#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
17/01/2012 14:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Με την Τουρκία ασχολείται κανείς στην κυβέρνηση;



Την τελευταία δεκαετία, πολλοί δεξιοί Αμερικανοί και Ισραηλινοί αναλυτές περιγράφουν τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή, ως έναν νέο «ψυχρό πόλεμο», που θέλει αντιμέτωπες τις ΗΠΑ με  το σιιτικό Ιράν. Προειδοποιούν για μια αραβική σιιτική ημισέληνο, που θα εκτείνεται από τον Λίβανο ως το Ιράκ, και που θα συνδέεται με την Τεχεράνη μέσω θρησκευτικών, εμπορικών, και γεωστρατηγικών δεσμών.

Το 2012 ξεκίνησε με τον Σιίτη Ιρακινό πρωθυπουργό Nouri al-Maliki να προσπαθεί να κυριαρχήσει, και με μια ιρανική επίδειξη πυραυλικών και πυρηνικών δυνατοτήτων, σε συνδυασμό με απειλές για αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, σε περίπτωση που παρεμποδιστούν οι εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου. Τα γεγονότα αυτά ερμηνεύονται ως ενδείξεις του ιρανικού επεκτατισμού, παράλληλα με τον φόβο που δημιουργεί το ενδεχόμενο ενός πυρηνικά εξοπλισμένου Ιράν.

Αυτή όμως η θέαση της Μ. Ανατολής παραβλέπει το γεγονός ότι τόσο το Ιράν, όσο και οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν σοβαρές εσωτερικές πολιτικές και οικονομικές δυσκολίες. Στην περιοχή της Μ. Ανατολής, και τις δυο χώρες έχει ξεπεράσει πλέον η αναδυόμενη Τουρκία.

Παράλληλα, πολλοί αναλυτές της Δύσης αγνοούν τον κρίσιμο παράγοντα της μη συμμετρικής ήπιας διαίρεσης των αραβικών κρατών, από πλευράς Τουρκίας και Ιράν. Η ηγεμονική παρουσία της Αμερικής στην περιοχή φθίνει. Οι μόνες χώρες που συνεχίζουν να προσβλέπουν στην Ουάσιγκτον, ως πηγή προστασίας, είναι οι αραβικές μοναρχίες, και το Ισραήλ.

Στην πρωτεύουσα του Κουρδιστάν Ερμπίλ, οι αξιωματούχοι της εκεί κυβέρνησης ζητούν απεγνωσμένα προστασία από την κυριαρχία της Βαγδάτης. Παράλληλα, το ιρακινό Κουρδιστάν, που δεν έχει πρόσβαση στη θάλασσα, χρειάζεται να βρει δίοδο για να εξάγει το πετρέλαιό του στη Δύση. Η μόνη χώρα που μπορεί να καλύψει αυτές τις ανάγκες είναι η Τουρκία. Για αυτό και η κουρδική κυβέρνηση αντί να υποστηρίζει τους Κούρδους της Τουρκίας, συντάσσεται πολλές φορές με την Άγκυρα απέναντι στο αποσχιστικό ΡΚΚ.

Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι όταν την 28/12, οι  Τούρκοι σκότωσαν 35 Κούρδους λαθρέμπορους που τους πέρασαν για τρομοκράτες, ελάχιστοι ήταν αυτοί που αντέδρασαν στο ιρακινό Κουρδιστάν. Κανένας δεν βγήκε στους δρόμους του Ερμπίλ για να διαμαρτυρηθεί. Αντίθετα, η παρουσία της Τουρκίας είναι αισθητή στην πόλη, μέσα από κατασκευαστικά έργα, επενδύσεις, και τουρισμό. Αν μάλιστα κατασκευαστούν κι άλλοι αγωγοί μεταφοράς πετρελαίου από το Κουρδιστάν προς την Μεσόγειο, μέσω της Τουρκίας, τότε το αποτέλεσμα θα είναι η δημιουργία ενός κράτους «μαξιλάρι», που θα εξαρτάται από την Τουρκία, και θα της προσφέρει προστασία από ιρανικές ή αμερικανικές παρεμβάσεις στα εσωτερικά της. Παράλληλα θα αποτρέπει και το ΡΚΚ.

