#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
25/07/2012 13:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Προεκλογική υπερδιέγερση στην Αμερική



Οι αμερικανικές εκλογές της 6ης Νοεμβρίου 2012 έχουν μπει στην τελική ευθεία, αφού είναι πλέον σαφες το ότι πρόκειται για μια μάχη του Μπαράκ Ομπάμα των Δημοκρατικών εναντίον του Μιτ Ρόμνεϊ (Mitt Romney) των Ραπουμπλικάνων– αν και τα κόμματα δεν έχουν ανακοινώσει ακόμα επισήμως τους υποψηφίους προέδρους, τα «χρίσματα». (Η όλη διαδικασία μιας υποψηφιότητας μέχρι την προεδρία περιγράφεται εδώ)

Η πόλωση έχει ξεκινήσει από καιρό, με τον Ρόμνεϊ να κατηγορεί υποτιμητικά τον Ομπάμα ότι κάνει «πολιτική τύπου Σικάγο», καθώς και με την φοβερή αντίσταση που εκφράστηκε στην δημόσια σφαίρα για το Obamacare, δηλαδή την ριζική μεταρρύθμιση του δημόσιου συστήματος υγιείας από τον Ομπάμα. Να σημειωθεί ότι ένας Ευρωπαίος θα δυσκολευόταν πολύ να κατανοήσει πώς είναι δυνατόν να αντίκεινται πολλοί αμερικανοί πολίτες στο Obamacare, να το θεωρούν αρνητικό, αφού κατ΄ ουσίαν αντικαθιστά ένα μη υπαρκτό σύστημα δημόσιας υγιείας με ένα... υπαρκτό, όπως αυτά που θεωρούνται αυτονόητα παντού στην Ευρώπη. Οι υπερατλαντικοί αντιφρονούντες χαρακτηρίζουν το νέο σύστημα «κομμουνιστικό» (εδώ μπορείτε να δείτε μία σύνοψη της κριτικής).

Ο Μιτ Ρόμνεϊ είναι ο πρώτος υποψήφιος πρόεδρος της Αμερικής οποιουδήποτε κόμματος που τυγχάνει μορμόνος, και δη «επίσκοπος» (bishop) των μορμόνων, με πολύμηνη ιεραποστολική παρουσία στην Γαλλία (ξέρετε, οι καλοντυμένοι κύριοι με τα μαύρα καρτελάκια) και συνεχιζόμενη σήμερα δραστηριότητα. Αυτό ναι μεν είναι πολύ καλό για τους... μορμόνους, αποτελεί όμως κάτι το «περίεργο» και «αλλόκοτο» ακόμα και για τους Αμερικανούς. Υπενθυμίζουμε ότι οι μορμόνοι πιστεύουν ότι ο Πατήρ και ο Υιός αποτελούν φυσικά όντα που ζουν σε άλλον πλανήτη, όπως αυτοί αποκαλύφθηκαν στον προφήτη της θρησκείας Τζόζεφ Σμίθ τον νεώτερο, καθώς και ότι ο Ιησούς μετά την ανάστασή του πήγε στην Αμερική για να διδάξει στους Ινδιάνους. Μέχρι πρότινος οι άρρενες μορμόνοι αποκτούσαν πολυγαμικές οικογένειες, με πολλές συζύγους ταυτοχρόνως, ενώ βαφτίζουν post mortem συστηματικά μορμόνους τους νεκρούς, όπως προσφάτως την Άννα Φράνκ ή την μητέρα του Μπαράκ Ομπάμα. Δεν ξενίζει λίγους Αμερικανούς αυτή η «πλευρά» του υποψηφίου προέδρου των ΗΠΑ Μιτ Ρόμνεϊ.

Μία από τις επιχειρούμενες «κινήσεις ματ» του Ομπάμα είναι η ανακοίνωση της ευνοϊκής του πρόθεσης για τον γάμο των ομοφυλοφίλων, κάτι που φυσικά συνάντησε ένα ηχηρό «όχι» από τους Ρεπουμπλικάνους. Με αυτό ο Ομπάμα (α) μεταφέρει την μάχη από το επίπεδο της κριτικής της θητείας του στο πεδίο της «αρένας για πολέμους αξιών», όπου οι πολίτες μπορούν να σφάζονται ανενόχλητοι για ιδεολογικά ζητήματα, (β) αποκτά την φανατική στήριξη (και χρηματοδότηση) όσων επιδιώκουν τον γάμο των ομοφυλοφίλων, ενώ ελπίζει ότι δεν θα «χάσει» όσους αδιαφορούν για το θέμα ή όσους το βλέπου ελαφρώς κριτικά και (γ) επιχειρεί να εκθέσει τους Ρεπουμπλικάνους σε όσους θα μπορούσαν να τους ψηφίσουν, αλλά δεν συμμερίζονται το άκαμπτο των απόψεών τους. Σύμφωνα με την λογική του επιτελείου του, όσοι εξοργίζονται και μόνον με την αναφορά στο θέμα ψηφίζουν ούτως ή άλλως Ρεπουμπλικάνους, οπότε... Μένει να δούμε πώς θα λειτουργήσει εν τέλει το ζήτημα στον δημόσιο διάλογο, το οποίο έχει ήδη «ανάψει φωτιές» και με το παραπάνω.

