#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
13/04/2011 07:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Οι φοβίες του Πεκίνου

[caption id="attachment_96356" align="alignnone" width="600" caption="Σε αναζήτηση εργασίας"][/caption]

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μετρηθεί η πραγματική ισχύς ενός κράτους. Όλοι όμως είναι λειψοί. Για παράδειγμα, το ΑΕΠ είναι μια πολύ περιορισμένη έννοια, που αφήνει αρκετές άλλες παραμέτρους εκτός.

Οι αμυντικές δαπάνες δείχνουν τη στρατιωτική ισχύ μιας χώρας, αλλά δεν μετρούν τον παράγοντα της πολιτικής βούλησης για χρήση βίας.

Οι φυσικοί πόροι είναι μια καλή πηγή εισοδήματος και ισχύος, αλλά μπορεί να αποτελέσουν μπούμερανγκ, αν η χώρα αδρανήσει σε άλλους τομείς ανάπτυξης.

Οι μεγάλοι πληθυσμοί μπορούν να προσφέρουν εξίσου μεγάλη δύναμη σε ένα κράτος, αρκεί να είναι μορφωμένοι, να υπάρχει απασχόληση, και να προσφέρουν συναίνεση στους στόχους της  πολιτικής τους ηγεσίας. Κάτι τέτοιο όμως σπάνια συμβαίνει στη πράξη.

Ένας καλός δείκτης της πραγματικής ισχύος μιας χώρας είναι η φύση των αντιπάλων της, και οι φοβίες της. Οι πραγματικά ισχυρές χώρες δεν ανησυχούν από τις μικρές απειλές. Οι ΗΠΑ το απέδειξαν, όταν μέσα από την απειλή της τρομοκρατίας στάθηκαν στο ύψος τους και αναδιοργανώνοντας ολόκληρη την υποδομή ασφάλειάς τους, αντιμετώπισαν επιτυχώς τον κίνδυνο.

Από την άλλη πλευρά, έχουμε τη περίπτωση της Κίνας που δείχνει να τρέμει απέναντι σε κάποιους γέροντες, καλλιτέχνες, θρησκευτικούς ηγέτες, ακόμη και απέναντι σε …λέξεις.

Έτσι, η Κίνα δείχνει να  μη διαφέρει από άλλες δήθεν ισχυρές δυνάμεις, όπως η ναζιστική Γερμανία, και η σοβιετική Ρωσία, οι οποίες είχαν εγγενείς αδυναμίες, παρά τους τεράστιους στρατούς και τη διεθνή τους κυρίαρχη παρουσία. Οι μεγάλες χώρες και οι μεγάλοι άνδρες δεν φοβούνται τους μικρούς, και ούτε τους δαιμονοποιούν. Δεν τους απαγορεύουν την έκφραση, ούτε τους φυλακίζουν.

Και όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη Κίνα, καθώς το άρωμα του γιασεμιού από τη Μέση Ανατολή φτάνει στη κινεζική κοινωνία. Η ηγεσία είναι τόσο φοβισμένη από λέξεις όπως «συλλαλητήριο» και διαδήλωση» που άρχισαν να επιτηρούν το διαδίκτυο για τους συγκεκριμένους όρους. Με την πρώτη ένδειξη αναταραχής, στέλνουν την αστυνομία, Ήδη έχουν θέσει σε περιορισμό διάφορους διαφωνούντες.

Μεταξύ αυτών που συνελήφθησαν είναι και ο avant-garde καλλιτέχνης Ai Weiwei. Προφανώς, η κυβέρνηση της πιο πολυπληθούς χώρας στο πλανήτη, της δεύτερης ισχυρότερης οικονομίας, του κράτους με τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες, φοβάται και τρέμει ένα απλό άνθρωπο που είναι γνωστός μόνο και μόνο επειδή παρουσίασε έργο του, αποτελούμενο από πορσελάνινους ηλιόσπορους στο Tate Gallery του Λονδίνου.

