#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
09/04/2012 09:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Μπορεί να κυβερνήσει η ευρωπαϊκή κεντροαριστερά;



Τον τελευταίο καιρό, οι αριστεροί όλου του κόσμου έχουν τα μάτια τους στραμμένα στον Francois Hollande, που συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες να κερδίσει τον καθόλου δημοφιλή  Nicolas Sarkozy.

Αν κερδίσει ο Hollande, τότε αυτό θα είναι μια μεγάλη νίκη για την σοσιαλδημοκρατία, η οποία χρειάζεται επειγόντως σπρώξιμο, μετά από 19 συνεχείς ήττες σε εκλογικές αναμετρήσεις από κεντροδεξιούς και συντηρητικούς αντιπάλους, από την εποχή που ξεκίνησε η οικονομική κρίση.

Το πολιτικό μήνυμα που θα προκύψει από μια τέτοια νίκη  θα είναι ότι η σκληρή αντιπολίτευση απέναντι στην λιτότητα πετυχαίνει, ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός είναι ο νέος εχθρός, και πως το αριστερό προφίλ είναι και πάλι δημοφιλές.

Μάλιστα, μια τέτοια νίκη θα σηματοδοτήσει και μια νέα εποχή, όπου η αριστερή και η δεξιά πολιτική θα πάψουν να είναι ίδιες και απαράλλαχτες.

Βρισκόμαστε όμως πράγματι στο κατώφλι μιας νέας εποχής;

Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία δεν έχει προχωρήσει ακόμη στην αναθεώρηση που χρειάζεται προκειμένου να είναι αποτελεσματική η διακυβέρνησή της. Δεν έχει ακόμη απαντήσει στο πως και το γιατί ο θάνατος του νεοφιλελευθερισμού των ‘80ς, αντί να οδηγήσει την δημόσια συζήτηση στην εγγενή αστάθεια των αγορών, την οδήγησε στο ζήτημα του μεγέθους και της αποδοτικότητας του κράτους.

Τώρα, υπάρχει ο κίνδυνος πως μια νίκη αριστερού κόμματος από κεκτημένη ταχύτητα, θα οδηγήσει σε αδυναμία διακυβέρνησης. Χωρίς μια σαφή κατεύθυνση, τα αριστερά κόμματα σύντομα θα μπουρδουκλωθούν, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσουν στο εγγύς μέλλον καταστροφικές εκλογικές ήττες.

Το κρίσιμο ερώτημα της κρίσης δεν είναι αν θα ανανεωθεί η σοσιαλδημοκρατία, αλλά αν θα μπορέσει να δημιουργήσει νέες στρατηγικές, βάσει των οποίων θα μπορεί να χτιστεί μια νέα πλατφόρμα δημοκρατικής ευημερίας και κοινωνικού κράτους.

Το έργο που έχει μπροστά της η αριστερά, είναι να βρει απάντηση στις εσωτερικές και διεθνείς πολιτικές, απέναντι στα απομεινάρια του νεοφιλελευθερισμού, που θέλει να παρουσιάσει την κρίση ως φυσική συνέπεια του μεγάλου κράτους.

Υπάρχουν πολλές παράμετροι που παίζουν ρόλο. Η πρώτη έχει να κάνει με την φύση του καπιταλισμού. Ιστορικά, η σοσιαλδημοκρατία έχει αναπτυχθεί παράλληλα με τον καπιταλισμό.  Οι σοσιαλδημοκράτες πήγαν μπροστά, δομώντας θεσμικούς πυλώνες, που προστάτεψαν τους πολίτες από τις σκληρές συνθήκες της οικονομίας της αγοράς.

Οι πολέμιοί της ισχυρίζονται ότι τα κόμματα της κεντροαριστεράς έχουν καταστεί θεσμικά εξαρτημένα από τον καπιταλισμό, ότι δηλαδή βασίζονται στις αγορές, προκειμένου να υπάρξει περίσσευμα το οποίο θα επενδυθεί στην κοινωνική πρόνοια και στις δημόσιες παροχές.

