#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
29/09/2011 09:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τι απέγινε η Ισλανδία;



«Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα δυνατό νόμισμα. Χρειαζόμαστε το ευρώ…». Αυτή είναι η άποψη του Gylfi Arnbjörnsson, προέδρου της ισχυρότερης συνδικαλιστικής οργάνωσης της Ισλανδίας.

Ο συγκεκριμένος συνδικαλιστής, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι συμπατριώτες του,  είναι πολύ περήφανος για την νησιώτικη χώρα του, που βρίσκεται στη μέση σχεδόν του Ατλαντικού.

Παρόλα αυτά, θα ήθελε να δει το εθνικό της νόμισμα, την  ισλανδική κορόνα, να εξαφανίζεται οριστικά. «Η κορόνα είναι τόσο επικίνδυνη, που κάθε χρόνο το εισόδημά μας μειώνεται σταθερά κατά 25%, μαζί με το επίπεδο ζωής μας», λέει.

Μέχρι το 2007, η Ισλανδία ήταν η πέμπτη πλουσιότερη χώρα στον πλανήτη, με κατά κεφαλήν ΑΕΠ υψηλότερο κι από αυτό της Αμερικής, κατά 60%!

Τα πράγματα όμως πήραν μια άσχημη τροπή το φθινόπωρο του 2008, όταν η νήσος γονάτισε από τις τρομερές συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Μέσα σε μια εβδομάδα πτώχευσαν οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζές της: Kaupthing, Glitnir, και Landsbanki.

Το εθνικό της νόμισμα υποτιμήθηκε κατά 25%, ο πληθωρισμός αυξήθηκε στο 18%, και η συντηρητική κυβέρνηση διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη. Τότε είναι που άρχισε για πρώτη φορά η προσδοκία πολλών Ισλανδών, να αφήσουν το δικό τους νόμισμα, και να ενταχθούν στην ΕΕ.

Το 2009, η ισλανδική βουλή ενέκρινε την αίτηση ένταξης στην ΕΕ, και οι σχετικές διαπραγματεύσεις άρχισαν πέρσι. Σύμφωνα με τον επικεφαλής διαπραγματευτή Stefan Hankur Johannsson,  η διαδικασία θα ολοκληρωθεί το 2013. Όπως λέει, «βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο».

Η πιθανότητα είναι πως η Ισλανδία θα ενταχθεί τελικά στην ΕΕ μέχρι το 2016. Κανένας όμως δεν γνωρίζει αν οι Ισλανδοί θα θέλουν ακόμη την ένταξη μέχρι τότε. Για να γίνει πραγματικότητα, θα πρέπει να ολοκληρωθούν  οι συμφωνίες σχετικά με τις αγροτικές επιδοτήσεις, τη δημοσιονομική πολιτική κλπ. Η μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική πρόκληση θα είναι η αλιευτική βιομηχανία, για την οποία οι Ισλανδοί θα προτιμούσαν να μην έχει κανέναν λόγο η ΕΕ. Η Ισλανδία ζει κυρίως από την αλιεία, και επιμένει στον μη ανταγωνισμό.

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, οι Ισλανδοί μοιάζουν διαιρεμένοι στις απόψεις τους σχετικά με το  ζήτημα της ένταξής τους στην ΕΕ. Το 60% λένε πως δεν γνωρίζουν αρκετά για την ΕΕ και τους θεσμούς της, ενώ τα 2/3 του πληθυσμού προτιμούν να ολοκληρωθούν πρώτα οι διαπραγματεύσεις και στη συνέχεια να γίνει δημοψήφισμα.

Ο Pall Vilhjalmsson ηγείται ενός κινήματος με 5.500 μέλη, με μοναδικό του σκοπό να μη μπει η χώρα του στην ΕΕ. Ζητάει μάλιστα την άμεση διακοπή οποιασδήποτε συζήτησης με τις Βρυξέλλες.

Σύμφωνα με τον Vilhjalmsson, η Ισλανδία έχει πολύ άσχημες εμπειρίες από την εποχή που την κατείχε η Δανία πριν από 100 χρόνια, και ως εκ τούτου αρνείται να αποδεχτεί το γεγονός ότι κάποιοι θέλουν ξανά μια υποδούλωση της χώρας σε ξένους.

Το ότι, όταν αφέθηκε μόνη της η χώρα του, βυθίστηκε στο χάος, δεν τον απασχολεί. Όπως δεν τον απασχολούν και οι αρνητικές συνέπειες τις οποίες συνεχίζει να υφίσταται, εξαιτίας της κρίσης του 2008.

