Μπορεί να επιβιώσει ο Πούτιν;
22/07/2014 17:25
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Μπορεί να επιβιώσει ο Πούτιν;

Υπάρχει μια γενική άποψη ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν κυβερνά τη Ρωσική Ομοσπονδία ως δικτάτορας, ότι έχει νικήσει και εκφοβίσει τους αντιπάλους του και ότι αποτελεί μια ισχυρή απειλή για τις γειτονικές χώρες. Αυτή είναι μια λογική άποψη, αλλά ίσως θα πρέπει να αξιολογηθεί εκ νέου στο πλαίσιο των πρόσφατων γεγονότων, γράφει ο George Friedman, πρόεδρος του Stratfor.

Η Ουκρανία και η προσφορά έναντι της Ρωσίας Η Ουκρανία είναι, φυσικά, το μέρος για να ξεκινήσουμε. Η χώρα είναι ζωτικής σημασίας για τη Ρωσία ως αντιστάθμισμα έναντι της Δύσης και ως δρόμος για την παροχή ενέργειας στην Ευρώπη, η οποία αποτελεί το θεμέλιο της ρωσικής οικονομίας. Την 1η Ιανουαρίου, πρόεδρος της Ουκρανίας ήταν ο Βίκτορ Γιανούκοβιτς, που σε γενικές γραμμές θεωρούνταν ευνοϊκός προς τη Ρωσία. Δεδομένης της πολυπλοκότητας της ουκρανικής κοινωνίας και της πολιτικής, θα ήταν παράλογο να πούμε ότι η Ουκρανία υπό την ηγεσία του ήταν απλώς μια μαριονέτα της Ρωσίας. Αλλά είναι δίκαιο να πούμε ότι υπό τον Γιανούκοβιτς και τους υποστηρικτές του, τα θεμελιώδη συμφέροντα της Ρωσίας στην Ουκρανία ήταν ασφαλή.

Αυτό ήταν εξαιρετικά σημαντικό για τον Πούτιν. Ένας λόγος που ο Πούτιν είχε αντικαταστήσει τον Μπόρις Γέλτσιν το 2000 ήταν η απόδοσή του Γιέλτσιν κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο. Η Ρωσία είχε συμμαχήσει με τους Σέρβους και δεν ήθελε το ΝΑΤΟ να ξεκινήσει έναν πόλεμο εναντίον της Σερβίας. Οι ρωσικές επιθυμίες δεν ελήφθησαν υπόψη. Οι ρωσικές απόψεις απλά δεν είχε σημασία για τη Δύση. Παρόλα αυτά, όταν ο εναέριος πόλεμος απέτυχε να αναγκάσει την συνθηκολόγηση του Βελιγραδίου, οι Ρώσοι διαπραγματεύτηκαν μια διευθέτηση που επέτρεψε στις Η.Π.Α. και σε άλλα στρατεύματα του ΝΑΤΟ να εισέλθουν και να διαχειριστούν το Κοσσυφοπέδιο. Ως μέρος της συμφωνίας, τα ρωσικά στρατεύματα είχαν υποσχεθεί ένα σημαντικό ρόλο στην διατήρηση της ειρήνης στο Κοσσυφοπέδιο. Αλλά οι Ρώσοι δεν είχαν τη δυνατότητα να αναλάβουν αυτό το ρόλο και ο Γιέλτσιν αποδείχθηκε ανίκανος να ανταποκριθεί στην προσβολή.

Ο Πούτιν αντικατέστησε επίσης τον Γιέλτσιν εξαιτίας της δραματικής κατάστασης της ρωσικής οικονομίας. Αν και η Ρωσία ήταν πάντα φτωχή, υπήρχε μια διάχυτη αίσθηση ότι ήταν μια υπολογίσιμη δύναμη στις διεθνείς υποθέσεις. Υπό τον Γιέλτσιν, ωστόσο, η Ρωσία είχε γίνει ακόμα φτωχότερη και πλέον την περιφρονούσαν στις διεθνείς υποθέσεις. Ο Πούτιν είχε να ασχοληθεί και με τα δύο θέματα.

Χρειάστηκε πολύ χρόνο προτού προχωρήσει στην αναδημιουργία της ρωσικής ισχύος, αν και είχε πει από νωρίς ότι η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του 20ου αιώνα. Αυτό δεν σημαίνει ότι ήθελε να αναστήσει τη Σοβιετική Ένωση στην αποτυχημένη της μορφή, αλλά μάλλον ότι ήθελε η ρωσική ισχύς να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη και πάλι, και ότι ήθελε να προστατεύσει και να ενισχύσει τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας.

Το σημείο καμπής ήρθε στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια της Πορτοκαλί Επανάστασης του 2004. Ο Γιανούκοβιτς εξελέγη πρόεδρος το έτος αυτό υπό αμφίβολες συνθήκες, αλλά οι διαδηλωτές τον ανάγκασαν να κάνει και δεύτερες εκλογές. Έχασε, και μια φιλοδυτική κυβέρνηση ανέλαβε τα καθήκοντά του. Εκείνη την εποχή, ο Πούτιν κατηγόρησε την CIA και άλλες δυτικές μυστικές υπηρεσίες ότι είχαν οργανώσει τις διαδηλώσεις. Αρκετά δημόσια, αυτό ήταν το σημείο όταν ο Πούτιν πείσθηκε ότι η Δύση σκόπευε να καταστρέψει τη Ρωσική Ομοσπονδία, ακολουθώντας το δρόμο της Σοβιετικής Ένωσης. Γι 'αυτόν, η σημασία της Ουκρανίας για τη Ρωσία ήταν αυτονόητη. Ως εκ τούτου, πίστεψε ότι η CIA οργάνωσε τη διαδήλωση για να βάλει τη Ρωσία σε μια επικίνδυνη θέση και ότι ο μόνος λόγος για αυτό ήταν η κυρίαρχη επιθυμία να ακρωτηριάσουν ή να καταστρέψουν τη Ρωσία. Μετά την υπόθεση του Κοσσυφοπεδίου, ο Πούτιν δημοσίως άλλαξε συμπεριφορά, από τις υποψίες στην εχθρότητα προς τη Δύση.

Οι Ρώσοι εργάστηκαν από το 2004 ως το 2010 για να αναιρέσουν την Πορτοκαλί Επανάσταση. Εργάζονταν για να ξαναχτίσουν τον ρωσικό στρατό, να εστιάσουν στον μηχανισμό των μυστικών υπηρεσιών και να χρησιμοποιούν την οικονομική επιρροή που είχαν για να αναμορφώσουν τη σχέση τους με την Ουκρανία. Αν δεν μπορούσαν να ελέγξουν την Ουκρανία, δεν ήθελαν να ελέγχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Αυτό, φυσικά, δεν ήταν το μόνο διεθνές ενδιαφέρον τους, αλλά ήταν το κεντρικό.