Οι μεταρρυθμίσεις αποδείχτηκαν δύσκολη υπόθεση, κυρίως επειδή οι σοσιαλδημοκράτες έστρεψαν  τα μάτια τους μακριά από την θεμελιώδη μεταμόρφωση που υπέστη ο καπιταλισμός τις τελευταίες δεκαετίες. Για αυτό και σήμερα αποτελεί βασική προτεραιότητα η μελέτη και η κατανόηση του συνεχώς μεταβαλλόμενου καπιταλισμού της αγοράς, αν η αριστερά θέλει να κάνει την αγορά  αυτή πιο ανθρώπινη.

Μια άλλη παράμετρος έχει να κάνει με την μεταβαλλόμενη φύση και μορφή του κράτους. Ιστορικά, η σοσιαλδημοκρατία εξαρτάται από την κρατική εξουσία. Το μέγεθος όμως και η πολυπλοκότητα του κράτους, δεν επιτρέπει στους πολίτες να καταλάβουν το ποιος είναι αυτός που αποφασίζει, και ποιος θα πρέπει να λογοδοτήσει.

Η ανάπτυξη νέων τεχνολογιών και επιστημονικών καινοτομιών, θέλει τις αποφάσεις να παίρνονται από τους ειδικούς, κάτι που βάζει ακόμη περισσότερες πιέσεις στις σύγχρονες φιλελεύθερες μορφές της αντιπροσωπευτικής και συμμετοχικής δημοκρατίας. Οι γραφειοκρατίες μεγάλης κλίμακας απειλούνται από τη αποστασιοποίηση των πολιτών και από την συνεχώς μειούμενη εμπιστοσύνη τους προς το πολιτικό σύστημα. Παράλληλα υπάρχουν και άλλες πιέσεις επί της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας, όπως οι γερασμένος πληθυσμός και η αλλαγμένη δημογραφία.

Τέλος, τα κεντροαριστερά κόμματα συναντούν εμπόδια στον τομέα της εθνικής ετερογένειας, στην ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων, στην ανάδυση νέων μορφών επιθετικής και ριζοσπαστικής θρησκευτικής πολιτικής και στην σύγκρουση μεταξύ του κοσμοπολιτισμού και του τοπικισμού.

Η αλληλεγγύη, και η ταυτότητα, πάνω στις οποίες χτίστηκε η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, σήμερα υφίστανται εντάσεις. Υπάρχουν νέοι παίκτες (ακροδεξιοί και ακροαριστεροί), καθώς και πιο καθιερωμένοι (συντηρητικοί και χριστιανοδημοκράτες) που δεν θα διστάσουν να εκμεταλλευτούν τον αγώνα για να περάσουν μια δική τους άποψη, όσο μυωπική και διχαστική κι αν είναι αυτή.

Η αίσθηση του ανήκειν, και ένας συλλογικός σκοπός-στόχος, θα πρέπει να είναι στο εξής το επίκεντρο της κεντροαριστερής πολιτικής, σε συνδυασμό με το άνοιγμα της προς τα παγκόσμια ζητήματα.

Μπορούν οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες να δημιουργήσουν μια νέα κυβερνητική στρατηγική που να μπορεί να αντιμετωπίσει τις παραπάνω προκλήσεις;

Αν και το έθνος-κράτος αποτελεί το βασικό προπύργιο στη μάχη εναντίον της οικονομικής κρίσης, η χρυσή του εποχή αναμφισβήτητα τελειώνει. Υπάρχει πλέον η αδήριτη ανάγκη για νέα εργαλεία, μέσω των οποίων θα ασκείται η συλλογική πολιτική εξουσία, τόσο σε τοπικό, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Για να πετύχουν όλα αυτά, οι σοσιαλδημοκράτες θα πρέπει να αλλάξουν σκεπτικό, ειδικά αν θυμηθούμε την χρόνια εμμονή τους  με την πολιτική ισχύ να ασκείται μέσω του μονολιθικού έθνους-κράτους. Οι πολίτες θα πρέπει να μπουν σε έναν πιο εξειδικευμένο διάλογο, για τη φύση της εθνικής κυριαρχίας, επιτρέποντας και πάλι στην κεντροαριστερά να πάρει στα χέρια της το τιμόνι της διεθνούς ατζέντας, είτε μιλάμε για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, την κλιματική αλλαγή, είτε για  την αντίδραση απέναντι σε ανθρωπιστικές τραγωδίες και κρίσεις.