Ο πληθωρισμός είναι σήμερα στο 5% και συνεχώς σκαρφαλώνει. Πριν μερικά χρόνια η χώρα είχε μηδενική ανεργία, και καθόλου χρέη. Σήμερα, η ανεργία είναι στο 7%, και το εθνικό χρέος είναι ίσο με το ετήσιο ΑΕΠ. Οι μορφωμένοι μεταναστεύουν αλλού, και οι επενδύσεις είναι στο ναδίρ. Οι τράπεζες είναι όλες εξασθενημένες, και απαγορεύεται αυστηρά η εξαγωγή κεφαλαίων.

Ο υπουργός Οικονομικών J. Sigfusson δηλώνει αισιόδοξος. Για πρώτη φορά από το 2006, τον περασμένο Ιούλιο η Ισλανδία προχώρησε στην έκδοση ομολόγου, και μάζεψε €1 δισεκατομμύριο.

«Όλα πάνε καλά», λέει ο «αριστεροπράσινος» πολιτικός, το κόμμα του οποίου συμμετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό από το 2009.

Σε αντίθεση με την Ιρλανδία και την Ελλάδα, η Ισλανδία αποφάσισε να μην διασώσει τις τρεις μεγάλες τράπεζες της το 2008. Μετά από έναν έκτακτο νόμο, οι τρεις αυτές τράπεζες μετασχηματίστηκαν σε μια νέα επιχειρηματική τράπεζα και σε μια «κακιά»τράπεζα. Η κυβέρνηση πήρε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών σε δυο τράπεζες και το μειοψηφικό σε μια τρίτη.

Σήμερα βρίσκεται σε δικαστική διαμάχη με την Βρετανία και την Ολλανδία, οι οποίες ζητούν την αποζημίωση των πολιτών τους για τις καταθέσεις που έχασαν. Πρόκειται τόσο για απλούς ιδιώτες, όσο και για μεγάλους επενδυτές. Η Ισλανδία είναι πρόθυμη να αποζημιώσει μόνο τους απλούς καταθέτες, και έτσι το ζήτημα βρίσκεται πλέον στα διεθνή δικαστήρια.

Η συνδικαλιστική οργάνωση του Arnbjörnsson εκπροσωπεί 100.000 εργαζομένους στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Πρόκειται δηλαδή για το 1/3 του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Και όλοι αυτοί θέλουν το ευρώ.

Ο ίδιος όμως άρχισε να έχει αμφιβολίες. Σε δυο διαφορετικά δημοψηφίσματα, οι Ισλανδοί ψήφισαν κατά της αποζημίωσης των Βρετανών και των Ολλανδών, παρά τις νομικές υποχρεώσεις της χώρας τους.

«Φανταστείτε τι θα συνέβαινε, αν ως μέλη της ΕΕ, θα έπρεπε να ψηφίσουμε υπέρ της διάσωσης των Ελλήνων…», λέει.

SÜDDEUTSCHE ZEITUNG

http://www.worldcrunch.com/kr-na-crisis-place-where-euro-still-shines/3813

Απόδοση:S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΝΙΚΟΛΑΣ avatar
    ΝΙΚΟΛΑΣ 29/09/2011 09:15:45

    Απίστευτης προπαγάνδας γερμανικό άρθρο... Τί λέ ρε μάγκα... Οι Ισλανδοί ξέρουν πολύ καλά τα συμφέροντα τους και ξύπνησαν γρήγορα όταν κατάλαβαν ότι ένταξη στην Ε.Ε. σημαίνει και πορεία αναγκαστικής πτώχευσης, οσμίστηκαν την παγίδα και αντέδρασαν άγρια..
    Η παιδαριώδης και ατεκμηρίωτη αντιπαράθεση αριθμών του αρθρογράφου, 100.000 υπέρ ένταξης (που τους βρήκε) έναντι 5.500 δείχνει όμορφα τι κιτρινισμός φιλοξενείται από σοβαρά έντυπα όπως η SÜDDEUTSCHE ZEITUNG.
    Το άρθρο έχει πολλά τρωτά, τί να πρωτολέμε..
    Γερμανική Ευρώπη και ξερό ψωμί!

