#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
11/11/2011 11:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Οι λόγοι της αποτυχίας του ευρωπαϊκού οράματος




Η παγκόσμια οικονομική κρίση είχε μεγάλη επίπτωση στην Ευρώπη, όπου σημειώνεται μια συνταρακτική μετατόπιση.

Από το 1991, το ευρωπαϊκό όραμα είναι αυτό που ωθεί την παγκόσμια οικονομία. Η ΕΕ προτάθηκε σαν μια εναλλακτική στις ΗΠΑ  οικονομική δύναμη, και ως ένα εναλλακτικό κέντρο βάρους στην παγκόσμια οικονομία.

Συνολικά, η ευρωπαϊκή οικονομία ήταν ελαφρώς μεγαλύτερη από αυτήν των ΗΠΑ. Αν κινητοποιούνταν, θα αποτελούσε δύσκολο αντίπαλο για την Αμερική. Στο ζήτημα της εξωτερικής πολιτικής, οι Ευρωπαίοι περηφανεύονταν για τη διαφορετική προσέγγιση που χρησιμοποιούσαν, αυτήν δηλαδή της «ήπιας ισχύος». Η πολιτική αυτή βασίζεται περισσότερο στη χρήση πολιτικών και οικονομικών εργαλείων, παρά στρατιωτικών.

Παράλληλα, η ΕΕ αποτελεί και έναν μεγάλο καταναλωτή, κυρίως κινεζικών προϊόντων. Όλες λοιπόν οι δυνάμεις της, θα μπορούσαν κάλλιστα να επαναπροσδιορίσουν το διεθνές σύστημα.

Στα πλαίσια της σημερινής κρίσης της ευρωζώνης, το ζήτημα δεν είναι αν θα επιβιώσει το ευρώ, ή αν η ιταλική οικονομία θα επιτηρείται από τις Βρυξέλλες. Το βασικό ζήτημα είναι αν οι θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ παραμένουν άθικτες.

Είναι φανερό, πως η σημερινή ΕΕ δεν μοιάζει καθόλου με αυτήν του 2007. Θεσμικά είναι η ίδια, αλλά λειτουργικά όχι. Τα ζητήματα που την απασχολούν σήμερα είναι εντελώς διαφορετικά. Οι σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών, έχουν μια άλλη δυναμική. Το ερώτημα σήμερα δεν είναι τι θα απογίνει η ΕΕ, αλλά αν θα συνεχίσει να υπάρχει. Και αυτό δεν είναι κάτι το προσωρινό, αλλά μια μόνιμη μετατόπιση με παγκόσμιες συνέπειες.

Μια από τις αρχικές φιλοδοξίες της ΕΕ ήταν να λυθεί το πρόβλημα του εθνικισμού. Αν όχι, τότε θα υπήρχαν πόλεμοι. Η περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού ήταν ενδεικτική των πανευρωπαϊκών φόβων.

Το ζήτημα  της εθνικής ταυτότητας είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένο στην Ευρώπη. Υπάρχουν εθνικές και ιστορικές πικρίες μεταξύ των χωρών της, και ιδιαίτερα ως προς την Γερμανία. Η ΕΕ προσπάθησε να ισορροπήσει το ζήτημα αυτό, διατηρώντας τόσο τις εθνικές ταυτότητες,  όσο και τα εθνικά κράτη. Παράλληλα, προσπάθησε να αναπτύξει ένα κοινό σημείο συνεργασίας, αυτό της κοινής οικονομίας που θα συνδέει μεταξύ τους διαφορετικά έθνη. Η λογική ήταν πως αν η ΕΕ παρείχε  ευημερία στην ήπειρο, τότε η ύπαρξη των διάφορων εθνικών κρατών δεν θα προκαλούσε πρόβλημα στην ένωση. Με τον καιρό, ο εθνικισμός θα μαράζωνε, και θα ανέρχονταν μια νέα ευρωπαϊκή ταυτότητα. Η υπόθεση εργασίας ήταν ότι η ευμάρεια θα μείωνε τις εθνικές εντάσεις, αλλά  και τον ίδιο τον εθνικισμό. Αν αυτό ήταν αλήθεια θα πετύχαινε.

