#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
12/07/2012 07:44
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το διχασμένο όραμα της Ευρώπης



Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, σε αντίθεση με τον πρώην πρόεδρο της Αμερικής George H. W. Bush, ποτέ δεν είχαν πρόβλημα με τα οράματα. Ανέκαθεν ήξεραν πολύ καλά, πως ακριβώς θα ήθελαν την ήπειρό τους. Το να έχεις όμως όραμα, δεν είναι το ίδιο με το να μπορείς να το εφαρμόσεις. Και όσον αφορά στην πρακτική πλευρά, οι ηγέτες της ΕΕ δεν τα έχουν πάει και πολύ καλά.

Η απόσταση μεταξύ της θεωρίας και της πράξης φαίνεται ξεκάθαρα στα απόνερα της τελευταίας συνόδου κορυφής. Όλοι συμφωνούν στο πως θέλουν την Ευρώπη: Μια οικονομική και νομισματική ένωση, συνοδευόμενη από μια τραπεζική ένωση, μια δημοσιονομική ένωση, και τέλος μια πολιτική ένωση. Τα προβλήματα όμως αρχίζουν μόλις η συζήτηση περάσει στο δια ταύτα, στο πώς, αλλά και στο πότε, θα πραγματοποιηθούν τα τρία τελευταία.

Οι ηγέτες συμφωνούν πως μια τραπεζική ένωση σημαίνει την σύσταση μιας κεντρικής επιβλέπουσας αρχής. Σημαίνει την δημιουργία ενός πλαισίου ασφάλισης των ευρωπαϊκών καταθέσεων και έναν μηχανισμό που θα βάζει λουκέτο στους χρεοκοπημένους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Παράλληλα, σημαίνει και το να δοθεί η δυνατότητα στους μηχανισμούς διάσωσης της ΕΕ να μπορούν να χρηματοδοτούν απευθείας τις αδύναμες τράπεζες.

Παρομοίως, η δημοσιονομική ένωση σημαίνει να έχει η Κομισιόν την εξουσία να ασκεί βέτο σε κάποιον εθνικό προϋπολογισμό. Σημαίνει πως μέρος των χρεών κάποιων μελών θα αμοιβαιοποιηθεί,  άρα θα αποτελεί υποχρέωση όλων. Η Κομισιόν τότε θα αποφασίζει πόσα επιπρόσθετα ευρωομόλογα θα εκδώσει και εν ονόματι τίνος.

Τέλος, η πολιτική ένωση σημαίνει την μεταφορά των προνομίων που έχουν τα εθνικά κοινοβούλια στο ευρωκοινοβούλιο, που στη συνέχεια θα αποφασίζει το πώς θα δομηθεί η δημοσιονομική, τραπεζική και νομισματική ένωση. Όλοι οι αρμόδιοι για την καθημερινή λειτουργία της ΕΕ, όπως και το συμβούλιο της ΕΚΤ, θα δίνουν λόγο στο ευρωκοινοβούλιο, το οποίο και θα μπορεί να απολύσει, εφόσον κρίνει ανεπάρκεια στην επίτευξη των στόχων.

Αυτό είναι το όραμα. Το πρόβλημα είναι πως υπάρχουν δυο διαμετρικά αντίθετες απόψεις, όσον αφορά στην επίτευξή του.

Η μια στρατηγική θέλει την Ευρώπη να χρειάζεται απεγνωσμένα μια στενότερη ένωση. Δεν μπορεί να περιμένει την κεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Πρέπει να γίνουν άμεσα βήματα για το μοίρασμα των χρεών. Θέλει την ΕΚΤ, είτε κάποιον ευρύτερης δυνατότητας μηχανισμό στήριξης να προχωρήσει άμεσα στην αγορά ομολόγων των κρατών που υποφέρουν. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, με τον καιρό, η Ευρώπη θα μπορέσει να χτίσει εκείνους τους θεσμούς που είναι απαραίτητοι για την εφαρμογή αυτών των πολιτικών. Μπορεί δηλαδή να φτιάξει μια κεντρική τραπεζική αρχή, να επεκτείνει τις αρμοδιότητες της ΕΚΤ, ή να συστήσει ένα ευρωπαϊκό υπουργείο Οικονομικών. Επίσης, μπορεί να ενισχύσει το ευρωκοινοβούλιο. Αυτά όμως όλα απαιτούν χρόνο, που δυστυχώς εκλείπει, με δεδομένο τον κίνδυνο των bank runs, των χρεοκοπιών και της κατάρρευσης του κοινού νομίσματος. Για αυτό και έχουν προτεραιότητα οι νέες πολιτικές.

Η άλλη άποψη θέλει την εφαρμογή των νέων πολιτικών, πριν την σύσταση των απαραίτητων θεσμών, να είναι επικίνδυνη. Η αμοιβαιοποίηση των χρεών, πριν δοθεί η δυνατότητα βέτο επί της δημοσιονομικής πολιτικής στους νέους θεσμούς, απλά θα ενθαρρύνει την απρόσεχτη συμπεριφορά των κρατών. Η εισροή κεφαλαίων στις τράπεζες, εν τη απουσία κεντρικής αρχής, θα ενθαρρύνει τις πολιτικές ρίσκου. Και τέλος, το να επιτραπεί στην ΕΚΤ να επιβλέπει τις τράπεζες πριν αναγκαστεί να λογοδοτεί στο ευρωκοινοβούλιο, θα μεγεθύνει το έλλειμμα δημοκρατίας, και θα προκαλέσει αντιδράσεις.

