#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
30/04/2011 08:45
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Οι συνέπειες της Νατοϊκής επέμβασης εναντίον της Λιβύης



Η στρατιωτική εμπλοκή του ΝΑΤΟ στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης, είναι μια περίπλοκη υπόθεση, όπως κι αν τη δούμε. Πρόκειται για μια ανθρωπιστική προσπάθεια; Μια επέλαση σε φυσικούς πόρους; Ή είναι απλά μια προεκλογική κομπίνα του Γάλλου προέδρου Nicolas Sarkozy;

Άσχετα από τα όποια κίνητρα, η απόφαση για την επίθεση εναντίον του Καντάφι έχει τρομερές παγκόσμιες συνέπειες, και μερικές από αυτές κάθε άλλο παρά βολεύουν το ΝΑΤΟ. Μεταξύ άλλων, θα πρέπει τώρα να ξεχάσουμε το ενδεχόμενο μιας αποπυρηνικοποιημένης κορεατικής χερσονήσου. Επιπλέον, η επέκταση της Συμφωνίας Περιορισμού των Πυρηνικών  (Nuclear Non-Proliferation Treaty) μοιάζει τώρα ακατόρθωτη.

Δεν είναι  σίγουρό ότι  πράγματι υφίστατο κάποια ανθρωπιστική κρίση, αυτός όμως ήταν ο λόγος που συμφώνησαν στην επέμβαση ο Αραβικός Σύνδεσμος και ο ΟΗΕ. Παρά τη σκληρή ρητορική του Καντάφι, δεν υπάρχουν αποδείξεις για μαζικές εξοντώσεις αμάχων.

Η απόφαση 1973 του Σ.Α. εξουσιοδότησε τα κράτη μέλη «να πάρουν μέτρα για να προστατεύσουν τον άμαχο πληθυσμό από επιθέσεις…», και παράλληλα «να αποκλειστεί το ενδεχόμενο οποιασδήποτε μορφής ξένης κατοχής». Η ερμηνεία όμως της απόφασης αυτής εναπόκειται στο ποιος ελέγχει τα βομβαρδιστικά αεροσκάφη, και στο ποιος εκτοξεύει τους πυραύλους.

Η Γαλλία στοχοποίησε τον λιβυκό στρατό. Η Βρετανία προσπάθησε να πετύχει τον «μεγάλο ηγέτη» με επίθεση πυραύλων cruise. Οι ΗΠΑ διέλυσαν τη λιβυκή αεροπορία. Όσον αφορά όμως στην ανατροπή του Καντάφι, οι γνώμες διέφεραν. Ο Ομπάμα δήλωσε πως ήθελε να τον δει να φεύγει, ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας επέμενε πως αυτή δεν ήταν η αποστολή που ανέλαβε, και η Hillary Clinton παρέμεινε αμέτοχη.

Ωε ένα βαθμό, η επιχείρηση Odyssey Dawn ήταν κωμική. Χρειάστηκε να περάσει μια ολόκληρη εβδομάδα προκειμένου να ξεκαθαριστεί  ποιος είναι ο επικεφαλής. Μάλιστα, η κατάσταση χειροτέρεψε όταν ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών χαρακτήρισε την επιχείρηση «σταυροφορία», μια λέξη που δεν ακούγεται καθόλου καλά στη Μέση Ανατολή.

Το ερώτημα είναι αν η επέμβαση αυτή συνάδει με το αμερικανικό Σύνταγμα και με το καταστατικό του ΟΗΕ. Και εν πάση περιπτώσει, τι μέλλει γενέσθαι; Σύμφωνα με το Σύνταγμα των ΗΠΑ, αν η χώρα δεν δεχθεί επίθεση, τότε το μόνο αρμόδιο για κήρυξη πολέμου είναι το κογκρέσο. Η κυβέρνηση του Ομπάμα όμως, δεν συμβουλεύτηκε καν το κογκρέσο, ούτε ισχυρίστηκε ότι η Αμερική δέχτηκε επίθεση από τη Λιβύη. Και έτσι παρέκαμψε την ισχύουσα νομοθεσία.

