19/11/2009 01:54
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το Ιράν παρατάει τη Ρωσία και τα φτιάχνει με τη Τουρκία;



Ο διάσημος Κινέζος θεωρητικός της στρατηγικής Sun Tzu, είχε γράψει κάποτε πως «Αν ένας αντίπαλος έχει συμμαχίες, το πρόβλημα είναι κρίσιμο και η θέση του ισχυρή. Αν δεν διαθέτει συμμάχους, το πρόβλημα είναι μικρό και η θέση του επισφαλής». Ο υπέρτατος ηγέτης του Ιράν, Ayatollah Ali Khamenei, παρατηρεί σήμερα τις ΗΠΑ, τις οποίες θεωρεί αντίπαλο αναφορικά με τα πυρηνικά του σχέδια, να προσπαθούν να αποκτήσουν συμμαχίες, ακόμη και με τη Ρωσία. Και δεν είναι καθόλου χαρούμενος για αυτό. Πρόσφατα μάλιστα, ο Khamenei ακύρωσε μια συμφωνία αγοράς ενός δορυφόρου επικοινωνιών από τη Ρωσία, προτιμώντας αντ`αυτής, την Ιταλία. Η κίνηση αυτή ακολούθησε τις προηγούμενες έντονες διαμαρτυρίες της Τεχεράνης, για τη καθυστέρηση  παράδοσης των αντιαεροπορικών συστημάτων S-300, εκ μέρους της Ρωσίας. Μέχρι πρότινος, οι Ιρανοί κρατούσαν τα παράπονά τους κρυφά. Τώρα όμως που βλέπουν τους Ρώσους, να μην είναι και τόσο αφοσιωμένοι,  άρχισαν να δημοσιοποιούν τις κριτικές τους.

Η ιρανική κυβέρνηση πήρε τη πρωτοβουλία να αναζητήσει νέο εταίρο, που θα αντικαταστήσει τους Ρώσους. Και αν κρίνει κανείς από τη πρόσφατη «θύελλα» επισκέψεων μεταξύ Τεχεράνης και Άγκυρας, όλα δείχνουν πως ο Khamenei βρήκε έναν νέο πρόθυμο συνέταιρο στη Τουρκία. Σε αντίθεση με τη Ρωσία, η Τουρκία δεν διαθέτει δικαίωμα βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Παρόλα αυτά, οι μετοχές της στη Μέση Ανατολή αλλά  και στον ισλαμικό κόσμο γενικότερα, συνεχώς ανεβαίνουν. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Recep Tayyip Erdogan, αρχίζει και αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο ως ένας αξιόπιστος υπερασπιστής των ισλαμικών και αραβικών ζητημάτων. Πολλοί απλοί Άραβες τον σέβονται ως ηγέτη, καθώς εξελέγη σε γνήσια δημοκρατικές εκλογές. Κάτι που δεν συνέβη με τον Αιγύπτιο πρόεδρο Hosni Mubarak, ή τον βασιλιά Abdullah της Σαουδικής Αραβίας, που ανέλαβαν τα αξιώματα τους με μη δημοκρατικές διαδικασίες.

Μετράνε επίσης και οι σχέσεις του Erdogan με τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Αν και τελευταία έχει προσεγγίσει ιδιαίτερα στενά τους Άραβες και μουσουλμάνους γείτονές του, δεν έχει αποκόψει τις σχέσεις του με τη Δύση, και συνεχίζει να παίζει με μαεστρία σε όλα τα ταμπλό. Οι σχέσεις του Erdogan με την Αμερική δεν βασίζονται σε κάποια τουρκική αδυναμία.  Τουναντίον. Σε μια μάλιστα περίπτωση, αντιστάθηκε στις αμερικανικές πιέσεις και  αγνόησε μια γενναιόδωρη  υπόσχεση για επιδοτήσεις και δανειοδοτήσεις αξίας  πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, επειδή απλά δεν θεώρησε τη συμφωνία κατάλληλη. Το δε κύρος του στην ευρύτερη περιοχή, βελτιώθηκε πολύ, ιδίως μετά τη προφορική του επίθεση εναντίον του Ισραήλ λόγω της επέμβασής του στη Γάζα.