Στο νότιο τμήμα του Ιράκ, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Εκεί δημιουργείται ένα άλλο κράτος «μαξιλάρι» από το Ιράν, που θα είναι σιιτικό, και θα εξυπηρετεί στην αποτροπή της Τουρκίας, της Αμερικής, και της Σαουδικής Αραβίας. Τα τελευταία γεγονότα αποδεικνύουν ότι ο Ιρακινός πρωθυπουργός al-Maliki αποτελεί άνθρωπο της Τεχεράνης.

Όμως, παρά αυτήν την de facto διχοτόμηση του Ιράκ εδώ και μερικούς μήνες, η Τουρκία και το Ιράν δεν μοιάζουν να απειλούν ο ένας την σφαίρα επιρροής του άλλου. Έτσι, το Ιράκ επανήλθε στην παλιά του παραδοσιακή  κατάσταση, ως η Πολωνία της Μ. Ανατολής.

Στην Βόρειο Αφρική της μετά την αραβική άνοιξη εποχής, η Τουρκία και το Ιράν έχουν ουσιαστικά μοιράσει μεταξύ τους τα ισλαμικά κινήματα. Οι Τούρκοι στηρίζουν τους μετριοπαθείς νικητές Ισλαμιστές από την Τυνησίας έως την Αίγυπτο, ενώ το Ιράν στηρίζει τους Σαλαφιστές, άσχετα αν είναι Σουνίτες.

Στις τυνησιακές και αιγυπτιακές εκλογές, καθώς και στον λιβυκό εμφύλιο, οι διάφορες ισλαμικές τάσεις αλληλοϋποστηρίζονται εναντίον των δυτικόφιλων κοσμικών και νεοφιλελεύθερων αντιπάλων τους.

Και επειδή η Βόρειος Αφρική δεν διαθέτει σιιτικό πληθυσμό, με τους μετριοπαθείς Μουσουλμάνους να έχουν αναδειχθεί κυρίαρχοι, η σουνιτική Τουρκία, μαζί με το Κατάρ. είναι αυτοί που προκύπτουν ως οι πολιτικοί και εμπορικοί πάτρωνες της περιοχής.

Η τουρκική προσέγγιση στο πρόβλημα Ισραήλ-Παλαιστίνης, συμπίπτει με αυτήν του Ιράν. Από το 1950 έως το 2002, οι κοσμικές στρατιωτικές ελίτ της Άγκυρας απολάμβαναν μια προνομιούχα πολιτική και οικονομική σχέση με την Δύση. Παράλληλα διατηρούσαν στενές αμυντικές σχέσεις με το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ. Πρόσφατα όμως η Τουρκία απομακρύνθηκε από την δυτική σφαίρα επιρροής. Το 2003 αντιτάχθηκε στην εισβολή του Ιράκ, και μετά από το αιματηρό περιστατικό του στολίσκου της Γάζας, άρχισε να παίρνει το μέρος των Παλαιστινίων απέναντι στο Ισραήλ.

Στο μόνο σημείο που η Τουρκία δεν συμβαδίζει με το Ιράν είναι η Συρία. Η Τεχεράνη και η Χεζμπολάχ υποστηρίζουν το καθεστώς Άσαντ, ενώ η Άγκυρα προσφέρει όπλα, εκπαίδευση, και καταφύγιο στους Σύριους αντάρτες. Βέβαια οι διαφορές μπορεί να μην είναι τόσο πραγματικές. Σε μια, μετά τον Άσαντ, διαιρεμένη Συρία, η Τουρκία θα στηρίζει τους Σουνίτες, ενώ το Ιράν τους Αλεβίτες. Και οι δυο όμως θα βρουν τρόπους να υπερασπιστούν τα στρατηγικά και οικονομικά τους συμφέροντα, άσχετα με το ποιο καθεστώς θα προκύψει τελικά.