Η εισβολή της Ρωσίας στη Γεωργία είχε περισσότερο να κάνει με την Ουκρανία παρά με τον Καύκασο. Εκείνη την εποχή, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν τελματώσει στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Αν και η Ουάσινγκτον δεν είχε καμία επίσημη υποχρέωση στη Γεωργία, υπήρχαν στενές σχέσεις και έμμεσες εγγυήσεις. Η εισβολή στη Γεωργία σχεδιάστηκε για να κάνει δύο πράγματα. Το πρώτο ήταν να δείξει στην περιοχή ότι ο ρωσικός στρατός, ο οποίος ήταν σε χαώδη κατάσταση το 2000, ήταν σε θέση να δράσει αποφασιστικά το 2008. Το δεύτερο ήταν να αποδείξει στην περιοχή, και ειδικότερα στο Κίεβο, ότι οι αμερικανικές εγγυήσεις, ρητές ή σιωπηρές, δεν είχαν καμία αξία. Το 2010, ο Γιανούκοβιτς εξελέγη πρόεδρος της Ουκρανίας, αντιστρέφοντας την Πορτοκαλί Επανάσταση και περιορίζοντας την επιρροή της Δύσης στη χώρα.

Αναγνωρίζοντας το ρήγμα που αναπτυσσόταν με τη Ρωσία και τη γενική τάση εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή, η κυβέρνηση Ομπάμα προσπάθησε να αναδημιουργήσει τα παλαιότερα μοντέλα των σχέσεων όταν η Χίλαρι Κλίντον παρουσίασε τον Πούτιν με ένα κουμπί «επανεκκίνησης» το 2009. Όμως, η Ουάσιγκτον ήθελε να αποκαταστήσει τη σχέση που υπήρχε κατά τη διάρκεια αυτών που ο Πούτιν θεωρούσε «παλιές κακές ημέρες». Φυσικά δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για μια τέτοια επανεκκίνηση. Αντ 'αυτού, θεώρησε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υιοθετήσει μια αμυντική στάση και σκόπευε να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημά του.

Ένα μέρος που το έκανε αυτό ήταν στην Ευρώπη, χρησιμοποιώντας την εξάρτηση της ΕΕ από τη ρωσική ενέργεια για να πλησιάσει περισσότερο προς την ηπειρωτική Ευρώπη, κυρίως στη Γερμανία.

Αλλά το αποκορύφωμα ήρθε κατά τη διάρκεια της υπόθεσης της Συρίας, όταν η κυβέρνηση Ομπάμα απείλησε με αεροπορικές επιδρομές μετά την χρήση χημικών όπλων από τη Δαμασκό, αλλά υποχώρησε. Οι Ρώσοι αντιτέθηκαν επιθετικά στην κίνηση του Ομπάμα, προτείνοντας μια διαδικασία διαπραγματεύσεων αντ 'αυτού.

Οι Ρώσοι βγήκαν από την κρίση ως αποφασιστικοί και ικανοί, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες ως αναποφάσιστες και ανίσχυρες. Η ρωσική ισχύς εμφανίστηκε, κατά συνέπεια, σε άνοδο, και παρά την αποδυνάμωση της οικονομίας, το κύρος του Πούτιν ενισχύθηκε.

Η κατάσταση στρέφεται κατά του Πούτιν

Τα γεγονότα στην Ουκρανία φέτος, αντίθετα, έχουν αποδειχθεί καταστροφικά για τον Πούτιν. Τον Ιανουάριο, η Ρωσία κυριάρχησε στην Ουκρανία. Μέχρι το Φεβρουάριο, ο Γιανούκοβιτς είχε φύγει από τη χώρα και μια φιλοδυτική κυβέρνηση είχε πάρει την εξουσία. Η γενική εξέγερση κατά του Κιέβου που περίμενε ο Πούτιν στην ανατολική Ουκρανία μετά την αποπομπή του Γιανούκοβιτς, δεν συνέβη ποτέ. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση του Κιέβου, με τους δυτικούς συμβούλους, εδραιώθηκε πιο σταθερά. Μέχρι τον Ιούλιο, οι Ρώσοι έλεγχαν μόνο μικρά τμήματα της Ουκρανίας. Αυτά περιλάμβαναν την Κριμαία, όπου οι Ρώσοι πάντα είχαν συντριπτική στρατιωτική δύναμη εξαιτίας της συνθήκης και ένα τρίγωνο του εδάφους από το Ντονέτσκ και το Λούχανσκ προς το Σεβεροντονέτσκ, όπου ένας μικρός αριθμός ανταρτών που προφανώς υποστηρίζονταν από τις ρωσικές ειδικές δυνάμεις έλεγχε κάποιες πόλεις.

Εάν δεν συνέβαινε η ουκρανική εξέγερση, η στρατηγική του Πούτιν θα ήταν να επιτρέψει στην κυβέρνηση στο Κίεβο να εξελιχθεί από μόνη της και να χωρίσει τις ΗΠΑ από την Ευρώπη με την αξιοποίηση ισχυρών εμπορικών και ενεργειακών δεσμών της Ρωσίας με την Ήπειρο. Και σε αυτό το σημείο είναι που η συντριβή του τζετ της Malaysia Airlines είναι ζωτικής σημασίας. Εάν αποδειχθεί ότι - όπως φαίνεται να συμβαίνει - η Ρωσία παρέχει συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας στους αυτονομιστές και έστειλε τα πληρώματα για την επάνδρωσή τους (καθώς η λειτουργία αυτών των συστημάτων απαιτεί εκτεταμένη εκπαίδευση), η Ρωσία θα μπορούσε να θεωρηθεί υπεύθυνη για την κατάρριψη του αεροπλάνου. Και αυτό σημαίνει ότι η ικανότητα της Μόσχας να χωρίσει τους Ευρωπαίους από τους Αμερικανούς θα μειωθεί. Ο Πούτιν τότε, από ένας αποτελεσματικός, σοφιστικέ κυβερνήτης που αδίστακτα χρησιμοποιεί την ενέργεια θα γίνει ένας επικίνδυνος ανίκανος που υποστηρίζει μια απελπισμένη εξέγερση με εντελώς ακατάλληλα όπλα. Και η Δύση, άσχετα με το πόσες χώρες μπορεί να διαφωνούν με το ενδεχόμενο διάσπασης από τον Πούτιν, πρέπει να αρχίσει να κατανοεί το πόσο αποτελεσματικός και λογικός είναι πραγματικά.

