#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
05/01/2014 16:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Σκέψεις για τον Μεγάλο Πόλεμο

Ο κόσμος μπορεί ακόμα να αντλήσει διδάγματα από την καταστροφή του 1914, γράφουν οι Financial Times.



Τον Γενάρη 1914, ελάχιστοι Ευρωπαίοι μπορούσαν να φανταστούν ότι, επτά μήνες αργότερα, οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες τους θα βύθιζαν τον κόσμο σε έναν καταστροφικό πόλεμο. Η προσοχή της κοινής γνώμης στις περισσότερες πρωτεύουσες ήταν στραμμένη αλλού. Η Βρετανία ήταν απορροφημένη με την ιρλανδική κρίση και άλλα εσωτερικά προβλήματα. Όλο το Παρίσι ήταν περίπου εξίσου απορροφημένο με την υπόθεση Caillaux, στην οποία η γυναίκα ενός Γάλλου πολιτικού πυροβόλησε και σκότωσε τον εκδότη της Figaro, δικάστηκε για φόνο και αθωώθηκε.
Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Vladimir Kokovtsov, πρωθυπουργού της Ρωσίας στις αρχές του 1914, η πολιτική στην Αγία Πετρούπολη περιστρεφόταν γύρω από την προσωπικότητα του Γκριγκόρι Ρασπούτιν, του υπνωτικού αγίου της ρωσικής αυλής. Εν τω μεταξύ, ένας αδέκαρος 24χρονος Αυστριακός ζωγράφος περιφερόταν στο Μόναχο, θέλοντας απεγνωσμένα να αποφύγει το στρατιωτικό σχέδιο της πατρίδας του. Το όνομά του ήταν Αδόλφος Χίτλερ.
Στις 28 του Ιούνη, λίγο περισσότερο από ένα μήνα μετά την δολοφονία στο Σεράγεβο του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου, ​​διαδόχου του θρόνου των Αψβούργων, μάχες ξέσπασαν σε πολλά μέτωπα. Μέχρι τη στιγμή που η σύρραξη έληξε τον Νοέμβριο του 1918, ο πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων στρατιωτικών και αμάχων.
Ενώ το 2014 δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβόμαστε ότι ο κόσμος βρίσκεται στην κόψη μιας τέτοιας κοσμοϊστορικής καταστροφής, υπάρχουν ορισμένες ανησυχητικές ομοιότητες μεταξύ του τότε και τώρα. Εναπόκειται φέτος στις κυβερνήσεις και τους λαούς να τιμήσουν το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου με αξιοπρεπείς τελετές και σεβασμό προς τους νεκρούς, αλλά και με νηφάλια εξέταση των διδαγμάτων που πρέπει να αντληθούν από την καταστροφή της περιόδου 1914-18.
Ένα μάθημα είναι ότι οι ενδεχόμενες αιτίες των συγκρούσεων δεν πρέπει να συγχέονται με τις πιο βαθιά ριζωμένες εντάσεις στις διεθνείς σχέσεις, ή με τις εσωτερικές υποθέσεις των εθνών που οδηγούν σε πόλεμο. Πολλοί σπόροι του πρώτου παγκοσμίου πολέμου σπάρθηκαν πολύ πριν από τις δολοφονίες στο Σεράγεβο. Τέτοιες πράξεις τρομοκρατίας είναι εμφανώς δύσκολο να αποφευχθούν στην εποχή μας, όπως ήταν και στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά και οι παγκόσμιες στρατιωτικές, πολιτικές και οικονομικές εντάσεις είναι θέματα που οι πολιτικοί μπορούν και πρέπει να αντιμετωπίσουν. Είναι ευθύνη τους να ενεργούν εντός αποδεκτών διεθνών κανόνων και να εξασφαλίζουν ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών και των λαών παραμένει ομαλός.
Ένα άλλο δίδαγμα είναι ότι οι τριβές των αντίπαλων εθνικισμών, που τροφοδοτούνται από υπερηφάνεια, φιλοδοξία, άγνοια και τρυφερά αναθρεμμένες ιστορικές αδικίες, δεν είναι λιγότερο ικανές να προκαλέσουν πόλεμο σήμερα, από ό,τι ήταν το 1914. Οι κίνδυνοι είναι ιδιαίτερα έντονοι αν το διεθνές σύστημα αναδιαταχθεί από την άνοδο των νέων μεγάλων δυνάμεων και τη σχετική μείωση των παλαιότερων. Εκατό χρόνια πριν, η Γερμανία αναζητούσε τη θέση της στον ήλιο εις βάρος της βρετανικής αυτοκρατορίας. Τώρα , όλο και περισσότερο, σε αυτή τη θέση βρίσκονται η Κίνα και οι ΗΠΑ. Οι πρόσφατες εντάσεις στην Ανατολική Θάλασσα της Κίνας μεταξύ του Πεκίνου και των γειτόνων της, που βασίζονται στην υποστήριξη των ΗΠΑ, θυμίζουν τις τεταμένες σχέσεις της Γερμανίας με τη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Ρωσία πριν από το 1914.
Κάποιες ακραίες πολιτικές είναι αναπόφευκτες στις διεθνείς σχέσεις, αλλά και η εκτίμηση των κινήτρων της άλλης πλευράς και των νόμιμων συμφερόντων είναι απαραίτητη. Εν προκειμένω, η καταγεγραμμένη πρόοδος προς μια διευθέτηση της διαφοράς για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είναι ελπιδοφόρα.