Σε όλη την διάρκεια του 2011, η εμμονή της Δύσης με το πυρηνικό Ιράν, απέτρεψε τους πολιτικούς από το να αντιληφθούν την νέα δυναμική που εξελίσσεται στην νέα Μέση Ανατολή. Αγνόησαν κάποιους όπως τον Mohammed Ayoob, που προειδοποιούσε πως «πέρα από το αραβικό δημοκρατικό κύμα, διαφαίνεται ένα Τουρκικό-Περσικό μέλλον…».

Η αραβική  άνοιξη αποδυνάμωσε τα αραβικά κράτη, και τα άφησε εκτεθειμένα στην διάσπαση, και στην ξένη διείσδυση . Κοιτάζοντας προς τα πίσω, το 2011 θα είναι όπως και το 1919, θα σηματοδοτεί δηλαδή μια οριστική ρήξη στο πολιτικό σκηνικό της Μ. Ανατολής.

Το 1919, μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι Γάλλοι και οι Άγγλοι μοιράστηκαν μεταξύ τους την αραβική Μ. Ανατολή, με την Βρετανία να παίρνει την μερίδα του λέοντος. Στην σημερινή ήπια μοιρασιά, ο αδύναμος εταίρος είναι το Ιράν. Και ο πραγματικός νικητής της αραβικής άνοιξης, είναι σίγουρα η Τουρκία.

Όσοι αγνοούν αυτήν την εξέλιξη, το κάνουν βάζοντας τον εαυτό τους σε κίνδυνο…

 

Των Jason Pack, και Martin van Creveld

The Korea Herald

http://www.koreaherald.com/national/Detail.jsp?newsMLId=20120111001086

Απόδοση: S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Strange Attractor avatar
    Strange Attractor 17/01/2012 15:09:47

    Ποιος να ασχοληθεί με τέτοια ζητήματα; Το μυαλό των περισσοτέρων σήμερα είναι να αρπάξουν όσα ασημικά μπορούν, πριν βυθιστεί το καράβι.
    Βλέπετε νοσοκομεία, αεροδρόμια, ΔΕΚΟ, άγονες αεροπορικές γραμμές, κλπ κλπ.
    Γίνεται το πανηγύρι του αιώνα.
    Εν μέσω κρίσης παρακαλώ!
    Κατά τα άλλα φταίνε οι μεγάλοι μισθοί των εργαζομένων.
    Με την Τουρκία θα ασχοληθούν;
    Σιγά....

  2. ares avatar
    ares 17/01/2012 15:46:49

    Πολύ ορθά! κι ακόμη, με τόσα χαράτσια και πετσοκόμματα που να βρεις μυαλό να σταθεί σε τόσο μεγάλες προδοσίες ... γεωπολιτικής και χρεοκοπίας...

  3. parsifal avatar
    parsifal 17/01/2012 19:28:47

    Στην κυβέρνηση, η καλύτερα στο τσίρκο που παριστάνει την κυβέρνηση ουδείς ασχολείται με την Τουρκία. Να είσθε ομως σίγουροι οτι κάποιοι ασχολούνται με τη Τουρκία και τα εσωτερικά της προβλήματα, κάποιοι με πετσοκομμένες αμοιβές, αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας αλλά με συνέπεια και πείσμα.
    Πιθανότατα βέβαια θα κατηγορηθούν για "απαγωγές πακιστανών" η οπως σε αλλη ανάρτηση ως "ρουφιάνοι"...
    Ας είναι ομως. Ανέκαθεν αυτοί που εφύλασσαν Θερμοπύλες δεν περίμεναν την αναγνώριση κανενός και το επρατταν ερήμην κυβερνήσεων και ιερατείων...

  4. Εγώ avatar
    Εγώ 17/01/2012 21:03:23

    "Σε μια, μετά τον Άσαντ, διαιρεμένη Συρία, η Τουρκία θα στηρίζει τους Σουνίτες, ενώ το Ιράν τους Αλεβίτες. Και οι δυο όμως θα βρουν τρόπους να υπερασπιστούν τα στρατηγικά και οικονομικά τους συμφέροντα, άσχετα με το ποιο καθεστώς θα προκύψει τελικά."

