόγος μου έδωσε την δική σου εξήγηση. Το δολλάριο είναι παγκοσμιο αποθεματικο νομισμα μου είπε. Η απάντηση αυτή δεν είναι επαρκής .
      Διότι η ποσότητα του φρεσκοτυπωμένου χρήματος δεν πάει στα αποθεματικά των ξένων κρατών, αντιθέτως κατευθύνεται στις Αμερικάνικες τράπεζες που λόγω της κρίσης και του σκασίματος στέγνωσαν απο ρευστό και απο εκεί στις επιχειρήσεις, στους εργαζόμενους και την κατανάλωση επανεκκινώντας τη οικονομία.
      Το ερώτημα εδώ είναι βεβαίως, γιατί στέγνωσαν οι τράπεζες αφού ο παραγόμενος πλούτος καθημερινά αυξάνεται σχεδόν με γεωμετρική πρόοδο, ιδίως μέσω της πληροφορίας?
      Την πιο πετυχημένη περιγραφή έδωσε η κ. Παπαρήγα σε μια συνέντευξή της: Eσκασαν απ' τα κέρδη... Βεβαίως όπως έχει διαμορφωθεί το παγκόσμιο Τραπεζικό σύστημα τα κέρδη καταλήγουν στις 10-12 Υπερ-τράπεζες οι οποίες μην επιθυμώντας λόγω απληστίας και μην μπορώντας λόγω κορεσμού, να τα επανεπενδύσουν, τα αποθηκεύουν σε φορολογικούς παραδείσους ώστε να αποφεύγουν τη φορολόγηση των κρατών. Το μεγαλύτερο μέρος του χρηματηστηριακού κεφαλαίου είναι εικονικό, γιατί με την πλήρη κατάργηση του ελέγχου στις τράπεζες, που έπεσαν με τα μούτρα στα παράγωγα προιόντα. Mετά την Νεοφιλελεύθερη 'απελευθέρωση" των αγορών, το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών τους αφορά τέτοια προιόντα. Παράδειγμα: Ενας εργαζόμενος αγοράζει ένα ομόλογο του Ελληνικού δημοσίου απο την Εθνική τράπεζα αξίας 1000 ευρώ. Ο κόπος και ο ιδρώτας του μετατρέπονται σε έναν τίτλο ο οποίος είναι κυριολεκτικά άυλος όπως και όλες οι μετοχές και τα παράγωγα του χρηματιστηρίου. Δεν εκδίδεται καν εκείνo το παλιό πράσινο χαρτάκι που έγραφε ομόλογο αξίας τόσο στη λήξη του. Ο εργαζόμενος παίρνει έναν κωδικό και μπορεί μέσω ιντερνετ να παρακολουθεί την πορεία του τίτλου του.
      Η εθνική τράπεζα πουλάει τα ομόλογα σε μια ξένη, εκείνη αγοράζει ασφάλιστρα κινδύνου ( CDS) επ’ αυτών, ή κάνει swaps και προσθέτει κέρδη, τα στέλνει σε off shore υποκατάστημά της και κερδίζει φόρους κ.οκ. Οι πλέον έγκυρες μελέτες ‘εχουν δείξει ότι με όλο αυτό τον παγκόσμιο κύκλο τα 1000 Ευρώ του εργαζόμενου σε ένα χρόνο έχουν δημιουργήσει επι πλέον 66000 ευρώ εικονικού χρήματος το οποίο έχει την ίδια αξία με το πραγματικό, αρκεί να μην το ζητήσει κανείς όλο μαζί…

      Το ευρώ, είναι το δεύτερο αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο, το Γιεν επίσης και εν γένει σχεδόν όλα τα ισχυρά νομίσματα είναι και παγκοσμίως αποθεματικά. Αρα όλα έχουν ένα περιθώριο «τυπώματος» χωρίς να δημιουργούν έξαρση πληθωρισμού.
      Απ τη στιγμή που δεν ισχύει πλέον ο κανόνας του χρυσού , οι κεντρικές τράπεζες μπορούν να τυπώνουν όσο θέλουν . Πληθωρισμός δεν δημιουργείται αν το χρήμα που τυπώνεται ισούται με αυτό που λείπει από την αγορά ώστε να μην υπάρχει κρίση και ανεργία ανεξαρτήτως χώρας που το τυπώνει. Το πρόβλημα με την ΕΚΤ είναι ότι της το απαγόρεψε η Διεθνής των τραπεζών (λέγε με goldman) ώστε να αναγκάσει τους φτωχούς της Ευρώπης να πληρώσουν με πραγματικό χρήμα τα δικά της ελλείματα από το σκάσιμο των φουσκών, αφού η FED δεν τους άκουσε και συνεχίζει να τυπώνει έχοντας αποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό την ισορροπία στην Αμερικάνικη αγορά.

  3. Flat avatar
    Flat 26/04/2012 12:17:50

    Τα παραπάνω σχόλια αποδεικνύουν τον δημιουργικό προβληματισμό που προκαλεί το ΑΝΤΙΝΙΟΥΖ και το επίπεδο των σχολιαστών αναγνωστών του. Μπράβο ρε.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.