#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
07/09/2013 12:30
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα παγκόσμια ιδρύματα μετά την κρίση



Όταν κατέρρευσε η Lehman Brothers και ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση πριν από πέντε χρόνια, πολλοί διέκριναν μια νότα αισιοδοξίας: την υπόσχεση πιο αποτελεσματικής παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης. Όμως, παρά την αναταραχή της έγκαιρης παρέμβασης , ο κόσμος παραμένει πιο μακριά από αυτόν τον στόχο από κάθε άλλη φορά, γράφει η Ngaire Woods, κοσμήτορας  της Blavatnik School of Government στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (FSB), που ιδρύθηκε μετά τη σύνοδο της G-20 στο Λονδίνο τον Απρίλιο του 2009, δεν έχει καμία νομική εντολή ή εκτελεστικές εξουσίες, ούτε τυπικές διαδικασίες για την ένταξη όλων των χωρών. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εξακολουθεί να περιμένει τον διπλασιασμό του κεφαλαίου του (άλλη μια πρόωρη δέσμευση), ενώ οι υπάρχοντες πόροι του είναι σε μεγάλο βαθμό δεσμευμένοι στην Ευρώπη, καθυστερώντας τις μεταρρυθμίσεις της διακυβέρνησής του. Η Παγκόσμια Τράπεζα έχει λάβει μια μέτρια αύξηση των πόρων, αλλά θα πρέπει ακόμη να οικοδομήσει την ικανότητα να δανείζει με ταχείς ρυθμούς και σε παγκόσμιο επίπεδο πέρα από τους υφιστάμενους δανειολήπτες και ρυθμίσεις δανείων και η πορεία των εσόδων της μειώνεται.

Όμως, η ανάγκη αποτελεσματικής παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης παραμένει περισσότερο επιτακτική από ποτέ. Οι τράπεζες και οι άλλες χρηματοπιστωτικές εταιρείες που υπάρχουν σε διεθνές επίπεδο επικουρήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από το άνοιγμα των νόμων της αγοράς που ενσωματώθηκαν στο εμπόριο και τις επενδυτικές συνθήκες, αλλά χωρίς νομικά εκτελεστή ευθύνη για την επαρκή παροχή κανόνων για τις δικές τους απώλειες όταν τα πράγματα πάνε στραβά. Αντ’ αυτού, οι τεράστιοι κίνδυνοι υποτίθεται ότι κρατήθηκαν μακριά από προαιρετικά πρότυπα που προέκυψαν από ένα συνονθύλευμα δημόσιων και ιδιωτικών οργανισμών «ρυθμίσεων πρότυπων».

Η κρίση απέδειξε ότι αυτό ήταν ανεπαρκές. Οι τιτάνες της Wall Street και του City στο Λονδίνο είχαν εκτεθεί από την υπερβολική μόχλευση. Τα υπερβολικά τους κέρδη, όταν τα στοιχήματά τους απέδιδαν, αύξησαν την οικονομική και πολιτική τους δύναμη - που εξακολουθούν να απολαμβάνουν - με τους φορολογούμενους να έχουν εγκαταλειφθεί συμβάλλοντας στη διάσωσή τους όταν τα στοιχήματά τους δεν πήγαιναν καλά.

Η G- 20 υποσχέθηκε ισχυρότερα παγκόσμια θεσμικά όργανα για να μην επαναληφθεί αυτό. Αλλά το FSB δεν είναι μια παγκόσμια ρυθμιστική αρχή που βασίζεται σε συνθήκη, με εξουσίες επιβολής του νόμου. Εξακολουθεί να είναι κάτι που «θέτει πρότυπα» σε έναν κόσμο με ισχυρά κίνητρα για να αποφύγει τα πρότυπα και αμελητέες κυρώσεις αν κάνει κάτι τέτοιο. Επιπλέον, παρόλο που τα πρότυπα του FSB είναι φαινομενικά «καθολικά», δεν αντιπροσωπεύουν όλες τις χώρες και δεν έχουν επίσημους μηχανισμούς για να τους ενημερώνουν και να τους συμβουλεύουν.

Οι ρυθμιστές αντιμετωπίζουν ένα σισύφειο έργο, λόγω της απουσίας ισχυρής και συνεπούς πολιτικής υποστήριξης για να τιθασεύσουν τους οικονομικούς τιτάνες.  Ένα καλά χρηματοδοτούμενος  χρηματοπιστωτικός τομέας πιέζει έντονα τις κυβερνήσεις με τη μεγαλύτερη επιρροή στην παγκόσμια οικονομία. Οι μεταρρυθμίσεις του ΔΝΤ, ενός άλλου πυλώνα της παγκόσμιας οικονομικής διαχείρισης, δεν μπορεί να υλοποιηθούν μέχρι το αμερικανικό Κογκρέσο να τις εγκρίνει - και δεν υπάρχει καμία ένδειξη γι’ αυτό. Ακόμη και τα νέα τραπεζικά πρότυπα της Βασιλείας 3 έχουν διαλυθεί και αναβληθεί.

Για τη Βραζιλία,  τη Ρωσία, την Ινδία και την Κίνα, η καθυστέρηση στη μεταρρύθμιση του ΔΝΤ είναι μια σοβαρή ενόχληση. Έγιναν σημαντικοί συνεισφέροντες στην επείγουσα δέσμη δανείων του Ταμείου (τις Νέες Πιστωτικές Διευκολύνσεις -ΝΑΒ) αμέσως μετά την κρίση και τώρα παρέχουν το 15,5 % των πόρων των NAB. Αλλά η δυνατή φωνή και η δύναμη ψήφου που τους είχαν υποσχεθεί - ανάλογα με την ιδιότητά τους ως τέσσερις από τους δέκα κορυφαίους μετόχους του ΔΝΤ - δεν έχει πραγματοποιηθεί. Ακόμη και η επιλογή του διευθύνοντος συμβούλου του οργανισμού παραμένει ένα ευρωπαϊκό droit du seigneur.

