#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
13/08/2011 07:22
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα επεισόδια της Αγγλίας δεν είναι αστυνομικό συμβάν



Το τελευταίο διάστημα, σε κάθε κοινωνικό κίνημα, είτε είναι τρομοκρατική πράξη είτε φοιτητική διαδήλωση, σχεδόν αμέσως έχουμε την αίσθηση του ποιος εμπλέκεται σε αυτό. Χάρη στη  πανταχού παρουσία των κοινωνικών δικτύων, και την αυξημένη παρακολούθηση, καμιά σύγχρονη συγκέντρωση, είτε νόμιμη διαδήλωση, είτε βία, είτε κάτι ανάμεσα στα δυο, δεν είναι δύσκολο να αναλυθεί και να ερμηνευτεί.

Πράγματι, φτάσαμε σε σημείο να απαιτούμε να γνωρίζουμε τα πάντα γύρω από τους βασικούς πρωταγωνιστές οποιασδήποτε εκδήλωσης, τα χαρακτηριστικά τους, και τον τρόπο συμπεριφοράς τους.

Όμως, παρά την απεριόριστη μηντιακή κάλυψη των γεγονότων της Βρετανίας αυτή την εβδομάδα, μια από τις πιο εντυπωσιακές εξελίξεις σχετικά με την αντίδραση απέναντι στα επεισόδια, είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει συμφωνία και συναίνεση για το ποιοι ακριβώς είναι αυτοί που προκάλεσαν το χάος.

Μετά από δεκάδες άρθρα και απόψεις, η γλώσσα που περιγράφει τα τεκταινόμενα της Αγγλίας, δεν μοιάζει να εξελίχθηκε, και παραμένει στις περιγραφές των πρωταγωνιστών ως «νεαροί», και «τραμπούκοι».

Δεν έχουμε δει ακόμη κάποια καθαρή περιγραφή του ποιοι ακριβώς συμμετέχουν στις φασαρίες, και τι τους ωθεί σε αυτού του είδους τη συμπεριφορά. Πολλοί μιλάνε για φτώχια, έλλειψη παιδείας, διαλυμένες οικογένειες, και περικοπές υπηρεσιών. Αυτές όμως οι ερμηνείες είναι πολύ γενικές, ανώνυμες,  αόριστες, και ανεπαρκείς.

Βέβαια, υπάρχει ένα μειονέκτημα όσον αφορά στην ανάλυση των επεισοδίων. Οφείλονται σε μια κοινή διαμαρτυρία που έχει να κάνει με το ότι κάποιοι είναι περιθωριοποιημένοι και ασύνδετοι. Με ποιον να μιλήσεις όταν απευθύνεσαι σε μια τάξη αόρατη, απομονωμένη, που βλέπει τα ΜΜΕ με καχυποψία;

Προς τιμήν τους, οι εφημερίδες ζητάνε πληροφορίες και προσωπικές αφηγήσεις. Οι δημοσιογράφοι δημοσιοποιούν το Blackberry pin τους, και ζητάνε από γονείς κ.ά να τους στείλουν email. Αυτό είναι μια καλή εξέλιξη, και αποδεικνύει μια ελευθερία πληροφόρησης, πλην όμως και μια έλλειψη γνώσεων.

Τι είναι οι ταραξίες; Συμμορίτες, επαγγελματίες μπράβοι, ή κακομαθημένα τσογλάνια που φοράνε μάρκες; Μια καλή μαρτυρία μας προσφέρει η συνέντευξη δυο κοριτσιών που συμμετείχαν σε λεηλασίες στο Croydon, στη δημοσιογράφο του BBC World Service, Leana Hosea. Πόση από τη συμπεριφορά τους ήταν αποτέλεσμα μέθης, κομπορρημοσύνης ή ότι άλλο, δεν ξεκαθαρίστηκε, όμως η όλη συνομιλία ήταν σκοτεινή. Όπως είπε ψύχραιμα μια από τις κοπέλες, «πήραμε μερικά πράγματα τσάμπα…», γελώντας. Μετά, η μία από τις δυο προσπάθησε να βρει μια δικαιολογία, και όπως είπε «φταίει η κυβέρνηση», με την άλλη να συμπληρώνει «οι συντηρητικοί», και την πρώτη να επανέρχεται «ναι, όποιος και να είναι… δεν ξέρω…». Μια σειρά από ηλίθιες μαγκιές, και από μια καταθλιπτική περηφάνια κάποιων κακομαθημένων. Όμως τουλάχιστον αυτά τα κορίτσια ήταν χαρούμενα που μιλούσαν, και πεπεισμένα για την ασημαντότητα της εγκληματικής τους συμπεριφοράς, σε σχέση με άλλους. Μάλλον αποτελούν το πιο φωτεινό κομμάτι του φάσματος. Πόσοι άλλοι πλιατσικολόγοι δεν είναι σαν  και αυτά τα κορίτσια, χαρούμενα να συμμετάσχουν στο χάος, και με μια αντικυβερνητική δικαιολογία στο πίσω μέρος του μυαλού τους; Οι άλλοι όμως; Όλοι αυτοί που πρωτοστατούν στη σκληρή βία, καίγοντας καταστήματα και πετώντας πέτρες και μολότοφ;

Ελάχιστα ήταν τα άρθρα που προσπάθησαν να εμβαθύνουν στο ποιοι ακριβώς είναι οι ταραξίες. Η εφημερίδα The Guardian, δημοσίευσε ένα με τίτλο «Ποιοι είναι οι ταραξίες; Νεαροί από φτωχές περιοχές, αλλά αυτό δεν τα λέει όλα», που αποτέλεσε μια αρχή για μια ανάλυση, αλλά και που πάλι δεν πρόσφερε κάποιο φως στο ποιοι ακριβώς είναι οι διαδηλωτές.

