#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
20/06/2013 06:15
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος τελειώνει στη Συρία



Καθώς η Δύση αρχίζει να ετοιμάζεται για τα εκατό χρόνια από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, η Μέση Ανατολή συγκλονίζεται όπως ποτέ πριν από την κληρονομιά της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αρκεί να δούμε τη Συρία, όπου ένα μέρος αυτής της κληρονομιάς - η συμφωνία Sykes-Picot η οποία χώρισε τον Λεβάντε στη βρετανική και τη γαλλική σφαίρα επιρροής, ακόμη και όταν ο Μεγάλος Πόλεμος μαινόταν – πλησιάζει σε ένα εξαιρετικά ​​βίαιο τέλος, σχολιάζει ο Jaswant Singh, πρώην υπουργός της Ινδίας.

Παρομοίως, η τρέχουσα αναταραχή στην Τουρκία είναι, τουλάχιστον εν μέρει, αποτέλεσμα του «νεο-οθωμανικού» σφετερισμού εκ μέρους της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Στην προσπάθειά του να καθορίσει το είδος της περιφερειακής επιρροής που οι Τούρκοι δεν είχαν από όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ ίδρυσε τη Δημοκρατία της Τουρκίας, ο Ερντογάν έχει πέσει θύμα κάποιας ύβρεως του οθωμανικού καθεστώτος.

Ο Λεβάντες, φυσικά, υπήρξε η σκηνή αμέτρητων συγκρούσεων μέσα στους αιώνες. Ο σερ Archibald Wavell, ένας από τους μεγαλύτερους στρατηγούς της Βρετανίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και προτελευταίος αντιβασιλέας της Ινδίας, έγραψε στη βιογραφία του στρατάρχη του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου Edmund Allenby, ο οποίος οδήγησε τους Συμμάχους στην Ανατολή: «Το μεγαλύτερο κατόρθωμα στην ιστορία του ιππικού και, ενδεχομένως, η τελευταία μεγάλη επιτυχία τους, είχε τελειώσει σε μικρή απόσταση από το πεδίο της μάχης της Ισσού, όπου ο Μέγας Αλέξανδρος πρώτος έδειξε πώς κερδίζονται οι μάχες». Αλλά η ειρήνη εξακολουθεί να ξεγλιστρά από τον Λεβάντε. Όπως παρατήρησε πρόσφατα ο αναλυτής της Μέσης Ανατολής Murtaza Hussain: «Η Συρία και το Ιράκ, πρώην ενωμένα αραβικά κράτη που σχηματίστηκαν μετά την ήττα της πρώην Οθωμανικής ηγεσίας τους, υπάρχουν σήμερα μόνο κατ 'όνομα». Αυτό που θα προκύψει θα μπορούσε να είναι μια κατακερματισμένη περιοχή, η οποία θα μπορεί  εύκολα να χειραγωγείται.

Αυτός είναι ο λόγος που ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία είναι πλέον μια γεωπολιτική μάχη για την περιφερειακή κυριαρχία, με πολλαπλά ρήγματα στις θρησκευτικές γραμμές.

Όπως είναι πλέον σαφές, καμία χώρα δεν απαλλάσσεται πραγματικά από την κατηγορία της παρέμβασης στη Συρία. Ενώ η σιιτική πλειοψηφία του Ιράκ προσπάθησε να παρουσιαστεί ως ουδέτερη, επέτρεψε στις ιρανικές πτήσεις να χρησιμοποιήσουν τον εναέριο χώρο της για να μεταφέρουν όπλα στο καθεστώς του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ.

Το Ιράν, επίσης, έχει χρησιμοποιήσει πολύ τη συμμαχία του με τη Συρία για να υποστηρίξει τα συμφέροντά του στον Λεβάντε, που περιλαμβάνουν και τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο. Στη χώρα, η Χεζμπολάχ που πλέον πολεμά ανοιχτά στη Συρία για να κρατήσει τον Άσαντ στην εξουσία, υποστηρίζει ότι «ο πόλεμος έρχεται στο Χαλέπι», την αρχαία πόλη που είναι η καρδιά της εξέγερσης ενάντια στον Άσαντ.

Πράγματι, σύμφωνα με τον Lakhdar Brahimi, Ειδικού Εκπροσώπου των Ηνωμένων Εθνών και του Αραβικού Συνδέσμου για τη Συρία, υπολογίζεται ότι υπάρχουν 148 ομάδες, μεγάλες και μικρές, που πολεμούν στη χώρα. Εν τω μεταξύ, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ – που ο σχολιαστής της Μέσης Ανατολής  Saeed Naqvi έχει αποκαλέσει «τα πιο ευάλωτα βασίλεια των σουνιτών»- προσπαθούν να  εκτρέψουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια στις θρησκευτικές γραμμές των σιιτών και σουνιτών.

