#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
04/01/2014 09:45
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα ευρωπαϊκά Κόμματα του Τσαγιού

Τα αντιευρωπαϊκά κόμματα είναι πιθανόν το 2014 να τα πάνε καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη στιγμή μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, σχολιάζει ο Economist.



Από το 2010 περίπου, το Κόμμα του Τσαγιού, μια ομάδα «επαναστατών» των Ρεπουμπλικάνων, έχει φέρει τα πάνω κάτω στην αμερικανική πολιτική. Υπάρχουν πολλές εναλλαγές, αλλά τα περισσότερα μέλη του μοιράζονται τρεις πεποιθήσεις: ότι η άρχουσα ελίτ έχει χάσει την επαφή με τα θεμελιώδη ιδανικά της Αμερικής, ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είναι ένας αυξανόμενος, αυτο- εξυπηρετούμενος Λεβιάθαν και ότι η παράνομη μετανάστευση αποτελεί απειλή για την κοινωνική τάξη. Το κίνημα του Tea Party βρίσκεται στο επίκεντρο της διαμάχης που κυριαρχεί στην αμερικανική πολιτική και στη δυσκολία της μεταρρύθμισης των προϋπολογισμών και των νόμων για τη μετανάστευση.
Τώρα κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην Ευρώπη. Τα «επαναστατικά» κόμματα βρίσκονται σε άνοδο. Για τα μεγάλα κόμματα και τους ψηφοφόρους που ανησυχούν για την επιτυχία τους, η εμπειρία της Αμερικής με το Κόμμα του Τσαγιού προσφέρει χρήσιμα διδάγματα.
Υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ του Tea Party και των ευρωπαϊκών «αποστατών». Ενώ οι παρατάξεις του Κόμματος του Τσαγιού λειτουργούν μέσα σε ένα από τα μεγάλα κόμματα της Αμερικής και έχουν τις ρίζες τους σε μια σεβαστή παράδοση στον συντηρητισμό μιας μικρής κυβέρνησης, τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά είναι μικρές, επαναστατικές ομάδες, κάποιες από την άκρα δεξιά. Οι Ευρωπαίοι είναι ακόμα πιο ποικιλόμορφοι από ό,τι οι Αμερικανοί. Το Κόμμα Προόδου της Νορβηγίας απέχει πολύ από το επιθετικό Jobbik της Ουγγαρίας. Ο Νάιτζελ Φάρατζ και οι βαρετοί του Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP) φαίνονται μάλλον αδιάφοροι στο Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν. Αλλά υπάρχουν κοινά σημεία μεταξύ των ευρωπαϊκών «ανταρτών» και του Κόμματος του Τσαγιού. Είναι θυμωμένοι άνθρωποι, που επιστρέφουν σε απλούστερες εποχές. Ανησυχούν για τη μετανάστευση. Πηγάζουν από την πιεσμένη μεσαία τάξη _ανθρώπους που αισθάνονται ότι η ελίτ στην κορυφή και όσοι δανείζονται χωρίς επιστροφή στη βάση ευημερούν εις βάρος των απλών ανθρώπων που εργάζονται. Και πιστεύουν ότι το κέντρο της εξουσίας -η Ουάσιγκτον ή οι Βρυξέλλες - είναι γεμάτο με γραφειοκράτες που ετοιμάζουν συστήματα για να χειρίζονται τις ζωές των ανθρώπων.

