01/05/2012 13:45
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Μπορεί ο σοσιαλισμός να σώσει την Γαλλία;



Οι Ρεπουμπλικάνοι χαρακτηρίζουν τον Ομπάμα ως σοσιαλιστή, αλλά αν θέλουν να δουν πως είναι ένας πραγματικός σοσιαλιστής, ας ρίξουν μια ματιά προς τη χώρα που χαίρονται να αντιπαθούν, τη Γαλλία.

Εκεί, ο Francois Hollande δείχνει πως μάλλον θα είναι ο επόμενος πρόεδρος. Σαν «κόκκινος», ο  Hollande δεν τρομάζει και πολύ. Συνήθως τον περιγράφουν ως άχρωμο.

Ένα άχρωμο όμως θέλουν οι Γάλλοι, ειδικά μετά τον Sarkozy, που γενικά θεωρείται ως ματαιόδοξος και χυδαίος, πρόεδρος-σελέμπριτυ, με γυναίκα έπαθλο… κάτι σαν τον Donald Trump δηλαδή, αλλά προς το πιο γαλλικό.

Από τη πλευρά του, ο Hollande υπόσχεται να είναι ο κος Νορμάλ και να επαναφέρει την αξιοπρέπεια στο προεδρικό μέγαρο. Αν και πήρε τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο γύρο, θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι η Γαλλία κάνει μια αριστερή στροφή, ειδικά αν θυμηθούμε πως συνολικά η δεξιά πήρε τις περισσότερες ψήφους απ όλους.

Η μεγάλη έκπληξη ήταν η δυναμική παρουσία του Εθνικού Μετώπου της Marine Le Pen, που τερμάτισε τρίτο, με 18% των ψήφων.

Αυτό που φάνηκε από τα αποτελέσματα ήταν μια λαϊκή οργή, εμφανής και στα δυο άκρα του πολιτικού φάσματος, κατευθυνόμενη εναντίον των Μουσουλμάνων μεταναστών, των παριζιάνικων ελίτ, της παγκοσμιοποίησης, και της ευρωπαϊκής απαίτησης για λιτότητα.

Επιτιθέμενος στη λιτότητα, ο Hollande ελπίζει να ενώσει την αριστερά, και να αποσπάσει αρκετές ψήφους από το Εθνικό Μέτωπο, ώστε να μην επιτραπεί στον Sarkozy μια δεύτερη θητεία.

Πολλοί ψηφοφόροι της εργατικής τάξης, που συνήθως ψηφίζουν αριστερά, ελκύονται από τα αντί-ευρωπαϊκά μηνύματα του Εθνικού Μετώπου, το οποίο θέλει αποχώρηση από το ευρώ και ανησυχεί για την ισλαμοποίηση της Γαλλίας.

Θυμίζοντας τους θρήνους των Αμερικανών προοδευτικών, που ανησυχούν για τις εργατικές ψήφους που πάνε στους Ρεπουμπλικάνους, ο Hollande παροτρύνει τους Γάλλους εργάτες να επιστρέψουν στην παράταξη «της ισότητας και της δικαιοσύνης», και να πολεμήσουν μαζί του την παγκοσμιοποίηση και την κρίση της Ευρώπης.

Η μεγάλη αιτία της δυσαρέσκειας των ψηφοφόρων είναι η κατάσταση της γαλλικής οικονομίας. Η χώρα πάσχει από αναιμική ανάπτυξη, υψηλή ανεργία και μεγάλα ελλείμματα. Παράλληλα απειλείται από το φάντασμα της κρίσης χρέους που ξεκίνησε στην μικρή Ελλάδα, στην Πορτογαλία, και στην Ιρλανδία, αλλά τώρα απειλεί και την μεγάλη Ισπανία.

Ο Hollande επιμένει πως προτεραιότητα θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη, και όχι η λιτότητα. Δεσμεύτηκε να αναθεωρήσει το ευρωπαϊκό δημοσιονομικό σύμφωνο, στο οποίο όμως επιμένει η Γερμανία, προκειμένου να επέλθει η οικονομική σταθερότητα στην ΕΕ. Επίσης, δεσμεύεται να προστατεύσει το γαλλικό κοινωνικό μοντέλο, από τις επιθέσεις των αγορών και των χρηματιστηρίων.

Παρά την ρητορική του εναντίον τους, ο Hollande προσέχει να μην τρομάξει και πολύ τις αγορές. Η Γαλλία συνεχίζει να δανείζεται μεγάλα ποσά από τις ξένες τράπεζες. Τέλος, υπόσχεται να ισοσταθμίσει τον γαλλικό προϋπολογισμό το 2017.

Πως θα τα καταφέρει; Ανεβάζοντας τους φόρους σε τέτοιο βαθμό, που σε σύγκριση μαζί του, ο Ομπάμα μοιάζει γατούλα. Θέλει φορολόγηση 75% (η αμερικανική είναι 35%).

Για να είμαστε δίκαιοι, όλοι οι υποψήφιοι, δεξιοί και αριστεροί, θέλουν υψηλότερη φορολόγηση των πλουσίων. Ο Hollande μάλιστα μοιάζει μετριοπαθής, συγκρινόμενος με το Αριστερό Μέτωπο, που απαιτεί φορολόγηση 100% των πλουσίων, δηλαδή κατάσχεση όλων των εισοδημάτων τους. Αυτό θα πει πάλη των τάξεων!

Σίγουρα ο Hollande έχει δίκιο να επιμένει στην οικονομική ανάπτυξη. Οι μέθοδοι του όμως φαντάζουν αναχρονιστικά σοσιαλιστικές. Ζητάει αύξηση των δημοσίων δαπανών για δημιουργία θέσεων απασχόλησης, και μάλιστα υπόσχεται την πρόσληψη 60.000 δασκάλων και καθηγητών.