Αυτό το αρχαίο ρήγμα, που συγκαλύφθηκε από τον σερ Mark Sykes και τον François Georges-Picot 97 χρόνια πριν στη μυστική συμφωνία τους, έχει καταπιεί τώρα τη Συρία, με τον Άσαντ να παρουσιάζεται ως ένα είδος αλεβιτικού τέρατος. Πολλοί Δυτικοί διπλωμάτες φαίνεται να πιστεύουν το ίδιο επιφανειακό φρόνημα όπως ο Sykes και ο Picot, θεωρώντας ότι η πτώση του Άσαντ από την εξουσία θα απομακρύνει τη Συρία από τον άξονα Ιράν-Χεζμπολάχ-Χαμάς. Θα την απομακρύνει όμως; Και ποιος ή τι θα αντικαταστήσει τον Άσαντ; Σίγουρα όχι οι αντάρτες που πολεμούν το καθεστώς Άσαντ, ακόμα και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες τους προμηθεύσουν  τώρα με όπλα, όπως ανακοίνωσε πρόσφατα η διοίκηση του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα.

Η πρόσφατη ιστορία δείχνει πόσο εύπλαστα είναι πραγματικά τα στοιχεία στο παιχνίδι στη Συρία. Δείτε τις δράσεις της Σαουδικής Αραβίας εκεί. Όπως σημείωσε πρόσφατα ο Bruce Riedel, πρώην αναλυτής της CIA και πρώην μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, «κατά ειρωνικό τρόπο, ο Σαουδάραβας επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών Πρίγκιπας Μπαντάρ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μετάβαση στη Συρία από τον Χαφέζ αλ Άσαντ στον  Μπασάρ, το 2000, εξασφαλίζοντας βασικούς Αλεβίτες στρατηγούς στο καθεστώς, καθώς ο Μπασάρ ήταν κατάλληλος για τη δουλειά και είχε τη Σαουδική υποστήριξη». Τώρα ο ίδιος ο πρίγκιπας Μπαντάρ «προσπαθεί να δώσει όπλα στους αντάρτες σουνίτες για να εκδιώξουν τον Μπασάρ ».

Αυτή η μακροπρόθεσμη μη προβλεψιμότητα είναι ο λόγος που ο πρώην Ύπατος Εκπρόσωπος εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης Χαβιέ Σολάνα και ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιαπ ντε Χουπ Σέφερ ισχυρίζονται ότι οι συνομιλίες στη Γενεύη είναι η μόνη βιώσιμη διέξοδος της Συρίας από το τέλμα. Μια συμφωνία τον περασμένο μήνα μεταξύ του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι και του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, να ξεκινήσει μια νέα πολιτική διαδικασία για τη Συρία, η Γενεύη II, σηματοδότησε μια πιθανή ευκαιρία. Αλλά η ελπίδα φθίνει πριν ακόμη αρχίσουν οι συνομιλίες.

Πράγματι, ένας λόγος για αυτό είναι ότι, την ημέρα των εγκαινίων της συνόδου κορυφής Ρωσίας-ΕΕ στην Αικατερινούπολη στις 4 Ιουνίου, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν επιβεβαίωσε ότι η χώρα του θα τιμήσει τη σύμβασή της με τη Συρία και θα παραδώσει τους πυραύλους S-300. Ο Πούτιν τόνισε την απογοήτευση της Ρωσίας για την αποτυχία της ΕΕ να διατηρήσει το εμπάργκο όπλων κατά της Συρίας, επιτρέποντας έτσι σε κάθε κράτος μέλος της ΕΕ να παρέχει όπλα στους αντάρτες της Συρίας.

Τώρα, με την απόφαση του Ομπάμα για την αποστολή όπλων καθώς και την «κόκκινη γραμμή» του για τη Συρία - τη χρήση χημικών όπλων - θα μπορούσε να δημιουργήσει μια τόσο επιζήμια κληρονομιά για την περιοχή, όσο και αυτή η «γραμμή στην άμμο», όπως αποδείχθηκε, των Sykes-Picot. Η παροχή όπλων στους αντάρτες συνεπάγεται, ίσως αναπόφευκτα, την παροχή όπλων στους τρομοκράτες και τους παραδόπιστους συμμάχους τους. Αυτή δεν είναι μια συνταγή για μακροπρόθεσμη σταθερότητα.

project-syndicate

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.