Ένα τρίτο μάθημα είναι ότι είναι ανόητο να προχωρήσεις σε έναν πόλεμο με την πεποίθηση ότι θα είναι σύντομος, ανέξοδος και με διαχειρίσιμες συνέπειες. Το 1914 κάποιοι Ευρωπαίοι πολιτικοί και στρατηγοί, που διαμόρφωσαν τις θεωρίες τους από τους περιορισμένους πολέμους που είχαν ενοποιήσει τη Γερμανία και την Ιταλία πριν από μισό αιώνα, έτρεφαν αυτή την ψευδαίσθηση. Το ίδιο πίστευαν και η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο, όταν εισέβαλαν στο Ιράκ το 2003. Πόσο λάθος έκαναν αυτοί οι ηγέτες του πολέμου και στις δύο περιπτώσεις...
Ένα τελικό συμπέρασμα είναι ότι, αν ξεσπάσει πόλεμος, είναι ζωτικής σημασίας όταν τελειώσει να δημιουργηθεί μια ασφαλής ειρήνη. Οι συνδιασκέψεις ειρήνης στο Παρίσι το 1919-1923  δεν το κατάφεραν. Μέχρι το 1939, ο Αυστριακός που απέφυγε τον στρατό βρισκόταν στο αποκορύφωμα της ισχύος του στο Βερολίνο και ο κόσμος πλήρωνε ακόμα βαρύτερο τίμημα από το 1914.

http://www.ft.com/intl/cms/s/0/4b57a5fc-6813-11e3-8ada-00144feabdc0.html#axzz2pFuQjqM3

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Γιώργος Αχαιός avatar
    Γιώργος Αχαιός 05/01/2014 18:06:11

    Ο αρθρογράφος εσφαλμένα πιστεύει ότι ο Α'ΠΠ ξέσπασε σχεδόν τυχαία "αφού κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι......"
    Δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι και η δολοφονία ήταν απλά η αφορμή:
    1)Υπήρχαν 2 παγιωμένες συμμαχίες με σαφώς εχθρικό προσανατολισμό η μία απέναντι στην άλλη.
    2)Υπήρχε μεγάλος Γαλλο - Γερμανικός ανταγωνισμός, αποτέλεσμα του πρωσο-γαλλικού πολέμου 30 χρόνια νωρίτερα, αν θυμάμαι σωστά ημερομηνίες.
    3)Υπήρχε μίσος μεταξύ των λαών. Ειδικά γάλλοι και γερμανοί πιάνονταν συχνά στα χέρια, όταν βρίσκονταν σε ξένες χώρες, ενώ οι ευγενείς και απο τις δύο μεριές αλληλοκαλούνταν σε μονομαχίες δια ασήμαντον αφορμή. Πρόσφατα διάβασα σε περιοδικό εποχής (που εκδιδόταν στις ΗΠΑ) για μία τέτοια περίπτωση.
    4)Ο ανισόρροπος κάϊζερ προκαλούσε συνέχεια την Αντάντ με δηλώσεις
    5)Υπήρχε μεγάλη κούρσα εξοπλισμών.
    6)Υπήρχε τρομερό μιλιταριστικό πνεύμα απο την πλευρά της Γερμανίας.




    Το μόνο συμπέρασμα που είναι σωστό είναι ότι όταν υπάρχουν ανερχόμενες δυνάμεις που προκαλούν την ισχύ των παγιωμένων δυνάμεων, τότε ένας πόλεμος είναι πιθανός. Τότε ήταν οι κεντρικές αυτοκρατορίες, η πληθυσμιακή, οικονομική και στρατιωτικη άνθιση των οποίων απειλούσαν τις παλιές δυνάμεις. Σήμερα είναι η Κίνα και η ρωσία του πούτιν.

    Κατά την γνώμη μου για αυτόν τον λόγο δεν έγινε πόλεμος μεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ. Ήταν και οι δύο παγιωμένες δυνάμεις με τεράστιες σφαίρες επιρροής στον πλανήτη που η μία σεβόταν τα βασικά δικαιώματα της άλλης. Δεν ήταν η ΕΣΣΔ ένα κράτος που αναζητούσε "θέση στον ήλιο" κατά την έκφραση του αρθρογράφου. Είχε ήδη μια τέτοια θέση. Ήξερε τι είναι δικό της και τι όχι για αυτό οι πόλεμοι γίνονταν στις αχαρτογράφητες περιοχές του πλανήτη, Βιετνάμ. Κορέα. Μου φαίνεται αυτό εξηγεί και την ψυχολογία που υπαγόρευσε την ματαίωση εγκατάστασης σοβιετικών πυραύλων στην κούβα.