Η Ευρώπη  όμως, αποτελεί  κάτι το πολύ  μεγαλύτερο από απλά μια οικονομική και εμπορική ζώνη, και μάλιστα, ακόμη και εκεί, δεν υπάρχει καθόλου ομοιογένεια.

Η γερμανική οικονομία σχεδιάστηκε εξαρχής ως εξαγωγική. Για να ευημερεί, πρέπει να εξάγει. Μια ελεύθερη ζώνη εμπορίου, δομημένη γύρω από την δεύτερη μεγαλύτερη εξαγωγική χώρα του πλανήτη, εξ ορισμού δημιουργεί σημαντικές πιέσεις στις ανερχόμενες οικονομίες που θέλουν να αναπτυχθούν μέσω των δικών τους εξαγωγών. Έτσι, η ελεύθερη εμπορική ζώνη υπονόμευσε συστηματικά τη δυνατότητα της ευρωπαϊκής περιφέρειας να αναπτυχθεί, εξαιτίας της παρουσίας μιας εξαγωγικής οικονομίας που διείσδυε στις συνδεδεμένες με αυτήν αγορές, και ταυτόχρονα απέτρεπε την ανάπτυξή τους.

Μεταξύ 1991 και 2008, όλα αυτά θάφτηκαν κάτω από μια μεγάλη οικονομική ανάπτυξη και ευημερία. Η πρώτη όμως κρίση τα αποκάλυψε. Η κρίση ακινήτων της Αμερικής ήταν αυτό που την πυροδότησε. Όμως η  κρίση δεν είναι κρίση του ευρώ, ούτε κρίση της οικονομίας. Είναι πρωτίστως κρίση εθνικισμού.

Οι ευρωπαϊκές ελίτ σχεδίασαν και δεσμεύτηκαν στην ιδέα της ευρωπαϊκής ένωσης. Οι ελίτ αυτές, παραδοσιακά δεμένες με το οικονομικό σύστημα, ήταν υπέρ της Ευρώπης. Όταν επήλθε η κρίση, αυτό που πίστεψαν είναι ότι πρόκειται για καθαρά τεχνικό ζήτημα που μπορεί να επιλυθεί μέσα στα πλαίσια της ΕΕ. Έγιναν συζητήσεις, επήλθαν συμφωνίες, και μετρήθηκαν φιλίες. Η κρίση όμως δεν λύθηκε.

Η σχέση Ελλάδας-Γερμανίας δεν ήταν η ουσία του προβλήματος, αλλά η βιτρίνα του. Για τους Γερμανούς, οι Έλληνες ήταν ανεύθυνοι και σπάταλοι. Για τους Έλληνες, οι Γερμανοί εκμεταλλεύτηκαν την ΕΕ και την ευρωζώνη για να κερδίσει η οικονομία τους, να συσσωρεύουν προνόμια, και όταν ήρθαν τα δύσκολα, προσπαθούν να τα διατηρήσουν πάση θυσία.

Οι Γερμανοί θεωρούν πως οι Έλληνες προκάλεσαν την κρίση χρέους. Οι Έλληνες από την πλευρά τους, θεωρούν πως η κρίση οφείλεται στους κανόνες εμπορίου και στις νομισματικές πολιτικές που επέβαλλαν οι Γερμανοί. Είναι μάλιστα πικραμένοι που θα πρέπει αυτοί μόνοι να υποστούν την αυστηρή λιτότητα.

Από την άλλη, οι Γερμανοί πιστεύουν πως οι Έλληνες είπαν ψέματα για να δανείζονται χρήματα. Οι Έλληνες όμως λένε πως αν είπαν ψέματα, αυτό έγινε εν γνώσει και με την συνεργασία των Γερμανών (και λοιπών) τραπεζιτών, που έβγαλαν πολλά χρήματα από αυτά τα δάνεια, άσχετα αν δεν ξοφλήθηκαν.