    • Prometheus avatar
      Prometheus @ ΝΙΚΟΛΑΣ 29/09/2011 15:53:02

      + 10.000

  2. tpe avatar
    tpe 29/09/2011 09:50:35

    Πολύ ενδιαφέρον, αν και δεν ρίχνει πολύ φως.
    Πιο ενδιαφέρον θα μου φαινόταν ένα άρθρο για την Ουγγαρία, που έχουμε σχεδόν κοινά χαρακτηριστικά.

  3. ΔΓΦ avatar
    ΔΓΦ 29/09/2011 10:31:01

    '' Το ότι, όταν αφέθηκε μόνη της η χώρα του, βυθίστηκε στο χάος, δεν τον απασχολεί. Όπως δεν τον απασχολούν και οι αρνητικές συνέπειες τις οποίες συνεχίζει να υφίσταται, εξαιτίας της κρίσης του 2008. '' Μας δουλεύουν έτσι ;;; Την ευημερία προ κρίσης του 2008 που τη γράφουμε ; Το ότι οι τράπεζες ξανοίγονται και παίζουν κάτι κωλόπαιδα με το μέλλον του κόσμου δτο διεθνή τζόγο είναι αυτό που πληρώνουμε...Επανηλλειμένα τράπεζες έχουν φτάσει στο χείλος της εξαφάνισης επειδή ΕΝΑΣ dealer νόμιζε οτι είναι θεός και παρ όλα αυτά τρέχουμε να τις σώσουμε κάθε φορά αντί να τους βάλουμε σε πλαίσια λογικής οργάνωσης και λειτουργίας.....Barrings Societe Generale UBS Citigroup....η πρώτη εξατμίστηκε οι άλλοι στο τσακ....Κάνουν 'εικονικά δις που διανέμονται σε λίγους, δίνουν και κάτι ψίχουλα στον κοσμάκη κι όταν έρθει ο λογαρισμός όλοι λένε δώστε πίσω τα ψίχουλα + το αίμα σας γιατι πρέπει να σωθούν και πάμε πάλι από την αρχή...

    • Prometheus avatar
      Prometheus @ ΔΓΦ 29/09/2011 15:55:45

      +10.000

  4. Νικος avatar
    Νικος 29/09/2011 10:40:18

    Όλο το δημοσίευμα είναι μονομερές.
    - Ξεχνάει τα δημοψηφίσματα των Ισλανδών που με τεράστια ποσοστά, αρνήθηκαν περήφανα να επιβαρυνθούν και να καλύψουν αυτοί, τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών προς τις αγγλικές και ολλανδικές τράπεζες.
    - Ξεχνάει ότι πιεζόντουσαν, όπως και η Ελλάδα κι ακόμη περισσότερο, και όμως είπαν ΟΧΙ και έχουν και τη χώρα τους και την οικονομία τους στα χέρια τους.
    - Ξεχνάει ότι παρέπεμψαν σε δίκη μέλη της κυβέρνησης που τους ενέπλεξε σε αυτά τα σκάνδαλα.
    - Ξεχνάει να επισημάνει ότι το βασικό εισόδημα της χώρας είναι η αλιεία και εάν ενταχθεί στην ΕΕ, τότε χάνει τα δικαιώμτα στις θάλασσές της, καθώς θα διεθνοποιηθούν. Και μετά οι Ισλανδοί θα εργάζονται για τις μεγάλες αλιευτικές εταιρείες της ΕΕ;
    - Εστιάζει, σκόπιμα, σε υπερασπιστή του ευρώ, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού (μερικές εκατοντάδες χιλιάδες είναι όλοι κι όλοι) αντιτίθεται γιατί φοβάται -και δικαίως- την οικονομική εξάρτηση της χώρας.
    - Παρακάμπτει τους καταφανείς κινδύνους μια μικρή, σε έκταση και πληθυσμό, χώρα στη μέση του Ατλαντικού, με μεγάλο γεωλογικό πλούτο και στρατηγική θέση, να καταστεί σιγά σιγά "υποκατάστημα" των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων της ΕΕ και σταδιακά να αφομοιωθεί.
    Αυτό βέβαια για τους Γερμανούς δεν είναι κίνδυνος είναι ευκαρία!

    Η Ισλανδία είναι αυτή τη στιγμή η μόνη ίσως χώρα στην Ευρώπη, που ακολουθεί άλλο δρόμο, ανεξάρτητο από τις επιλογές και τους στόχους αφομοίωσης των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων της ΕΕ.
    Και παρά την απαξίωση του άρθρου, έχει ήδη μπει σε έναν δρόμο με ταχεία και σταθερή ανάπτυξη. Και κυρίως α ν ε ξ ά ρ τ η τ η.
    Είναι η χώρα που δείχνει μια άλλη προοπτική και μπορεί το παράδειγμά της να εμπνεύσει.
    Γιαυτό τη θέλουν κι αυτή στο μαντρί οι Γερμανοί....

