#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
11/11/2010 12:02
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ο πόλεμος των ναρκωτικών στο Μεξικό

Εδώ και αρκετό καιρό διεξάγεται ένας ιδιότυπος πόλεμος στο Μεξικό, για τον οποίο εδώ στην Ελλάδα, δεν ακούμε σχεδόν τίποτα. Και επειδή ο πόλεμος αυτός είναι εξίσου σκληρός, αν όχι σκληρότερος,  με τους υπόλοιπους πολέμους που κυριαρχούν στη διεθνή  ειδησεογραφία, αξίζει να μάθουμε μερικά πράγματα για αυτόν.





Πριν μερικές ημέρες, ένας βαρόνος των ναρκωτικών και οι συνεργάτες του, δολοφονήθηκαν μετά από ανταλλαγή πυρών με τις αστυνομικές αρχές του Μεξικού. Πρόκειται για μια μικρή νίκη στο συνεχιζόμενο πόλεμο της κυβέρνησης της χώρας με τα πανίσχυρα καρτέλ  των ναρκωτικών.

Δεν περνάει μέρα χωρίς να υπάρχει κάποια σημαντική είδηση από αυτό το πόλεμο που διεξάγεται στο Μεξικό, και που αποτελεί το κυρίαρχο ζήτημα της χώρας αυτής. Αν ο πόλεμος κερδηθεί,  το Μεξικό θα μπορέσει να απολαύσει ασφάλεια και οικονομική ανάπτυξη. Αν χαθεί, η χώρα θα καταντήσει ένα βίαιο, μολυσμένο από τα ναρκωτικά, ξεχασμένο κράτος της αμερικανικής ηπείρου.

Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι έχουν ήδη πεθάνει σε αυτό το πόλεμο. 50 άνθρωποι χάνονται καθημερινά. Μέχρι το τέλος του 2010, οι νεκροί θα ξεπεράσουν τις 18.000. Ο συνολικός αριθμός των νεκρών στη διάρκεια της  6τούς θητείας του προέδρου Felipe Calderon, αγγίζει τις 60.000, ή αλλιώς δέκα φορές περισσότερους από ότι όλοι οι Αμερικανοί που σκοτώθηκαν μέχρι σήμερα στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.

Δεν πλήττεται ολόκληρο το Μεξικό από αυτό το πόλεμο. Το 80% των θανάτων σημειώνονται σε μόλις 5 από τις 32 περιφέρειες της χώρας, και το 50% στις 3 που συνορεύουν με τις ΗΠΑ. Ο  Calderon κήρυξε τον πόλεμο στα καρτέλ, από την ημέρα που ανέλαβε τη προεδρία το 2006. Κινητοποίησε τον στρατό και το ναυτικό που διέθετε, σε συνδυασμό με την ανεκπαίδευτη, διαιρεμένη και συχνά διεφθαρμένη μεξικανική αστυνομία. Για κάποιο διάστημα ο αγώνας ήταν άνισος. Τα καρτέλ ήταν σαφώς πιο οργανωμένα, πιο συγκροτημένα, και διέθεταν πληρωμένους πληροφοριοδότες τόσο μέσα στην αστυνομία όσο και μέσα στις ίδιες τις τοπικές κυβερνήσεις.



Το εμπόριο ναρκωτικών ήταν πάντα κυρίαρχο στο Μεξικό, αφού η χώρα συνορεύει με μια από τις μεγαλύτερες αγορές τους, τις ΗΠΑ. Πάντα υπήρχαν μυστικές υπόγειες συμφωνίες μεταξύ των καρτέλ και των εκάστοτε κυβερνήσεων, ειδικά πιο παλιά και προ δημοκρατίας. Τα καρτέλ ήταν ελεύθερα να κάνουν τις παράνομες διακινήσεις τους, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έπαιρναν το μερίδιό τους, και η βία ήταν σπάνιο φαινόμενο. Όλα αυτά όμως άρχισαν να αλλάζουν στη δεκαετία του 1990, και ο σημερινός σκληρός πόλεμος είναι το αποτέλεσμα της αλλαγής αυτής.

