Ο ρόλος των Κούρδων στη Μέση Ανατολή
18/06/2014 15:26
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ο ρόλος των Κούρδων στη Μέση Ανατολή

Μέσα στην ταραχή στο βόρειο Ιράκ την περασμένη εβδομάδα καθώς οι σουνίτες τζιχαντιστές κατέλαβαν την Μοσούλη χωρίς μάχη, ελάχιστη προσοχή δόθηκε σε μία άλλη σεισμική ανάπτυξη: την κουρδική κατάληψη του Κιρκούκ, που πρόσθεσε επιπλέον ένα τρίτο στο έδαφος της ήδη αυτοδιοικούμενης κουρδικής περιφερειακής κυβέρνησης και περισσότερες πετρελαιοπηγές στην ήδη πλούσια σε πετρέλαιο περιοχή του.

Φυσικά, η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν (KRG) το παρουσιάζει αυτό ως προστασία της Κιρκούκ και των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της από το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (Isis), τους εξτρεμιστές της Τζιχάντ που έχουν δημιουργήσει πλέον ένα διασυνοριακό εμιράτο από το βόρειο και το δυτικό Ιράκ ως την ανατολική έρημο της Συρίας. Αλλά ο Μασούντ Μπαρζανί, ο πρόεδρος της KRG, εποφθαλμιά εδώ και καιρό την Κιρκούκ, που θεωρείται από πολλούς Κούρδους ως η Ιερουσαλήμ τους, απογυμνωμένη από τον δικτάτορα του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν, του οποίου ο στρατός ξέχυσε άραβες εποίκους σε αυτήν για να οδηγήσουν τους Κούρδους βόρεια.

Όταν ο Σαντάμ ανατράπηκε από την εισβολή του 2003 με επικεφαλής τις ΗΠΑ, η Κιρκούκ μετατράπηκε σε πυριτιδαποθήκη, έτοιμη να ανάψει έναν πόλεμο μεταξύ της KRG και της Βαγδάτης. Η συνταγματική φόρμουλα για να επιλυθεί το ζήτημα της Κιρκούκ -η απογραφή του πληθυσμού και το δημοψήφισμα για το μέλλον της - είχε αναβληθεί, καθώς το Κουρδιστάν και η Βαγδάτη διαπληκτίζονταν για το πώς να μοιραστούν τον πετρελαϊκό πλούτο της φαινομενικά ομοσπονδιακής χώρας.

Τώρα, καθώς ένα υποπροϊόν της σουνιτικής εξέγερσης υπό τον Τζιχάντ εναντίον της διχαστικά σεχταριστικής κεντρικής κυβέρνησης του Νούρι αλ Μαλίκι, ενός σιίτη ισλαμιστή, ο Μπαρζανί, ένα από τους πιο πανούργους φορείς στη Μέση Ανατολή, έχει εξασφαλίσει το βραβείο του, τονίζοντας τη στρατηγική αξία της υπομονής, κάτι που λείπει από την περιοχή.

Με τον συνεκτικό στρατό των Πεσμεργκά – που κατέλαβε την Κιρκούκ χωρίς να ρίξει ούτε έναν πυροβολισμό – την σταθερή βάση των πόρων τους και τα επεκταμένα εδάφη, οι Κούρδοι του Ιράκ τα έχουν όλα, εκτός από την εξασφάλισης της ανεξαρτησίας. Αλλά τότε τι; Τι γίνεται με τους τετραπλάσιους Κούρδους πέρα από τα σύνορα στη νοτιοανατολική Τουρκία και τις παραπαίουσες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα για να τερματιστεί η 30ετής εξέγερση, υπό την ηγεσία του κόμματος του Κουρδιστάν (PKK); Τι γίνεται με τους Κούρδους στη βορειοανατολική Συρία (με επικεφαλής έναν σύμμαχο του PKK), οι οποίοι έχουν αποκτήσει ένα μεγάλο βαθμό αυτονομίας καθώς η Συρία διασπάται υπό την πίεση του εμφυλίου πολέμου της;