Και πάει λέγοντας. Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα. Το πραγματικό θέμα έγκειται στο ότι πρόκειται για δυο κράτη με εγγενώς διαφορετικά συμφέροντα. Οι ελίτ των δυο αυτών χωρών προσπαθούν να βρουν λύσεις μέσα στα πλαίσια του ισχύοντος συστήματος. Οι λαοί τους όμως δεν είναι ενθουσιασμένοι με το γεγονός ότι αυτοί θα επωμιστούν τα βάρη. Οι Γερμανοί δεν έχουν καμία ανοχή απέναντι στα ελληνικά χρέη. Και οι Έλληνες δεν έχουν καμία διάθεση να υποστούν λιτότητα, προκειμένου να ικανοποιήσουν τους Γερμανούς ψηφοφόρους.

Ως ένα βαθμό, υπάρχει μια συνεργασία προκειμένου να εξευρεθεί λύση. Σε έναν άλλο βαθμό όμως, υπάρχει μια καχυποψία όσον αφορά στην αξιοπιστία των ελίτ. Τα προβλήματα είναι δικά τους, αλλά θα τα πληρώσουν οι λαοί.

Το πρόβλημα όμως είναι γενικότερο, και δεν περιορίζεται στις ελληνογερμανικές κόντρες. Το σύστημα δημιουργήθηκε σε ένα άλλο κόσμο, όταν η Γερμανία ήταν ακόμη υπό κατοχή. Οι Αμερικανοί παρείχαν ασφάλεια, και δεν επιτρέπονταν οι διακρατικές διαμάχες στην Ευρώπη. Τώρα όμως οι Αμερικάνοι έχουν φύγει, οι Γερμανοί επέστρεψαν, και η ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή βράζει.

Εν ολίγοις, το ευρωπαϊκό εγχείρημα καταρρέει εξαιτίας του προβλήματος που ήθελε να λύσει: Του εθνικισμού. Η ικανότητα των ηγετών να αποφασίζουν αρχίζει να χάνεται, μαζί με την εξουσία τους. Το κοινό δεν έχει ακόμη ορίσει τις εναλλακτικές επιλογές, αλλά το παλεύει. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στις ΗΠΑ, αλλά με μια μεγάλη διαφορά: Οι εντάσεις εκεί, μεταξύ των ελίτ και του λαού, δεν απειλούν με διάλυση το κράτος. Στην Ευρώπη όμως, απειλούν με διάλυση την ΕΕ.

Η Ευρώπη θα περάσει τα επόμενα χρόνια, προσπαθώντας να αντιπαρέλθει  αυτό το πρόβλημα. Αν τα καταφέρει απομένει να το δούμε. Είναι όμως αμφίβολο. Οι εντάσεις μεταξύ των εθνών, και αυτές μεταξύ των ελίτ και των λαών, θα επαναπροσδιορίσουν το πώς λειτουργεί η Ευρώπη.

Ακόμη και αν δεν χειροτερέψουν τα πράγματα, η κατάσταση έχει ήδη αλλάξει πολύ πιο πολύ από όσο μπορούσε να φανταστεί κάποιος το 2007. Και τελικά, αντί η Ευρώπη να αναδυθεί ως μια ενωμένη δύναμη, το ερώτημα τώρα είναι το πόσο ακόμη θα διασπαστεί.

 

Του George Friedman

Stratfor

http://www.realclearworld.com/articles/2011/11/08/europes_nationalism_problem_99752.html

Απόδοση:S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Silence t. avatar
    Silence t. 11/11/2011 11:15:49

    Όπως όλος ο κόσμος έτσι και εγώ προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει τον τελευταίο καιρό .

    Ακούω και διαβάζω διάφορες αναλύσεις , καταθέτω με την σειρά μου δικές μου απόψεις , πιστεύω πράγματα τα οποία μετά αναιρώ και πάλι από την αρχή .

    Προσπαθώντας να βγάλω από το μυαλό μου κάποιες σκέψεις που είχα παγιωμένες και να δω από άλλο πρίσμα τα γεγονότα , διαπίστωσα ότι η πρόσφατη εμπλοκή των ‘’ξένων’’ παραγόντων στα εσωτερικά μας , η άσκηση επιρροής , η λήψη και επιβολή αποφάσεων και μέτρων καθώς και οι παράλογες απαιτήσεις τους , έχουν τις ρίζες τους πολλά χρόνια πίσω , στην εποχή της νομισματικής ένωσης , αν όχι στην δημιουργία της ίδιας της ΕΟΚ και σε όσα αυτή επί της αρχής της πρέσβευε .