Αυτό είναι το έδαφος πάνω στο οποίο θα πρέπει να κινηθούν οι νέες εκλογικές στρατηγικές και πολιτικές ταυτότητες των κεντροαριστερών κομμάτων. Οι ιδέες τους θα πρέπει να ξαναγίνουν η βάση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Η επιτυχία δεν είναι δεδομένη. Τα γεγονότα συχνά συνωμοτούν απέναντι ακόμη και στις καλύτερες ιδέες.

Ούτε μια εκλογική επιτυχία στη Γαλλία, θα ήταν αρκετή. Η αριστερά θα πρέπει να βρει τις δικές της απαντήσεις, αφού τα πολιτικά και οικονομικά μοντέλα του νεοφιλελευθερισμού έχουν πια εξαντληθεί.

guardian.co.uk

S.A.

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μ.Γ avatar
    Μ.Γ 09/04/2012 10:54:29

    Θα σταθω σε ενα σημειο του αρθρου, οτι δηλαδη " η ανάπτυξη νέων τεχνολογιών και επιστημονικών καινοτομιών, θέλει τις αποφάσεις να παίρνονται από τους ειδικούς...". Αυτο ειναι το παραμυθι που σερβιρεται επι χρονια στους λαους, οτι δηλαδη η οικονομια ειναι "επιστημη" και γι' αυτο πρεπει να αποσυνδεεται απο την πολιτικη. Εντελως "τυχαια" βεβαια, ολοι αυτοι οι "ειδικοι" προερχονται παντοτε απο το think tank που ασπαζεται τις αποψεις της "Σχολης του Σικαγου", δηλαδη του ακρατου νεοφιλελευθερισμου. Γι' αυτο, σε ολες τις χωρες οπου επετραπη στους περιφημους "τεχνοκρατες" να κινουν τα σκοινακια της οικονομιας εφαρμοστηκαν παντοτε οι ιδιες ακριβως συνταγες (ιδιωτικοποιησεις και ξεπουλημα της κρατικης περιουσιας, απορρυθμιση της εργασιας, καταστροφη του κοινωνικου κρατους). Ετσι, πισω απο το προσχημα της "αντικειμενικης τεχνογνωσιας" παιρνονται καθαρα πολιτικες αποφασεις που καταστρεφουν τους λαους.

  2. franc avatar
    franc 09/04/2012 10:55:04

    Ο guardian λοιπόν θεωρεί σίγουρη την νίκη του Ολλάντ. Το πιο σημαντικό όμως είναι το συμπέρασμά του οτι τα πολιτικά και οικονομικά μοντέλα του νεοφιλελευθερισμού έχουν πια εξαντληθεί.
    Βεβαίως για να σταθεί ο Ολλάντ και πιθανώς και ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ λίγο αργότερα, θα πρέπει να αποκαταστήσουν την ισορροπία του συστήματος τουλάχιστον στην ΕΕ, στην κατάσταση πρίν απο την επέλαση του Νεοφιλελευθεριμού ο οποίος με την Μέρκελ "έκαψε" και τα τελευταία του αποθέματα μαζί με την Ευρώπη του "νότου"...

  3. βαγόνι avatar
    βαγόνι 09/04/2012 15:19:42

    Στο υπάρχον πλαίσιο, η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία έχει πρόβλημα...!
    Μιά τριακονταετία πλήρους ενσωμάτωσης στο σύστημα δεν στερείται
    συνεπειών. Η ριζοσπαστικοποίηση της είναι βασική προυπόθεση για να
    μπορέσει να λειτουργήσει,εκ νέου, με τα πράγματι εντυπωσιακά αποτελέσματα
    των πρώτων δεκαετιών του μεταπολέμου....θα μπορέσει;....δύσκολο!
    Η εντυπωσιακή άνοδος του Melanchon,στη Γαλλία, άνοίγει ίσως τις δυνατότητες
    μιάς άλλης πορείας: οι σοσιαλιστές θα υποχρεωθούν να υιοθετήσουν
    αντικαπιταλιστικές θέσεις και ταυτόχρονα να προτείνουν νέο "κοινωνικό
    συμβόλαιο".....διαφορετικά, θα υποχρεωθούν να παρακολουθήσουν την
    αναπόφευκτη σύγκρουση παραδοσιακών δεξιών και αριστερών δυνάμεων
    για την...τελική νίκη!
    Η παρούσα κατάσταση δεν αφήνει περιθώρια σε "χλιαρούς" σοσιαλδημοκράτες.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.