Η Ευρώπη έχει ξαναβρεθεί στην ίδια θέση την δεκαετία του `90, όταν αποφασίστηκε το ευρώ. Και τότε υπήρχαν δυο σχολές σκέψης. Η μία έλεγε πως δεν είναι σωστή η δημιουργία νομισματικής ένωσης πριν συγκλίνουν οι οικονομικές πολιτικές και ολοκληρωθούν οι θεσμικές μεταρρυθμίσεις.

Η άλλη σχολή ανησυχούσε με την ανελαστικότητα του υπάρχοντος νομισματικού συστήματος, που είχε την τάση να προκαλεί κρίσεις. Η Ευρώπη δεν θα έπρεπε να περιμένει για να φτιαχτούν οι απαραίτητοι θεσμοί. Καλύτερα να προηγούνταν το ευρώ και ας ακολουθούσε η σύσταση των ανάλογων οργάνων.

Γενικεύοντας κάπως, η πρώτη σχολή αποτελούνταν κυρίως από Βορειοευρωπαίους, και η δεύτερη από Νοτιοευρωπαίους.

Αυτό που έκρινε την διαμάχη ήταν η κρίση των ισοτιμιών του 1992. Μόλις το σύστημα ισοτιμιών ανατινάχτηκε, οι Νότιοι κέρδισαν.

Οι συνέπειες δεν ήταν καθόλου ευχάριστες. Η νομισματική ένωση από μόνη της, αποτελεί μια τραγωδία.

Το ίδιο άσχημη θα ήταν και η πρώτη επιλογή. Η κρίση του 1992 απέδειξε ότι το τότε υπάρχον σύστημα ήταν λάθος και ασταθές. Αν δεν προχωρούσε στο ευρώ, η ΕΕ θα κινδύνευε από μεγαλύτερες κρίσεις. Για αυτό και έγινε ότι έγινε.

Σήμερα, αν η ΕΕ δεν προχωρήσει στην επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και στην αγορά κρατικών ομολόγων, θα οδηγηθεί και πάλι στον γκρεμό. Ο μόνος τρόπος διεξόδου είναι η επιτάχυνση των διαδικασιών δημιουργίας θεσμών και οργάνων. Δεν είναι εύκολο, αλλά αν δεν γίνει, η καταστροφή καραδοκεί.

project-syndicate.org

S.A.

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Θ. avatar
    Θ. 12/07/2012 09:38:50

    Η Ευρώπη λοιπόν βρίσκεται, λοιπόν, 67 χρόνια μετά το τέλος του Πολέμου απέναντι σε ένα δυσάρεστο σταυροδρόμι. Από τη μια πλευρά είναι η διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης και η αργή παρακμή σε ένα διεθνοποιημένο περιβάλλον, όπου σαρώνει ο δεσποτικός ασιατικός καπιταλισμός. Ο άλλος δρόμος είναι η επίπονη προσπάθεια για προσαρμογή της Ευρώπης ακριβώς σε αυτό το, ξένο για το DNA της, περιβάλλον. Η προσαρμογή αυτή μπορεί να γίνει μόνο με έναν τρόπο: με την καταστροφή της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας, όπως την γνωρίζουμε. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

  2. ειδωλοκλάστης avatar
    ειδωλοκλάστης 12/07/2012 10:07:19

    Μέ τήν υιοθέτηση ενός σκληρού ευρώ καί μιάς χαλαρής έως καί ανύπαρκτης 'ένωσης ορμαματιστών" (ήτοι έξυπνων γερμανογάλλων καί ηλιθίων-εντέλει- νοτίων) η καταστροφή ήταν ήδη προδιαγεγραμμένη εκ γεννοφασκίων!

  3. franc avatar
    franc 12/07/2012 10:08:18

    Ωραίες θεωρίες... Η μόνη ελπίδα για την ΕΕ είναι να απαλλαγεί το συντομώτερο απο τον θανάσιμο εναγκαλισμό των Υπερτραπεζών και των συμμάχων τους Γερμανών, με προεξάρχουσα την Goldman Sachs, που επέβαλε τους υπάλλήλους της Mario Dragi ως κλειδοκράτορα της ΕΚΤ, τον Μόντι ως Πρωθυπουργό της Ιταλίας και τους Παπαδήμο και Στουρνάρα στην Ελλάδα, όλα τα μέτρα-ασπιρίνες που προτείνοτυν οι ίδιοι οι Επικυρίαρχοι θα είναι απλά μέτρα "καθυστέρησης" ώστε να συνεχίζεται η αφαίμαξη τησ ΕΕ μέσω της εσωτερικής υποτίμησης που στέλνει απ' ευθείας (ακόμα και με ειδικούς λογαριασμούς εκτός της χώρας!) το πραγματικό χρήμα των λαών στα ταμεία των Υπερτραπεζών στους φορολογικούς παραδείσους. Αν αυτό δεν γίνει, η ΕΕ θα διαλυθεί και θα την ακολουθήσουν οι ΗΠΑ και ίσως ο Γ' Παγκόσμιος πόλεμος...

