Τζέρεμι Κόρμπιν-Ντόναλντ Τραμπ: δύο όψεις του ίδιου νομίσματος
24/07/2015 18:39
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τζέρεμι Κόρμπιν-Ντόναλντ Τραμπ: δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

Ο πλουτοκράτης και ο αυτοαποκαλούμενος υπερασπιστής του λαού μπήκαν στην πολιτική ως ένδειξη διαμαρτυρίας, γράφει ο Philip Stephens.

Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Τζέρεμι Κόρμπιν θα έπρεπε να συναντηθούν. Ο Τραμπ θέλει να αρπάξει το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων από την δεξιά των Νεάντερταλ. Ο επίδοξος ηγέτης της αντιπολίτευσης του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας προέρχεται από τη σκληρή, σοσιαλιστική αριστερά. Αποσταθεροποιούν σοβαρά τα κόμματά τους. Και έχουν περισσότερα κοινά από ό,τι θα ήθελαν να παραδεχτούν.

Ο δισεκατομμυριούχος Τραμπ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή ανάμεσα στους 16 υποψήφιους του GOP για τις εκλογές του επόμενου έτους για τον Λευκό Οίκο. Μια δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε αυτή την εβδομάδα από την εφημερίδα Washington Post και το ABC του έδωσε τη στήριξη του 24 τοις εκατό των Ρεπουμπλικάνων και όσων κλίνουν προς τους Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρων. Κι αυτό για έναν υποψήφιο του οποίου η αντιδραστική ξενοφοβία μπορεί να κάνει το Κόμμα του Τσαγιού να ακούγεται φιλελεύθερο. Στον πλανήτη Τραμπ, οι μετανάστες από τη Λατινική Αμερική και το Μεξικό είναι βιαστές, εγκληματίες και έμποροι ναρκωτικών, ο γερουσιαστής Τζον Μακέιν δεν είναι ένας ήρωας πολέμου επειδή συνελήφθη από τους Βιετναμέζους, ο γάμος ομοφυλόφιλων και η έκτρωση είναι ανάθεμα, η Κίνα είναι εχθρός και η κλιματική αλλαγή μια φάρσα.

Μπορεί αυτό να έχει μπερδέψει τους συνηθισμένους Ρεπουμπλικάνους, αλλά ο Κόρμπιν έχει σπείρει τον πανικό στα ανώτερα κλιμάκια της αντιπολίτευσης στο Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας. Ο Εντ Μίλιμπαντ, ο πρώην ηγέτης, άφησε το κόμμα του ερείπια μετά από την συντριπτική ήττα από τα χέρια των Συντηρητικών του Ντέιβιντ Κάμερον στις εκλογές του περασμένου Μαΐου. Ο Κόρμπιν, ο οποίος αυτή την εβδομάδα προηγήθηκε σε μια δημοσκόπηση των άλλων τριών υποθετικών ηγετών των Εργατικών, θα κάνει στάχτη ό,τι απέμεινε.

Σε αντίθεση με τον Τραμπ, ο Κόρμπιν θέλει να αυξήσει τους φόρους, ιδιαίτερα στους πλούσιους. Θα ηγηθεί μιας σταυροφορίας ενάντια στις παγκόσμιες εταιρείες. Ο Τραμπ, θα υπέθετε κάποιος, είναι ακριβώς το είδος που έχει στο στόχαστρό του. Στο εσωτερικό, ο Κόρμπιν θα κρατικοποιήσει στρατηγικά σημαντικές βιομηχανίες, θα μειώσει τις δαπάνες για την άμυνα, θα στηρίξει την καμπάνια του Σιν Φέιν για μια ενωμένη Ιρλανδία, θα αυξήσει τις κοινωνικές παροχές και θα εγκαταλείψει τη λιτότητα. Ποτέ δεν παραλείπει να αναφέρει ότι αντιτάχθηκε στον πόλεμο του Ιράκ, αν και το προσπερνά όταν του υπενθυμίζουν ότι κάποτε αναφέρθηκε στην Χεζμπολάχ και τη Χαμάς ως «φίλους».

Για να είμαστε δίκαιοι, ο Κόρμπιν ενστερνίζεται τέτοιες πολιτικές επί τα 30 περίεργα χρόνια που κάθεται στα πίσω έδρανα του κόμματός του στο κοινοβούλιο. Μέχρι τώρα, κανείς δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι θα μπορούσε μια μέρα να αναδειχθεί ως υποψήφιος για την ηγεσία. Ο Κόρμπιν δεν έχει τίποτα από τον πλούτο του Τραμπ. Ενώ ο τελευταίος υπερηφανεύεται για την εχθρική χυδαιότητα, ο Βρετανός ομόλογός του, σε γενικές γραμμές, είναι ήπιων τόνων. Ο Τραμπ διεκδικεί τον τίτλο της χειρότερης χωρίστρας του κόσμου. Ο Κόρμπιν έχει ανταλλάξει την παραδοσιακή στολή της αριστεράς τζιν και T-shirt με ένα καλοκαιρινό κοστούμι και καπέλο Παναμά. Ο Τραμπ ψάχνει για εχθρούς. Ο Κόρμπιν προσποιείται ότι, δοθείσης της ευκαιρίας, θα γοητεύσει τους δεσπότες και τους τυράννους του κόσμου και θα του πείσει να συμβάλουν στην ειρήνη, την ευημερία και την ισότητα.