    Αυτό που περιγράφουν οι συγγραφείς σάς μοιάζει με "αγαστή συνεργασία";
    Η εντύπωσή μου είναι ότι οι συγγραφείς έφτιαξαν μια θεωρία με το μυαλό τους και αποφάσισαν να την δημοσιοποιήσουν. Αν ήξεραν από Μέση Ανατολή, θα ήξεραν ότι τους Τούρκους δεν τους εμπιστεύεται ΚΑΝΕΙΣ, ούτε Σιίτης, ούτε Σουνίτης, ούτε δυτικόφιλος. Οι λόγοι είναι γνωστοί για όποιον ξέρει ιστορία.
    Οι Άραβες δεν ξεχνούν ότι οι Τούρκοι, με την κατάρρευση τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τους έκαναν πάσα στους Αγγλογάλλους, και δεν τους βοήθησαν να γίνουν ανεξάρτητοι. Οι Σύριοι δεν ξεχνούν τα βόρεια εδάφη τους που τους τα έφαγε η Τουρκία με τους γνωστούς πρόστυχους τρόπους. Το δε Ιράν είναι καχύποπτο απέναντι σε μια χώρα που ναι μεν συγκρούεται φραστικά με τις ΗΠΑ, αλλά δεν δίστασε να προσφερθεί ώστε οι ΗΠΑ να εγκαταστήσουν στο έδαφός της το αντιιρανικό αντιπυραυλικό σύστημα.
    Τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα για την Τουρκία, ούτε το σύστημα Ερντογάν αποδείχτηκε τόσο έξυπνο στη διπλωματία όσο θέλουν να πιστέψουμε διάφοροι καλοθελητές.

  5. giorgos kris avatar
    giorgos kris 17/01/2012 21:48:40

    ΣΣΣΣ...... ΜΗΝ ΦΩΝΑΖΕΤΑΙ ΔΥΝΑΤΑ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ ΔΗΜΑΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ .. ΗΤΑΝ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ Ν.Δ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΗΝΑΜΙΑ ...

  6. MEXMET IMAM avatar
    MEXMET IMAM 19/02/2012 05:27:57

    TΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΝΟΙΚΙΑΣΜΕΝΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΩΝ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΩΝ !

    Κυριες, -οι,

    Ναι, σήμερα είναι η ημέρα να ασχοληθούμε με την κυβέρνηση ΑΚΡ της γείτονας χώρας την Τουρκία. Μία Τουρκία, με δήθεν Ισλαμιστή πρωθυπουργό και το συνάφι του, όπως και Ισλαμιστή πρόεδρο που προσπαθεί να το παίξει μοντέρνα, δημοκρατική, με δυτικό πολιτισμό, διαμεσολαβητής μεταξύ του Μουσουλμανικού Κόσμου και της Δύσης.

    Φυσικά, για να πετύχει το σκοπό αυτό το ΑΚΡ του κου Ερδογάν, ενεργοποιησε τις ιδέες μας, όπως το διαπολιτισμικό διαθρησκευτικο διάλογο μεταξύ του ισλάμ και του Χριστιανισμού. Όμως, αυτο ισχύει για εμάς εδώ που ζούμε ως Μουσουλμάνοι σε μια Χριστιανική χώρα και είχε σκοπό να γνωριστουμε και να μας γνωρίσουν, προκειμένου να παυσει ο φόβος μεταξύ μας. Αυτός και η παρέα του, δεν ήταν καλύτερα να ασχοληθούν με το εσωτερικό τους διαθρησκευτικό και διαπολιτισμικό διάλογο, που όντος έχει πρόβλημα στην χώρα του και αντί εμάς; Εμείς, όταν είδαμε οτι άρχισαν να μας δουλευουν και να γινώμαστε πεδίο απασχόλησεις φύγαμε απο όλα αυτά, αυτοι γιατί το συνεχίζουν; Είναι σαν να βάζουμε το μπαρούτι διπλα στη φωτιά. Είναι δυνατον κάτι τετοιο να είναι μαζί; Παρόλο αυτό το συνεχίζουν οι κύριοι, μέχρι που εφτασαν να γιορτάσουν και το Αι βασίλη και παραλίγο να γίνει αιτία για Ε.Δ.Ε. για έναν Μουφτή που έδρασα ο άνθρωπος σύμφωνα με το πιστευω του. Το Ισλάμ της κυβέρνησης του ΑΚΡ είναι κάτι τέτοιο.