  2. ΣΤΕΛΙΟΣ avatar
    ΣΤΕΛΙΟΣ 05/01/2014 20:52:18

    O μόνος λόγο δεν έγινε πόλεμος μεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ ήταν η ύπαρξη των διηπηρωτικών πυραύλων, και προπαντώς της Υδρογονοβόμβας...

    Ευτυχώς, η ολοκληρωτική καταστροφή του πλανήτη ηταν bad for business...

    • Γιώργος Αχαιός avatar
      Γιώργος Αχαιός @ ΣΤΕΛΙΟΣ 06/01/2014 13:42:25

      "O μόνος λόγο δεν έγινε πόλεμος μεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ ήταν η ύπαρξη των διηπηρωτικών πυραύλων, και προπαντώς της Υδρογονοβόμβας…"

      Πιστεύεις ότι ποτέ δεν θα ξαναγίνει κανένας μεγάλος πόλεμος στο μέλλον;
      Γιατί βέβαια οι διηπηρωτικοί πύραυλοι θα υπάρχουν και στο μέλλον και μάλιστα θα είναι περισσότεροι.....

      • ΣΤΕΛΙΟΣ avatar
        ΣΤΕΛΙΟΣ @ Γιώργος Αχαιός 06/01/2014 15:54:06

        Αναφερόμουν σε ένα πόλεμο ΕΣΣΔ - ΗΠΑ , δηλαδή τον 3ο (και τελευταίο...) παγκόσμιο πόλεμο. Εκεί το MAD σαφώς απέτρεψε την καταστροφή.

        Φυσικά , κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ,πχ , ένα πόλεμο Ινδίας-Πακιστάν , όπου θα χρησιμοποιηθούν και πυρηνικά. Η καμιά κατάσταση στον Ειρηνικό ,Κορέα κλπ. Αλλα δεν θα είναι παγκόσμιος πόλεμος.

        Απο την άλλη ,τα συστήματα στόχευσης σήμερα είναι τόσο ακριβή ,που δεν απαιτουνται οι θηριώδεις υδρογονοβόμβες των 20 μεγατόνων της εποχής του ψυχρού πολέμου. Η "δουλειά" μπορεί να γίνει με πολύ μικρότερα και λιγότερο καταστροφικά όπλα.

        Αυτό είναι και καλό (γιατί δε θα καταστραφεί όλος ο πλανήτης) και κακό (γιατί το δόγμα της mutually assured destruction (MAD) αποδυναμώνεται).

        Απο κει και πέρα βέβαια, το τι θα γίνει στο μέλλον δεν μπορουμε να το προβλέψουμε , περισότερο απ'οτι μπορούσαν οι καημένοι οι παπούδες μας να προβλέψουν τι τους επιφύλασε η πρωτοχρονιά του 1914...

  3. Κωνσταντίνος Λέων avatar
    Κωνσταντίνος Λέων 06/01/2014 12:33:25

    Να ξεκινήσεις να γράφεις δικά σου άρθρα.
    Όπου μπορείς .
    Έχεις σωστά δομημένη σκέψη κι ο γραπτός λόγο σου
    είναι εξίσου καλός και σωστός.

    • ΣΤΕΛΙΟΣ avatar
      ΣΤΕΛΙΟΣ @ Κωνσταντίνος Λέων 06/01/2014 12:49:48

      Ευχαριστώ θερμά.

  4. ΣΤΕΛΙΟΣ avatar
    ΣΤΕΛΙΟΣ 06/01/2014 15:03:20

    Αναφερόμουν σε ένα πόλεμο ΕΣΣΔ - ΗΠΑ , δηλαδή τον 3ο (και τελευταίο...) παγκόσμιο πόλεμο. Εκεί το MAD σαφώς απέτρεψε την καταστροφή.

    Φυσικά , κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ,πχ , ένα πόλεμο Ινδίας-Πακιστάν , όπου θα χρησιμοποιηθούν και πυρηνικά. Η καμιά κατάσταση στον Ειρηνικό ,Κορέα κλπ. Αλλα δεν θα είναι παγκόσμιος πόλεμος.

    Απο την άλλη ,τα συστήματα στόχευσης σήμερα είναι τόσο ακριβή ,που δεν απαιτουνται οι θηριώδεις υδρογονοβόμβες των 20 μεγατόνων της εποχής του ψυχρού πολέμου. Η "δουλειά" μπορεί να γίνει με πολύ μικρότερα και λιγότερο καταστροφικά όπλα.

    Αυτό είναι και καλό (γιατί δε θα καταστραφεί όλος ο πλανήτης) και κακό (γιατί αποδυναμώνεται το δόγμα της mutually assured destruction (MAD).

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.