Και το πιο σοβαρό, ένα εκπληκτικό 89,2 % του Λογαριασμού Γενικών Πόρων του ΔΝΤ υπάρχει για χώρες της Ευρώπης, με μόλις τρεις χώρες (Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία) να αντιπροσωπεύουν το 68 %. Οι πόροι του ΔΝΤ δεν είναι ούτε επαρκείς ούτε διαθέσιμοι για να αντιμετωπίσουν μια κρίση αλλού.

Παρομοίως, η δέσμευση της G - 20 το 2009 για την προστασία των φτωχότερων και πιο ευάλωτων χωρών και των κοινοτήτων από τις επιπτώσεις της κρίσης παραμένει ανεκπλήρωτη. Η Παγκόσμια Τράπεζα βρίσκεται στο επίκεντρο αυτών των προσπαθειών , διότι μπορεί να συγκεντρώσει τους κινδύνους σε παγκόσμιο επίπεδο και να αντισταθμίσει την ιδιοτροπία των επίσημων και ιδιωτικών ροών βοήθειας, οι οποίες δημιουργούν «αγγελούδια δωρητές» (όπως στη Ρουάντα) και «δωρητές ορφανά». Αλλά, ενώ η Τράπεζα έχει υπερδιπλασιάσει τον δανεισμό της σε σχέση με τα τέσσερα έτη πριν από το 2008, αυτό επιτεύχθηκε κυρίως με πρώιμα υφιστάμενα δάνεια. Οι χώρες που έχουν πληγεί από την κρίση, που δεν ήταν ήδη δανειολήπτες, σε μεγάλο βαθμό έμειναν εκτός.

Η αποτυχία της Τράπεζας να δανείσει σε νέους πελάτες αντικατοπτρίζει εν μέρει τη βραδύτητά της. Ακόμα και όταν ο κύκλος του δανείου της επιταχύνθηκε, η Τράπεζα χρειάστηκε κατά μέσο όρο 13,5 μήνες για να εγκρίνει πιστώσεις - ένα μεγάλο χρονικό διάστημα για να περιμένει μια χώρα «επείγουσα» βοήθεια. Αλλά η Τράπεζα παρεμποδίστηκε επίσης από την επιδείνωση των περιορισμένων πόρων, καθώς οι μεγαλύτερες μετά την κρίση εγχύσεις κεφαλαίου πήγαν στις περιφερειακές τράπεζες ανάπτυξης. Το κεφάλαιο της Αφρικανικής Τράπεζας Ανάπτυξης αυξήθηκε κατά 200%, όπως και της Ασιατικής Τράπεζας Ανάπτυξης. Η Διαμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης είχε μια αύξηση 70%. Εν τω μεταξύ, η Παγκόσμια Τράπεζα έλαβε μια αύξηση της τάξης του 30%, ενώ το σκέλος δανεισμού για τις φτωχότερες χώρες, η Διεθνής Ένωση Ανάπτυξης - IDA , έλαβε αύξηση μόνο 18 %. Κυρίως, δεν είναι προφανές ότι η Τράπεζα έχει «αγοράσει» από τις αναδυόμενες οικονομίες , με τη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία και την Κίνα, οι οποίες δέσμευσαν σημαντικούς πόρους για το ΔΝΤ, να δεσμεύουν μόνο περίπου το 1 % της χρηματοδότησης της IDA. Επιδεινώνοντας περεταίρω τα οικονομικά δεινά της Τράπεζας , οι ισχυροί πιστωτές της έχουν επιλέξει να «αποσύρουν» τον δανεισμό τους, προκειμένου να προστατεύσουν τους πόρους τους. Ως εκ τούτου, σε σύγκριση με τις τράπεζες περιφερειακής ανάπτυξης , η Τράπεζα θα δανείζει λιγότερα σε πελάτες που πληρώνουν τέλη, οι οποίοι και παρέχουν το εισόδημα, και θα συμμετέχει περισσότερο σε «δάνεια με ευνοϊκούς όρους», που δεν αποφέρουν.

Η κρίση του 2008 υπογράμμισε την ανάγκη για διεθνή συνεργασία για τη ρύθμιση των οικονομικών και την άμβλυνση των συνεπειών της κρίσης. Ωστόσο, οι συνολικοί πόροι και τα μέσα που απαιτούνται για τη διαχείριση (αν όχι για την αποτροπή) της επόμενης κρίσης δεν έχουν εξασφαλιστεί  Αντ’ αυτού, οι περιφέρειες και οι χώρες βρίσκουν ήσυχα δικούς τους τρόπους για τη διαχείριση των οικονομικών, τη δημιουργία συγκεντρωμένων κεφαλαίων έκτακτης ανάγκης και την ενίσχυση χρηματοδότησης της ανάπτυξης - ένα αποτέλεσμα που προαναγγέλλει ένα  πιο κατακερματισμένο και αποκεντρωμένο σύνολο ρυθμιστικών καθεστώτων και μια μικρή απο- παγκοσμιοποίηση των οικονομικών και της βοήθειας.

project-syndicate

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.