    Μία γείτονα χώρα, που κυβερνάται εδώ και μία δεκαετία περίπου απο μία Ισλαμική κυβέρνηση και το μόνο που κάνει είναι να διαιρεί τους Μουσουλμάνους και να τους θάβει ζωντανούς, όπως και να τους καταστρέφει στο βωμό των ΗΠΑ και της Δύσης. Ηδη το έχει πετύχει μέσα στην Τουρκία και τώρα ψάχνει να το εξάγει και στην ευρύτερη περιοχή.

    Μία Ισλαμική Κυβέρνηση του κου Ερδογάν και της παρέας του, που θέλει να παιξει ρόλο ηγεμονισμου στην ευρυτερη περιοχή, αλλά , οπως λέμε: «Ρίζατα μουε κράπκα» εμείς οι Πομάκοι. Δηλαδή, το εσωρουχο του ειναι κοντό και το κορμί του παιδιου είναι έξω. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με την κυνέρνηση της γείτονας χώρας.

    Μία Ισλαμική Κυβέρνηση της γείτονας χώρας, που πιστεύει στην Ευρώπη, στην Αμερική, στη Δύση, στη λεγόμενη δημοκρατία της Δύσης και τα δήθεν ανθρώπινα δικαιώματα της Δύσης,...κ.λ.π.. Που αυτό την αντικαθιστά, μεταξύ των κατεργασμένων. Λόγια, αλλά η έκφραση του ενοικιασμένου δολοφόνου των Σταυροφόρων στην Μ. Ανατολή και γενικότερα, το πρόσωπο αυτό είναι σίγουρα αρκετά σκληρό, αλλά έτσι είναι.

    Αλλά τι να κάνουμε; Την Τουρκία και πιο συγκεκριμένα, σήμερα είναι εκείνοι που μας κυβερνάνε και μας καθοδηγούν, απέναντι στο μάτι των λαών του κόσμου αυτή είναι η εμφάνιση τους. Στην πραγματικότητα, όταν είναι κεκλεισμένων των θυρών με τους Δυτικούς συνεργάτες δολοφόνους, το ίδιο σκεφτόμαστε και τίς ίδιες αξίες μοιραζόμαστε θα λένε.

    Πέραν απο τα μη Τουρκικά μέσα ενημέρωσης, η κυβέρνηση το ΑΚΡ της Τουρκίας, όσο και να παίξει την τρομπέτα των σταυροφόρων και όσο και να φουσκώνει τα ΜΜΕ, με λόγια ότι στην Συρία δεν υπάρχει δημοκρατία, η πραγματική κατάσταση είναι αυτή.

    Μια κυβέρνηση της Τουρκίας, που οδηγίες παίρνει από την Αμερική, η χρηματοδότηση της γίνεται απο την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, το Ντουμπάι κααι η εκπαίδευση των δολοφόνων όταν ειναι στην Τουρκία και απο την Τουρκία, τότε η πολεμική γεύση και όρεξη για επιχειρήσεις απο τους σταυροφόρους αυξάνεται και έχει έρθει η ώρα για δράση και υπάρχει συνοχή.

    Τώρα υπάρχει ένα ζήτημα και αναρωτιόμουν. Το Θέμα αυτό έλαβε χώρα και στα ΜΜΕ, εάν και στα ΜΜΕ της γείτονας χώρας το κουκούλωσαν, αλλά είδε το φώς της δημοσιότητας. Η Τουρκική Κυβέρνηση, έστειλε στην Συρία πράκτορες της ΜΙΤ, προκειμένου να λάβουν θέση στο εμφύλιο πόλεμο υπέρ της αντιπολίτευσης. Μόλις μπήκαν μέσα τα μέλη της μυστικής υπηρεσίας της Τουρκίας στην Συρία, συνελήφθησαν απο το καθεστώς της Συρίας και είναι στη Φυλακή εδώ και μήνες. Μήπως και αυτό είναι μέσα στο ισλάμ και σύμφωνα με το Ισλάμ κύριοι; Να αφήνουμε τις γυναίκες χωρίς τον συζυγο τους και τα παιδιά χωρίς τον μπαμπά τους.