  4. Νίκος Αργεάδης avatar
    Νίκος Αργεάδης 12/07/2012 10:24:08

    "Στρέϊντζ" δίχως διάθεση κολακείας, γενικά είμαι εντυπωσιασμένος από την επιλογή των άρθρων σου. Ένα σχόλιο μόνο: Όταν έφτιαχναν την "κοινή αγορά" είταν μόνο κοινή για το κεφάλαιο και τους τραπεζίτες, άντε και για καλοπληρωμένους επαγγελματίες. Η μεγάλη μάζα των εργαζομένων όχι μόνο δεν μπορεί να μετακινηθεί εύκολα αλλά και αποτρεπεται από το να το κάνει. Διεύρυνση των αγορών για τους έχοντες μόνο. Από την άλλη, η μή δόμηση κεντρικής τράπεζας που θα μπορεί να αγοράζει κρατικά ομολογα από τα κράτη αλλα με την υποχρέωση των κρατών να ανοίξουν τα σύνορά τους σε ό,τι πουλιέται είναι καταστροφή για τις πιο αδύναμες οικονομίες. Η στενότερη ένωση δεν επρόκειτο να γίνει ποτέ, ούτε και θα γίνει. Τα ευρωπαϊκά εθνικά κράτη θα ενισχυθούν τώρα με την κατάσταση να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Όλα ερμηνέυονται με όρους ηγεμονισμού. Το όνειρο της ανίκανης Ελλαδικής ελίτ "άλλοι να μας ταΊζουν και άλλοι να φυλάν το σύνορά μας" είταν φρούδο εξ' αρχής και τώρα έχει καταρρεύσει οριστικά.

  5. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 12/07/2012 15:18:53

    Αξίζει να προσέξουμε πόσο θετικά αποτίμησαν οι αγορές την εκλογή Ολλάντ και Σοσιαλιστών στη Γαλλία: Ήδη τώρα πιά και η Γαλλία είναι μαζί με την Γερμανία, οι μόνες χώρες της Ευρωζώνης που δανείζονται με αρνητικά πραγματικά επιτόκια (δηλαδή αφαιρώντας τον τρέχοντα πληθωρισμό).
    Η Γαλλία (μαζί με την Γερμανία) αποτελεί "σταθερό καταφύγιο επενδύσεων". Εμπνέει σταθερότητα.
    Είναι καλό σημάδι. Ο "άξονας" λειτουργεί. Και ο Μερκολάντ θεωρείται σταθερότερος από τον Μερκοζύ.
    Μην ξεχνάμε ότι ο Ολλάντ εκπροσωπεί τα ευρύτερα συμφέροντα της Γαλλίας και δρώντας ως εκπρόσωπος του Μεσογειακού Νότου.
    Hourra, nous sommes encore vivant !
    h**p://www.bloomberg.com/quote/GFRN10:IND/chart/

    • franc avatar
      franc @ Ο Θείος 12/07/2012 22:29:19

      Αν οι Μερκολάντ καταφέρουν και λύσουν την κρίση στην Ισπανία και την Ιταλία πρίν απ' την κοινωνική έκρηξη, σωθήκαμε όλοι.
      Θα συμφωνήσουν οι Υπερτραπεζίτες και θα αποχωρήσουν, αφου κρίνουν οτι αρκετό αίμα ήπιαν στην ΕΕ, ή πιστεύεις οτι θα τους αναγκάσουν σε άτακτη υποχώρηση οι Μερκολάντ?
      Δεν ξέρω για εσάς, πάντως εμείς σίγουρα nous sommes encore vivants! pour l' instant...

  6. ειδωλοκλάστης avatar
    ειδωλοκλάστης 12/07/2012 17:33:00

    Θείο,

    Προχώρησες καθόλου στό μάθημα τής Ιστορίας;

    Πίσω έχει η αχλάδα τήν Hourra!

    • Ο Θείος avatar
      Ο Θείος @ ειδωλοκλάστης 12/07/2012 17:53:11

      Ο επόμενος για μέσα: Μαυροβούνιο.
      h**p://www.france24.com/en/20120626-european-union-foreign-ministers-back-montengro-accession-talks
      Στο σάκκο θα μπούν και άλλα "αχλάδια". Εμείς θα πάμε για "απόσυρση";

      • franc avatar
        franc @ Ο Θείος 12/07/2012 22:31:18

        Ξέρεις πολύ καλά οτι εμείς δεν αποφασίζουμε εδώ και καιρό, και δεν υπάρχει περίπτωση να μας αφήσουν να φύγουμε όσο υπάρχει ΕΕ και Ευρώ και αν δεν πάρουν όλα αυτά που μπορούν...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.