Ένα σημαντικό στοιχείο που προκύπτει είναι πως όσοι διαπράττουν εγκλήματα προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα και εκπροσωπούν όλες τις φυλές, τις ηλικίες, τα φύλα, και πως αισθάνονται αποκομμένοι. Όμως, τα μόνα λόγια που μπορούν και προσφέρουν είναι κάτι ασυναρτησίες του τύπου: «Πάμε να κάψουμε» «Πάμε να κλέψουμε», κλπ.

Αυτή η απουσία συνοχής, η έλλειψη απαντήσεων, ίσως μας διδάσκει πολλά. Οι τραμπούκοι, οι εμπρηστές, οι ληστές, που συμμετέχουν στις φασαρίες, δεν μιλάνε για τους σκοπούς τους. Ούτε (όπως θα ήταν αναμενόμενο)  επιτίθενται στις πλούσιες περιοχές του Λονδίνου όπως είναι τα Highgate και  Primrose Hill. Αντιθέτως, σπέρνουν τον όλεθρο κοντά στα μέρη που ζουν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως πολλοί από τους συλληφθέντες ή από αυτούς που διαφεύγουν είναι βίαιοι, οργισμένοι, χωρίς στόχους, και από καιρό αυτοκαταστροφικοί. Οι ταραχές αποδεικνύουν ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι στερούνται συστηματικά από κάτι, αλλά δεν πρόκειται για πολιτικό κίνημα. Δεν είναι από αυτά που θα κερδίσουν τη λαϊκή συμπάθεια. Οι ζωές των συμμετεχόντων είναι χαοτικές και δεν οδηγούν πουθενά. Για αυτό και επιτίθενται στις ίδιες τις γειτονιές τους, στον καθρέφτη της κατάντιας τους. Μέσα από την άσκοπη καταστροφή δημιουργούν στατιστικά στοιχεία τα οποία μας δείχνουν πόσο σκοτεινή και απελπιστικά άσχημη είναι η θέα για όλους όσους βρίσκονται στον πάτο της κοινωνίας ενός κράτους όπου το πιο πλούσιο 10% του πληθυσμού, είναι 100 φορές πιο πλούσιο από το 90%.

Είναι λογικό, πως κανένας πολιτικός δεν θα ανοίξει συζήτηση περί κοινωνικής πολιτικής αυτή την ώρα. Αντιθέτως, αυτό που όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί αναφέρουν είναι πως θα σκληρύνουν τη στάση τους, πως όλα αυτά που συμβαίνουν είναι απαράδεκτα,  και πως η κύρια προτεραιότητα είναι η ασφάλεια στους δρόμους, και η απόδοση δικαιοσύνης.

Όλα αυτά είναι πολύ σωστά, και κανένας δεν πρέπει να υποτιμά τα συναισθήματα των πολιτών των περιοχών που επλήγησαν από τη βία. Όμως οι ομιλίες του David Cameron ήταν καταθλιπτικές. Μιλώντας έξω από τη Downing Street είπε: «Αν είσαι αρκετά μεγάλος να κάνεις αυτά τα εγκλήματα, τότε είσαι και αρκετά μεγάλος για να υποστείς τις συνέπειες». Πότε όμως ένα θύμα γίνεται εγκληματίας; Όταν πετάξει το πρώτο του τούβλο; Ακόμη και αν είναι δέκα χρόνων, όπως κάποιοι από τους ταραξίες; Και αν ναι; Στα πέντε ή στα έξι, οπότε και είναι ένα πρόβλημα που θα εξελιχθεί;

Αν η μόνη απάντηση στα επεισόδια της Αγγλίας έχει να κάνει  αποκλειστικά με το ζήτημα του νόμου και της τάξης, τότε σίγουρα θα επιστρέψουμε στην ίδια ακριβώς κατάσταση μέσα σε πέντε περίπου χρόνια, και μετά από δέκα χρόνια, και ξανά και ξανά….

S.A.-The New Republic

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΒΙΣ avatar
    ΒΙΣ 13/08/2011 14:49:20

    Η κρίση της Ευρώπης είναι πνευματική πάνω από όλα. Οι επιφανειακές μαρξιστικών ή ψευδομαρξιστικών καταβολών αναλύσεις "οι φτωχοί ξεσηκώνονται" δεν λένε τίποτα. Η μεταχριστιανική Ευρώπη, αφού αποφάσισε να πετάξει στα σκουπίδια τη χριστιανική της κληρονομιά (με ευθύνη και των εκφυλισμένων δυτικών Ομολογιών, ειδικά ο Αγγλικανισμός είναι ένα ζωντανό πτώμα που αποσυντίθεται), τώρα θερίζει αυτά που έσπειρε. Η Αριστερά έχει μέγιστες ευθύνες, επειδή επιτάχυνε και ενθάρρυνε τον αποχριστιανισμό της Ευρώπης, αν δεν τον επέβαλε κιόλας με τους διάφορους αριστερούς που κατέχουν όλα τα μέσα διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.

    • Μεταμοντέρνος avatar
      Μεταμοντέρνος @ ΒΙΣ 13/08/2011 15:07:45

      Ναι τωρα ειμαστε σε απολυτο χαος ενω τον χριστανικο μεσαιωνα ηταν ολοι ευτυχισμένοι...

  2. Ο Άρης avatar
    Ο Άρης 14/08/2011 18:07:44

    ΣΩΣΤΟΣ...!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.