Εν τω μεταξύ, ο Πούτιν θα πρέπει να εξετάσει την τύχη των προκατόχων του. Ο Νικίτα Χρουστσόφ επέστρεψε από τις διακοπές τον Οκτώβριο του 1964 για να διαπιστώσει ότι είχε αντικατασταθεί από τον προστατευόμενό του, Λεονίντ Μπρέζνιεφ, και να αντιμετωπίσει κατηγορίες, μεταξύ άλλων, για «απερίσκεπτη δολοπλοκία». Ο Χρουστσόφ είχε ταπεινωθεί πρόσφατα, στην πυραυλική κρίση της Κούβας. Αυτό, μαζί με την αποτυχία του να αναπτύξει την οικονομία μετά από περίπου μια δεκαετία στην εξουσία, οδήγησε στους στενότερους συνεργάτες του να τον «αποσύρουν». Ένα τεράστιο πλήγμα στην εξωτερική πολιτική και οι οικονομικές αποτυχίες είχαν οδηγήσει στην καθαίρεση μιας φαινομενικά ακαταμάχητης εικόνας.

Η οικονομική κατάσταση της Ρωσίας δεν πλησιάζει στην καταστροφή που πλησίαζε υπό τον Χρουστσόφ ή τον Γιέλτσιν, αλλά έχει επιδεινωθεί σημαντικά πρόσφατα και, ίσως το πιο σημαντικό, έχει αποτύχει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Μετά την ανάκαμψη από την κρίση του 2008, η Ρωσία έχει δει επί αρκετά χρόνια μείωση των ποσοστών του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος και η κεντρική τράπεζά της προβλέπει μηδενική ανάπτυξη το τρέχον έτος. Λαμβάνοντας υπόψη τις τρέχουσες πιέσεις, θα υποθέταμε ότι η ρωσική οικονομία θα διολισθήσει σε ύφεση κάποια στιγμή το 2014. Τα επίπεδα του χρέους των περιφερειακών κυβερνήσεων έχουν διπλασιαστεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια και πολλές περιοχές είναι κοντά στην πτώχευση. Επιπλέον, ορισμένες μεταλλευτικές και επιχειρήσεις εξόρυξης αντιμετωπίζουν πτώχευση. Η ουκρανική κρίση έχει κάνει τα πράγματα χειρότερα. Η φυγή κεφαλαίων από τη Ρωσία τους πρώτους έξι μήνες ήταν 76 δις δολάρια, έναντι 63 δις δολαρίων για το σύνολο του 2013. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις μειώθηκαν 50 τοις εκατό κατά το πρώτο εξάμηνο του 2014 σε σύγκριση με την ίδια περίοδο το 2013. Και όλα αυτά συνέβησαν παρά το ότι οι τιμές του πετρελαίου παραμένουν υψηλότερες από 100 δολάρια ανά βαρέλι.

Η δημοτικότητα του Πούτιν στο εσωτερικό αυξήθηκε μετά τους επιτυχείς Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σότσι και αφότου τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης τον έκαναν να μοιάζει με το επιτιθέμενο στην Κριμαία. Έχει, άλλωστε, χτίσει τη φήμη του στο να είναι σκληρός και επιθετικός. Αλλά καθώς η πραγματικότητα της κατάστασης στην Ουκρανία γίνεται όλο και πιο προφανής, η μεγάλη νίκη θα θεωρηθεί ότι καλύπτει μια υποχώρηση που έρχεται σε μια εποχή σοβαρών οικονομικών προβλημάτων. Για πολλούς ηγέτες, τα γεγονότα στην Ουκρανία δεν αντιπροσωπεύουν μια τέτοια τεράστια πρόκληση. Αλλά ο Πούτιν έχει χτίσει την εικόνα του σε μια σκληρή εξωτερική πολιτική και η οικονομία σήμαινε ότι τα ποσοστά του δεν ήταν και πολύ υψηλά πριν από την Ουκρανία.

Η Ρωσία μετά τον Πούτιν

Στο είδος του καθεστώτος που ο Πούτιν βοήθησε να δημιουργηθεί, η δημοκρατική διαδικασία δεν μπορεί να είναι το κλειδί για την κατανόηση του τι θα συμβεί στη συνέχεια. Ο Πούτιν έχει αποκαταστήσει τα σοβιετικά στοιχεία στη δομή της κυβέρνησης, ακόμη και με τη χρήση του όρου «Πολίτμπιρο» για τα υπουργεία του. Αυτά είναι όλα άτομα της επιλογής του, φυσικά, και έτσι θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι θα είναι πιστοί σε αυτόν. Αλλά στα σοβιετικού τύπου Πολίτμπιρο, οι στενοί συνεργάτες ήταν συχνά αυτοί που έπρεπε να φοβάσαι περισσότερο.

Το μοντέλο του Πολίτμπιρο έχει σχεδιαστεί για να χτίζει ένας ηγέτης συμμαχίες μεταξύ των φατριών. Ο Πούτιν υπήρξε πολύ καλός στο να το κάνει αυτό, αλλά ούτως ή άλλως ήταν πολύ επιτυχής σε ό,τι έχει κάνει μέχρι τώρα. Η ικανότητά του να συγκρατεί τα πράγματα μειώνεται μαζί με την εμπιστοσύνη στις ικανότητές του και το γεγονός ότι πολλές φατρίες, που ανησυχούν για τις συνέπειες του να είναι στενά συνδεδεμένες με έναν αποτυχημένο ηγέτη, αρχίζουν να ελίσσονται. Όπως ο Χρουστσόφ, που αποτύγχανε στην οικονομική και εξωτερική πολιτική, ο Πούτιν θα μπορούσε να απομακρυνθεί από τους εταίρους του. Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθεί μια κρίση διαδοχής, δεδομένου ότι η συνταγματική διαδικασία της διαδοχής υπάρχει παράλληλα με την άτυπη κυβέρνηση που ο Πούτιν έχει δημιουργήσει. Από μια δημοκρατική άποψη, ο υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου και ο δήμαρχος της Μόσχας Σεργκέι Σομπιάνιν είναι τόσο δημοφιλείς όσο και ο Πούτιν και υποπτεύομαι ότι και οι δύο θα γίνουν πιο δημοφιλείς με το χρόνο. Σε έναν αγώνα σοβιετικού τύπου, ο Αρχηγός του Επιτελείου Σεργκέι Ιβανόφ και ο Επικεφαλής του Συμβουλίου Ασφαλείας Νικολάι Πατρούσεφ θα ήταν δυνατοί διεκδικητές. Αλλά υπάρχουν και άλλοι. Ποιος, άλλωστε, περίμενε την εξέλιξη του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ;

Τελικά, οι πολιτικοί οι οποίοι δεν υπολόγισαν σωστά και κακοδιαχειρίστηκαν καταστάσεις τείνουν να μην επιβιώνουν. Ο Πούτιν δεν υπολόγισε σωστά στην Ουκρανία, παραλείποντας να προβλέψει την πτώση ενός συμμάχου, αδυνατώντας να ανταποκριθεί αποτελεσματικά και στη συνέχεια σκοντάφτοντας άσχημα στην προσπάθειά του να επανέλθει. Η διαχείριση του στην οικονομία δεν υπήρξε υποδειγματική επίσης, τουλάχιστον τελευταία. Έχει εταίρους που πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να κάνουν μια καλύτερη δουλειά και τώρα υπάρχουν σημαντικοί άνθρωποι στην Ευρώπη που θα ήταν ευτυχείς αν έφευγε. Πρέπει να αντιστρέψει γρήγορα αυτή την τάση, ειδάλλως θα αντικατασταθεί.

