Πεδίο (συριακής) μάχης  ο Λίβανος
04/02/2014 10:02
Του Μάρκο Πόλο
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Πεδίο (συριακής) μάχης ο Λίβανος

Είναι ξεκάθαρο ότι τόσο οι επιθέσεις αυτές όσο και οι ένοπλες συγκρούσεις που, κατά διαστήματα, ταλανίζουν την Τρίπολη στο βόρειο Λίβανο, αποτελούν άμεση επίδραση στη χώρα των συγκρούσεων που μαίνονται στη Συρία...

Ολοένα πιο λεπτές μοιάζουν να γίνονται οι πολύπλοκες πολιτικές και θρησκευτικές ισορροπίες στο Λίβανο με κάθε βομβιστική επίθεση που σημειώνεται να τεντώνει ακόμη περισσότερο το σχοινί. Αργά το βράδυ της Δευτέρας, καμικάζι ανατινάχθηκε μέσα σε λεωφορείο στη συνοικία Σουεϊφάτ στα νότια της Βηρυτού προκαλώντας, κατά τις πρώτες πληροφορίες τουλάχιστον, αρκετούς τραυματίες. Η επίθεση αυτή σημειώνεται μόλις δύο μέρες μετά την ανατίναξη παγιδευμένου αυτοκινήτου στην πόλη Χερμέλ, στην κοιλάδα Μπεκάα στα ανατολικά του Λιβάνου κοντά στα σύνορα της χώρας. Από την έκρηξη στη Χερμέλ, που θεωρείται προπύργιο της σιιτικής οργάνωσης «Χεζμπολάχ», σκοτώθηκαν τέσσερις άνθρωποι.

Πρόκειται για τις δύο τελευταίες επιθέσεις ενός μακρύ καταλόγου που άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα αιματηρός από το καλοκαίρι, όταν σημειώθηκε πολύνεκρη βομβιστική επίθεση σε συνοικία ελεγχόμενη από τη «Χεζμπολάχ» στην νότια Βηρυτό. Ακολούθησαν μικρότερες και μεγαλύτερες επιθέσεις κατά στόχων που σχετίζονται με την σιιτική οργάνωση, με τη σημαντικότερη, ίσως και από συμβολική άποψη, να είναι η διπλή επίθεση καμικάζι τον Νοέμβριο στην ιρανική πρεσβεία, που βρίσκεται στην νότια Βηρυτό, η οποία είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 23 ανθρώπων.

Είναι ξεκάθαρο ότι τόσο οι επιθέσεις αυτές όσο και οι ένοπλες συγκρούσεις που, κατά διαστήματα, ταλανίζουν την Τρίπολη στο βόρειο Λίβανο, αποτελούν άμεση επίδραση στη χώρα των συγκρούσεων που μαίνονται στη Συρία. Το κίνητρο των επιθέσεων είναι περισσότερο από προφανές: να προκαλέσουν βίαιη αντίδραση της σιιτικής οργάνωσης που σε μεγάλο βαθμό κυριαρχεί στην νότια Βηρυτό και στον νότιο Λίβανο . Στις ανακοινώσεις τους οι δράστες στρέφονται κατά της παρουσίας μαχητών της «Χεζμπολάχ» στο πλευρό του συριακού στρατού στη γειτονική Συρία και των σχέσεών της με το (σιιτικό) Ιράν. Η «Χεζμπολάχ», προς το παρόν, επιδεικνύει αξιοσημείωτη αυτοσυγκράτηση μην απαντώντας ενόπλως και αρκούμενη σε καταγγελίες για τις διασυνδέσεις των σουνιτικών ενόπλων οργανώσεων που δρουν στη χώρα με τη Σ. Αραβία, άλλες χώρες του Κόλπου, και φυσικά τους εξτρεμιστές σουνίτες ισλαμιστές που πολεμούν στους κόλπους της συριακής αντιπολίτευσης.

Παράλληλα οι μαχητές της συνεχίζουν να πολεμούν στη Συρία στο πλευρό του στρατού και είναι κοινώς παραδεκτό ότι η παρουσία τους έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο ν’ αρχίσει από πέρυσι, στα τέλη της άνοιξης, να «ανακόπτεται» η φρενήρης πορεία των ενόπλων της συριακής αντιπολίτευσης προς τη Δαμασκό, με αποτέλεσμα σήμερα να βρίσκονται ουσιαστικά σε θέση άμυνας σε συγκεκριμένες περιοχές. Για τη «Χεζμπολάχ», όπως επισήμως, έχει δηλώσει ο ηγέτης της Σεϊκ Χασάν Νασράλλαχ, ο πόλεμος στη Συρία είναι πόλεμος για την «ασφάλεια του Λιβάνου». Και σίγουρα για την επιβίωση και της «Χεζμπολάχ», θα προσθέταμε εμείς. Και αυτό δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα δεδομένης της διασύνδεσης των λιβανικών πολιτικών δυνάμεων με μεγάλες δυνάμεις τόσο της περιοχής όσο και παγκοσμίως.

Αυτή η διασύνδεση σε συνδυασμό με το πολιτειακό σύστημα και το σύνταγμα της χώρας που βασίζεται στο θρησκευτικό διχασμό του λιβανικού λαού ήταν και παραμένει η αχίλλειος πτέρνα της. Ο πολυετής αιματηρός εμφύλιος που τη σπάραξε από άκρη σε άκρη μέχρι τα τέλη του ‘90 και εξώθησε στην ξενιτιά περισσότερο από το μισό του πληθυσμού της, «τράφηκε» ακριβώς από αυτές τις τριβές. Αυτό, σε σημαντικό βαθμό, είναι κληροδότημα της αποικιοκρατίας: να μοιράζεται η πολιτειακή εξουσία ανάλογα με το αν είσαι σιίτης, σουνίτης ή χριστιανός, στη βάση, μάλιστα, πληθυσμιακών ποσοστώσεων που έχουν αλλάξει εδώ και δεκαετίες. Παρόλα αυτά, το δέλεαρ της εξουσίας είναι μεγάλο γι' αυτό και οι ηγεσίες των θρησκευτικών κοινοτήτων αναπαρήγαγαν περαιτέρω το διχασμό αυτό. Ενδεικτικό είναι ότι από τον περασμένο Μάρτιο δεν υπάρχει κυβέρνησης στη χώρα.

Αν υπάρχει μια χώρα της Μέσης Ανατολής όπου το δόγμα του «διαίρει και βασίλευε» έχει βρει την καλύτερη του έκφραση είναι αναμφίβολα ο Λίβανος. Οι γειτονικές αραβικές χώρες τροφοδοτούν τη διχόνοια και αξιοποιούν τη διασύνδεσή τους με τις λιβανικές πολιτικές δυνάμεις για να μεταφέρουν, δια των θρησκευτικών δογμάτων ως παντιέρα και της ροής χρήματος επί του πρακτέου, συχνά στο Λίβανο τις, μεταξύ τους, αντιπαραθέσεις μετατρέποντάς τον σε «πεδίο βολής ξένων φαντάρων». Το ίδιο έργο «παίζεται» και σήμερα με το Λίβανο να μοιάζει «να σύρεται» από τις ίδιες πάντα χθόνιες δυνάμεις στο χείλος γενικευμένων συγκρούσεων που σίγουρα δεν θα αφήσουν ανεπηρέαστη την λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.