Το καταστατικό του ΟΗΕ απαγορεύει στα κράτη μέλη να πολεμούν, εκτός κι αν δεχτούν απρόκλητη επίθεση. Το 2005 όμως, στη Σύνοδο της Νέας Υόρκης, ο ΟΗΕ ψήφισε μια πολιτική περί Ευθύνης Προστασίας (R2P), σύμφωνα με την οποία τα κράτη μέλη έχουν την ευθύνη να προστατεύσουν κάποιον λαό από γενοκτονία, εθνοκάθαρση, εγκλήματα πολέμου, και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η R2P υιοθετήθηκε ως αντίδραση στη σφαγή 800.000 ανθρώπων το 1994 στη Ρουάντα. Για να εφαρμοστεί, απαιτείται προηγουμένως να επιδιωχθεί λύση μέσω ειρηνικών διπλωματικών οδών. Κάτι δηλαδή που δεν έγινε πριν οι Γάλλοι αρχίσουν τους βομβαρδισμούς των δυνάμεων του Καντάφι. Έτσι, σε καθαρά τυπικό επίπεδο, η Απόφαση 1973 δεν ευσταθεί. Σίγουρα οι δυνάμεις του λιβυκού καθεστώτος σκότωσαν αμάχους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έγινε γενοκτονία. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σημειώθηκαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, κάτι τέτοιο όμως θα έπρεπε να ισχύσει και στη περίπτωση της ισραηλινής εισβολής στη Γάζα το 2008, ή στη σημερινή περίπτωση της Συρίας, του Μπαχρέιν, της Υεμένης, της Σ. Αραβίας, καθώς επίσης και στη σφαγή των Ταμίλ στον εμφύλιο πόλεμο της Σρι Λάνκα το 2009. Όπως πολύ καλά επισημαίνει ο Νιγηριανός υπουργός Εξωτερικών Odein Ajumogobia «… η Δύση αδρανεί στη σφαγή των γυναικόπαιδων στην Ακτή Ελεφαντοστού».

Σίγουρα κάποιοι υποστηρίζουν την επέμβαση για καθαρά ανθρωπιστικούς λόγους. Ένας τραμπούκος όπως είναι ο Καντάφι είναι ικανός ακόμη και για δολοφονίες αθώων. Υπάρχουν όμως πολλά κενά. Η Financial Times έγραψε: «Στον Sarkozy αρέσουν οι κρίσεις και οι συγκρούσεις… με τη δημοτικότητά του να βρίσκεται στο ναδίρ, η επέμβαση αυτή είναι ότι πρέπει για να βελτιώσει την εικόνα του στο εσωτερικό». Παρά τον ηγετικό όμως ρόλο της Γαλλίας στους βομβαρδισμούς, το κόμμα του Γάλλου προέδρου δεν τα πήγε καθόλου καλά στις τοπικές εκλογές της 28ης Μαρτίου.

Για την Αμερική, η επιχείρηση Odyssey Dawn ήταν η επίσημη πρεμιέρα της νέας AFRICOM. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Ουάσιγκτον προχώρησε στη σύσταση μιας νέας στρατιωτικής διοίκησης, τη στιγμή ακριβώς που τα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Αφρικής άρχισαν να είναι η βασική πηγή αργού πετρελαίου για την ίδια. Η παραγωγή αφρικανικού πετρελαίου προβλέπεται να φτάσει στα 11 εκατ. βαρέλια την ημέρα έως το 2013, και στα 14.5 εκατ.  έως το 2018. Το πετρέλαιο του Κόλπου της Γουινέας θα αποτελεί το 25% των αμερικανικών εισαγωγών έως το 2025.

Ο έλεγχος των στρατηγικών πόρων υπήρξε ανέκαθεν προτεραιότητα για τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα από την εποχή που τα παγκόσμια αποθέματα άρχισαν να φθίνουν. Σήμερα η Αμερική συναγωνίζεται (πετρελαϊκά) τη Κίνα, και παρόλο που δεν χρησιμοποιεί το λιβυκό πετρέλαιο, το χρησιμοποιούν οι σύμμαχοί της στο ΝΑΤΟ.

Ένας βασικός λόγος που η κυβέρνηση Ομπάμα υποστηρίζει τη μοναρχία του Μπαχρέιν είναι ότι ο αμερικανικός 5ος στόλος ναυλοχεί εκεί, ελέγχοντας τον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα, περιοχές κρίσιμες για το παγκόσμιο πετρέλαιο.

