#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
15/02/2012 08:20
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα διλήμματα της Δύσης στη Συρία



Τον Μάρτιο του 2011, και ενώ ο Καντάφι πραγματοποιούσε τις απειλές του να «πατήσει τα ποντίκια» που ήθελαν την ανατροπή του, επενέβησαν τα πολεμικά αεροσκάφη του ΝΑΤΟ, και διέλυσαν τις δυνάμεις του, οδηγώντας τον τελικά στην φυγή και στον θάνατο.

Κάτι ανάλογο βλέπουμε σήμερα και στη Συρία, όπου εδώ και 11 μήνες εξέγερσης, έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους περισσότεροι από 5.400 Σύριοι. Το ενδεχόμενο όμως μιας στρατιωτικής παρέμβασης από πλευράς ΝΑΤΟ, φαντάζει απίθανο.

Πριν από μερικές ημέρες, ο Αραβικός Σύνδεσμος συνεδρίασε εκτάκτως, και ζήτησε από τον ΟΗΕ την άμεση αποστολή ειρηνευτικών δυνάμεων, ώστε να τερματιστεί επιτέλους η αιματοχυσία στην Συρία. Το ίδιο ζητάει εδώ και καιρό η συριακή αντιπολίτευση. Η διεθνής βοήθεια όμως δεν πρόκειται να γίνει πραγματικότητα.

Οι υποστηρικτές της διεθνούς επέμβασης, της έννοιας δηλαδή ότι η διεθνής κοινότητα θα πρέπει  να μπορεί να υπερκεράζει τις εθνικές κυριαρχίες, προκειμένου να σώζει ζωές αθώων, ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικοί στην περίπτωση της Λιβύης. Η περίπτωση όμως της Συρίας, που εξελίσσεται πολύ χειρότερα, δεν συγκινεί κανέναν.

Υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ της Λιβύης και της Συρίας, όσον αφορά συμμαχίες, στρατιωτική δυνατότητα, έδαφος, κλπ. Μια επέμβαση στη Συρία θα κόστιζε περισσότερα, αν ήταν να αποδώσει κάτι. Και επιπλέον, η Κίνα και η Ρωσία που δεν συμφώνησαν με την λιβυκή επέμβαση, τώρα προβάλουν βέτο σε οποιαδήποτε παρόμοια επέμβαση στη Συρία του Άσαντ.

Η επέμβαση στη Λιβύη πέρασε σαν ηθικό καθήκον, και μια σχετικά φτηνή επιχείρηση. Ο Καντάφι ήταν διεθνώς απομονωμένος, και ο στρατός του αδύναμος. Η γεωμορφία της χώρας βόλευε σε μεγάλο βαθμό τις αεροπορικές επιχειρήσεις.

Αντίθετα, η πληθυσμιακή πυκνότητα της Συρίας είναι 30 φορές μεγαλύτερη, με κίνδυνο παράπλευρων απωλειών. Ο στρατός του Άσαντ είναι 5 φορές μεγαλύτερος από αυτόν του Καντάφι, και πολύ καλύτερα εξοπλισμένος. Παράλληλα, το αμυντικό δίκτυο της χώρας θα αποτελούσε σοβαρή πρόκληση για τα αεροσκάφη της Δύσης.

Πέρα από τα τεχνικά προβλήματα, υπάρχει και το ζήτημα των διεθνών συγκυριών. Η ευρύτερη «γειτονιά» της Λιβύης ήταν σχετικά ήρεμη. Στην περίπτωση της Συρίας, η όλη περιοχή είναι ασταθής, και θυμίζει καζάνι που βράζει.

Εξίσου περίπλοκο είναι και το κοινωνικό τοπίο της Συρίας, η οποία διοικείται από μια προνομιούχα μειονότητα Αλεβιτών. Η σέχτα αυτή (12% του πληθυσμού) πιστεύει ότι η επιβίωσή της κινδυνεύει, αφού φοβάται τα αντίποινα σε περίπτωση που γνωρίσει την ήττα στα χέρια των Σουνιτών. Οι μνήμες των εμφυλίων θρησκευτικών συρράξεων στο Ιράκ και στον Λίβανο., είναι ακόμη νωπές.