(Παρεμπιπτόντως, και εδώ διαπιστώνουμε την διαφορά της αμερικανικής πολιτικής γεωγραφίας από την ευρωπαϊκή και φυσικά την ελληνική: για την Αμερική, θέματα όπως ο γάμος των ομοφυλοφίλων ή η αποποινικοποίηση των «ελαφρών» ναρκωτικών ή ο θρησκευτικός αποχρωματισμός της δημόσιας σφαίρας ανήκουν στην φιλελεύθερη ατζέντα –για την ακρίβεια, του «κοινωνικού φιλελευθερισμού» [social liberalism]- και άρα στους «κεντροαριστερούς» Δημοκρατικούς, ενάντια στους «κεντροδεξιούς» Ρεπουμπλικάνους οι οποίοι κρατούν μια συντηρητική στάση σε αυτά τα ζητήματα. Ενώ στην Ευρώπη τα συντηρητικά κόμματα θεωρούν εαυτά και φιλελεύθερα, ενώ τα κεντροαριστερά όχι, με ότι προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει τούτο όταν συγκρούονται οι συντηρητικές αξίες της τήρησης των παραδόσεων με τα φιλελεύθερα προτάγματα της κατά το δυνατόν απόλυτης ελευθερίας του ατόμου.)

Τώρα, το μακελειό στο Κολοράντο δημιουργεί ένα νέο πεδίο έκφρασης των υποψηφίων και προσπάθειάς τους να ξεπεράσουν τον αντίπαλο. Το πώς οφείλει να χειριστεί ο Ομπάμα την υπόθεση δεν θεωρείται απλώς ένα προεδρικό ζήτημα, αλλά και ένα προεκλογικό τεστ.

Βδομάδα την βδομάδα, μέρα τη μέρα, οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές αναμένονται όλο και πιο ενδιαφέρουσες. Το παιχνίδι είναι σκληρό και επαναλαμβανόμενο

Αστυάναξ Καυσοκαλυβίτης

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Flat avatar
    Flat 25/07/2012 13:07:31

    ο Ιησούς δίδαξε τελικά τους Ινδιάνους της Αμερικής; Τι λένε τα πατερικά μας κείμενα; Τι μας κρύβουν;

    • Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης avatar
      Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης @ Flat 25/07/2012 17:46:21

      Αὐτὰ εἶναι τὰ... ἔξτρα ἀπόκρυφα εὐαγγέλια!