Η χώρα όμως δεν πάσχει από τσιγκουνιά του δημοσίου, ειδικά αν θυμηθούμε πως οι δημόσιες δαπάνες της αντιστοιχούν στο 57% του ΑΕΠ (στις ΗΠΑ είναι 39%).

Δύσκολα θα καταφέρουν οι σοσιαλιστές να δώσουν στη Γαλλία αυτό που της λείπει: ένα αξιόπιστο πρόγραμμα θεσμικών μεταρρυθμίσεων που θα δημιουργήσουν κίνητρα για απασχόληση και για επενδύσεις που θα διευκολύνουν την εργασιακή μετακίνηση, την μείωση του κοινωνικού κράτους, και πάνω απ όλα θα δημιουργήσουν ένα πολιτικό κλίμα διευκόλυνσης της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.

Αυτή είναι η πορεία που επέλεξε κάποτε η Γερμανία, υπό τον σοσιαλδημοκράτη Gerhard Schroeder, που την κατέστησε την πιο ισχυρή οικονομία της Ευρώπης.

Μια τέτοια ρήξη με τον κρατισμό είχε υποσχεθεί και ο Sarkozy το 2007, αλλά τελικά δεν την κατάφερε.

Τώρα ήρθε η σειρά των σοσιαλιστών. Αλλά αντί να τσακώνονται με τη Γερμανία για την λιτότητα, καλά θα ήταν να την μιμηθούν, ως μοντέλο ανάπτυξης.

realclearworld.com

S.A.

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Θ avatar
    Θ 02/05/2012 02:29:07

    οι Σιράκ, ντε Βιλπέν, και Μπαϊρού, μπορούν, περισσότερο απ' τους σοσιαλιστές

  2. βαγόνι avatar
    βαγόνι 02/05/2012 08:38:33

    Ο Hollande είναι σοσιαλδημοκράτης,δηλαδή κεντρώος με μιά σχηματική κατάταξη.....σοσιαλιστής είναι ο Melenchon.....η αριστερά έχασε πολύ δρόμο και χρόνια συντηρώντας μυθολογίες και σχήματα,που μόνο επιχειρησιακά δεν ήταν.....άσε που πλήρωσε argent comptant την πτώση των ήδη εκφυλλισμένων σταλινικών στην Σοβιετία. Κι' όμως,η αριστερά είχε ένα αναμφισβήτητο ηθικό δίκιο απέναντι στον παρακμάζοντα και ξέφρενο δυτικό καπιταλισμό, που καταπατούσε ακόμη και τίς δικές του...προτεσταντικές αρχές. Το δίκιο αυτό δεν μπόρεσε να το βρεί γιατί μιλούσε μια ξεπερασμένη γλώσσα-οι παραδοσιακοί κομμουνιστές- ή γιατί βιάστηκε να ενσωματωθεί πλήρως στο σύστημα-οι δυτικοί σοσιαλδημοκράτες. Να ξαναβρείς το νήμα της ιστορίας μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι....είναι όμως η μόνη κίνηση που κάπου βγάζει,σε κάποιο ξέφωτο. Καλή επιτυχία στον Hollande!... κατα βάση, υπόσχεται λίγα πράγματα...κι'ας αντιδρά δυσανάλογα το δεξιό ευρωπαικό ιερατείο, επισείοντας ακόμη και τόν φόβο της κας Lepen...ανέκαθεν οι άρχουσες τάξεις απειλούσαν με την ακροδεξιά....κι'όταν δεν είχαν άλλες λύσεις την προωθούσαν ευθέως στην εξουσία...ώς πότε;

  3. franc avatar
    franc 02/05/2012 09:32:19

    Eιναι προφανές οτι το άρθρο γράφτηκε απο Αμερικανάκι τύπου γιαποτζόβενου...
    Τί μας λέει λοιπόν ο ποιητής που μαθαίνει και τα Ευρωπαικά πράγματα? Οι μέθοδοι Ολλάντ ( Κέυνς) φαντάζουν αναχρονιστικά σοσιαλιστικές. Ζητάει αύξηση των δημοσίων δαπανών για δημιουργία θέσεων απασχόλησης...
    Ενώ οι μέθοδοι Πώλσον (που τις ζητάει γονατιστός απ' τον Ομπάμα)για κρατικοποίηση της Lehman Brothers πχ. είναι υπερσύγχρονες και Νεοφιλελεύθερες, αρα ντε φάκτο καλές...
    Και φυσικά για τον νεόκοπο ποιητή εκείνο που ενδιαφέρει είναι η εμφάνιση, το life style των οικονομικών μεθόδων και όχι το αποτέλεσμα.
    Μ' άλλα λόγια άν αυτός χαθεί στο δάσος και παγώσει απ το κρύο, δε θα ανάψει φωτιά τρίβοντας πέτρες γιατί είναι αναχρονιστική μέθοδος...Θα προτιμήσει να πεθάνει με την γραβάτα ατσαλάκωτη...
    Εκείνο που δεν φαίνεται να έχει καταλάβει καθόλου ο αρθρογράφος είναι οτι ΣΙΓΟΥΡΑ Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΟΧΙ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ, ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΣ...

  4. ΠΗΛΕΑΣ avatar
    ΠΗΛΕΑΣ 02/05/2012 16:57:02

    Μπράβο! Πολύ σωστά και περιεκτικά!

  5. George avatar
    George 03/05/2012 09:29:45

    Πουθενά ο νεοφιλελευθερισμός δεν έφερε ανάπτυξη παρά κοινωνική αδικία και ανεργία. Τώρα που το δόγμα αυτό ανήκει στο παρελθόν ζητάτε να το υιοθετήσουμε;

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.