    Όταν ακούγαμε για Ευρωπαϊκή και στην συνέχεια για Νομισματική Ένωση , δεν είχαμε κοιτάξει ‘’μέσα στο κουτί’’ , δεν είχαμε ‘’διαβάσει τα μικρά γράμματα’’ , ούτε και είχαμε σκεφτεί τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που απορρέουν από αυτή , παρά απολαμβάναμε τη θαλπωρή της μεγάλης και ισχυρής ‘’οικογένειας’’ , την γκλαμουριά του να ανήκεις στην ελίτ της Ευρώπης , αντί να εκφωνείσαι Βαλκάνιος (που είσαι) και την εφήμερη και πρόσκαιρη ευημερία , αγνοώντας προκλητικά τα μηνύματα , κλείνοντας τα μάτια στα σημεία των καιρών και ζώντας λες και δεν υπάρχει αύριο , χωρίς να βάζουμε καμία θωράκιση ούτε στην κρατική λειτουργία , ούτε στον οικογενειακό προϋπολογισμό και κυρίως ούτε στις προσωπικές και οικογενειακές δομές .

    Όμως όταν έχεις αποδεχτεί όρους και διατάξεις σχετικά με κοινές αποφάσεις , κοινά νομίσματα , ισοτιμίες , σύνορα , συμφέροντα , και έχεις υπογράψει για όλα αυτά , έρχεται κάποια στιγμή που μοιραία θα πρέπει να γίνει ταμείο και να πληρωθεί ο λογαριασμός , που τελικά ήταν ρεφενέ .

    Όταν όλα αυτά τα χρόνια οι πακτωλοί χρημάτων που δοθήκαν στην χώρα φαγωθήκαν αλόγιστα για μικροσυμφέροντα , ρουσφέτια , βίλες , λαδώματα , κραιπάλες , γάμους και τρελούς λογαριασμούς στις τράπεζες της Ελβετίας , ΕΓΩ έλεγα έλα μωρέ τώρα (με την ψήφο ,την ανοχή και την αποχαύνωση μου) , όταν ένας δρόμος κόστιζε 10 φορές παραπάνω το χιλιόμετρο από κάθε άλλη (σοβαρή , η μη) χώρα στον πλανήτη , ΕΓΩ στον κόσμο μου, όταν αποκαλυπτότανε τα σκάνδαλα του Βατοπεδίου και της SIEMENS , ΕΓΩ σφύριζα κλέφτικα , όταν αντί να απαιτήσω υψηλό επίπεδο υπηρεσιών στην δημόσια υγεία και παιδεία , ΕΓΩ επέλεγα να δώσω την χαριστική βολή της απαξίωσης τους , με την κουλή επιλογή μου να τα σκάσω χοντρά στο κάθε λογής ιδιωτικό ‘’κλάιν μάιν College’’ (που και αυτών των σχολείων το επίπεδο γκρέμισα) και κάθε είδους Intermedical Foundation Health & Beauty Κλινική .

    Όπως αποδεικνύεται (με πολύ θόρυβο) σήμερα , οι πόροι , τα εργαλεία , οι ευκαιρίες που παρουσιάστηκαν πετάχτηκαν στα σκουπίδια , πρωτίστως εξαιτίας των τυχοδιωκτών , πεινασμένων και χωρίς όραμα πολιτικών τους (κάποτε οι πολιτικοί ξεκινούσαν την καριέρα τους πλούσιοι και την τελειώνανε φτωχοί , ενώ σήμερα συμβαίνει το αντίθετο) και δευτερευόντως εξαιτίας της , απληστίας , της επιπολαιότητας και της έλλειψης παιδείας αρχών και αξιών κοινωνίας .

