#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
14/04/2012 08:15
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Σε τι βασίζεται η προκλητικότητα της Β. Κορέας;



Η πρόσφατη επιθετική συμπεριφορά της Βόρειας Κορέας, είναι απλά το τελευταίο επεισόδιο σε μια μακρά σειρά ατιμώρητων προκλήσεων εκ μέρους της.

Το 1968, οι δυνάμεις της κατέλαβαν ένα πλοίο του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, μαζί με το πλήρωμά του, ενώ το 1976 σκότωσαν με τσεκούρια δυο Αμερικανούς στρατιώτες οι  οποίοι προσπαθούσαν να κόψουν ένα δένδρο στην αποστρατικοποιημένη ζώνη.

Στη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970, το καθεστώς προσπάθησε επανειλημμένα να δολοφονήσει τον πρόεδρο της Νότιας Κορέας.

Το 1974 δολοφονήθηκε η πρώτη κυρία της Ν. Κορέας, όταν ένας βορειοκορεάτης πράκτορας προσπάθησε να δολοφονήσει τον πρόεδρο Park Chung Hee.

Σε μια άλλη παρόμοια απόπειρα το 1983, πράκτορες της Β, Κορέας τοποθέτησαν μια βόμβα η οποία κόστισε την ζωή αρκετών μελών του υπουργικού συμβουλίου, και άλλων αξιωματούχων.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, κάποιοι έβαλαν βόμβα σε πολιτικό αεροσκάφος, με αποτέλεσμα τον θάνατο 115 επιβατών.

Πρόσφατα (2010), η Β. Κορέα τορπίλισε την νοτιοκορεάτικη φρεγάτα Cheonan και βομβάρδισε την νήσο Yeonpyeong.

Σε κάθε περίπτωση, η κοινή στρατιωτική διοίκηση των ΗΠΑ και της Ν. Κορέας (CFC), αποφάσισε να μην τιμωρήσει τους βορειοκορεάτες. Καμία επιβολή κυρώσεων όμως δεν απέτρεψε την βορειοκορεατική προκλητικότητα.

Αυτή η συγκρατημένη συμπεριφορά απέναντι σε μια τέτοια επιθετικότητα είναι ασυνήθιστη, ειδικά για την Αμερική, που σε άλλες περιπτώσεις αντιδρά άμεσα όταν η ίδια ή οι σύμμαχοί της απειλούνται. Για παράδειγμα, όταν ο στρατός του Παναμά παρενοχλούσε τους Αμερικανούς πολίτες, και σκότωσε έναν πεζοναύτη, η Αμερική εισέβαλλε στη χώρα και ανέτρεψε τον πρόεδρο Manuel Noriega.

Το 1986, η Λιβύη τοποθέτησε βόμβα σε μια ντισκοτέκ του Βερολίνου, όπου σύχναζαν Αμερικανοί στρατιώτες. Η αντίδραση της Αμερικής ήταν να εξαπολύσει αεροπορικές επιθέσεις εναντίον της Λιβύης, στις οποίες έχασε την ζωή της η κόρη του Καντάφι.

Η Βόρειος Κορέα γλιτώνει από μια τέτοια τιμωρία, κυρίως εξαιτίας ενός ισχυρού αποτρεπτικού της ατού. Το πρώτο σκέλος της στρατηγικής τριάδας του καθεστώτος της Pyongyang, είναι η εικόνα «τρέλας» που εκπέμπει. Πρόκειται για την άποψη που θέλει το βορειοκορεατικό καθεστώς να αντιδρά σε οποιαδήποτε τυχόν επίθεση, με την εξαπόλυση ενός γενικευμένου πολέμου στην κορεατική χερσόνησο.

Οι βορειοκορεάτες αξιωματούχοι δεν είναι τόσο παράλογοι όσο τους δείχνουν τα ΜΜΕ. Αυτό που μάλλον κάνουν είναι να ακολουθούν το παράδειγμα του προέδρου Richard Nixon, ο οποίος είχε υποστηρίξει την ανάγκη της επίδειξης παράνοιας, προκειμένου να τρομάζουν οι αντίπαλοί.

