#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
24/11/2012 08:15
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το πρόβλημα της Αμερικής με την Κίνα



Ο Σι Τζιν Πινγκ, ο νέος πρόεδρος της Κίνας, επισκέφθηκε τις ΗΠΑ για πρώτη φορά τον Μάιο του 1980. Ήταν 27 χρόνων και συνόδευε τον ανώτατο αξιωματούχο του στρατού Τζενγκ Μπιάο. Οι Αμερικάνοι δεν είχαν και πολλούς λόγους τότε για να προσέξουν τον Τζενγκ, γράφει ο Χάρολντ Μπράουν, υπουργός Άμυνας επί προεδρίας Τζίμι Κάρτερ και νυν μέλος του Συμβουλίου Άμυνας, στο http://www.project-syndicate.org. Οι ανώτεροί του όμως διέβλεπαν τις δυνατότητές του.

Μέσα σ’ αυτά τα 32 χρόνια, ο Σι αναδείχθηκε, μαζί με την οικονομική και στρατιωτική δύναμη της Κίνας. Η άνοδος της ομάδας του στην εξουσία σηματοδοτεί την αποχώρηση της τελευταίας γενιάς των ηγετών που ορίζονται από τον Ντενγκ Ξιαοπίνγκ (αν και διατηρούν την επιρροή τους). Παρά το μεγαλύτερο βάρος της Κίνας στις παγκόσμιες υποθέσεις, ο Σι αντιμετωπίζει και εσωτερικά στελέχη που κάνουν την Κίνα πιο εύθραυστη από ό,τι είναι. Το εξαγωγικό οικονομικό μοντέλο της Κίνας έχει φτάσει στα όριά του, ενώ  η μετάβαση στην εγχώρια ανάπτυξη εντείνεται από τις εσωτερικές τριβές. Ο χειρισμός των αναταραχών μέσω της καταστολής είναι πιο δύσκολος από ό, τι στο παρελθόν, καθώς η ταχεία αστικοποίηση, η οικονομική μεταρρύθμιση και η κοινωνική αλλαγή συμβαίνουν σε μια χώρα του 1,3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Οι εθνικές συγκρούσεις σε απομακρυσμένες περιοχές θα είναι άλλη μια δοκιμή για τον πολιτικό έλεγχο του Σι.

Η εξωτερική πολιτική της Κίνας είναι μια άλλη αιτία ανησυχίας - ειδικά για τις ΗΠΑ. Η ιστορία μας διδάσκει ότι οι ανερχόμενες δυνάμεις αναπόφευκτα ανταγωνίζονται με τις καθιερωμένες ηγετικές δυνάμεις και ότι η σύγκρουση αυτή συχνά οδηγεί σε πόλεμο. Προς το παρόν, το μεγάλο διμερές εμπορικό έλλειμμα έχει επιδεινώσει τις εντάσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα και μπορεί με ασφάλεια να μειωθεί μόνο από τις αλλαγές στη συμπεριφορά και των δύο πλευρών - ή, ανασφαλώς, από μια επικίνδυνη κρίση με σκοπό τη διόρθωση. Πιο άμεσα, οι εδαφικές διεκδικήσεις της Κίνας - ιδιαίτερα στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, αλλά επίσης και στα σύνορα με την Ινδία - και οι προσπάθειές της να επεκτείνουν την επιρροή της στις γειτονικές χώρες θα αναγκάσουν τις ΗΠΑ να ακολουθήσει δύο ριψοκίνδυνες οδούς. Η πρώτη είναι η αντιπαράθεση, η οποία θα μπορούσε να προκύψει άμεσα ή ως αποτέλεσμα των ΗΠΑ να εμπλακούν σε συγκρούσεις μεταξύ της Κίνας και των γειτόνων της. Η άλλη είναι το ενδεχόμενο η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, το Βιετνάμ, οι Φιλιππίνες, η Ταϊλάνδη και η Μιανμάρ να μπουν στην στρατηγική τροχιά της Κίνας. Πολλές από αυτές τις χώρες θα δουν τις ΗΠΑ ως ένα στρατηγικό αντίβαρο που  θα πρέπει να αναζητήσει η Κίνα για να επιδιώξει την τοπική κυριαρχία. Αλλά κάποιοι μπορεί να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι είναι ασφαλέστερο να προσεγγίσουν την Κίνα παρά να απομακρυνθούν, επειδή οι ​​οικονομίες τους εξαρτώνται τόσο έντονα από το κινεζικό εμπόριο.
Όπως δείχνουν τα πρόσφατα γεγονότα στη Μέση Ανατολή και στη Νότια Θάλασσα της Κίνας, η Κίνα προσπαθεί μερικές φορές να εκβιάσει τους γείτονές της. Οι ΗΠΑ θα πρέπει να υπερασπιστούν τους συμμάχους και τα συμφέροντά τους υποχωρώντας, αλλά με δράσεις που διαμορφώθηκαν για να περιορίσουν τις κινεζικές ανησυχίες.
Ένας τρόπος να γίνει αυτό είναι να κατανοήσουμε τα κίνητρα της Κίνας. Η κίνηση της Κίνας για την οικονομική και πολιτική ηγεσία στην Ανατολική Ασία και η αύξηση της στρατιωτικής δύναμής της εκεί είναι αναπόφευκτα. Αλλά ο κόσμος μπορεί να είναι βέβαιος ότι οι ΗΠΑ θα παραμείνουν ισχυρές, πλουσιότερες και με μεγαλύτερη επιρροή στις παγκόσμιες υποθέσεις από την Κίνα, ακόμα και το 2030. Αυτό συνηγορεί υπέρ μιας υπερβολικής αμερικανικής αντίδρασης, η οποία θα μπορούσε να πυροδοτήσει ένας είδος αυτοτροφοδοτούμενης καθοδικής πορείας των διμερών σχέσεων μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Γερμανίας πριν από τις εκρήξεις του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα.