  5. lampros avatar
    lampros 29/09/2011 13:35:14

    Απίστευτης αθλιότητας ναζιστικής νοοτροπίας άρθρο...

    Σύμφωνα με τον Vilhjalmsson, η Ισλανδία έχει πολύ άσχημες εμπειρίες από την εποχή που την κατείχε η Δανία πριν από 100 χρόνια, και ως εκ τούτου αρνείται να αποδεχτεί το γεγονός ότι κάποιοι θέλουν ξανά μια υποδούλωση της χώρας σε ξένους. Το ότι, όταν αφέθηκε μόνη της η χώρα του, βυθίστηκε στο χάος, δεν τον απασχολεί.

    Όχι, θα σας βάλουν νταβατζήδες εσάς τους Γερμαναράδες για να πάνε μπροστά....

  6. Prometheus avatar
    Prometheus 29/09/2011 15:57:15

    με ποιο σκοπό μεταφράστηκε και ανέβηκε αυτό το άρθρο ??

    τι έγινε ρε μάγκες ?

    • Νikos Draxma avatar
      Νikos Draxma @ Prometheus 29/09/2011 19:58:47

      Για να μας πουνε τα ΕΥΡΩΛΙΓΟΥΡΙΑ οτι εκτος του μαντριου κανενας δεν εχει μελλον
      Η πραγματικοτητα ειναι ομως λεει το εντελως αντιθετο και δυστυχως οσο και να προσπαθουν να μας πεισουνε δεν εχουν καμμια σοβαρη επιχειρηματολογια

  7. Θωμάς avatar
    Θωμάς 29/09/2011 17:54:25

    Της Deena Stryker
    για το ιστολόγιο Daily Kos

    Το ρεπορτάζ μιας ιταλικής ραδιοφωνικής εκπομπής που αφορούσε την εξελισσόμενη επανάσταση της Ισλανδίας είναι ένα εντυπωσιακό παράδειγμα του πόσο λίγο μας πληροφορούν τα μέσα ενημέρωσης για τον υπόλοιπο κόσμο. Κάποιοι από εσάς ίσως να θυμάστε ότι, με την έναρξη της οικονομικής κρίσης του 2008, η Ισλανδία κυριολεκτικά χρεοκόπησε. Οι δημοσιογράφοι αναφέρθηκαν στους λόγους μόνο εν παρόδω, και από τότε, το ελάχιστα γνωστό αυτό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης πέρασε και πάλι στη λήθη.

    Φυσικά, καθώς η μία ευρωπαϊκή χώρα μετά την άλλη εξαναγκάζεται να μπει σε μηχανισμό στήριξης ή κινδυνεύει να μπει, θέτοντας συγχρόνως σε κίνδυνο το ευρώ, πράγμα που θα έχει επιπτώσεις για ολόκληρο τον κόσμο, το τελευταίο πράγμα που θέλουν οι ισχυροί είναι να γίνει η Ισλανδία παράδειγμα προς μίμηση. Οι λόγοι είναι οι εξής:


    Πέντε χρόνια διακυβέρνησης από ένα αμιγώς νεοφιλελεύθερο καθεστώς είχαν κάνει την Ισλανδία (χώρα με πληθυσμό 320.000, και δίχως ένοπλες δυνάμεις), μία από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο. Το 2003 όλες οι τράπεζες της χώρας αποκρατικοποιήθηκαν, και σε μια προσπάθεια να προσελκύσουν ξένους επενδυτές, πρόσφεραν τραπεζικές συναλλαγές on-line, το κόστος των οποίων ήταν ελάχιστο, επιτρέποντάς τους έτσι να προσφέρουν σχετικά υψηλά ποσοστά επιστροφής. Οι λογαριασμοί, γνωστοί ως Icesave, είχαν προσελκύσει πολλούς μικροεπενδυτές από Αγγλία και Ολλανδία. Ωστόσο, καθώς οι επενδύσεις αυξήθηκαν, το ίδιο έγινε και με το εξωτερικό χρέος των τραπεζών. Το 2003 το χρέος της Ισλανδίας ήταν ίσο με 200 φορές το ΑΕΠ της, και τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2007, έφθασε το 900%. Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 ήταν η χαριστική βολή. Οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της Ισλανδίας, η Landbanki, η Kapthing και η Glitnir, χρεοκόπησαν και κρατικοποιήθηκαν, ενώ η ισλανδική κορώνα έχασε το 85% της αξίας της σε σχέση με το ευρώ. Στο τέλος του ίδιου έτους η Ισλανδία κήρυξε πτώχευση.