Οι κυρίαρχοι πολιτικοί στην Ευρώπη έχουν προσπαθήσει να περιθωριοποιήσουν τους «αντάρτες», παρουσιάζοντάς τους σαν ανισόρροπους, ρατσιστές ή φασίστες. Αλλά αυτό δεν πιάνει, εν μέρει επειδή πολλοί από τους «αντάρτες» κάνουν μια αποφασιστική προσπάθεια να γίνουν σεβαστοί. Το UKIP, το FN και το Κόμμα Ελευθερίας στις Κάτω Χώρες θα μπορούσαν να κερδίσουν τις περισσότερες ψήφους στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Μάιο. Στη Γαλλία, το 55% των φοιτητών δηλώνουν ότι θα σκεφτούν να ψηφίσουν το FN. Το Κόμμα Προόδου έχει ενταχθεί στην κυβέρνηση της Νορβηγίας. Η Σλοβακία έχει έναν νέο ακροδεξιό κυβερνήτη σε μια περιφέρεια. Αν μετρήσετε και τους αντάρτες στην αριστερά , όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και το Κίνημα των Πέντε Αστέρων στην Ιταλία, τα μεγάλα κόμματα στην Ευρώπη είναι ασθενέστερα από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ιστορίας μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Η εξέγερση πηγαίνει καλά, εν μέρει επειδή η επικρατούσα τάση τα πήγε τόσο άσχημα. Οι κυβερνήσεις ενθάρρυναν τους καταναλωτές να δανειστούν, άφησαν τις τράπεζες να ξεφύγουν ​​και σχεδίασαν το ευρώ ως το αποκορύφωμα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, οι απλοί άνθρωποι έχουν πληρώσει ένα τίμημα για αυτές τις ανοησίες, με την αύξηση των φόρων, την ανεργία, τις περικοπές επιδομάτων και το πάγωμα των μισθών.

Αυτή η εφημερίδα αντιμετωπίζει με συμπάθεια τη διορατικότητα των Κομμάτων του Τσαγιού, ότι το σύγχρονο κράτος φαίνεται συχνά ότι έχει σχεδιαστεί για να φροντίζει τον εαυτό του και όχι τους πολίτες που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Είναι αλήθεια ότι η ΕΕ δεν έχει καμία απάντηση στο πρόβλημα που οι μειοψηφία των ψηφοφόρων σε πολλές χώρες αισθάνονται ότι στερείται νομιμότητας: τη διαφαινόμενη απειλή για το ευρώ. Αλλά οι «αντάτρτες» της Ευρώπης έχουν προχωρήσει ακόμα περισσότερο.
Όταν ο Γκέερτ Βίλντερς, ηγέτης του PVV, αποκαλεί το Κοράνι «φασιστικό βιβλίο» και το Ισλάμ «μια ολοκληρωτική θρησκεία», επικυρώνει τη μισαλλοδοξία. Όταν η Λεπέν απαιτεί την προστασία των γαλλικών επιχειρήσεων από τον ξένο ανταγωνισμό, απειλεί να κάνει φτωχότερους τους συμπατριώτες της. Όταν το UKIP υπόσχεται στον βρετανικό λαό ευημερία εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά εντός μιας ζώνης ελεύθερου εμπορίου δικής του επινόησης, πλασάρει μια ψευδαίσθηση. Η αύξηση της ανισότητας και η αυξανόμενη μετανάστευση είναι το φυσικό επακόλουθο της τεχνολογικής προόδου και των οικονομικών ελευθεριών που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα ήταν πρόθυμοι να εγκαταλείψουν. Τέτοιες λεπτομέρειες δεν πτοούν την Λεπέν, η οποία, με την έπαρση ενός πολιτικού που βρίσκεται σε άνοδο, προβλέπει ότι θα είναι στα Ηλύσια μέσα σε μια δεκαετία. Αυτό είναι εξαιρετικά απίθανο, εν μέρει επειδή οι εθνικές εκλογές είναι λιγότερο επιρρεπείς σε ψήφους διαμαρτυρίας από τις ευρωεκλογές και εν μέρει επειδή όσο πλησιάζουν στην εξουσία σχεδόν όλα τα Κόμματα Τσαγιού της Ευρώπης πιθανότατα να αποκαλυφθεί ότι είναι ανίκανα και ποτισμένα με διχόνοια. Ωστόσο, οι «αντάρτες» δεν χρειάζονται τη νίκη για να καθορίσουν την ημερήσια διάταξη ή να ορθώσουν εμπόδια στις μεταρρυθμίσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Ευρωπαίοι πρέπει να τους διώξουν.
Ειλικρίνεια σε όλα