Ίσως ο καλύτερος τρόπος για να αποφευχθεί η σύγκρουση είναι να συνεργαστούν σε κοινές εξωτερικές απειλές, κυρίως τη διάδοση των πυρηνικών όπλων, την παγκόσμια κλιματική αλλαγή και τον ισλαμικό εξτρεμισμό. Αλλά το να φτάσουμε στο 2030 χωρίς μια σημαντική αναμέτρηση, θα είναι ένα σημαντικό επίτευγμα. Ενώ οι ΗΠΑ είναι πιθανό να διατηρήσουν το πάνω χέρι από την άποψη της στρατιωτικής ισχύος τουλάχιστον για τα επόμενα 15-20 χρόνια, ένας ασύμμετρος πόλεμος θα μπορούσε να υπονομεύσει το πλεονέκτημα της Αμερικής εάν η Κίνα συμμετάσχει σε επιθέσεις στον κυβερνοχώρο, στα αμερικανικά ηλεκτρονικά και δορυφορικά συστήματα, καθώς και σε επιθέσεις κατά των υποδομών.

Ως απάντηση στην ικανότητα της Κίνας να προβάλει τη δύναμή της πολλές εκατοντάδες μίλια μακριά από τα σύνορά της, οι ΗΠΑ (όπως έχω προτείνει τα τελευταία 25 χρόνια) θα πρέπει να αναπτύξουν ένα μεγάλου βεληνεκούς βομβαρδιστικό αεροπλάνο, ικανό να διεισδύσει σε εξελιγμένα αμυντικά συστήματα και να μεταφέρει μεγάλες δυνάμεις. Καθώς τα αμερικανικά συμφέροντα ασφαλείας στρέφονται στον Ειρηνικό, οι Αμερικανοί τώρα βασίζονται σε όλο και πιο ευάλωτες προωθημένες βάσεις και στόλους μεταφοράς με τακτικά αεροσκάφη που έχουν ακτίνα καταπολέμησης 300-500 μίλια (482 - 805 χιλιόμετρα). Αλλά ένα βομβαρδιστικό αεροπλάνο μεγαλύτερης εμβέλειας θα είναι πιο αποδοτικό από ό,τι τα  βομβαρδιστικά με πυραύλους Κρουζ και σε αντίθεση με τα μικρότερης εμβέλειας τακτικά βομβαρδιστικά, οι βάσεις του θα είναι άτρωτες σε επιθέσεις.

Έπειτα απ’ όλα αυτά, η πιο σοβαρή πρόκληση της Αμερικής αυτή τη στιγμή είναι να βάλει σε σειρά την αμερικανική οικονομία και τη διακυβέρνησή της. Πιστεύω ότι μπορεί να το κάνει αυτό. Αλλά μέχρι να το κάνει, δίνοντας έτσι στον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα μια σταθερή βάση από την οποία θα δεσμεύσει τον Σι να συμμετάσχει σε θέματα που απαιτούν διεθνή πολιτική ικανότητα, η προοπτική του προβλήματος μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας θα συνεχίσει να αυξάνεται.

project-syndicate.org

Πυθία

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Γιώργος Αχαιός avatar
    Γιώργος Αχαιός 24/11/2012 14:05:29

    Νομίζω, η αμερική μπορεί πολύ εύκολα να στείλει την Κίνα. Αρκεί ένα πράγμα μόνο: υψηλότατοι ΔΑΣΜΟΙ.

    • name avatar
      name @ Γιώργος Αχαιός 24/11/2012 18:44:51

      Δεν επιτρέπονται από τον ΠΟΕ, το μεγάλο τους όπλο για την επέκταση της παγκοσμιοποίησης

      • Γιώργος Αχαιός avatar
        Γιώργος Αχαιός @ name 24/11/2012 20:47:21

        Δεν διαφωνώ. Αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει.