Ο Πούτιν δεν τελείωσε ακόμα. Αλλά κυβερνά εδώ και 14 χρόνια, μετρώντας και τον χρόνο που ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ ήταν επίσημα επικεφαλής, και αυτό είναι ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Μπορεί κάλλιστα να ανακτήσει την υποστήριξη στο πρόσωπό του, αλλά όπως έχουν τα πράγματα αυτή τη στιγμή μάλλον πολλές σκέψεις στριφογυρνούν στο μυαλό των εταίρων του. Ο ίδιος ο Πούτιν πρέπει να επανεξετάζει τις επιλογές του καθημερινά. Το να υποχωρήσει σε πείσμα της Δύσης και να αποδεχθεί το status quo στην Ουκρανία θα είναι δύσκολο, δεδομένου ότι το ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου τον βοήθησε να ωθηθεί στην εξουσία και με δεδομένα όσα έχει πει για την Ουκρανία κατά τη διάρκεια των ετών. Αλλά η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να διατηρηθεί.

Ο μπαλαντέρ σε αυτή την κατάσταση είναι ότι αν ο Πούτιν βρεθεί εν μέσω σημαντικού πολιτικού προβλήματος, θα μπορούσε να γίνει περισσότερο και όχι λιγότερο επιθετικός. Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το αν ο Πούτιν έχει πραγματικό πρόβλημα, αλλά πάρα πολλά πράγματα δεν πήγαν καλά τον τελευταίο καιρό ώστε να μην εξετάσουμε το ενδεχόμενο. Και όπως σε κάθε πολιτική κρίση, ολοένα και πιο ακραίες επιλογές εξετάζονται εάν η κατάσταση επιδεινωθεί.
Όσοι πιστεύουν ότι ο Πούτιν είναι και ο πιο καταπιεστικός και ο πιο επιθετικός Ρώσος ηγέτης που μπορεί να φανταστεί κανείς, θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι αυτό απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ο Λένιν, για παράδειγμα, ήταν φοβερός. Αλλά ο Στάλιν ήταν πολύ χειρότερος. Μπορεί, παρομοίως, να έρθει μια στιγμή που ο κόσμος θα θεωρεί την εποχή του Πούτιν ως μια εποχή γενναιοδωρίας. Αν θα γίνει πιο έντονος ο αγώνας του Πούτιν να επιβιώσει -και των αντιπάλων του να τον εκτοπίσουν- η προθυμία όλων να γίνουν πιο βάναυσοι θα μπορούσε κάλλιστα να αυξηθεί.

www.stratfor.com

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΚΜ avatar
    ΚΜ 22/07/2014 18:11:53

    Μήπως προτρέχουν λίγο (λέμε τώρα) οι αμερικανοί συντάκτες του άρθρου; Και ας μην παραβλέπουν ότι να παραιτηθεί των κόκκινων γραμμών του στην Ουκρανία ο Πούτιν (ή οποιοσδήποτε ηγέτης μιας ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ Ρωσίας στη θέση του) δεν πρόκειται να το κάνει με τίποτα. Άν του κηρύξουν πόλεμο, θα πάει σε πόλεμο, με οποιοδήποτε κόστος. Μέχρι τέλους; Μέχρι τέλους. Ποιό άλλο κράτος είναι διατεθειμένο να πάει σε πόλεμο ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ; Εξάλλου, ούτε ο λαός του είναι αμερικάνοι, ούτε τα κέντρα ισχύος των οποίων ηγείται είναι αντίστοιχα. Οι αντιδράσεις δεν είναι αυτές που οι αναλυτές εσφαλμένα προσδοκούν, κρίνοντας εξ ιδίων. Πρόκειται για άλλον πλανήτη, τον οποίον αδυνατούν να κατανοήσουν. Ο Πούτιν κινδυνεύει να ηττηθεί πολιτικά μόνο άν κάνει πίσω στο ζήτημα της Ουκρανίας, το οποίο δεν θα συμβεί. ΥΓ: Και επίσης, τώρα έχουμε καλοκαίρι. Κάτσε να μπει κανας χειμώνας και τα λέμε κύριοι αναλυτές.

    • SIRIOS avatar
      SIRIOS @ ΚΜ 22/07/2014 20:03:34

      Φίλε ΚΜ με 10 αράδες διέλυσες το ακριβοπληρωμένο μεν, αλλά πέρα για πέρα άσχετο και ανεδαφικό άρθρο ολόκληρου Αμερικάνικου think tank Α' Εθνικής κατηγορίας... Πούτιν τέλος λοιπόν. Θα αντικατασταθεί μάλλον απο τον Βενιζέλο, γιατί το Stratfor δεν βλέπει άλλον ικανώτερο να το κάνει... Η Γερμανία λοιπόν θα ανατινάξει τους αγωγούς αερίου απο τη Ρωσία, θα ανακαλέσει τον Σρέντερ που θα εγκαταλείψει την Gazprom και θα αγοράζει φυσικό αέριο απ τους Αμερικάνους στην ίδια τιμή με το Ρώσικο... Μετά απ' αυτά ο πρόεδρος του Stratfor, ο κ. G. Friedman, θα ξυπνήσει και θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα ακόμα... Α, το πιό ωραίο είναι οτι μας έλυσε το μυστήριο του Μπόινγκ 777. Το έριξε ο Πούτιν ελπίζοντας οτι θα ενοχοποιήσει τους καθεστωτικούς του Κιέβου για να σκορπίσει διχόνοια μεταξύ Ευρωπαίων και Αμερικανών!!!...Αλλά έκανε παιδαριώδη λάθη σαν βλάκας που είναι και αποκαλύφτηκε, ή μάλλον θα αποκαλυφτεί συντόμως, με αδειάσειστα στοιχεία των καθεστωτικών, οτι το έριξαν οι Ρώσοι... Και πληρώνονται απο τις ΗΠΑ για τόσο Εθνικά σημαντικές και περισπούδαστες αναλύσεις...