Η επίθεση στους «αντάρτες» χαρακτηρίζοντάς τους φασίστες είχε αποτέλεσμα όταν ακόμα οι μνήμες του Χίτλερ ήταν νωπές, αλλά πολλοί από τους σημερινούς ψηφοφόρους δικαίως το θεωρούν ως επί το πλείστον μια τακτική εκφοβισμού. Παρότι η επικρατούσα τάση δαιμονοποιεί τους «αντάρτες», επίσης τους υποθάλπει, υιοθετώντας ηπιότερες εκδοχές των πολιτικών τους- κατά της μετανάστευσης, της παγκόσμιας χρηματοδότησης και της ΕΕ. Όμως, η επικρατούσα τάση κωλύεται από μια αίσθηση του τι είναι δυνατό και από την κατανόηση του τι είναι νόμιμο. Έτσι καταλήγει να κολακεύει την ιδέα ότι κάτι χρειάζεται διόρθωση, ενώ φαινομενικά δεν έχει το θάρρος να κάνει τίποτα.
Το μάθημα από την Αμερική είναι ότι αν οι πολιτικοί της Ευρώπης δεν θέλουν οι «αντάρτες» να καθορίζουν την ατζέντα, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τα επιχειρήματά τους. Όσο καιρό οι ηγέτες των Ρεπουμπλικάνων υπέκυψαν στα αιτήματα του Tea Party να θέσουν την καθαρότητα πάνω από το έργο της διακυβέρνησης (για παράδειγμα, κλείνοντας την ομοσπονδιακή κυβέρνηση) βυθίζονται στη δημόσια εκτίμηση. Οι σκληροπυρηνικές θέσεις των Ρεπουμπλικάνων υποψηφίων ικανοποιούν τους πιστούς του κόμματος, αλλά απομακρύνουν τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους, κοστίζοντας στο κόμμα έδρες στη Γερουσία στις πρόσφατες εκλογές και, αναμφισβήτητα, την προεδρία το 2012. Οι πολιτικοί πρέπει να εξηγήσουν τις δύσκολες επιλογές και να διαλύσουν τις παρεξηγήσεις. Η ενιαία αγορά της Ευρώπης είναι πηγή ευημερίας: να τη διευρύνετε. Οι εργαζόμενοι από την Ανατολική Ευρώπη πληρώνουν περισσότερα σε κρατικά ταμεία από ό,τι παίρνουν: να τους  καλωσορίσετε. Οι πολιτικοί που είναι έτοιμοι να μιλήσουν θα διαπιστώσουν ότι οι περισσότεροι πολίτες μπορούν να αντιμετωπίσουν την αλήθεια.
Τελικά, όμως, η επιλογή εμπίπτει στους ψηφοφόρους τους. Το Κόμμα του Τσαγιού άνθισε στην Αμερική, εν μέρει επειδή μια μικρή μειοψηφία των ψηφοφόρων κυριάρχησε σε σημαντικούς αγώνες, ειδικά σε επίμαχες έδρες. Στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, πολλοί ψηφοφόροι απλά δεν μπαίνουν στον κόπο να συμμετέχουν. Αυτό είναι ένα δώρο προς τους «αντάρτες». Αν οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν να θριαμβεύσουν, θα πρέπει να ψηφίσουν.

http://www.economist.com/news/leaders/21592610-insurgent-parties-are-likely-do-better-2014-any-time-second-world

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κωστας avatar
    Κωστας 04/01/2014 10:04:19

    Ολοι ξερουν οτι η νεα ευρωβουλη δεν θα εχει καμμια σχεση με αυτη που υπαρχει σημερα.Οι πολιτικες που εφαρμοστηκαν κανοντας τους λιγους πλουσιους πλουσιοτερους και τους πολλους φτωχοτερους θα εκφραστουν στις ευρωεκλογες στην καλπη.

  2. Κωστας avatar
    Κωστας 04/01/2014 10:05:26

    Η δυσαρεσκεια θα εκφραστει στην καλπη.

  3. Στέργιος avatar
    Στέργιος 04/01/2014 13:27:24

    Ο Εκόνομιστ είναι η σημαια των παρασιτικών τουρμπο-καπιταλιστών τού νεοφιλελευθερισμού. Οτιδήποτε απειλεί, έστω και θεωρητικά, την ασυδοσία τους, όπως π.χ. μια ενίσχυση των εθνικών κρατών, τους πανικοβάλλει, και προσπαθούν να το πατάξουν.

  4. ΒΙΣ avatar
    ΒΙΣ 05/01/2014 01:37:08

    Δεν είναι αντι-ευρωπαϊκά τα κόμματα αυτά, αλλά αντι-ενωσιακά και αντι-ευρωϊκά (κατά του ευρώ).