Τώρα που ο Khamenei απέρριψε τη πρόταση του Ομπάμα για τα πυρηνικά, αισθάνεται την απειλή της  επιβολής κυρώσεων εις βάρος της χώρας του, όλο και πιο πιθανή. Επομένως χρειάζεται μια αλλαγή στρατηγικής. Μία λύση θα ήταν να μετατρέψει τη κόντρα του με τον Ομπάμα σε μια κόντρα μεταξύ Ισλάμ-Δύσης. Κρίνοντας από ένα πρόσφατο διεθνές τηλεοπτικό debate με θέμα το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, που διεξήχθη στο Κατάρ, υπάρχει μεγάλη συμπάθεια για τις ιρανικές θέσεις. Όσον αφορά στους λαούς της περιοχής, το πυρηνικό σχέδιο του Ιράν αποτελεί και το μόνο αντίμετρο απέναντι στην ισραηλινή στρατιωτική ισχύ. Συνεπώς η ιρανική στρατηγική θεωρείται σωστή. Αν δούμε και την διαρκώς αυξανόμενη δημοφιλία του Erdogan στη περιοχή, τότε βλέπουμε πως η βελτίωση των σχέσεων του Ιράν με τη Τουρκία, αποτελεί έναν βασικό μοχλό για τη βελτίωση και της θέσης του ίδιου του Khamenei στο δύσκολο μέλλον που πλησιάζει ολοταχώς. Πέραν των άλλων, η απουσία προόδου στις σχέσεις του Ισραήλ με τη Παλαιστίνη, επίσης τον  βοηθάει κατά πολύ.

Ο  Υπέρτατος Ηγέτης όμως του Ιράν, θα πρέπει να κινηθεί πολύ προσεκτικά στη προσέγγισή του με τη Τουρκία, και να εκτιμήσει σωστά το  κόστος αυτής της προσέγγισης. Σύμφωνα με το ιρανικό διαδίκτυο, η κυβέρνηση του Ahmadinejad, ολοκλήρωσε πρόσφατα μια μυστική συμφωνία αερίου με τη Τουρκία, χωρίς να ενημερώσει το Κοινοβούλιο. Όταν τα νέα διέρρευσαν στα ΜΜΕ, το Κοινοβούλιο διέταξε πλήρη έρευνα. Υπάρχει τώρα το ενδεχόμενο να ακυρωθεί η συμφωνία, αν το Κοινοβούλιο κρίνει πως δεν εξυπηρετήθηκαν τα κρατικά συμφέροντα. Πολλοί είναι αυτοί που υποψιάζονται, πως ο Khamenei προχώρησε στη συμφωνία, με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους για την Άγκυρα, προκειμένου να τη πάρει με το μέρος του. Κρίνοντας από τα αποτελέσματα, το σκεπτικό του μάλλον πέτυχε.  Όμως θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες στο εσωτερικό της χώρας, οι οποίες θα μπορούσαν να βλάψουν τη νομιμότητα του καθεστώτος του ακόμη πιο πολύ.

Τέλος υπάρχει και το ζήτημα του πυρηνικού εργοστασίου στο Bushehr, τη κατασκευή του οποίου δεν μπορεί να ολοκληρώσει η Τουρκία. Μόνο η Ρωσία μπορεί. Αν το Ιράν γυρίσει τη πλάτη του στους Ρώσους, αυτό το σημαντικό και πολύ ακριβό έργο θα πάει πίσω. Ίσως ο Khamenei θα έπρεπε να διδαχθεί από τους Τούρκους, και  αντί να αλλάζει συμμάχους κάθε τόσο, να προσπαθήσει να τους ισορροπεί.

 The Guardian

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Edo avatar
    Edo 19/11/2009 02:33:22

    Ετσι για να καταλαβαίνουν κάτι "πράσινοι" ήλιοι (ε, Γιωργάκη με τον Μππουργκάς-Αλεξανδρούπολη και τα δήθεν περιβαλλοντικά σου;), πως θα γίνει η Τουρκία το κύριο ενεργειακό σταυροδρόμι της γειτονιάς μας και πως η Τουρκία θα στρώσει το χαλί στις ΗΠΑ για να ξαναγυρίσει το Ιράν στις δυτικές αγκάλες.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.