      • βαγγέλας avatar
        βαγγέλας @ SIRIOS 22/07/2014 21:24:04

        Συγνώμη αν είναι μπροστά στα μάτια μου και δεν το βλέπω, αλλά που το λέει αυτό στο άρθρο; δηλ. το "Το έριξε ο Πούτιν ελπίζοντας οτι θα ενοχοποιήσει τους καθεστωτικούς του Κιέβου για να σκορπίσει διχόνοια μεταξύ Ευρωπαίων και Αμερικανών";;;

        • ΚΜ avatar
          ΚΜ @ βαγγέλας 22/07/2014 21:45:26

          Όλο το σχόλιο παρωδεί τις δήθεν βαθυστόχαστες αναλύσεις και εν προκειμένω νομίζω ότι χλεύαζει εκείνο το σημείο όπου γράφει ότι «... η Ρωσία θα μπορούσε να θεωρηθεί υπεύθυνη για την κατάρριψη του αεροπλάνου. Και αυτό σημαίνει ότι η ικανότητα της Μόσχας να χωρίσει τους Ευρωπαίους από τους Αμερικανούς θα μειωθεί.» Όταν όλοι βλέπουμε ότι οι ΗΠΑ είναι αυτές που προσπαθούν να χωρίσουν τους Ευρωπαίους από τους Ρώσους (για να μην συναποτελέσουν αντίπαλο δέος σε βάθος χρόνου). ΥΓ: Άν και μπορεί να βγει μεθαύριο και καμιά Ψάκι και να το ισχυριστεί κι αυτό, ευθέως!

        • Κυθήριος avatar
          Κυθήριος @ βαγγέλας 22/07/2014 21:47:54

          Τώρα,συγγνώμη κι από εμένα,αλλά ολόκληρη ειρωνική απάντηση που είναι μπροστά στα μάτια σου δεν τη βλέπεις;

          • Νίκος Αργεάδης avatar
            Νίκος Αργεάδης @ Κυθήριος 23/07/2014 09:35:57

            έτσι. χα, χα, χα! βασικά όλοι ξεχνούν πως: 1) οι ρώσσοι είναι οι κακοί 2) οι αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους είναι οι καλοί 3) οι αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους μοχθούν νυχθημερόν για την εξάπλωση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων 4) τουναντίον, οι ρώσσοι έχουν δικτατορία και προσπαθούν να την εξαπλώσουν και ύστερα ήρθε ο "έρωτας" που έλεγε και μια παλιά ελληνική ραδιοφωνική σειρά...χα, χα, χα!

          • βαγγέλας avatar
            βαγγέλας @ Κυθήριος 23/07/2014 13:11:37

            Συχωρεμένος, αλλά φυσικά και βλέπω την ειρωνεία, αυτό που ρώτησα ήταν η συγκεκριμένη περικοπή ποιο σημείο του άρθρου ειρωνευόταν.

  2. Uncle Stgm avatar
    Uncle Stgm 22/07/2014 22:18:03

    Το δίλημμα της Ρωσίας του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη H ψύχραιμη άποψη ενός απο τους καλύτερους γνώστες των ρωσικών πραγμάτων στην Ελλάδα (όχι μόνον δημοσιογραφικά, αλλά και του ρωσικού πολιτισμού)

    • mezapos avatar
      mezapos @ Uncle Stgm 23/07/2014 23:40:42

      Καλά, είπαμε, όχι ο κ.Τριανταφυλλίδης από τους καλύτερους γνώστες και αναλυτές της Ρωσίας. Ελεος! Καλός μεταφραστής ποίησης και λογοτεχνίας, ναι. Αλλά πολιτικός αναλυτής; Οχι δα. Αναπαράγει, ίσως καλά, κάποιεςτοποθετήσεις κάποιων κύκλων εξουσίας στη Μόσχα. Μονόπατος και ρηχός, θα' λεγα.