    Οι αποτυχημένοι πράκτορες του κου Ερδογάν και των εντολοδόχων του, τώρα εδώ και μήνες που είναι θαμώνες στις φυλακές της Συρίας ποιός ήταν ο σκοπός τους; Η κυβερνηση ΑΚΡ δεν έστειλε αυτούς τους πολίτες για βοήθεια και υποκίνηση υπέρ των Σταυροφόρων; Δεν τίθεται θέμα Τουρκικών συμφερόντων, αλλά ούτε για λογαριασμό της γείτονας χώρας έπραξαν αυτοί οι πράκτορες και είναι το μόνο σίγουρο. Μην τα πολυλογούμε αυτα, οι αποτυχημένοι πράκτορες βρίσκονται στις φυλακές της Συρίας και είναι για λογαριασμό του αρχηγού των σταυροφόρων που είναι η Αμερική και τίποτα άλλο.

    Απ΄ ότι καταλαβαίνουμε και ζούμε, στο βωμό των συμφερόντον της Αμερικής εδώ και ένα χρόνο οι αιματηρές συγκρούσεις στην Συρια για την αλλαγή της εξουσίας, θα συνεχιστεί για κάποιο χρονικό διάστημα ακόμα.

    Στα Πομακικά υπάρχει μια φράση ή παροιμία μας που λέει: «Βέτσεραν ντράτ ή κοντράτ, πριζ βούτηραν ζδράτ γου νάιδε», δηλαδή το βραδινό κοντράτο βρέθηκε το πρωί σκισμένο, το οποίο δεν ισχύει. Σ’ αυτη την θέση βρέθηκαν οι σταυροφόροι της Δύσης, απέναντι στους άλλους σταυροφόρους της Ανατολής που είναι η Κίνα και η Ρωσία.

    Αυτά που διοργανώνονται από τους Σταυροφόρους της Δύσης, με άλφα ή βήτα τρόπο η κυβέρνηση του κου Ερτογάν οδηγήθηκε σε μια περιπέτεια, που θα οδηγήσει στην καταστροφή μία Ισλαμική χώρα και σε μεγάλη περιπέτεια μπαινει στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής υπέρ των ιμπερλιαστών και του σιωνισμού, που απαιτεί άμεση αποχώρηση απο αυτές τις εγκληματικές ενέργειες σε βάρους των Μουσουλμάνων.

    Σ’ αυτή την περιπέτεια που έχει εμπλακεί το σιωνιστικό-ιμπερλιαστικό κόμμα του κου Ερδογάν και κάτω απο την μάσκα του πιστεύω μας, που είναι το Ισλάμ, είναι ενάντια και στο πιστεύω του τουρκικού λαού. Όμως, απ’ ότι βλέπουμε και στην Τουρκία δεν υπάρχει αντιπολίτευση ή να βρεθει κάποιος αρχηγός που να συσπειρώσει τον κόσμο, προκειμένου να διαμοφώσουν την κοινή γνώμη και να σχηματήσουν αντιπολεμική ατμόσφαιρα. Αυτό κατά μεγάλο μέρος οφείλεται στα ΜΜΕ, διότι συμβάλλουν στην αφομίωση των λαικών προσωπικοτήτων και μας δείχνει την ελευθερία του λόγου στην γείτονα χώρα.

    Την κυβέρνηση αυτη της Τουρκίας, όσο και εάν μας φαίνεται περίεργο, υπάρχει μια δύναμη να την αποτρέψει απο αυτά τα εγκλήματα και είναι πολική αρκούδα που λέμε, προκειμένου να δοθεί τέλος σ’ αυτό το επεισόδιο και σε βάρος του Συριακού Λαού. Ας μην ξεχνάμε, ιστορικά η Ρωσία είναι αιτία που ανασυστήθηκε το Τουρκικό κράτος, όταν οι τότε σταυροφόροι είχαν ζητήσει την παύση και το διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

    Η Εκστρατεία των Σταυροφόρων στη Συρία δεν θα σταματήσει και είναι σίγουρο οτι οι αποστολές των σταυροφόρων στο Ιράν, προκειμένου να υλοποιηθεί το Μεγάλο Σχέδιο της Μέσης Ανατολής και το μεγάλο Ισραήλ έπονται. Αυτό είναι το σχέδιο και είναι εμφανές πιά!