Η Κίνα αποτελεί τον σημαντικότερο εμπορικό εταίρο της Αφρικής, και καταναλώνει το 73% των εξαγωγών αφρικανικού πετρελαίου, κυρίως αυτού του Σουδάν και της Αγκόλας. Η AFRICOM και ο 5ος στόλος επιτηρούν στενά τους πέντε από τους έξι βασικούς προμηθευτές πετρελαίου της Κίνας: Τη Σ. Αραβία, το Ιράν, το Ομάν, το Σουδάν, και την Αγκόλα.

Ο πόλεμος πάντα έχει συνέπειες, που πολλές φορές δεν είναι εμφανείς. Όπως είχε πει ο Carl von Clausewitz: «το μόνο πράγμα για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι, είναι ποιος πυροβόλησε πρώτος». Στη συνέχει όλα γίνονται ομιχλώδη.

Κάποιες όμως συνέπειες είναι φανερές. Ένας ανώνυμος αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών της Βόρειας Κορέας δήλωσε σε ειδησεογραφικό πρακτορείο ότι «η κρίση στη Λιβύη διδάσκει στη διεθνή κοινότητα ένα σοβαρό μάθημα… ότι όποιος θέλει να διατηρήσει την ειρήνη θα πρέπει να είναι ισχυρός». Στη συνέχεια υπονόησε ότι η Δύση ξεγέλασε τη Λιβύη το 2003 στο να εγκαταλείψει το πυρηνικό της πρόγραμμα, καθιστώντας την έτσι ανήμπορη στο να αποτρέψει την επίθεση εναντίον της.

Η Βόρειος Κορέα μπορεί να τα παραλέει, όμως υπάρχουν αρκετές νηφάλιες χώρες που σίγουρα καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα. Αν και οι περισσότερες τηρούν ευλαβικά τη συμφωνία για τη μη διάδοση των πυρηνικών, οι πυρηνικές δυνάμεις (εκ των οποίων οι τρεις σήμερα βομβαρδίζουν τη Λιβύη) δεν έχουν ακόμη εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους βάσει του Άρθρου VI για κατάργηση των οπλοστασίων τους και το ξεκίνημα των διαπραγματεύσεων για τον γενικό αφοπλισμό.

Μέχρι να γίνουν τα παραπάνω, πολλές χώρες θα αισθανθούν τον πειρασμό να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα, ειδικά όταν βλέπουν τους αντιπάλους τους να σπεύδουν σε στρατιωτικές επεμβάσεις με τη πρώτη ευκαιρία.

Έτσι, η επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη μας δείχνει πως  ο μελλοντικός κόσμος θα είναι σίγουρα πολύ πιο επικίνδυνος από τον σημερινό.

 

S.A. από Foreign Policy In Focus

ΣΧΟΛΙΑ

  1. parsifal avatar
    parsifal 30/04/2011 14:38:57

    Συνέπειες : Παρά τους (ατυχείς) βομβαρδισμούς του Sarkozy, η Marine Le Pen είναι στα πάνω της...
    Οι Βρεττανοί εχουν ξεβρακωθεί για τις σκανδαλώδεις πτυχές της αναπτύξεως των Typhoon και το υπέρογκο κόστος πτήσεως, τα δε αποτελέσματα των βομβαρδισμών είτε με cruise είτε με τα πανάκριβα Typhoon είναι πενιχρά...
    Οι Αμερικάνοι προσπαθούν να σώσουν την τιμή της Δύσεως με ανεπάνδρωτα Predators (το μόνο αεροσκάφος που επεσε στην Λιβύη ηταν δικό τους, τώρα φυλάγεται ο ...γνήσιος αμερικανός πρόεδρος, λίγο πιό σκούρος απο WASP)
    Οι παιδεραστές Βέλγοι, οι Νορβηγοί, Δανοί κλπ. ρετάλια βρήκαν ευκαιρία να ασκηθούν σε πραγματικές πολεμικές αποστολές η σχεδόν, απουσία αεράμυνας και αναχαιτιστικών και να αποδείξουν οτι τα ξεπλυμένα, χλωμά και αχρωμα σαν τις φάτσες τους κράτη τους υπάρχουν...
    Στο πανηγύρι προσετέθη και ο viagra -Berlusconi, μήπως και ξεχασθούν οι ατασθαλίες του...
    Οι στόχοι, η ανάσχεση της Κίνας στην Αφρική και ο "αναδασμός" στα λιβυκά πετρέλαια μάλλον δεν επιτυγχάνεται.
    Ο Συνταγματάρχης είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει !

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.