  3. Διογένης avatar
    Διογένης 22/07/2014 23:07:57

    Το άρθρο βγάζει από την εξίσωση την βασικότερη παράμετρο: Την Γερμανία. Να το πούμε ξεκάθαρα: Η Γερμανία σε αυτή την κρίση είναι με τον Πούτιν. Όχι 99%, αλλά 100%. Οι Γερμανοί ψυχολογικά είναι με τον Πούτιν, οικονομικά είναι με τον Πούτιν, πολιτικά ειναι με τον Πούτιν, πιο Πουτινιστές δεν γίνεται, πιο Πουτινιστές είναι τα μέλη του κόμματος του Πούτιν. Γιατί; Μα διότι αυτό είναι το εθνικό τους συμφέρον. Και διότι ξεκάθαρα, πλέον, ο εχθρός για αυτούς είναι οι ΗΠΑ. Όλα γίνονται, όπως ορθά είπαν και άλλοι σχολιαστές, για να χωριστεί η Ευρώπη από τη Ρωσία και για την ακρίβεια η Γερμανία από την Ρωσία. Όμως η Γερμανία δεν είναι χαζή. Το ξέρει. Και αν δεν το ήξερε στην αρχή, το κατάλαβε από τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκαν οι ΗΠΑ την ουκρανική κρίση. Υπάρχει ένα "αλλά" στη γερμανική στάση: Η Γερμανία δεν μπορεί να δείξει ανοικτά την μη ταύτισή της με τις ΗΠΑ. Έχει (ακόμη) πολύ αμερικανικό στρατό στο έδαφός της και διάγει σε μια ιδιότυπη πολιτική-ψυχολογική εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Με τη διαφορά ότι πλέον οι ΗΠΑ ορίζονται ως "ο εχθρός". Και οι Γερμανοί στην πραγματικότητα προσποιούνται ότι είναι με τις ΗΠΑ, αλλά θα κάνουν τα πάντα για να υποστηρίξουν τον Πούτιν σε αυτή τη φάση. Μέχρι και που παραιτούνται από τις αξιώσεις τους να εντάξουν την Ουκρανία στην Ε.Ε. Δεν το θέλουν! Τόσο πολύ! Μην βλέπουμε τα περί συνδέσεως της Ουκρανίας με την Ε.Ε. (από όπου υποτίθεται ότι ξεκίνησαν όλα). Αυτά ίσως να ίσχυαν έξι μήνες πριν. Τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οπότε, η Γερμανία προσποιείται ότι θέλει να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία. Το πράγμα περιεπλάκη με την κατάρριψη του Μπόινγκ, όπου είτε ευθύνονται οι φιλορώσοι, είτε είναι ευχερές για τις ΗΠΑ να επιρρίψουν την ευθύνη σε αυτούς (πράγμα που πολιτικά είναι εντέλει το ίδιο). Όμως οι Γερμανοί ξέρουν πια να παίζουν το επικοινωνιακό παιχνίδι. Θα προσποιηθούν τους θυμωμένους μέχρι το πράγμα να ξεχαστεί και να σταματήσει να είναι πρωτοσέλιδο. Υπάρχει μια υπόθεση που δεν την έχουμε λάβει επαρκώς υπόψη: Η ανάδειξη στην επιφάνεια της ιστορίας με την κατασκοπία των Γερμανών πρακτόρων εις βάρος της χώρας τους. Γερμανοί μυστικοί πράκτορες ήταν διπλοί πράκτορες των ΗΠΑ. Εδώ δεν δώσαμε σημασία, διότι μας φάνηκε πάνω-κάτω δεδομένο αυτό που συμβαίνει κατά κορον και στη δική μας χώρα. Το είδαμε τόσο έντονα το 1974 όταν παρέλυσε ο ελληνικός στρατός από τους ανθρώπους των ΗΠΑ. Το βλέπουμε να συμβαίνει σε τόσες χώρες. Για τους Γερμανούς όμως που έχουν συνηθίσει να είναι σοβαρή χώρα, το πράγμα είναι διαφορετικό. Και ναι μεν συνέβαινε και σε αυτούς από τον Β΄ ΠΠ και μετά, όμως δεν είναι κάτι που μπορεί να το δεχθεί εύκολα η γερμανική κοινωνία στο παρόν στάδιο εξέλιξής της (δηλαδή: ανακτησης των εθνικών αισθημάτων, αμυντικών σε αυτή τη φάση). Αν λοιπόν συνέβαινε συχνά και στη Γερμανία, γιατί η Γερμανία τέντωσε το σκοινί με αυτούς τους δύο; Μα διότι έψαχνε εύλογη αφορμή για να χαλάσει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ. Και θα τα κατάφερνε, αν δεν είχε μεσολαβήσει το Μπόινγκ. Υπάρχει και ένα δεύτερο γεγονός: Η κατάκτηση του μουντιάλ. Οι Γερμανοί τώρα νιώθουν και πάλι αήττητοι, για πρώτη φορά μετά από 75 χρόνια. Δεν έχουν σκοπό, τώρα πια, να αφήσουν τους Αμερικανούς να κάνουν το παιχνιδι τους. Ξέρουν ότι μόνοι τους δεν έχουν την ισχύ να τα βάλουν με τις ΗΠΑ, αλλά ξέρουν επίσης ότι με τους Ρώσους στο πλευρό τους μπορούν να τα βάλουν με τις ΗΠΑ. Αν ο Πούτιν δεν εισέβαλε στην Ουκρανία, δεν το έκανε διότι του το ζήτησε η Μέρκελ για να μπορέσει να περάσει την πολιτική του στήριξη με τρόπο φαινομενικά πολιτικώς ορθό: Ώστε λοιπόν, η ουκρανική κρίση δεν ήταν τελικα τίποτε άλλο, παρά η πρόσδεση (και) της Ρωσίας στο πολιτικο-οικονομικό άρμα της Γερμανίας; Ναι, αυτή τη στιγμή η Ρωσία είναι απόλυτα εξαρτημένη από τον καλύτερό της πελάτη. Μετά την ευρωζώνη, λοιπόν, η Ρωσία. Ποτέ η Γερμανία δεν ήταν πολιτικά ισχυρότερη τα τελευταία εκατό χρόνια. Ίσως από τον καιρό του Βίσμαρκ είχε να δει τέτοια πολιτική επιρροή. Κυνηγώντας λοιπόν τη Ρωσία τελικά καταφέρνουν να "φτιάξουν" υπερδύναμη τη Γερμανία. Η οποία, αν το καλοσκεφτεί κανείς, με τόσες χώρες στην επιρροή της (Γαλλία, Ρωσία, Ευρωζώνη, Ανατολική Ευρώπη) και με δεδομένη οικονομική ισχύ είναι πολύ πιο επικίνδυνος παίκτης για το μέλλον έναντι των ΗΠΑ παρά η Ρωσία... Η ρωσική στρατιωτική ισχύς καθίσταται, συνεπώς, ενεργούμενο της γερμανικής οικονομικής ισχύος. Η αλλιώς: Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Αυτό να δούμε πώς θα το χειριστούν τα θινκ τανκς του Στράτφορ. Κατά τα άλλα, αν με τη βοήθεια της Γερμανίας ο Πούτιν ξεπεράσει και αυτόν τον επικίνδυνο σκόπελο, όπως προβλέπω ότι θα γίνει, τότε θα συνεχίσει απερίσπαστος το σχέδιό του: Την συνέχιση της αποσταθεροποίησης της Ουκρανίας. Εάν η εξέγερση συνεχιστεί μεχρι το χειμώνα (όπως σωστά ανέφερε και άλλος σχολιαστής), τότε η κυβέρνηση της Ουκρανίας θα βρεθεί σε δύσκολη θέση. Όλο το σχέδιο του Πούτιν είναι η εσωτερική υπονόμευση της κυβέρνησης της Ουκρανίας. Αυτό ήταν εξαρχής, απο τη στιγμή που είδε ότι δεν ήταν πολιτικά-οικονομικά εφικτή η εισβολή στην Ουκρανία. Να συντηρήσει την εξέγερση μερικούς μήνες ακόμη, ώστε να αρχίσει μετά ο κόσμος να λαχταράει "τον παλιό καλό καιρό" που η Ουκρανία είχε στενότερες σχέσεις με τη Ρωσία παρά με τη Δύση. Αυτό ασφαλώς το γνωρίζουν και οι Αμερικανοί και γι' αυτό βιάζονται να τελειώνουν με την Ουκρανία και την εξέγερση άμεσα.

    • Uncle Stgm avatar
      Uncle Stgm @ Διογένης 23/07/2014 11:34:35

      H άρχουσα τάξη της Γερμανίας είναι 100 % με τον Πούτιν. Οι ελίτ. Οι απλοί πολίτες της Γερμανίας - όσοι έχουν μάτια, αυτιά και φαιά ουσία - είναι με τα απλά θύματα της παράνοιας. Ουκρανούς, Ρώσους, Ολλανδούς, Μαλαίσιους... Για να εξηγούμαι: Η παράνοια είναι των εξουσιών και των ολιγαρχών που τις στηρίζουν, κοινή παράνοια της Ρωσικής και της Ουκρανικής εξουσίας. Και την παράνοια υπέθαλψαν, εκτός απο τις τοπικές λιπαρές Ρωσο-ουκρανικές ελίτ, οι ψυχροί γεωπολιτικοί "σκακιστές" πέρα απο τον Ατλαντικό. Αλλά και η βλακώδης πολιτική ανεπάρκεια της "σημερινής κυβερνώσας ΕΕ". Βλακώδης και ανεπαρκής εξωτερική πολιτική, μπούμεραγκ, όπως ακριβώς στη Γιουγκοσλαβία, πριν 20 χρόνια.