Έτσι, μέσα από μια άγρια ρητορική, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, η Pyongyang προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι αν ποτέ χρειαστεί, δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Και ότι είναι έτοιμη να πολεμήσει ανά πάσα στιγμή, σε βαθμό που να αφήνει τον λαό της να πεινάει, να αφιερώνει το ¼ της οικονομίας της στην άμυνα, να δολοφονεί στρατιώτες των ΗΠΑ με τσεκούρια, και να προσπαθεί να δολοφονήσει προέδρους.

Αυτού του είδους η συμπεριφορά έχει πείσει τους αρμόδιους της CFC, ότι δεν μπορούν να βασίζονται στους συνήθεις κανόνες αποτροπής, και πως με έναν τέτοιο αντίπαλο οποιαδήποτε αντίδραση μπορεί να οδηγήσει σε απόλυτο πόλεμο.

Ας μη ξεγελιόμαστε. Κανένας δεν πιστεύει πως η Β. Κορέα μπορεί να νικήσει σε έναν τέτοιο πόλεμο. Οικονομικά, υστερεί κατά πολύ της Ν. Κορέας, και η στρατιωτική ισορροπία γέρνει προς τον Νότο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι στρατιωτικοί αναλυτές κατέληξαν ότι η Β. Κορέα θα έχανε σε έναν τέτοιο πόλεμο, ενώ από τότε μεσολάβησαν δυο δεκαετίας λιμού και έλλειψης ενέργειας, που εξασθένησαν κι άλλο την ισχύ της χώρας.

Όμως, ακόμη  και έτσι, κανένας δεν θέλει να πολεμήσει. Η Β. Κορέα έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει σοβαρές ζημιές στην Ν. Κορέα, και ίσως και στην Ιαπωνία, μέσω των βαλλιστικών της πυραύλων. Η Seoul, με δέκα εκατομμύρια πληθυσμό, βρίσκεται μέσα στο βεληνεκές του πυροβολικού της Β. Κορέας.

Η ηγεσία του Βορρά γνωρίζει πολύ καλά πως ένας δεύτερος πόλεμος στην Κορέα θα είναι αυτή τη φορά μέχρι τέλους. Αν τυχόν χάσουν, δεν θα επιβιώσουν ούτε οι ίδιοι ούτε το καθεστώς τους. Για αυτό και είναι έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν κάθε όπλο, ακόμη και αυτά της μαζικής καταστροφής.

Είναι άραγε οι βορειοκορεάτες ηγέτες τόσο τρελοί, που θα διακινδύνευαν έναν πυρηνικό πόλεμο; Κανένας δεν θέλει να μάθει την απάντηση.

Το δεύτερο σκέλος της βορειοκορεατικής στρατηγικής είναι το φάντασμα της κατάρρευσης. Η οικονομική αδυναμία, σε συνδυασμό με την πολιτική αβεβαιότητα (ειδικά τελευταία) καθιστούν τη Β. Κορέα έναν πύργο από τραπουλόχαρτα, έτοιμο να σωριαστεί. Πολλοί φοβούνται πως μια κατάρρευση του καθεστώτος θα οδηγήσει την χώρα σε ανθρωπιστική κρίση, με πρόσφυγες, αλλά και πυρηνικά όπλα, να περνάνε τα σύνορα. Σε μια τέτοια περίπτωση, μπορεί η Κίνα και η CFC να επέμβουν, προκειμένου να σταθεροποιήσουν την κατάσταση, με κίνδυνο όμως την κλιμάκωση της όποιας κρίσης.

Για αυτό και η Seoul διστάζει να πλήξει την Β. Κορέα. Όχι μόνο επειδή φοβάται για τα βραχυπρόθεσμα προβλήματα αστάθειας, αλλά κυρίως για τις μακροχρόνιες συνέπειες μιας αποσύνθεσης της γειτονικής χώρας. Οι υποδομές της Β. Κορέας καταρρέουν, και ο πληθυσμός της δεν μπορεί να λειτουργήσει σε ένα σύγχρονο κράτος. Το ξεκαθάρισμα μιας αναστάτωσης στον Βορρά, θα απαιτήσει πολύ χρόνο και προσπάθεια από πλευράς της Νότιας Κορέας.

