«Οι εξωτερικές δυνάμεις θα "καούν" στην πυρκαγιά της Συρίας»
06/10/2015 11:43
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

«Οι εξωτερικές δυνάμεις θα "καούν" στην πυρκαγιά της Συρίας»

Οι πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνοι για τα έθνη που τροφοδοτούν τη σύγκρουση, σχολιάζει ο Gideon Rachman.

Στη δεκαετία του 1930, ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος γέμισε από τρίτους, με τη ναζιστική Γερμανία να στηρίζει τους εθνικιστές, τη Σοβιετική Ένωση να στηρίζει τους Ρεπουμπλικάνους και τους ξένους ιδεαλιστές να συρρέουν στη χώρα για να πολεμήσουν στις δύο πλευρές της σύγκρουσης. Ένας παρόμοιος πόλεμος δι’ αντιπροσώπων είναι σε εξέλιξη στη Συρία σήμερα - με τις ρωσικές και τις αμερικανικές εναέριες δυνάμεις να βομβαρδίζουν στόχους στη χώρα, και τους ξένους μαχητές να συρρέουν στη Συρία.

Η μετάλλαξη ενός εμφυλίου πολέμου σε «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων» μεταξύ εξωτερικών δυνάμεων είναι σχεδόν πάντα μια τραγική και επικίνδυνη εξέλιξη. Στη Συρία, έχει κάνει τον πόλεμο ακόμα μεγαλύτερο, πιο αιματηρό, πιο επικίνδυνο για τον υπόλοιπο κόσμο και πιο δύσκολο να σταματήσει. Μετά από τέσσερα χρόνια, ένας συμβατικός εμφύλιος πόλεμος μπορεί να είχε ήδη εξαντληθεί - δίνοντας στους Σύρους κάποια ευκαιρία να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους και τη χώρα τους. Αλλά με τις εξωτερικές δυνάμεις να ρίχνουν λάδι στη φωτιά της σύγκρουσης, είναι σαφές ότι μόνο ένα είδος διεθνούς διακανονισμού μπορεί να προσφέρει κάποια ελπίδα για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Δυστυχώς, φαίνεται ότι εξακολουθούμε να βρισκόμαστε στη φάση κλιμάκωσης, καθώς οι εξωτερικές δυνάμεις εντείνουν τις προσπάθειές τους στο πεδίο της μάχης, ελπίζοντας είτε στη νίκη της πλευράς τους, είτε στο να αυξήσουν την επιρροή τους στις τελικές ειρηνευτικές συνομιλίες. Το Ιράν, η Ρωσία και η πολιτοφυλακή της Χεζμπολάχ παρενέβησαν για λογαριασμό του καθεστώτος του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ. Οι ΗΠΑ, η Σαουδική Αραβία, τα κράτη του Κόλπου, η Τουρκία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο υποστήριξαν τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Εν τω μεταξύ, οι ξένοι τζιχαντιστές συνεχίζουν να ταξιδεύουν στη Συρία για να πολεμήσουν στο πλευρό του Isis.

Οι πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων είναι καταστροφικοί για τις χώρες στο έδαφος των οποίων διεξάγονται. Αλλά μπορεί επίσης να είναι πολύ επικίνδυνοι για τις δυνάμεις που τροφοδοτούν τη σύγκρουση. Ο πιο προφανής κίνδυνος είναι ότι ένας πόλεμος που γίνεται αρχικά μέσω πληρεξουσίων τελικά οδηγεί σε άμεση σύγκρουση. Οι χώρες που υποστήριζαν αντίθετες πλευρές στην Ισπανία το 1930 πολεμούσαν μεταξύ τους απευθείας ως τη δεκαετία του 1940. Ο κίνδυνος η συριακή σύγκρουση να οδηγήσει σε μια άμεση σύγκρουση τους Ιρανούς και τους Σαουδάραβες, ή ακόμα και τους Ρώσους και τους Αμερικανούς, δεν μπορεί να αποκλειστεί - ιδιαίτερα όταν οι αντίπαλες εναέριες δυνάμεις επιχειρούν τόσο κοντά.

Αλλά οι κίνδυνοι ενός πολέμου δι’ αντιπροσώπων εκτείνονται πέρα από τον κίνδυνο μιας άμεσης σύγκρουσης. Οι φωτιές του πολέμου είναι δύσκολο να ελεγχθούν, όταν έχουν ανάψει σκόπιμα. Το Πακιστάν και οι ΗΠΑ, για παράδειγμα, έκαναν έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων ενάντια στην ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980 - αλλά αργότερα υπέστησαν τα πάνδεινα από «υποστροφή» των ισλαμιστών μαχητών που είχαν υποστηρίξει στη χώρα.

Δεν είναι δύσκολο να δούμε πώς η συριακή σύγκρουση θα μπορούσε να δημιουργήσει παρόμοιες συνέπειες για ορισμένα από τα κράτη που εμπλέκονται στη σύγκρουση. Η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας σαφώς απειλείται από ορισμένες από τις μαχητικές ομάδες ισλαμιστών που έχει ενθαρρύνει και υποστηρίξει στη Συρία. Η Ρωσία επίσης κινδυνεύει να πυροδοτήσει τον εγχώριο μουσουλμανικό πληθυσμό και να παρασυρθεί βαθύτερα σε έναν άλλο πόλεμο, ακόμη και ενώ η σύγκρουση στην Ουκρανία θεριεύει.