Τα γεγονότα στη Συρία πέρυσι κινητοποίησαν τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να ξαναρχίσει μια κουρδική πρωτοβουλία για την ειρήνη, κάνοντας διαπραγματεύσεις άμεσα με τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, τον ηγέτη του PKK, μέσα από τη φυλακή του, κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Ενώ εμφανίστηκε το φάντασμα για ένα Μεγάλο Κουρδιστάν που θα εκτείνεται ως τη βόρεια Συρία, ο Ερντογάν προσπαθεί να μετατρέψει μια υποχρέωση σε πλεονέκτημα. Μέχρι στιγμής, το νεο-ισλαμικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης έχει δώσει στους Κούρδους ένα μέτρο πολιτισμικής και πολιτικής ελευθερίας. Αλλά δεν είναι καθόλου σαφές εάν ο ιακωβίνικος χαρακτήρας του τουρκικού κράτους μπορεί να συλλογιστεί μια χαλάρωση που θα προσδώσει στους Κούρδους το βαθμό της αυτοδιοίκησης που ζητούν.


Η πρωταρχική ιδέα του Ερντογάν ήταν να δημιουργήσει ένα είδος τουρκόσφαιρας: μια περιοχή οικονομικής ευημερίας που θα περιείχε τους Κούρδους του Ιράκ και της Συρίας σε μια σουνιτική σφαίρα επιρροής, η οποία θα άφηνε χώρο για δύο έθνη μέσα σε ένα κράτος, χωρίς αλλαγή διεθνών συνόρων. Αυτό, επιπλέον, θα παρείχε κάποια μόνωση κατά τους σιιτικού άξονα που εκτείνεται σε όλο το νότιο τμήμα της, από την Τεχεράνη, μέσω της Βαγδάτης και της Δαμασκού, ως τη Βηρυτό. Πώς άλλαξαν τα πράγματα… Οι απομονωμένοι Κούρδοι, Τούρκοι, και άλλοι περιφερειακοί παράγοντες είναι τώρα απεγνωσμένα εναντίον των μαυροντυμένων ορδών των σουνιτών της Isis.

Στην κουρδική νοτιοανατολική Τουρκία, η απογοήτευση αναβλύζει παρά την ανακωχή που ανακοινώθηκε πέρυσι. Αν υπάρχει ένας δρόμος ή ένα ορισμένο φινάλε για την ειρήνη, αυτό βρίσκεται μέσα στα κεφάλια των δύο αυταρχικών ηγετών: του Ερντογάν και του Οτσαλάν. Ωστόσο, ο Ερντογάν θα χρειαστεί κατά πάσα πιθανότητα τους κουρδικούς ψήφους για να πραγματοποιήσει τη φιλοδοξία του να γίνει πρόεδρος στις εκλογές του Αυγούστου. Οι Κούρδοι της Τουρκίας περιμένουν κάποιες κινήσεις τουλάχιστον, ειδικά στην παρούσα αναταραχή, με τους Ιρακινούς και τους Σύριους Κούρδους να μελετάνε το αν θα παραμείνουν εντός των αποτυχημένων και διαμελισμένων κρατών. «Οι Κούρδοι αποτελούν σημαντικούς παράγοντες σε αυτή τη νέα Μέση Ανατολή και θα συμβούλευα τον πρωθυπουργό να καθίσει μαζί μας ώστε να το λύσουμε αυτό μαζί», λέει ο Αχμέτ Τουρκ, βετεράνος Κούρδος εθνικιστής και συν-δήμαρχος της Μαρντίν, κοντά στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία και το Ιράκ. «Κανείς δεν έχει κάνει αυτό που έπρεπε, αλλά τώρα πρέπει να προχωρήσουμε». Ο καινούριος, νεαρός κυβερνήτης της Μαρντίν, Μουσταφά Τασκεσέν, πρώην επικεφαλής του τμήματος ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο γραφείο του Ερντογάν, λέει ότι η Τουρκία πρέπει να διασφαλίσει «μια αξιοπρεπή ύπαρξη» στους Κούρδους. «Το τουρκικό κράτος δεν κοιτάζει πλέον τους Κούρδους μέσα από την κάνη ενός όπλου».

http://www.ft.com/intl/cms/s/0/ca3c3094-f54a-11e3-91a8-00144feabdc0.html#axzz34zRo8cfe

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.