    Παρ' όλα αυτά, και αντίθετα με τις προβλέψεις, η κρίση είχε ως τελικό αποτέλεσμα να επανακτήσουν οι Ισλανδοί τα κυριαρχικά τους δικαιώματα επί της χώρας τους, μέσα από μια διαδικασία άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας που τελικά οδήγησε σε νέο Σύνταγμα. Αλλά μόνο μετά από μια επίπονη διαδικασία.


    Ο Geir Haarde, πρωθυπουργός της τότε σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού, διαπραγματεύτηκε ένα δάνειο 2.100.000 δολαρίων, στο οποίο οι σκανδιναβικές χώρες πρόσθεσαν άλλα 2,5 εκατομμύρια. Η ξένη οικονομική κοινότητα πίεσε την Ισλανδία να επιβάλει δραστικά μέτρα. Το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση δήλωσαν την προθυμία τους να αναλάβουν το χρέος της, υποστηρίζοντας ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να ξεπληρώσει η χώρα την Ολλανδία και τη Βρετανία, οι οποίες είχαν δεσμευτεί για την επιστροφή του ποσού στους πολίτες τους.Οι διαμαρτυρίες και ταραχές που ξέσπασαν και συνεχίστηκαν ανάγκασαν τελικά την κυβέρνηση να παραιτηθεί. Έγιναν πρόωρες εκλογές τον Απρίλιο του 2009, με αποτέλεσμα να αναδειχθεί νικήτρια μια αριστερή συμμαχία η οποία, ναι μεν καταδίκασε το νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα, αλλά δεν άργησε να ενδώσει στις αξιώσεις του να εξοφλήσει η χώρα συνολικά 3,5 εκατομμύριο ευρώ. Αυτό θα προϋπόθετε την καταβολή 100 ευρώ τον μήνα από κάθε Ισλανδό πολίτη για 15 χρόνια, με επιτόκιο 5,5%, για να αποπληρωθεί ένα χρέος που στην πραγματικότητα όφειλαν ιδιώτες σε άλλους ιδιώτες. Ήταν η σταγόνα που τελικά έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει.




    Αυτό που επακολούθησε ήταν κάτι το απρόβλεπτο. Η πεποίθηση ότι οι πολίτες ήταν υποχρεωμένοι να πληρώσουν για τα λάθη ενός οικονομικού μονοπωλίου, ότι ένα ολόκληρο έθνος αναγκάστηκε να φορολογηθεί για να αποπληρωθούν χρέη ιδιωτών ανατράπηκε, με αποτέλεσμα να υποστεί βαθιές αλλαγές η σχέση μεταξύ πολιτών και πολιτικών θεσμών ώσπου, τελικά, οι ηγέτες της Ισλανδίας αναγκάστηκαν να ταχθούν με το μέρος των ψηφοφόρων τους. Ο ηγέτης της χώρας, Olafur Ragnar Grimsson, αρνήθηκε να επικυρώσει το νόμο που θα είχε καταστήσει τους πολίτες της Ισλανδίας υπεύθυνους για την αποπληρωμή των χρεών των τραπεζών της και στη συνέχεια δέχθηκε να γίνει δημοψήφισμα.




    Φυσικά, η διεθνής κοινότητα αντέδρασε αυξάνοντας την πίεση που ασκούσε μέχρι τότε στην Ισλανδία. Η Βρετανία και η Ολλανδία απείλησαν με αντίποινα που θα απομόνωναν τη χώρα. Και ενώ οι Ισλανδοί πήγαιναν να ψηφίσουν, οι ξένοι τραπεζίτες προειδοποίησαν ότι θα μπλοκάρουν οποιαδήποτε ενίσχυση από το ΔΝΤ. Η βρετανική κυβέρνηση απείλησε να παγώσει τις καταθέσεις ταμιευτηρίου και όψεως των Ισλανδών. Όπως ομολόγησε ο ίδιος ο Grimsson: «Μας είπαν ότι αν αρνηθούμε τους όρους της διεθνούς κοινότητας, θα γίνουμε η Κούβα του Βορρά. Όμως αν τους είχαμε αποδεχθεί, θα είχαμε γίνει η Αϊτή του Βορρά».(Έχω γράψει πολλές φορές ότι όταν οι Κουβανοί βλέπουν τη δεινή κατάσταση της γειτονικής τους Αϊτής δοξάζουν τον Θεό για την τύχη τους.)