Κι όμως. Μπορείτε ακόμη να ακούσετε τον απόηχο πέρα από τον Ατλαντικό. Ο πλουτοκράτης και ο αυτοαποκαλούμενος υπερασπιστής του λαού βρίσκονται στην ίδια δουλειά, της πολιτικής, ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Έχουν θέσει τον εαυτό τους επικεφαλής των εξεγέρσεων εναντίον των ελίτ. Εάν ο χώρος του Τραμπ είναι η εθνικιστική προκατάληψη και του Κόρμπιν η φαρισαϊκή αγανάκτηση, και οι δύο παίζουν με τη λαϊκή δυσαρέσκεια, αντί να προσφέρουν απαντήσεις. Ο αμετανόητος ναρκισσισμός του Τραμπ βρίσκει έναν διακριτικό σύντροφο στην αξίωση του Κόρμπιν ότι π ποτέ δεν έχει αμαυρώσει τις αρχές του.

Και οι δύο κρατούν επίσης έναν καθρέφτη στα αντίστοιχα κόμματά τους. Ο Τραμπ έχει ευημερήσει μέσω της εταιρείας του. Το ίδιο το γεγονός ότι 16 υποψήφιοι θέλουν το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών κάτι λέει. Οι Τζεμπ Μπους, Σκοτ Γουόκερ, Μάρκο Ρούμπιο και οι υπόλοιποι - όλοι έχουν τις ιδέες τους, αλλά κανένας δεν έχει κάνει μια συναρπαστική προσφορά. Το GOP μπορεί να κερδίσει τη Βουλή και τη Γερουσία, και να σαρώσει το διοικητικό συμβούλιο στις πολιτειακές εκλογές, αλλά η επιλογή ενός υποψήφιου προέδρου ανοίγει το χάσμα μεταξύ του ρεαλιστικού κατεστημένου κόμματος και των σκληρών δεξιών λαϊκών στρωμάτων.

Μεταξύ των άλλων στους υποψήφιους των Εργατικών, μόνο η κεντρώα Λιζ Κένταλ έχει ξεφύγει από την άνεση του κόμματος, λέγοντας ότι πρέπει να διερευνήσουν γιατί έχει εγκαταλειφθεί από τους μεσαίους ψηφοφόρους. Αυτή η τόλμη την άφησε στην τέταρτη θέση. Οι Άντι Μπέρνχαμ και Ιβέτ Κούπερ, οι αυτο-κηρυσσόμενοι βασικοί διεκδικητές, μέχρι στιγμής δεν έχουν πει κάτι αξιόλογο.

Όπως και με τον Ρεπουμπλικανικό υποψήφιο που προηγείται, ο αγώνας διαμορφώνεται από τους ακτιβιστές. Η αυταπάτη του Μίλιμπαντ ήταν ότι σκέφτηκε πως θα μπορούσε να εκτοπίσει τον Κάμερον κάνοντας μια στροφή προς τα αριστερά. Οι ψηφοφόροι αποφάσισαν διαφορετικά. Είναι απίστευτο, αλλά πολλά μέλη των Εργατικών έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το λάθος ήταν ότι ήταν ανεπαρκώς σοσιαλιστής.

Τα ασυνήθιστα «φιλαράκια» όπως φαίνεται, ο Τραμπ και ο Κόρμπιν, έχουν περισσότερα κοινά από τις αδυναμίες των κομμάτων τους. Αν απομακρύνουμε τις ιδιαίτερες πολιτικές τους, μεταφέρουν το ίδιο βασικό μήνυμα πυρήνα στους απογοητευμένους και δυσαρεστημένους: μπορούμε να σταματήσουμε τον κόσμο και να κατέβουμε. Στην περίπτωση του Τραμπ, οι εχθροί είναι μετανάστες, η Κίνα και όποιος δεν κάνει ό,τι λένε οι ΗΠΑ. Στην περίπτωση του Κόρμπιν, είναι ο παγκόσμιος καπιταλισμός και ο αμερικανικός μιλιταρισμός.

Κοιτάξτε σε ολόκληρη την Ευρώπη και θα δείτε τον ίδιο γάμο της άκρας αριστεράς και δεξιάς: ένας κοινός λαϊκισμός που εκμεταλλεύεται τον θυμό και την απογοήτευση των ψηφοφόρων, που έχουν πληγεί από την ύφεση και από τις οικονομικές και φυσικές ανασφάλειες της παγκοσμιοποίησης. Αυτό είναι πολιτική χωρίς απαντήσεις, αλλά έχει κερδίσει ψήφους για το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας, τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και το Κίνημα Πέντε Αστέρων στην Ιταλία.

Οι πιθανότητες είναι οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Εργατικοί να αποτινάξουν τη συλλογική τρέλα τους, αφήνοντας τους Τραμπ και Κόρμπιν στο περιθώριο. Αλλά ο θυμός και η δυσπιστία που τους έχουν βάλει στο επίκεντρο έχουν γίνει ένα επικίνδυνο γεγονός της σύγχρονης δημοκρατικής πολιτικής.

ft.com

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.