  2. Komis Montechristo avatar
    Komis Montechristo 25/07/2012 14:08:21

    Η μάχη μεταξύ Ομπάμα-Ρόμνεϊ θα είναι σκληρή.Σίγουρα θα κορυφωθεί μετά τα συνέδρια των δύο παραδοσιακών αντιπάλων.Από εκείνη τη στιγμή θα ξεκινήσει και επίσημα η προεδρική κούρσα.Επίσης οι διεθνείς συνθήκες είναι τέτοιες που θα πολλαπλασιάσουν το παγκόσμιο ενδιαφέρον.
    Η προεδρική εκλογική αναμέτρηση στις ΗΠΑ έχει αποδείξει (με λίγες εξαιρέσεις-αλλά ως γνωστόν η εξαίρεση επιβεβαιώνει το κανόνα) πως το κόμμα (μέσω του προέδρου) που διεκδικεί δεύτερη τετραετία,στο Λευκό Οίκο,έχει το προβάδισμα.Εξαίρεση υπήρξε δυο φορές.Το 1980 (Κάρτερ-Δημοκρατικός-ηττήθηκε από τον Ρήγκαν) και το το 1992 (Μπους ο πρεσβύτερος-Ρεπουμπλικάνος-ηττήθηκε από τον νεαρό τότε Κλίντον).
    Αν ξεκινήσουμε από την εποχή του New Deal (1932) θα διαπιστώσουμε πως συνήθως έχουμε επανάληψη της νίκης του κόμματος που κατέχει το προεδρικό θώκο.Ο Ρούσβελτ κέρδισε 4 (!!!) φορές τους εκάστοτε ρεπουμπλικάνους αντιπάλους του.Μετά έγινε αλλαγή στο Σύνταγμα των ΗΠΑ έτσι ώστε κάποιος να κατέχει το προεδρικό αξίωμα για 8 έτη (μάξιμουμ).
    Το 1948 κέρδισε ο Τρούμαν,κόντρα σε όλα τα προγνωστικά,απέναντι στον Ρεπουμπλικάνο Ντιούι (ποιος ξεχνά αφενός το μεγάλο λάθος του Ινσιτούτου Γκάλοπ που έδινε πολλές μονάδες μπροστά τον Ντιούι-η αποτυχία των δημοσκοπήσεων ήταν παταγώδης αφετέρου το σύνθημα του Χ.Τρούμαν ''Στείλτους όλους στο διάολο Χάρι'').Οι Δημοκρατικοί κατείχαν το Λευκό Οίκο για είκοσι συνεχόμενα έτη (1932-1952).
    Τα έτη 1952-1956 οι Ρεπουμπλικάνοι επικράτησαν (δια του Αϊζενχάουερ) και βρέθηκαν για 8 έτη στο Λευκό Οίκο.
    Από το 1960 έως το 1968 για μια οκταετία επανήλθαν οι Δημοκρατικοί (δια των Κένεντι και Τζόνσον).
    Από το 1968 έως το 1976 ξανά οι Ρεπουμπλικάνοι (Νίξον και Φορντ).
    Από το 1980 έως το 1988 οι Ρεπουμπλικάνοι επανήλθαν στο προεδρικό θώκο με τον Ρήγκαν (παρέμειναν άλλα 4 έτη με τον Μπους που νίκησε το 1988 τον Μάικλ Δουκάκη).
    Από το 1992 έως το 2000 οι Δημοκρατικοί με τον Κλίντον.
    Από το 2000 έως το 2008 οι Ρεπουμπλικάνοι με τον Μπους τον νεότερο.
    Ο Ομπάμα έχει ελαφρύ προβάδισμα.Όμως κανείς δεν είναι δυνατόν να προεξοφλήσει τη τελική νίκη του.Η διεθνής οικονομία βάλλεται από παντού.Επίσης η οικονομία των ΗΠΑ παρουσιάζει έλλειμμα σταθερότητας.Στο στρατόπεδο του Ρόμνεϊ υπάρχει ο εξής προβληματισμός:Ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων προέρχεται από τις Βορρά.Μάζες του ρεπουμπλικανικού Νότου παραμένουν επιφυλακτικές απέναντί του.Ο Ρόμνεϊ βρίσκεται σε δίλημμα:Ή θα προτείνει έγχρωμο αντιπρόεδρο (για να διεκδικήσει τις ψήφους των αφροαμερικανών-χτυπώντας το αβαντάζ Ομπάμα και των άλλων μειονοτήτων) ή θα κινηθεί στην επιλογή ενός αντιπροέδρου που θα προέρχεται από το Νότο (με σκοπό να μειώσει στο ελάχιστο απώλειες από τα δεξιά του).
    Η σύγκρουση Δημοκρατικών-Ρεπουμπλικάνων πρόκειται να είναι εξόχως ενδιαφέρουσα.Ο δρόμος θα είναι μακρύς.Είναι εξαιρετικά νωρίς για τελικές και οριστικές προβλέψεις.Οψόμεθα.

  3. Προφήτης avatar
    Προφήτης 26/07/2012 12:03:26

    Αστυάνακτα, μπράβο. Ενδελεχής ενώ ταυτόχρονα λιτή προσέγγιση.
    Στέκομαι στην επισήμανση για τις συγκρούσεις σε κοινωνικά ζητήματα, που αφήνουν τους πολίτες να σφάζονται π.χ. για τις υιοθεσίες από ομο ζευγάρια αντί να πιέζουν για την ανεργία.
    Ή την εταιρειοκρατία - που καλά κρατεί και μάς έρχεται ραγδαία.

    Ο έλεγχος των μαζών μέσω της τηλεόρασης υποκαταστάθηκε εν μέρει από την χαοτική, διαδικτυακή υπερπληροφόρηση που οδηγεί σε σύγχυση και συσκοτίζει τα ουσιώδη, αναδεικνύοντας τα ευτελή.
    Βολικό για την ουσιαστική εξουσία, το δίκτυο των μεγάλων, υπερεθνικών εταιρειών.
    Στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, μπιγκ φαρμα, ασφαλιστικές, Γουωλ Στρητ, πετρελαιάδες.
    Και "Πράσινη Ενέργεια", μαζί με ομόχρωμα άλογα.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.