Όσον αφορά στη Κίνα, μια κατάρρευση της Β. Κορέας μπορεί να εξελιχθεί σε εφιάλτη για αυτήν, αφού το ενδεχόμενο μιας ενιαίας Κορέας συμμάχου των ΗΠΑ στα σύνορα της, την τρομάζει. Για αυτό και το Πεκίνο δεν δείχνει να θέλει να ανακαλέσει στην τάξη την βορειοκορεατική ηγεσία.

Τέλος, υπάρχουν πάντα τα πυρηνικά όπλα που διαθέτει η Pyongyang, και που αποτελούν σημαντικότατο αποτρεπτικό παράγοντα. Εδώ και καιρό, η CFC αποφεύγει να αντιδράσει στις προκλήσεις, φοβούμενη τις συνέπειες ενός συμβατικού πολέμου. Η απόκτηση όμως πυρηνικών δυνατοτήτων από πλευράς Β. Κορέας, κάνει την CFC ακόμη πιο διστακτική.

Βέβαια, η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να παραδεχτεί δημόσια ότι τα πυρηνικά όπλα της Β. Κορέας είναι όντως αποτρεπτικά. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Ομπάμα κηρύσσει παντού την ανάγκη ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά, με το σκεπτικό ότι αυτά είναι άχρηστα.

Χάρη στα πυρηνικά όπλα της Β. Κορέας, οι ΗΠΑ, η Ν. Κορέα, η Ιαπωνία, κ.ά. ανέχονται την επιθετικότητα της, αντιδρώντας μόνο στα λόγια. Είθισται τα κράτη να είναι ιδιαίτερα προσεκτικά όταν έχουν να κάνουν με πυρηνικές εχθρικές δυνάμεις. Η Ινδία αναγκάζεται να υπομένει την τρομοκρατία του Πακιστάν, διότι αν πολεμήσει μαζί του, τότε μπορεί να οδηγηθεί σε πυρηνική σύρραξη. Τα πυρηνικά όπλα του Πακιστάν, όπως και αυτά της Β. Κορέας, του επιτρέπουν την ατιμωρησία.

Υπάρχει ο πειρασμός να θεωρούμε ότι υπάρχουν συγκεκριμένα όρια, πέρα από τα οποία η Αμερική και η Ν. Κορέα θα πρέπει να αντιδράσουν στην επιθετικότητα του Βορρά. Ότι σε κάποια φάση θα αποφασίσουν πως καλύτερα ο πόλεμος, παρά η συμβίωση με αυτό το προκλητικό και επικίνδυνο κράτος. Αυτό όμως είναι λάθος. Όσο μη ανεκτές και αν είναι οι διάφορες προκλήσεις από πλευράς Β. Κορέας, άλλο τόσο δύσκολη θα ήταν μια πολεμική εξέλιξη με το ρίσκο των καταστροφικών  πυρηνικών συγκρούσεων.

 

http://www.foreignaffairs.com/articles/137399/jennifer-lind/why-north-korea-gets-away-with-it?page=show

S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. S.P. avatar
    S.P. 14/04/2012 09:35:16

    Νομίζω ότι θα έρθει η ώρα να λογοδοτήσουν και οι ηγέτες της Β. Κορέας που έχουν καταδικάσει γενιές ανθρώπων σε πείνα, δυστυχία και ταπείνωση.
    Από πολιτική και γεωστρατηγική άποψη δεν γνωρίζω τι γίνεται και γιατί δεν ήρθε δηλαδή η ώρα αυτή. Ούτε είμαι ειδικός σε ειδικά τεχνολογικά θέματα, ώστε να βγάλω συμπέρασμα σχετικά με την αποτρεπτική δύναμη των όποιων πυρηνικών διαθέτει η χώρα αυτή
    Γνωρίζω όμως ότι η κατοχή μερικών πυρηνικών βομβών δεν λέει σπουδαία πράγματα, αν δεν υπάρχουν σοβαρά μέσα έγκαιρης προώθησης των σε στόχους, ή αν δεν υπάρχουν συστήματα επικοινωνιών και δυνατότητες αιφνιδιασμού των αντιπάλων. Όσο για τους Έλληνες υποστηρικτές του καθεστώτος αυτού, τους παρακάμπτω δια την ευτέλειαν της διανοίας.