Το Μεξικό ανέτρεψε την απολυταρχική του κυβέρνηση και έγινε μια ζωντανή δημοκρατία. Και στη πορεία, αποκέντρωσε τη πολιτική εξουσία προς όφελος των τοπικών κυβερνήσεων στις περιοχές όπου η αστυνομία ήταν σε γενικές γραμμές ανίκανη. Η χώρα μάλιστα δεν διέθετε πανεθνική αστυνομία, εκτός από την τροχαία. Παράλληλα, η Αμερική κατάφερε να κλείσει τα μονοπάτια της Φλόριντας και της Καραϊβικής, με αποτέλεσμα οι ναρκέμποροι να βρουν άλλες διαδρομές προς τις ΗΠΑ. Η ποσότητα των ναρκωτικών που περνούσε από το Μεξικό αυξάνονταν. Τα καρτέλ άρχισαν να δημιουργούν αγορές ναρκωτικών ακόμη και μέσα στο ίδιο το Μεξικό. Άρχισαν να αλληλοεξοντώνονται για τον έλεγχο περιοχών, με οπλισμό που αγόραζαν από τις ΗΠΑ, όπου όπως είπε ο πρόεδρος Calderon,  «αναλογούν οκτώ οπλοπωλεία για κάθε ψιλικατζίδικο…».

Οι μεξικανικές αρχές πιστεύουν πως υπάρχουν σήμερα στη χώρα περίπου 70.000 επιθετικά όπλα (τουφέκια), καθώς και εκτοξευτές βομβίδων, αλλά και πολλοί εκρηκτικοί μηχανισμοί, βόμβες, κλπ. που εισάγονται λαθραία από την Αμερική. Η περισσότερη βία αφορά σε συγκρούσεις μεταξύ των καρτέλ ή μέσα στα καρτέλ. Αν συλληφθεί κάποιος βαρόνος ή εκδοθεί στις ΗΠΑ, ή δολοφονηθεί, αρχίζει αμέσως ένας κύκλος αίματος για τη διαδοχή του. Ο τελευταίος θάνατος ενός αφεντικού, λέγεται πως βοηθήθηκε από τις αμερικανικές υπηρεσίες, που συνεργάζονται στενά με τις μεξικανικές αρχές.

Την ίδια ώρα που πολεμούν μεταξύ τους αλλά και την αστυνομία, τα καρτέλ προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο ολόκληρου του οργανωμένου εγκλήματος. Υιοθετούν μεθόδους και τακτικές τρομοκρατίας, έτσι ώστε να φοβίσουν ή να προσελκύσουν τοπικούς πολιτικούς, ή και για να στρατολογήσουν απλούς πολίτες ως πληροφοριοδότες. Για αυτό και βλέπουμε αδιάκριτες και τυφλές βομβιστικές επιθέσεις, δολοφονίες, και στοχευμένες επιθέσεις σε αστυνομικούς και πολιτικούς, με αποκεφαλισμούς κλπ. Όπως λένε οι αρχές, «Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η διαφθορά αλλά ο φόβος. Τα καρτέλ θέλουν να παραλύσουν τους θεσμούς».

Πριν από  6 χρόνια, ολόκληρο το Μεξικό διέθετε μόλις 4.000 κρατικούς αστυνομικούς. Σήμερα διαθέτει 34.000. Οι αρχές όμως πιστεύουν πως χρειάζονται τουλάχιστον 150.000. Αυτό δείχνει πόσο δύσκολος και μακροχρόνιος θα είναι ο πόλεμος.

Χρειάστηκε να περάσουν 20 χρόνια για να μετατραπεί η Κολομβία σε ειρηνικό κράτος, από το κράτος της βίας που ήταν. Για αυτό και ο εσωτερικός αγώνας του Μεξικού εναντίον των ναρκωτικών, προβλέπεται μακρύς και δύσκολος.

S.A. – The Globe and Mail.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΑΡΚΑΣ avatar
    ΑΡΚΑΣ 11/11/2010 16:53:54

    Έχουν θέληση οι Μεξικανοί! Εμείς;

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.