Παρά τους κινδύνους αυτούς, οι εξωτερικές δυνάμεις συνεχίζουν να εμπλέκονται στη συριακή σύγκρουση – υπό τον φόβο ότι η ασφάλεια και η κατάστασή τους θα αποδυναμωθεί εάν επιτρέψουν σε άλλα έθνη ή δόγματα να αναλάβουν την πρωτοβουλία.

Το πιο προφανές παράδειγμα είναι ο αγώνας μεταξύ των δυνάμεων των σουνιτών και των σιιτών του Ισλάμ. Το καθεστώς του Άσαντ υποστηρίζεται από κράτη που κυριαρχούνται από σιίτες - πάνω απ 'όλα, το Ιράν και το Ιράκ. Οι δυνάμεις ενάντια στον Άσαντ υποστηρίζονται από τις σουνιτικές χώρες: τη Σαουδική Αραβία, τα κράτη του Κόλπου και την Τουρκία.

Πάνω από αυτό το διαγωνισμό μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων βρίσκεται ένας αγώνας μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας - με τη Ρωσία να στηρίζει τον Άσαντ και την Αμερική να ζητά την απομάκρυνσή του. Ο αγώνας Ρωσίας-ΗΠΑ είναι εν μέρει για την επιρροή στη Μέση Ανατολή. Αλλά έχει και ευρύτερες γεωπολιτικά και ιδεολογικά στοιχεία. Η Ρωσία και η Δύση διεξάγουν ήδη έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων για το μέλλον της Ουκρανίας. Επίσης, είναι σε διαμάχη για την ευρύτερη έννοια της υποστήριξης στην «αλλαγή καθεστώτος» κατά των αντιδημοκρατικών ή καταπιεστικών κυβερνήσεων.

Το Isis προσθέτει ένα επιπλέον στρώμα στην επιπλοκή. Στη θεωρία, η απειλή από τους μαχητές τζιχαντιστές θα μπορούσε να ενώσει όλες τις εξωτερικές δυνάμεις. Στην πράξη, οι δυτικές δυνάμεις έχουν κατηγορήσει τη Ρωσία ότι σε μεγάλο βαθμό αγνοεί το Isis και αντ’ αυτού στοχεύει σε πιο μετριοπαθείς ομάδες που μάχονται το καθεστώς του Άσαντ, μερικές από τις οποίες λαμβάνουν την υποστήριξη της Δύσης.

Υπάρχει ένα παρόμοιο αλλά λιγότερο υψηλού προφίλ επιχείρημα σε εξέλιξη μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Οι Αμερικανοί χαιρέτισαν την προθυμία της Τουρκίας να ενταχθεί στις βομβιστικές επιθέσεις ενάντια στο Isis, αλλά έκπληκτοι ανακάλυψαν ότι οι Τούρκοι ενδιαφέρονται περισσότερο για την επίθεση σε κούρδους αντάρτες που είναι από τις λίγες αποτελεσματικές, μη-τζιχαντιστικές δυνάμεις που πολεμούν τον Άσαντ.

Όλα τα έθνη που παρενέβησαν στη Συρία έχουν κίνητρο, σε μεγάλο βαθμό, το φόβο. Οι Σαουδάραβες φοβούνται την άνοδο του Ιράν και οι Ιρανοί φοβούνται την αντικατάσταση της συμμαχικής κυβέρνησης στη Συρία με ένα άλλο εχθρικό κυριαρχούμενο από σουνίτες κράτος. Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν - αντιμέτωπος με μια συρρίκνωση της οικονομίας και το αδιέξοδο στην Ουκρανία - θέλει να αποτρέψει περαιτέρω δυτική-χορηγία «αλλαγής καθεστώτος». Οι ΗΠΑ αισθάνονται την υποχρέωση να απαντήσουν, για να μην κατηγορηθεί η κυβέρνηση Ομπάμα για μια ακόμη φορά ότι αποδέχεται τη μείωση της δύναμης των ΗΠΑ - μια αντίληψη που κινδυνεύει να γίνει αυτοεκπληρούμενη.

Όλα αυτά τα έθνη φοβούνται ότι η αδυναμία τους θα εκτεθεί ή θα ενταθεί, εάν η πλευρά του στη Συρία φαίνεται να «χάνει». Όλοι τους φαίνονται ανίκανοι να ενεργήσουν για το αμοιβαίο συμφέρον τους στον τερματισμό μιας σύγκρουσης που τους απειλεί όλους. Μέχρι να αποφασίσουν να συνεργαστούν, η δυστυχία του συριακού λαού θα συνεχίζεται.

www.ft.com

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Naruto avatar
    Naruto 06/10/2015 13:08:38

    Εμάς μας ενδιαφέρει να καεί ένας συγκεκριμένος .

  2. ΑΧΙΛΛΕΑΣ Κ. avatar
    ΑΧΙΛΛΕΑΣ Κ. 06/10/2015 14:52:57

    Δεν υπάρχει λόγος να είναι ο πόλεμος αυτός "δι' αντιπροσώπων" . Ας γίνει όπως στη Γιουγκοσλαβία απο το ΝΑΤΟ στο οποίο εντάσσεται σιγά-σιγά και η Ρωσία...Αντε να μπει και στην ΕΕ για να κλείσει το ζήτημα...

  3. κατωυποστάθμης avatar
    κατωυποστάθμης 06/10/2015 15:09:23

    να δοθεί μια βαθειά ανάσα στο Ισραήλ που δεν ειναι και καθόλου ρατσιστικό κράτος με το να διαλύσουμε τούς μοχθηρούς του γειτόνους και εχει ο θεός μετά , ολα τα αλλα ειναι φιλοσοφίες της πεντάρας

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.