  2. nikolas avatar
    nikolas 14/04/2012 09:55:43

    Εύστοχη ανάλυση.
    Και λίγοι οι πλάτες της Ρωσίας θα προσέθετα, του πράκτορα Πούτιν που κατάφερε να κυβερνά η КГБ και μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

  3. sawas avatar
    sawas 14/04/2012 11:33:14

    Άντε πάλι με την προπαγάνδα......

    Από που προκύπτει πως τορπίλισαν την Cheonan ?

    Τεσπα, την μέθοδο την γνωρίσαμε με τον πόλεμο στην Σερβία, Κουβέιτ, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη.

  4. kotstak avatar
    kotstak 14/04/2012 13:08:45

    Η Β Κορέα είναι πολύ χρήσιμη στον καπιταλισμό, είναι το ζωντανό παράδειγμα προς αποφυγήν. Οι υπηρεσίες που παρέχει στον καπιταλισμό είναι τεράστιες, διαφημίζει τον καπιταλισμό στους χαζούς.
    Οι λογικοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται και χωρίς το παράδειγμα της Β Κορέας ότι:
    Καπιταλισμός= ευημερία, πρόοδος, εξέλιξη.
    Σοσιαλισμός= φτώχεια, μιζέρια, καταστροφή.

    Εκτιμώ, πως ότι και να κάνουν οι Βορειοκορεάτες, δεν θα τους ενοχλήσει κανείς.

  5. ΣΤΕΛΙΟΣ avatar
    ΣΤΕΛΙΟΣ 14/04/2012 13:33:34

    Ο βασικός λόγος είναι άλλος ,που δεν θα τον διαβάσετε βέβαια σε αμερικάνικο άρθρο: Το εβραϊκό λόμπυ που κυβερνάει εδώ και δεκαετίες τις ΗΠΑ , δεν έχει κανένα συμφέρον απο την εμπλοκή των Αμερικάνων σε πόλεμο στη Απω Ανατολή. Τους θέλει διαθέσιμους στη Μ.Ανατολή.

    Ετσι ,ενω οι ΗΠΑ είσέβαλαν στο Ιράκ με αιτιολογία τα ανύπαρκτα όπλα μαζικής καταστροφής (και κάτι αντίστοιχο ετοιμάζεται και στο Ιράν), κάνουν τους χαζούς όταν η Β.Κορέα κουνάει μπροστά στη μύτη τους τα πολύ ΥΠΑΡΚΤΑ δικά της πυρηνικά όπλα-ακόμα και τους διηπειρωτικούς πυραύλους με τους οποιους σύντομα θα μπορεί να καταστρέψει οποιαδήποτε Αμερικάνικη πόλη!!

  6. Χρήστος avatar
    Χρήστος 15/04/2012 17:37:12

    To κείμενο είναι πολύ όμορφα φτιαγμένο, ικανό να πείσει τους αμερικάνους. Και το λέω αυτό διότι ξεκινάει από μία βάση η οποία έχει λογική μόνο για αυτούς. Όταν έχεις μεγαλώσει γνωρίζοντας ότι η χώρα σου έχει το δικαίωμα να αρχίζει πόλεμο όποτε θέλει, με όποια αφορμή θέλει, τότε εύλογα αναρρωτιέσαι γιατί η Β.Κορέα υπάρχει ακόμα. Όταν όμως γνωρίζεις ότι δεν υπάρχει κανένα όφελος από μία τέτοια σύραξη, καταλαβαίνεις ότι το άρθρο απλά ωραιοποιεί κάτι που δεν υπάρχει. Αλήθεια, πόσο ανθρωπιστές ήταν ο Αμερικανοί με τους Βόσνιους και με τους Λίβυους, και πόσο πολύ θεωρούσαν απειλή τα πυρηνικά του Σαντάμ; Την ίδια στιγμή ύστερα από ένα χρόνο σφαγών στην Συρία, ακόμα να πάρουν είδηση ότι σφάζονται 100 άνθρωποι κατά μέσο όρο ημερησίως, ενώ φοβούνται τα πυρηνικά της Β.Κορέας και κρατάνε αποστάσεις. Βλέπετε, δεν έχει και αυτή η άτιμη η Β.Κορέα λίγο πετρελαιάκι. Κρίμα...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.