Όπως λέει ο καθηγητής Stephen Walt του Harvard, «πρόκειται για ηθικό δίλημμα… αν απέχουμε, θα πεθάνουν χιλιάδες μη Αλεβίτες, οι οποίοι απλά ζητούν κάποια βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Αν επέμβουμε, μπορεί να σφαχτούν χιλιάδες άλλοι, που έχουν ταυτιστεί με το καθεστώς. Η όποια επιλογή είναι δύσκολη».

Αν και η Δύση αγκάλιασε την αραβική άνοιξη, ως μια ευκαιρία για δημοκρατία, η Μόσχα πιστεύει ότι το αποτέλεσμα θα είναι η αιματοχυσία και η αστάθεια. Και αυτή η άποψη έχει κάποια βάση, αφού η παρουσία πολλών εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων στη χώρα τους, έχει κάνει τους Ρώσους καχύποπτους για την βιωσιμότητα τέτοιων κρατικών σχηματισμών.

Αν και αντίθετη, εν τούτοις η Ρωσία δεν άσκησε βέτο στην απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για επέμβαση στη Λιβύη. Απλά απείχε. Στη συνέχεια όμως αισθάνθηκε ότι εξαπατήθηκε, από την ερμηνεία της Δύσης όσον αφορά στην απόφαση 1973.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Walt, «χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, εδώ και χρόνια αντιτίθενται στην παγκόσμια τάξη που θέλει την Αμερική και τους συμμάχους της να καθορίζουν το ποιος μπορεί να κυβερνά συγκεκριμένα κράτη. Απείχαν από την απόφαση 1973, διότι πίστευαν ότι δεν είχε να κάνει με την ανατροπή του Καντάφι… στην συνέχεια δεν μπόρεσαν να δεχτούν την παραβίαση των συγκεκριμένων όρων της απόφασης από πλευράς της Δύσης».

Έτσι, όταν το Σ.Α. προχώρησε σε μια πολύ πιο χλιαρή απόφαση για την Συρία, το Πεκίνο  και η Μόσχα άσκησαν βέτο. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε στους Αμερικάνους ότι «αφού μας κάψατε στη Λιβύη…. δεν θα σας δώσουμε την Συρία».

Αν επιβληθεί εμπάργκο στην πώληση όπλων προς την Συρία, η Ρωσία μπορεί να χάσει έως και $5 δισεκατομμύρια από συμβόλαια που έχει με τον Άσαντ. Σύμφωνα με κάποιους ειδικούς, η συνεχιζόμενη πώληση οπλικών συστημάτων από πλευράς Ρωσίας, χρησιμεύει ως ασφάλεια εναντίον μιας επέμβασης για το συριακό καθεστώς. Μεταξύ των συστημάτων αυτών, συμπεριλαμβάνονται και 800 υπερηχητικοί πύραυλοι Yakhont, που θεωρούνται ιδιαίτερα εξελιγμένοι, και  που θα προκαλούσαν σημαντικές ζημιές σε μια αμφίβια επέμβαση από πλευράς της Δύσης.

Με την διπλωματία να έχει παγώσει, και την λύση της επέμβασης να έχει φύγει από το τραπέζι, οι Δυτικοί και οι Άραβες αξιωματούχοι σκέπτονται τώρα σοβαρά την εναλλακτική λύση της παροχής στρατιωτικής βοήθειας προς τον αντάρτικο ελεύθερο στρατό της Συρίας, τους Ισλαμιστές, και όλους όσους έχουν πάρει τα όπλα εναντίον του Άσαντ.

Η σεχταριστική φύση της συριακής πολιτικής σκηνής, ενέχει τον κίνδυνο πως οι σημερινοί μαχητές της ελευθερίας θα μετατραπούν στους αυριανούς καταπιεστές. Εξάλλου, το καθεστώς έχει προετοιμαστεί για όλα αυτά τα ενδεχόμενα εδώ και πολλά χρόνια. Και όπως πιστεύουν οι ειδικοί, έχει πολύ μεγαλύτερη υποστήριξη από ότι νομίζουν κάποιοι.

 
Christian Science Monitor
http://www.csmonitor.com/World/Middle-East/2012/0212/Syria-Why-international-action-remains-unlikely-even-as-death-toll-rises

Απόδοση: S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Χαλκιδέος avatar
    Χαλκιδέος 15/02/2012 08:42:31

    Απ' ότι φαίνεται, η Συρία δεν έχει πετρέλαιο ή τόσο πετρέλαιο όσο η Λιβύη...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.