      • Διογένης avatar
        Διογένης @ Uncle Stgm 23/07/2014 11:39:29

        Η άρχουσα τάξη της Γερμανίας κάνει πλήρες κουμάντο στη Γερμανία και ταυτίζεται με τα "θέλω" και τις ανάγκες της Γερμανίας. Δεν υπάρχει ο διαχωρισμός που υπάρχει σε φύσει ολιγαρχικά καθεστώτα, όπως το δικό μας. Ας μην κρίνουμε μια ανεπτυγμένη κοινωνία, όπως η γερμανική, με τα δικά μας κριτήρια σχετικώς υπανάπτυκτης κοινωνίας, που δεν έχει βρει τον δικό της δρόμο. Η Γερμανία δεν κατήργησε τη μοναρχία και τους τίτλους ευγενείας με τη θέλησή της, ας μην το ξεχνούμε αυτό. Η γερμανική κοινωνία είναι από τη φύση της ελιτιστική, σε αντίθεση με τη δική μας, που δεν γνωρίζει τον ελιτισμό. Πλεονέκτημα ή μειονέκτημα δεν έχει σημασία, η ουσία είναι ότι το να λέμε ότι οι "γερμανικές ελίτ" θέλουν κάτι και να το διαφοροποιούμε αυτό από το τι θέλει η (όλη) Γερμανία είναι λάθος ως σύλληψη. Επιμέρους διαφοροποιήσεις μπορεί να υπάρχουν, αλλά όχι του είδους που συναντούμε π.χ. στην Ελλάδα.

        • Uncle Stgm avatar
          Uncle Stgm @ Διογένης 23/07/2014 11:56:36

          Στη Γερμανία υπάρχει πολύ πιό ανεπτυγμένη και απείθαρχη κοινωνία των πολιτών, παρά σε χώρες του Νότου, όπου υπερισχύουν τα πελατειακά δίκτυα. Μην ξεχνάμε ότι σε ρατσιστικές απόπειρες, εκεί απαντούν με ειρηνικές διαδηλώσεις εκατομμυρίων πολιτών που έχουν ως όπλο ...κεριά. Ενώ εδώ τα κινήματα αντίστασης είναι οι δήθεν "αγανακτισμένοι" που ξηλώνουν πλάκες πλατειών. Επίσης, δεν είναι τυχαίο που οι Γερμανοί πολίτες επέβαλαν με σκληρές μακροχρόνιες πολιτικές μάχες την κατάργηση των πυρηνικών εργοστασίων και την αλλαγή ενεργειακού προτυπου. Σε μια χώρα που η βιομηχανική ολιγαρχία είχε επενδύσει 100 % στην πυρηνική ενέργεια. Ο "ευγενής" δελφίνος της Μέρκελ και πρώην υπουργός άμυνας έφυγε ως ...πολιτικός πρόσφυγας στις ΗΠΑ, όταν η κοινωνία των πολιτών ξεσκέπασε τη λογοκλοπή του. Ο "σοσιαλδημοκράτης τραπεζίτης" που μιλούσε για "εβραικό γονίδιο" έγινε - στην κοινωνία που έφτιαξε άλλοτε το Άουσβιτς - ρεζίλι των σκυλιώνε... Οι ιστορικές ενοχές και η "σωτηρία της ψυχής" είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Πολύτιμο πράγμα: Καλό ειναι οι λαοί να συναισθάνονται τις όποιες ιστορικές ενοχές τους. Των Γερμανών ήταν απο τις μεγαλύτερες, ίσως η μεγαλύτερη στην ιστορία. Δυστυχώς στην Ελλάδα (και όχι μόνον) δεν ξέρουμε ακόμη τι σημαίνει κοινωνία των πολιτών. Γι αυτό ακριβώς επιβιώνει αυτό το άρρωστο, αποτυχημένο κομματικό σύστημα της πελατείας.

          • Διογένης avatar
            Διογένης @ Uncle Stgm 23/07/2014 13:21:03

            Αν οι πολίτες μπορούν να επιβάλουν πράγματα που δεν θέλουν οι ισχυροί του χρήματος, αυτό δείχνει ότι δεν υπάρχει ούτε βιομηχανική ούτε άλλου είδους "ολιγαρχία". Και πάλι κρίνετε με ελληνικά κριτήρια. Οι γερμανικές ελίτ δεν είναι μόνον οι οικονομικά ισχυροί. Θα έλεγα μάλιστα ότι δεν είναι ούτε καν πρωτίστως οι οικονομικά ισχυροί. Δεν ξέρω πόσο γνωρίζετε τη Γερμανία, ίσως να μην την γνωρίζετε και τόσο πολύ.

          • Uncle Stgm avatar
            Uncle Stgm @ Διογένης 23/07/2014 14:20:25

            Μα ακριβώς το λέω. Πρωτίστως είναι οι οικονομικές ελίτ, αλλά όχι μόνον. Ο ρεζίλης τύπος με το "εβραικό γονίδιο" και ο αντιγραφέας νεαρός πολιτικός δεν ήταν της οικονομικής ελίτ. Ξεπεσμένος αριστοκράτης ο δεύτερος, αντέγραψε για να πάρει διδακτορικό νομικής. Αλλά υπάρχει πολύς πλούτος σε μικρή, απειροελάχιστη μειοψηφία Γερμανών. Αυτή είναι η σκληρή "ελίτ της ελίτ", όπως παντού στον κόσμο (φυσικά και στην Ελλάδα). Οι άλλες ελίτ (πολιτικές, ακαδημαικές) είναι απλώς τσιράκια των οικονομικών ελίτ. Μπάτλερς. Έτσι είναι παντού στον κόσμο, απο τις ΗΠΑ μέχρι την Κίνα. Αυτό είναι ο καπιταλισμός - είτε κλασικός με κοινοβουλευτισμό είτε μονοκομματικός με κομμουνιστικό πολιτικό εποικοδόμημα. Ζούμε σε κόσμο που αποτελείται από άτομα, αλλά τα άτομα ανήκουν εν πρώτοις σε κοινωνικές τάξεις. Το σύστημα (χρήμα και εξουσία) έχει "αποικιοποιήσει" τον βιόκοσμο του ανθρώπου. Αυτό είναι καπιταλισμός. Μετά έρχονται όλα τα άλλα, έθνη, θρησκεύματα κτλ Έχω ζήσει στη Γερμανία, ξέρω πολύ καλά τους "γουρουνάδες", ζούσα ως απλός πολίτης με τους απλούς πολίτες, αλλά επιτηρούσα εξ αποστάσεως τις ελίτ (όπως ακριβώς επιτηρώ τις Ελληνικές)

          • Uncle Stgm avatar
            Uncle Stgm @ Διογένης 23/07/2014 14:29:07

            Οι τίτλοι ευγενείας υπάρχουν ακόμη. Γεμάτη η Γερμανία με "φόν", "τσου" κτλ. Αλλά στην πράξη δεν σημαίνουν πολλά πράγματα. Ούτε παλιά σήμαιναν. Υπήρχαν πάντα ευγενείς με τίτλο κουρελήδες, αλλά και ευγενείς επαναστάτες. Ποιό ήταν το όνομα της συζύγου του Μάρξ; Τζέννυ φον Βεστφάλεν. Από ισχυρότατη οικογένεια της Βεστφαλίας, σχεδόν πριγκηπικής στάθμης. Αλλά έζησε όλη της τη ζωή με έναν Εβραίο κομμουνιστή και μεγάλωσε δύο κόρες ασυμβίβαστες επαναστάτριες κατά του συστήματος. Μόνον χάρις στην δουλειά της Ελεωνόρας Μάρξ, σώθηκε μεγάλο άγνωστο μέρος του έργου του πατέρα της, που σήμερα ανήκει στην πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας (ΟΥΝΕΣΚΟ).