    Στο δημοψήφισμα του Μαρτίου του 2010, το 93% ψήφισε κατά της αποπληρωμής του χρέους. Το ΔΝΤ πάγωσε αμέσως το δάνειο που είχε υποσχεθεί. Αλλά οι επαναστατημένοι (και αυτό δεν μεταδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες) δεν πτοήθηκαν. Με την υποστήριξη των εξαγριωμένων πολιτών, η κυβέρνηση ξεκίνησε αστικές και ποινικές έρευνες σχετικά με τους υπεύθυνους για την οικονομική κρίση. Η Interpol εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον πρώην πρόεδρο της Kaupthing, Sigurdur Einarsson, ενώ οι υπόλοιποι τραπεζίτες που εμπλέκονταν στο κραχ εγκατέλειψαν τη χώρα.


    Όμως οι Ισλανδοί* δεν έχουν σταματήσει εκεί. Αποφάσισαν να συντάξουν νέο Σύνταγμα που θα απαλλάξει τη χώρα από την υπερβολική επιρροή του διεθνούς χρηματοοικονομικού τομέα και του εικονικού χρήματος. (Το μέχρι τότε ισχύον Σύνταγμα είχε συνταχθεί το 1918, όταν η Ισλανδία απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Δανία, και η μόνη διαφορά με το Σύνταγμα της Δανίας ήταν η αντικατάσταση της λέξης «βασιλιάς» με τη λέξη «πρόεδρος».)


    Για να φτιάξει το νέο του Σύνταγμα, ο λαός της Ισλανδίας εξέλεξε μια επιτροπή 25 πολιτών από ένα σύνολο 522 ενηλίκων που δεν ανήκαν σε κανένα πολιτικό κόμμα, αλλά είχαν προταθεί από τουλάχιστον 30 πολίτες. Το νέο Σύνταγμα δεν ήταν έργο μιας ομάδας πολιτικών, αλλά γράφτηκε στο διαδίκτυο. Οι συναντήσεις των μελών της επιτροπής μεταδίδονταν διαδικτυακά και οι πολίτες είχαν την ευκαιρία να στέλλουν τις παρατηρήσεις και τις προτάσεις τους, παρακολουθώντας το κείμενο καθώς διαμορφωνόταν. Το Σύνταγμα που τελικά θα προκύψει από αυτή τη συμμετοχική δημοκρατική διαδικασία θα υποβληθεί στο κοινοβούλιο για έγκριση, μετά τις επόμενες εκλογές.

    'Οσοι από εσάς διάβασαν το βιβλίο του Jared Diamond "Kατάρρευση - Πως οι κοινωνίες επιλέγουν να αποτύχουν ή να επιτύχουν" θα θυμούνται την περιγραφή της κατάρρευσης της αγροτικής οικονομίας της Ισλανδίας τον 9ο αιώνα. Σήμερα η χώρα ανακάμπτει από την πρόσφατη οικονομική κατάρρευση της με τρόπους ακριβώς αντίθετους από αυτούς που γενικά θεωρούνται δεδομένοι, όπως επιβεβαιώθηκε πρόσφατα σε συνέντευξη της νέας επικεφαλής του ΔΝΤ, Christine Lagarde, στον δημοσιογράφο του CNN Fareed Zakaria. Και όμως, στον ελληνικό λαό έχουν γίνει συστάσεις για ιδιωτικοποίηση του δημόσιου τομέα της χώρας, η οποία προβάλλετει ως η μόνη λύση. Οι λαοί της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας αντιμετωπίζουν την ίδια απειλή.


    Οι λαοί αυτοί θα πρέπει να έχουν για φωτεινό παράδειγμα την Ισλανδία. Αρνούμενη να υποκύψει στα ξένα συμφέροντα, η μικρή αυτή χώρα έκανε τη φωνή της να ακουστεί παντού, ώστε να γίνει σαφές ότι ο λαός της είναι ο μόνος κυρίαρχος.


    Αυτός είναι και ο λόγος που δεν ασχολούνται πια μαζί της οι δημοσιογράφοι.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.