  2. kokoras avatar
    kokoras 24/11/2012 18:46:48

    δεν βγαζεις συμπερασμα,κακη μεταφραση μαλλον

  3. Ιαπετός avatar
    Ιαπετός 24/11/2012 19:04:15

    - Οι Αγγλοσάξονες είναι οι μεγάλοι παίκτες στό παγκόσμιο μπιλιάρδο καί λειτουργούν στήν βάση, μέ μιά μπίλια νά βυθίζουν περισσότερες (πράγμα πού θάπρεπε νά μάθουμε καί εμείς από αυτούς). Η Μεγάλη Μέση Ανατολή, ευρισκόμενη σέ μιά κατάσταση τρέχοντος ελεγχόμενου χάους, χωρίζει τήν Κίνα από τίς απαιτούμενες πηγές πετρελαίου καί φυσικού αερίου, ενώ συγχρόνως δημιουργεί ένα ρήγμα μεταξύ τής κινεζικής καί τής δυτικοευρωπαϊκής Ευρασίας. Ο έλεγχος τού πετρελαίου καί τού φυσικού αερίου τής Μέσης Ανατολής σημαίνει πρώτιστα τόν έλεγχο τής Ευρώπης από τίς ΗΠΑ, ειδικότερα τής δυτικής Ευρώπης, πού θά αποδυνάμωνε ευεργετικά (γιά τίς ΗΠΑ) τόν ρόλο τής Ρωσίας. Καί άν η Ευρώπη, κάποια στιγμή δυσανασχετούσε, μπορούν τότε νά δημιουργηθούν σποραδικά κάποιες αραβο-αφρικανικές ταραχές – έτσι ώστε οι χορτάτοι πολίτες της νά επιθυμήσουν τήν προτέρα τών ταραχών κατάσταση.
    Αυτή η λογική (αλλά όχι μόνο αυτή) καθορίζει τήν ανάγκη τής βορειοατλαντικής ελίτ καί τήν πορεία της έλεγχου (Drang) τής ανατολής, διά μέσου τού ελέγχου τού αραβικού κόσμου: Τυνησία, Αίγυπτο, Λιβύη. Τώρα έχουν φτάσει στήν Συρία. Ωστόσο, συνάντησαν οι Ατλαντιστές, σέ αυτό το κομμάτι τής συριακής γής, μιά άλλη παγκόσμια δύναμη, η οποία μπορεί να τούς ανταγωνιστεί οικονομικά, και στρατιωτικά ακόμα, αλλά εκπροσωπεί ένα εντελώς διαφορετικό πολιτισμό. Αυτή είναι η Κίνα, μέ τήν αναγκαστική της πορεία (Drang) πρός τήν Δύση. Η επιθυμία τής Κίνας γιά έξοδο πρός τήν Δύση, είναι ένα είδος σταυροφορίας γιά τήν εξασφάλιση πρώτων υλών. Το Πακιστάν είναι ήδη κάτω από τήν επιρροή τής Κίνας. Με τούς Ταλιμπάν τού Αφγανιστάν έχουν ήδη οι Κινέζοι σχέσεις. Τό Ιράν είναι επίσης ένας σύμμαχος, άν καί πολύ ειδικός. Ο νότος του Ιράκ βρίσκεται ήδη υπό τόν έλεγχο, de facto, τών σιϊτών συμμάχων τού Ιράν. Από γεωστρατηγική, αλλά και γεωοικονομική άποψη η Κίνα διεισδύει εδώ, όχι μόνο μέχρι τίς ακτές του Ινδικού Ωκεανού, αλλά όπως φαίνεται, ακόμη και μέχρι τόν Ατλαντικό (δηλαδή στίς μεσογειακές ακτές τής Συρίας). Αντικειμενικά μιλώντας, οι Δυτικοί Σταυροφόροι στη Συρία, πέσανε πάνω στο Σινικό Τείχος.

    Γιά πρώτη φορά η Αγγλο-Αμερικανο-Εβραϊκή ελίτ, η οποία δημιουργήθηκε κατά τήν διάρκεια τών προηγούμενων αιώνων καί έχει γίνει ένα οργανωτικό ιστορικό επίτευγμα της Δύσης, συνάντησε εδώ έναν παγκόσμιο αντίπαλο, μή Δυτικού Τύπου (διότι καί η ηγεσία τής ΕΣΣΔ ήταν η εφαρμογή ενός αριστερού προγράμματος τής Δύσης, μιά σύγχρονη εκδοχή τών Ιακωβίνων). Εκτός αυτού, στήν ιστορική εμπειρία αυτής τής διάστασης, τής δυτικοευρωπαϊκής ελίτ, η οποία δέν είναι αμελητέα, αντιπαρατίθεται η αντίστοιχη κινέζικη ιστορική εμπειρία, η οποία είναι μάλιστα αρχαιότερη. Μιά ιστορική εμπειρία, τής οποίας επίσης η βάση ήταν η κατανάλωση, τό εμπόριο καί τό χρήμα. Μάλιστα δέ, πιό περιπετειώδης, γιατί οι Κινέζοι έχουν όντως τό δικό τους παγκόσμιο εγκληματικό σύστημα.

    Απόσπασμα συνέντευξης τού καθηγητή Andrej Fursow στό KP.ru. , 9 Αυγούστου 2012.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.