  5. Φοιτητης avatar
    Φοιτητης 06/01/2014 02:19:06

    Καμια σχεση δεν βλεπω μεταξυ των τσαγιερων των ΗΠΑ και των εθνικιστικων ευρωπαϊκων κομματων.

    Τα αμερικανικα τσαγιερα, κατ' αρχας, δεν ξερουν τι θελουν, καταληγωντας παντα σε ιδεολογικες συγκρουσεις μεσα στην ιδια την ιδεολογια τους. Για παραδειγμα, δεν θελουν αχρειαστους μεταναστες στις ΗΠΑ (κλειστα συνορα), αλλα θελουν να εισαγουν τα παντα απο Κινα (ανοικτα συνορα) και να μην προστατευουν την εγχωρια παραγωγη γιατι κατι τετοιο ειναι αντιθετο στον αγαπημενο τους οικονομικο φιλελευθερισμο αλλα και γιατι θα μειωνε οχι την κερδοφορια των επιχειρησεων τους (απλα θα πουλαγαν τα made in USA σε τετοια τιμη ωστε να βγαζουν τα ιδια ή και περισσοτερα απο τωρα) αλλα επειδη θα μειωνε την διαπραγματευτικη δυναμη εναντι της κοινωνιας που εχουν χτισει σταδιακα απο το 80. Σε μια χωρα που παραγει, τι απειλη για πχ. μειωσεις μισθων να της κανεις; Απλα θα σε πτωχευσουν οι ιδιοι οι πολιτες και το μεριδιο αγορας σου θα στο φαει ο ανταγωνιστης που ανεχεται να δινεις τους μισθους που επικρατουν. Η μονη εναλλακτικη ειναι δημιουργια αυταρχικης πολιτειας (authoritarianism, βλ.Κινα). Αλλα και αυτο εναντια τους ειναι.

    Απο την αλλη, τα ευρωπαϊκα εθνικιστικα κομματα ειναι πολυ πιο μαζεμενα και ρεαλιστικα, εξ ου και η σιγουρα μεγαλη επικειμενη επιτυχια τους στις εκλογες. Κατ΄αρχας, δεν θελουν την σαφεστατα αποτυχημενη ΕΕ να εχει τις εξουσιες που εχει και επιθυμουν τον περιορισμο της σε μια ειρηνευτικη ζωνη, ισως και ζωνη για πιο ευκολο (αλλα επ ουδενι ελευθερο) εμποριο. Δευτερον, απεχθανονται τον ζουρλομανδυα του ευρω που αφαιρει καθε εξουσια απο την πολιτεια και την δινει στον Ντραγκι και τα φιλαρακια του. Θελουν το νομισμα να εξυπηρετει την οικονομια και οχι το αντιστροφο που συμβαινει με το ευρω. Τριτον, θελουν να απελαθουν ολοι οι αχρειαστοι μεταναστες για να μειωθει η ανεργια μεσω της μειωσης προσφορας εργασιας και οχι μεσω της αυξησης της ζητησης οπως προτεινουν οι σοσιαλιστες (με πακετα ενισχυσης) και οι συντηρητικοι (με μειωσεις μισθων). Τεταρτον, επιθυμουν να βαλουν ενα φραγμο στα εμπορικα ελλειμματα με δημιουργια προστασιας της εγχωριας παραγωγης εναντι του διεθνους ανταγωνισμου απο παρακατιανες και αυταρχικες χωρες. Για παραδειγμα, σιγουρα η Κινα δεν θα ειχε την παραγωγη και την ανταγωνιστικοτητα που εχει αν δεν ειχε μια αυταρχικη κυβερνηση να εχει δουλοποιησει τους υπηκοους της.

    Βεβαια, συνηθως τα τυρια κρυβουν παγιδες. Τα ελκυστικα αυτα κομματα μπορει να ειναι αντιπερισπασμος, αν και η γνησια (ή πολυ καλη υποκριτικη) ταραχωδης αντιδραση απο ολο το πουλημενο πολιτικο φασμα (σοσιαλιστες, συντηρητικοι, φιλελευθεροι) λεει κατι διαφορετικο...

    • Γιώργος Αχαιός avatar
      Γιώργος Αχαιός @ Φοιτητης 06/01/2014 13:47:50

      +++++++ Είσαι σωστός!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.