#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
15/03/2012 08:10
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το έλλειμμα εμπιστοσύνης βυθίζει την ΕΕ



Όλοι στην Ευρώπη μιλάνε για τα ελλείμματα, και πως θα τα μειώσουν. Τονίζουν μάλιστα αυτά των χωρών του Νότου, που είναι χρόνια.

Μιλάνε για τις θεσμικές ανεπάρκειες της ευρωζώνης, που έχει ενιαίο νόμισμα και κεντρική τράπεζα, αλλά τίποτα άλλο, από αυτά που θα έπρεπε να υπάρχουν σε μια νομισματική ένωση.

Βέβαια, οι κριτικές αυτές είναι εύστοχες. Αλλά κανένα από αυτά τα ελλείμματα δεν είναι αυτό που έχει σημασία. Το έλλειμμα που εμποδίζει την Ευρώπη να βγει από την κρίση είναι το έλλειμμα εμπιστοσύνης.

Πρώτον, υπάρχει έλλειμμα εμπιστοσύνης μεταξύ των εθνικών ηγετών και των λαών τους. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στη περίπτωση του Ιταλού πρώην πρωθυπουργού Silvio Berlusconi, που ευτυχώς μπήκε επιτέλους στο περιθώριο της πολιτικής σκηνής. Ακόμη όμως και οι πιο ισχυροί ηγέτες, έχασαν πια την εμπιστοσύνη των οπαδών τους, λέγοντας μια το ένα και μια το άλλο.

Για παράδειγμα, οι δηλώσεις της Angela Merkel τον Φεβρουάριο ότι δεν θα χρειαστεί τοίχος προστασίας απέναντι σε μια ελληνική χρεοκοπία. Δεσμεύτηκε να μην δοθεί ούτε ένα γερμανικό ευρώ για περαιτέρω διάσωση της Ελλάδας. Όλοι όμως ήξεραν, ότι μόλις την υπερψηφίσει η γερμανική βουλή, μια δεύτερη διάσωση, με τον απαραίτητο τοίχο προστασίας θα γίνονταν πραγματικότητα.

Αυτά τα είπα ξείπα των πολιτικών έχουν διαβρώσει την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων τους.

Δεύτερον, υπάρχει έλλειμμα εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ. Ο βασικός λόγος που οι βόρειες χώρες δεν προχωρούν σε μια λύση «μπαζούκα», είναι επειδή δεν εμπιστεύονται τις νότιες χώρες, ως προς το πώς θα διαχειριστούν τα χρήματα της όποιας βοήθειας.

Φοβούνται ότι (για παράδειγμα) αν η ΕΚΤ αγοράσει περισσότερα κρατικά ομόλογα, για να μειωθεί το κόστος δανεισμού της Ισπανίας, οι Ισπανοί θα χαλαρώσουν την εφαρμογή των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων. Έτσι, το Βερολίνο και οι σύμμαχοί του, απλά προσφέρουν βοήθεια με το σταγονόμετρο, ίσα ίσα για να μην βουλιάξει το καράβι.

Τρίτον, υπάρχει έλλειμμα εμπιστοσύνης μεταξύ των κοινωνικών ομάδων που καλούνται να κάνουν θυσίες. Οι Ιταλοί ταξιτζήδες θα ήταν πρόθυμοι να δεχτούν περισσότερο ανταγωνισμό, αν το ίδιο έκαναν και οι φαρμακοποιοί της χώρας. Αν όμως επιτρέψουν περισσότερες άδειες ταξί, μειώνοντας το εισόδημά τους, την ίδια ώρα που οι φαρμακοποιοί ασκούν επιτυχώς βέτο, τότε αυτό θα ήταν άδικο για κάποιους.

Με άλλα λόγια, η έλλειψη εμπιστοσύνης εμποδίζει τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις. Το ελληνικό παράδειγμα είναι ιδιαίτερα εύγλωττο: Εκεί, κανένας δεν θέλει να πληρώνει φόρους, επειδή δεν πληρώνουν και οι υπόλοιποι!

Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, οι κοινωνίες διαφέρουν μεταξύ τους όσον αφορά στα επίπεδα εμπιστοσύνης. Για τους οικονομολόγους, αυτές οι διαφοροποιήσεις έχουν βαθιές ιστορικές ρίζες.

Σε περιοχές της Ευρώπης, όπου οι μειονότητες υφίσταντο διώξεις πριν από 500 χρόνια, στη σημερινή εποχή υπάρχουν έντονες εθνικιστικές και θρησκευτικές τριβές και συγκρούσεις.

Στα Βαλκάνια, που βρίσκονταν υπό Οθωμανική κατοχή, η εμπιστοσύνη προς τις κυβερνήσεις είναι πολύ λιγότερη από αυτήν σε γειτονικές περιοχές, που ήταν υπό τον  πιο αποδοτικό έλεγχο των Αψβούργων.

Σε μέρη όπου οι παλιοί κάτοικοι ήταν αγρότες, και όχι κτηνοτρόφοι νομάδες, η συνεργασία μεταξύ των απογόνων τους είναι πολύ πιο στενή, και  με περισσότερους κοινούς δεσμούς.

Αυτές οι συμπεριφορές περνούν από γενιά σε γενιά. Ενσωματώνονται στις κοινωνίες, ως μέρος της παράδοσής τους. Με πολύ απλά λόγια, η κοινωνική  εμπιστοσύνη έχει σχέση με την ιστορία ενός λαού.

Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι γεγονότα του απώτερου παρελθόντος συνεχίζουν να διαμορφώνουν το σήμερα. Υπάρχουν όμως και «ιστορικά παράθυρα» μέσα από τα οποία κάποιες κοινωνίες αποκλίνουν από την ιστορική τους πορεία. Μια κρίση, θα μπορούσε να είναι ένα τέτοιο παράθυρο.

Η σημερινή κρίση της Ευρώπης προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για επιστροφή της εμπιστοσύνης. Οι πολιτικοί ηγέτες θα πρέπει να ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη των λαών τους, μιλώντας τους στα ίσα.

Οι χώρες της ΕΕ θα πρέπει να αναδομήσουν τις μεταξύ τους σχέσεις εμπιστοσύνης. Και αυτές που χρειάζονται μεταρρυθμίσεις, θα πρέπει να επαναφέρουν την έννοια της εμπιστοσύνης στο εσωτερικό τους.

Αν χαθεί αυτή η ευκαιρία, και αν δεν μειωθεί το έλλειμμα εμπιστοσύνης, η ΕΕ θα συναντήσει ανυπέρβλητες δυσκολίες στο να μειώσει και τα υπόλοιπα ελλείμματα που την ταλαιπωρούν (θεσμικά, οικονομικά, και δημοσιονομικά).

Του Barry Eichengreen, καθηγητή Πολ. Επιστημών στο πανεπιστήμιο Berkeley.

project-syndicate.org

Απόδοση: S.A.

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΚΥΘΗΡΙΟΣ avatar
    ΚΥΘΗΡΙΟΣ 15/03/2012 09:10:07

    Το ελληνικο παραδειγμα,λεει, ειναι ευγλωττο:κανενας δεν πληρωνει φορους,επειδη δεν πληρωνουν και οι υπολοιποι! Τι θελει να πει ο ποιητης;!;
    Οτι ολοι στην Ελλαδα δεν πληρωνουμε φορους; Ας κανει μια βολτα κατα δω ο μ@λ@κ@ς να δει τι πληρωνουμε κι υστερα να γραφει! Εκτος κι αν εννοει οτι δεν τα πληρωνουμε με απεραντη ευχαριστηση κι οτι γκρινιαζουμε!!! Μα ειναι δυνατον!!! Εμεις τετοιο πραγμα;! Εγω δεν βλεπω την ωρα να μου ερθει το εκκαθαριστικο της εφοριας για να πληρωσω,γιατι δεν ξερω τι να κανω τα λεφτα που βγαζω!

    • Flat avatar
      Flat @ ΚΥΘΗΡΙΟΣ 15/03/2012 10:11:54

      Ψέματα λέει;

      • ΚΥΘΗΡΙΟΣ avatar
        ΚΥΘΗΡΙΟΣ @ Flat 15/03/2012 12:10:43

        Πληρωνουμε ομως,εστω οι περισσοτεροι.Αυτος οπως το σερβιρει,ειναι σαν να λεει οτι δεν πληρωνει κανεις..., τουλαχιστον εγω ετσι το καταλαβαινω.

  2. franc avatar
    franc 15/03/2012 09:35:07

    To παιδαριώδες σφάλμα όλων των βαθυστόχαστων κοινωνικοπολιτκών αναλυτών είναι οτι θεωρούν τον λαό ως πρόσωπο, κάτι σαν συνομιλιτή τους δηλαδή.
    Ετσι και ο αθρογράφος του παρόντος μας λέει:
    "υπάρχει έλλειμμα εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ. Ο βασικός λόγος που οι βόρειες χώρες δεν προχωρούν σε μια λύση «μπαζούκα», είναι επειδή δεν εμπιστεύονται τις νότιες χώρες, ως προς το πώς θα διαχειριστούν τα χρήματα της όποιας βοήθειας."
    Oύτε τα κράτη, ούτε οι λαοί ρωτήθηκαν. Οι πολιτικοί αποφασίζουν και τους λαούς αποφεύγουν να τους ρωτήσουν όπως ο διάβολος το λιβάνι (πλην σπανίων Σκανδιναυικών εξαιρέσεων). Και δεν αρκεί να ρωτά ο πολιτικός τον λαό αν δεν τον έχει "εκπαιδεύσει" πριν. Οι πολιτικοί οφείλουν να είναι παράδειγμα προς μίμησιν και δάσκαλοπι του λαού τους . Να κάνουν ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ αυτό που έκαναν πχ. οταν ήθελαν να περάσουν το Ευρωσύνταγμα. Πλατειά ενημέρωση για το κοινό όφελος απο την δίκαια κατανομή των υποχρεώσεων και του πλούτου μεταξύ των λαών Βορρά και Νότου. Κι όταν διαπιστώνεται η διαμόρφωση θετικής πλειοψηφίας, δημοψήφισμα και κατοχύρωση της απόφασης.
    Διότι αν υποθέσουμε οτι εγώ ως 1 τυχαίο άτομο του λαού τον εκπροσωπώ κιόλας, διάβασα το άρθρο και είμαι έτοιμος να προχωρήσω αύριο σε πλήρη Ομοσπονδιοποίηση των Ηνωμένων Πολιτειών Ευρώπης, πώς θα το κάνω? Θα πάρω χωνί και θα κατλεβω στο δρόμο? Θα τους πάρω τηλέφωνο? ή θα τους στείλω e-mail? και μετά? Θα συντάξουμε όλοι μαζί οι Ευρωπαικοί λαοί το Σύνταγμα μέσω internet? Θα μπορούσε δε λέω αλλά δυστυχώς ακόμα δεν το κατέχουμε πολλοί το μέσον...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.