#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
01/03/2011 10:42
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Οι κερδισμένοι και οι χαμένοι των εξεγέρσεων της Μ. Ανατολής







[caption id="attachment_88279" align="alignnone" width="600" caption="Διαδηλωτές στην Λιβύη"][/caption]







Η επαναστατική καταιγίδα που σάρωσε τη Μέση Ανατολή, ασχέτως του τι θα συμβεί αργότερα, άλλαξε εκ βάθρων το πολιτειακό σύστημα της περιοχής.

Τα λαϊκά κινήματα που δημιουργήθηκαν, δεν επιζητούν απλώς μια επιδιόρθωση των δυσλειτουργιών, αλλά μια πλήρη αναμόρφωση του όλου απολυταρχικού συστήματος, στα πλαίσια περισσότερο πλουραλιστικών και κοινωνικά ευαίσθητων ριζικών αλλαγών.

Οι μεγάλοι νικητές είναι οι λαοί της Μέσης Ανατολής, που καταπιέζονταν πολιτικά, εδώ και δεκαετίες. Εκατομμύρια Αράβων και Μουσουλμάνων, απέκτησαν ξαφνικά φωνή.

Η εν εξελίξει ιντιφάντα, ή επανάσταση, δεν αφορά κάποια βασικά πράγματα όπως το ψωμί ή την εργασία, αλλά την ελευθερία και τα ατομικά δικαιώματα. Για πρώτη φορά στα τελευταία 40 χρόνια, οι λαοί της περιοχής προσπαθούν να χαράξουν οι ίδιοι τη πορεία τους, και να καθορίσουν το μέλλον τους.

Οι μεγάλοι χαμένοι είναι οι δικτάτορες που ξεζούμισαν τις χώρες τους, και που χρησιμοποίησαν ανάλγητη βία για να καταστείλουν τις διαφωνούσες απόψεις, παραμελώντας τις ελπίδες και τις προσδοκίες των λαών τους.

Το περίεργο είναι πως οι πλέον τρωτοί από τους δεσποτικούς ηγέτες αποδείχθηκαν οι ηγέτες των δημοκρατιών. Από τον Ben Ali έως τον  Hosni Mubarak, τον Muammar Gaddafi, τον Ali Abdullah Saleh της Υεμένης, και τον πρόεδρο της Αλγερίας Abdelaziz Bouteflika. Οι περισσότεροι από αυτούς που απέμειναν, μάλλον θα ανατραπούν.

Οι μοναρχίες, όπως είναι το Μπαχρέιν, το Ομάν,  η Σαουδική Αραβία, η Ιορδανία, και το Μαρόκο, επίσης ταρακουνήθηκαν. Όμως μέχρι στιγμής δείχνουν να αντέχουν περισσότερο από τις δημοκρατίες.

Στα πλαίσια της ευρύτερης περιοχής, αυτός που χάνει τα περισσότερα είναι μάλλον το Ισραήλ. Είχε εναποθέσει όλες του τις ελπίδες στους δικτάτορες, όπως ήταν ο Mubarak. Έκανε τα πάντα για να τον στηρίξει, αφού αυτός έπαιζε βασικό ρόλο στη πολιορκία της Γάζας, και στο σφίξιμο της θηλιάς γύρω από το λαιμό της Χαμάς.

Πάρα πολλές φορές, ο χειρότερος εχθρός του Ισραήλ αποδείχτηκε η ίδια η πολιτική του τάξη. Το Ισραήλ έχασε πριν από 40 χρόνια το Ιράν, διότι είχε εναποθέσει τα πάντα στον Σάχη. Πρόσφατα έχασε και τη Τουρκία, εξαιτίας της δολοφονίας 9 ακτιβιστών στο καράβι της ανθρωπιστικής βοήθειας που πήγαινε στη Γάζα. Τώρα, το Ισραήλ χάνει και την Αίγυπτο, έναν γείτονα στήριγμα, με τον οποίο μαζί στερέωσαν την ισραηλινή κυριαρχία στη περιοχή, υπογράφοντας τη συμφωνία ειρήνης του Camp David, και υπονομεύοντας έτσι το επίσημο αραβικό πολιτειακό σύστημα.

Ασχέτως του τι είδους κυβερνήσεις θα ξεπηδήσουν από τα χαλάσματα της πολιτικής απολυταρχίας, αυτό που είναι σίγουρο είναι η επιθετική και διεκδικητική εξωτερική πολιτική απέναντι στην ηγεμονία του Ισραήλ, που αυτές θα ασκήσουν. Παράλληλα θα αντιτεθούν και στη περαιτέρω αποίκηση της παλαιστινιακής γης από τους Ισραηλινούς.

Εν τω μεταξύ, η ηγεσία της παλαιστινιακής αρχής, με τον  πρόεδρο Mahmoud Abbas, έχει χάσει κάθε αξιοπιστία στα μάτια του λαού της. Τα έγγραφα που διέρρευσαν, και που τα δημοσίευσε το al-Jazeera, που αποκαλύπτουν άπειρες παραχωρήσεις προς τους Ισραηλινούς, αποτέλεσαν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της παλαιστινιακής αρχής.

Αντιστασιακά κινήματα όπως είναι η Hamas και η  Hezbollah, έχουν κερδίσει οπαδούς εις βάρος της αρχής, και θα αναδυθούν ως μεγάλοι νικητές του κοινωνικού χάους, εκτός κι αν το Ισραήλ πάρει την απόφαση να αποσυρθεί από τις κατεχόμενες αραβικές περιοχές.