    Έτσι λοιπόν όπως σε κάθε εταιρεία , συμμαχία , κοινοπραξία , οικογένεια , κλπ , όλα τα μέλη δεν είναι ίδια , δεν απολαμβάνουν τις ίδιες ευκαιρίες και αγαθά , δεν έχουν πρόσβαση στις ίδιες πληροφορίες , δεν έχουν ίδια βαρύτητα για το σύνολο , ακόμα ακόμα δεν είναι το ίδιο αγαπητά , έτσι και εδώ τώρα , η Ελλάδα , η Ιταλία , η Ιρλανδία , η Πορτογαλία κλπ , εισπράττουν τα προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα μίας πορείας που ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια και των οποίων (αποτελεσμάτων) βασικός και κύριος υπεύθυνος είναι ο ίδιος ο λαός που καλείτε να τα πληρώσει .

    Δυστυχώς αυτό που είχαν οραματιστεί το 1981 με την πλήρη ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ οι Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν , Φελίπε Γκονζάλες , Χέλμουντ Σμίντ , Κωνσταντίνος Καραμανλής , ήταν κάτι πιο σπουδαίο , φιλόδοξο και μεγαλόπνοο , από την εταιρεία δολοφόνων Α.Ε. που εντέλει την καταντήσανε , κάποιοι Νικολά Σαρκοζί , Άνγκελα Μέρκελ , Θαπατέρο , Παπανδρέου .

    Οπότε πριν ξαναβάλουμε μαύρες πλερέζες για το κακό που μας βρήκε , πριν τα βάλουμε με θεούς και δαίμονες για το στημένο παιχνίδι που μας παίξανε , θα πρέπει αφού πρώτα αναλογιστούμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί , στην συνέχεια να αναρωτηθούμε αν είναι αυτή Ευρωπαϊκή Ένωση που θέλουμε (ευρώ + μέτρα + περιορισμένη εθνική κυριαρχία) και τέλος να το αποφασίσουμε με την ψήφο και την στάση μας από εδώ και πέρα .

  2. Διηνεκης avatar
    Διηνεκης 11/11/2011 11:34:07

    Κάτι μου θυμίζει αυτός ο Friedman

  3. JOHN avatar
    JOHN 12/11/2011 10:41:29

    Λαοι με διαφορετικες ιστορικες εμπειριες,διαφορετικη κουλτουρα γλωσα κλπ ειναι μαλλον αδυνατο να ενωθουν.Μια χαλαρη ομως ενωση και συνεργασια που ηταν εφυκτη χρειαζονταν αλλες πρακτικες για να πετυχει,τελειως διαφορετικες απο αυτες που ζουμε σημερα.Απλουστατα με τη σημερινη δομη της Ευρωπης η επικρατηση του ισχυροτερου και τα διασταυρωμενα συμφεροντα των κρατων μελλων κανουν την ενωση αδυνατη,και αυτο που ειναι σιγουρο ειναι οτι εαν δεν εχουμε τη διαλυση,σιγουρα θα εχουμε την Ευρωπη των πολλων ταχυτητων,ιδεα που ηδη προωθειται.Οπυρηνας αυτης της ενωσης θα ειναι βασικα χωρες με ομορες οικονομιες.Μεσα σ αυτο το τοπιο που διαμορφωνεται πρεπει να βρουμε τι ρολο θα εχουμε εμεις και κυριως τι ειναι εφυκτο να πετυχουμε χωρις να διαλυθουμε σαν χωρα και σαν λαος.Γιατι τα εισαγωμενα φιρμανια και πρακτικες που προσπαθουν να μας επιβαλουν δεν εξυπηρετουν ουτε στο ελαχιστο τα συμφεροντα μας,αλλα αντιθετα εξαθλιωνουν και δυαλυουν τη χωρα προς ωφελος μονο των δανειστων μας. Για την επιτευξη ομως του στοχου που δεν πρεπει να ειναι αλλος απο τη παραμονη στο μετρο του δυνατου στο ευρωπαικο γιγνεσθαι χωρις να χασουμε την εθνικη μας ταυτοτητα και κυριαρχια,χρειαζονται πολιτικοι με οραμα,πατριωτιμο χωρις ακροτητες και κυριως να μην ειναι διαπλεκομενοι με ντοπια και ξενα συμφεροντα.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.