Πρόκειται για έναν επικοινωνιακό καλλιτέχνη που έχει γίνει αγκάθι στο πλευρό του καθεστώτος, άσχετα αν ήταν ένας απ αυτούς που σχεδίασαν το διάσημο πλέον στάδιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου.

Ο πρώην Αμερικανός πρέσβης στη Κίνα Jon Huntsman τον χαιρέτησε λέγοντας πως η μόνη πρόκληση που προσφέρει στο καθεστώς είναι «να υπηρετεί το λαό και το δημόσιο συμφέρον». Αυτή είναι μια πρόκληση που η κάθε κυβέρνηση θα πρέπει να επιδοκιμάζει. Το ότι η κινεζική ηγεσία φοβάται έναν μόνο άνθρωπο, λέει πολλά για τη φύση του καθεστώτος.

Το Πεκίνο φοβάται και δείχνει να αναγνωρίζει κινδύνους που ο υπόλοιπος κόσμος υποτιμά. Η Ιαπωνία μπορεί να κινδυνεύει από τα τεκτονικά ρήγματα, αλλά η Κίνα είναι η ίδια ένα ηφαίστειο. Οι κοινωνικές αναταραχές καραδοκούν, με εκατομμύρια άνεργους, υποαπασχολούμενους, και γενικά στερημένους ανθρώπους, πολλοί εκ των οποίων είναι ιδιαίτερα καταρτισμένοι και γνωρίζουν ότι αλλού θα είχαν πολύ καλύτερες ευκαιρίες για εξέλιξη και προκοπή. Αυτοί όλοι αποτελούν σοβαρή απειλή για το Πεκίνο, που κάποτε ήταν επαναστατικό αλλά που σήμερα είναι  ένα ακόμη  ancien regime, γαντζωμένο στη καρέκλα της εξουσίας.

Το Πεκίνο φοβάται τον καλλιτέχνη επειδή γνωρίζει πολύ καλά πως είναι πιο αδύναμο από τις ιδέες του. Μικρότερο κι από τους ηλιόσπορους, που ναι μεν είναι μικροί, αλλά έχουν τη δυνατότητα να ανθίσουν και να εξελιχθούν σε κάτι  πιο σπουδαίο.

Η Κίνα είναι σπουδαία και έχει έναν εξίσου σπουδαίο πολιτισμό. Μέσα όμως από τους φόβους της, ανακαλύπτουμε πως έχει ακόμη πολύ δρόμο ώστε να γίνει και μια πραγματικά μεγάλη δύναμη.

S.A.-Foreign Policy

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΝΙΚΟΛΑΣ avatar
    ΝΙΚΟΛΑΣ 13/04/2011 11:37:48

    Το Foreign Policy είναι σοβαρός φορέας έκφρασης της συντηρητικής πολιτικής ελίτ στις ΗΠΑ. Ακόμη και ανακρίβειες να βγάζουν κάποια άρθρα του, έχουν τη σημασία τους.

    Όμως όταν διαβάζω "...Οι πραγματικά ισχυρές χώρες δεν ανησυχούν από τις μικρές απειλές. Οι ΗΠΑ το απέδειξαν, όταν μέσα από την απειλή της τρομοκρατίας στάθηκαν στο ύψος τους και αναδιοργανώνοντας ολόκληρη την υποδομή ασφάλειάς τους, αντιμετώπισαν επιτυχώς τον κίνδυνο.

    Από την άλλη πλευρά, έχουμε τη περίπτωση της Κίνας που δείχνει να τρέμει απέναντι σε κάποιους γέροντες, καλλιτέχνες, θρησκευτικούς ηγέτες, ακόμη και απέναντι σε …λέξεις...."

    .... ε, δε μπορώ παρά να γελάσω. Αντιμετώπισαν οι ΗΠΑ επιτυχώς την τρομοκρατία! (που δημιούργησαν οι ίδιες). Και δεν τρέμουν απέναντι σε λέξεις;! Τί λέτε κύριοι, τα φοβικά σύνδρομα και διάφορες μορφές λογοκρισίας έχουν ζωή στις ΗΠΑ.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.