Όσον αφορά στην Αμερική, η απώλεια των φιλοδυτικών δικτατόρων αποτελεί πλήγμα για αυτήν. Τα τελευταία 60 χρόνια, η Ουάσιγκτον θυσίασε τη νομιμότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα στο βωμό της σταθερότητας και της ασφάλειας, όπως τις βλέπει αυτή.

Προς το παρόν, οι αντιδράσεις της είναι αργές και σπασμωδικές, όμως ο πρόεδρος Ομπάμα έχει ζητήσει από τους συμβούλους του να υποστηρίξουν μια ομαλή μετάβαση προς ένα πιο ανοιχτό πολιτικό σύστημα.

Οι ΗΠΑ έπαιξαν κρίσιμο ρόλο,  πιέζοντας τον αιγυπτιακό στρατό να πείσει τον Mubarak να παραιτηθεί. Παράλληλα, έπεισαν τη σουνιτική βασιλική οικογένεια του Μπαχρέιν, να συνομιλήσει με τους διαδηλωτές Σιίτες. Στη Λιβύη, αν και άργησε να αντιδράσει, η Αμερική ηγείται της προσπάθειας πιέσεων προς τον Gaddafi, και δείχνει  να υποστηρίζει τη θέληση της πλειοψηφία του λιβυκού λαού.

Είναι όμως ακόμη αβέβαιο το κατά πόσο η Ουάσιγκτον θα ασκήσει πίεση στις ένοπλες δυνάμεις των αραβικών κρατών, ειδικά της Αιγύπτου, ώστε να παραιτηθούν από την εξουσία, παραδίδοντας την σε πολιτικούς. Αν η Αμερική διδαχθεί από την αναστάτωση που επικράτησε στη περιοχή, τότε ίσως μπορέσει να ξαναχτίσει τις γέφυρες εμπιστοσύνης με τους λαούς της Μέσης Ανατολής.

Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι Αμερικανοί, είναι ότι οι δικτάτορες που υποστήριζαν, απλά ρήμαξαν τις κοινωνίες τους, τροφοδοτώντας τον αντιαμερικανισμό και το μίσος εναντίον της Δύσης. Αυτή την εποχή, υπάρχει μια γενικής αποδοχής άποψη στους λαούς της Μ. Ανατολής, ότι οι ΗΠΑ αποτελούν εταίρο στην καταστολή των αραβικών κοινωνιών.

Οι εξεγέρσεις αντηχούν και στο Ιράν, όπου υπάρχει τεράστιο κενό νόμιμης πολιτικής εξουσίας. Το Ιράν είναι μια διαιρεμένη χώρα, ειδικά μετά τις αμφιλεγόμενες περσινές προεδρικές εκλογές, από τις οποίες προέκυψε νικητής ο Mahmoud Ahmadinejad. Μετά την ανατροπή του Mubarak, δεκάδες χιλιάδες Ιρανοί βγήκαν στους δρόμους της Τεχεράνης, αμφισβητώντας τη κυβέρνηση της χώρας.

Η αναγέννηση της Αιγύπτου, είναι πολύ πιθανό να εξασθενήσει το ρόλο του Ιράν στον αραβικό κόσμο. Ένας από τους λόγους που το Ιράν κατάφερε να ασκεί τόση επιρροή στις Σουνιτικές αραβικές κοινωνίες, είναι το ότι είχε απεμπολήσει το ρόλο αυτό η Αίγυπτος. Αν και όποτε η Αίγυπτος ενσωματωθεί ξανά στον αραβικό κόσμο, το Ιράν θα χάσει το πλεονέκτημά του. Παράλληλα, θα εξασθενήσει και η νομιμοποίηση της ηγεσίας του ίδιου του Ahmadinejad.

Η σκόνη και δεν έχει ακόμη κατακαθίσει στα πεδία της μάχης. Η μετάβαση προς τη δημοκρατία θα είναι δύσκολη, βρώμικη, και μεγάλης διάρκειας. Θα χρειαστούν χρόνια, αν όχι  δεκαετίες μέχρι να επιτευχθεί.

Ένα πράγμα όμως έχει ξεκαθαρίσει. Η περιοχή άλλαξε. Και στο μέλλον, ούτε η Μέση Ανατολή, αλλά ούτε και οι διεθνείς σχέσεις δεν θα είναι οι ίδιες.

 

Του καθηγητή πολ. Επιστημών: Fawaz A Gerges (London School of Economics).

S.A.-BBC News

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ avatar
    ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ 01/03/2011 12:00:48

    Aν είναι δυνατόν δρ Fawaz A Gerges και δη του πολυφημισμένου London School of Economics, να πιστεύετε ότι οι Αμερικανοί πρεπει να "διδαχθούν" και οι Ισραηλινοί ¨εχασαν" στην Αίγυπτο!Είπαμε, απ την καρδιά μας, μπράβο στους Αραβες και ζήτω οι εξεγέρσεις, αλλά η αφέλεια έχει κι αυτή όρια. Αναγνώστε πάντως αυτό που ο ίδιος γράψατε λίγο διαφορετικά: "Ένα πράγμα όμως έχει ξεκαθαρίσει. Η περιοχή άλλαξε. Και στο μέλλον, ούτε η Μέση Ανατολή, αλλά ούτε και οι διεθνείς σχέσεις δεν θα είναι οι ίδιες".
    Με εκτίμηση.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.