        • Uncle Stgm avatar
          Uncle Stgm @ Διογένης 23/07/2014 15:42:33

          Δεν γνωρίζει τον ελιτισμό η Ελληνική κοινωνία; Και τι είναι όλα αυτά τα κοπρόσκυλα της Αράχωβας, της Εκάλης και του Πανοράματος; Οι βαρώνοι των λιμανιών και οι νέοι άρχοντες των φορέων τοπικής αυτοδιοίκησης; Οι μανδαρίνοι των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων χωρίς Παιδεία; Και όλοι αυτοί οι παρατρεχάμενοι που προσπαθουν να τους μιμηθούν αισθητικά και στη νοοτροπία, και διαγκωνίζονται να τους υπηρετήσουν; Τυπική νοτιο-νοτιοβλακανική και ελαφρώς μεσανατολικο-μεσογειακή ελίτ, λέω εγώ...

          • Νίκος Αργεάδης avatar
            Νίκος Αργεάδης @ Uncle Stgm 23/07/2014 21:27:25

            έχει δίκιο ο διογένης θείε είναι κατά φαντασίαν ελιτισμός. συγχέουν το (εύκολο ή κλεμμένο) χρήμα με την σπουδαιότητα. επίσης δεν ξέρουν πως το χάρβαρντ δεν κάνει τον άνθρωπο αλλά ο άνθρωπος το χάρβαρντ.

    • Uncle Stgm avatar
      Uncle Stgm @ Διογένης 23/07/2014 11:44:26

      Απο στρατηγική άποψη της μακράς διάρκειας, δεν συμφέρει στον Πούτιν και στη Ρωσία η αποσταθεροποίηση της Ουκρανίας. Η Ρωσία ως "αυτοκρατορική Ευρασιατική χώρα" χρειάζεται το γεωπολιτικό μαξιλάρι μιας σταθερής Ουκρανίας, κατά το δυνατόν φιλικής προς αυτήν. Μια αποσταθεροποιημένη Ουκρανία είναι καταστροφή για τη Ρωσία, γιατί είναι προεόρτιο αποσταθεροποιητικών τάσεων μέσα στην ίδια τη Ρωσική Ομοσπονδία. Εκτός απο τους εκ καταγωγής αυθεντικούς Ρως που είναι οι μισοί, έχουν καμμιά πενηνταριά εθνότητες, και μπόλικους μουσουλμάνους, όχι μόνον στο νότο. Μόνον οι αντιδυτικοί "σλαβόφιλοι", που ακόμη δίνουν ιστορικές ιδεολογικές μάχες με το φάντασμα του Μεγάλου Πέτρου, αποβλέπουν σε διάλυση τους Ουκρανίας. Αυτό το ρεύμα ήταν πάντα η καταστροφή της Ρωσίας. Ο Πούτιν ως αυτοκράτωρ χωρίς στέμμα είναι υπερβολικά έξυπνος για να ευθυγραμισθεί με τις διάφορες αναμμένες κεφαλές τύπου Ντούγκιν και εθνικομπολσεβίκων: Σαφώς προτιμά τον πρακτικό, ρεαλιστή και αρκετά κυνικό επιστήθιο φίλο του, Γκέρχαρντ Σρέντερ.

    • Uncle Stgm avatar
      Uncle Stgm @ Διογένης 23/07/2014 12:02:35

      Η Γερμανία δεν είναι ισχυρή πολιτικά. Είναι πολύ ισχυρή οικονομικά. Από άποψη πολιτικής και διπλωματικής ισχύος είναι μικρομεσαία δύναμη, επιπέδου Καναδά ή Αυστραλίας. Καμμιά σύγκριση με ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Γαλλία, Βρετανία. Στρατιωτικά είναι νάνος, στο ίδιο επίπεδο με την Σερβία ή την Ελλάδα.

      • MCA avatar
        MCA @ Uncle Stgm 23/07/2014 16:52:08

        Την έχει δει όμως τώρα τελευταία και φυτρώνει εκεί που δεν την σπέρνουν κάνοντας τα μαντάρα. Η Ουκρανία είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τώρα λέει η Μέρκελ ενδιαφέρεται για το Σκοπιανό. Ο θεός να μας φυλάξει. Δεν το έχουν οι Γερμανοί με τα γεωπολιτικά, είναι άτσαλοι μέχρι αηδίας και επικίνδυνοι.

  4. Ισόνομος πολίτης avatar
    Ισόνομος πολίτης 23/07/2014 10:22:25

    Όλως περιέργως δεν γίνεται καμία αναφορά στο άρθρο για τις τελευταίες σημαντικές εξελίξεις που έλαβαν χώρα στην Βραζιλία. Εννοώ τις συμφωνίες των BRICS όπου: Βραζιλία - Ρωσία - Κίνα - Ινδία και Νότια Αφρική, ιδρύον ένα τεράστιο πιστωτικό ίδρυμα που θα χρηματοδοτεί τις αναπτυξιακές τους προσπάθειες και θα τις φέρει πιο κοντά σε ποικίλες οικονομικές συνεργασίες. Οι εξουσίες του Βόρειου Ατλαντικού με τον τρόπο αυτό δεν θα έχουν κανένα λόγο στη νέα ισχυρή τράπεζας των BRICS. Εδώ παρατηρεί κανείς ότι αλλάζουν οι παγκόσμιες οικονομικές ισορροπίες της χρηματοπιστωτικής ισχύος, που μέχρι τώρα καθοριζότανε από τις ΗΠΑ κυρίως αλλά και τις άλλες χώρες της Δύσης μέσω Δ.Ν.Τ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.. Παρών λοιπόν και με κυρίαρχο ρόλο στην προκείμενη περίπτωση ο Βλαδίμηρος Πούτιν....

  5. Seagull avatar
    Seagull 23/07/2014 11:44:55

    Από τρελό και από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια, αυτοί βέβαια εκεί στο stratfor μάλλον τρελοί είναι μιάς και ευθέως ομολογούν ότι αυτή η κατάσταση δεν πάει άλλο, δεν μπορεί να κυβερνά ο Πούτιν 14 χρόνια τώρα!! Κύριε Πούτιν έχουν δουλειές οι άνθρωποι, δεν μπορείτε να τους καθυστερείτε άλλο. Παραιτηθείτε ή αλλιώς......

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.