    Στην περίπτωση της Συρίας, με τους Σταυροφόρους που πήρε θέση το ΑΚΡ του Ερδογάν και η παρέα του, αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να αναπτύξη τετελεσμένα γεγονότα πίσω στο θέμα του Ιράν, που θα είναι η επόμενη κίνηση των σταυροφόρων.

    Ήδη ήταν φαινόμενο, οτι αυτή η περιπέτεια θα οδηγήσει σε μια μάχη της Αμερικανικής σταυροφορίας απέναντι στους λαούς της Μ. Ανατολής και βήμα προς βήμα κάνει την προσέγγιση εκεί.

    Αυτη η κατάσταση μπορούμε να πούμε οτι είναι επανάληψη της ιστορίας, μας θυμίζει την περίοδο το 1096-1270, είναι επίσης πολύ παρόμοιο με το πώς οι επιθέσεις των σταυροφόρων, κατά το Βυζάντειο το 1204 που κατέστρεψαν την Πόλη και επι της εποχής του Σαλαχατντίν Ελ-Αγιούμπι το Σουλτάνο της Αιγύπτου, διώχτηκαν οι σταυροφόροι απο την Συρίας και γενικά της Μέσης Ανατολής και της Νότιανατολικής Τουρκίας. Επίσης, επι του Μουσταφά Κεμάλ για άλλη μια φορά νίκησε τους Σταυροφόρους που είναι η περίοδος του 1920-1923. Αλλά, δυστυχώς, χάρη στους συνεργάτες και τους προδότες της Δύσης, για πολλοστη φορά πάλι, οι Σταυροφόροι με τους προδότες των λαών τους ειναι έξω απο τη Συρία.

    Όλα είναι τζάμι και τα πάντα δεν είναι σαφή; Συνεργάτες, προδότες και μουνάφικ αναζητούν δημοκρατία στη Συρία. Πόσο χάρηκα σ’αυτην την περίπτωση, γιατί εδώ γελάμε! Όταν μια δημοκρατία επιβάλλεται απο μονάρχη της Σαουδικής Αραβίας, τον εμίρη του Κατάρ, τον σουλτάνο του Μπαχρέίν, τον σείχη του Ντουμπαι και με διαμεσολαβιτή το κόμμα το ΑΚΡ του κου Ερδογάν.

    Αφού έφεραν την δημοκρατία τους στο Ιράκ και το αποτέλεσμα απο το 1991 μεχρι σήμερα αγγίζει γύρω στα τρισήμιση εκατομύρια ζωές αθώων ανθρώπων, που έχουν χάσει την ζωή τους, αυτό δεν είναι γενοκτονία; Αλλά κανείς δεν μιλάει στην Ανατολή, όπως και στη Δύση γι’ αυτό το θέμα. Το ίδιο και στο Αφγανιστάν δεν υλοποιειται;

    Επίσης, ο Καντάφι ήταν δικτάτορας και ας συμφωνήσουμε σ’ αυτό. Αλλά και το σύστημα που θεσπίσανε ως πολίτευμα της Λιβύης τι είναι; Τουλάχιστον! επι εποχής του Καντάφι εγώ τόσα χρόνια σ’ αυτη την θέση που βρίσκομαι, δεν είδα κανένα πολίτη της Λιβύης μετανάστη ή πρόσφυγα να ζητάει ελεημοσύνη. Μετά την δημοκρατία που έφεραν οι σταυροφόροι της Δύσης, με συνεργασία των πουλημένων στις Ισλαμικές χώρες, σήμερα αυτό το ζούμε και το βλέπουμε. Τέτοια δημοκρατία εάν ειναι να φέρεται στους Συριους δεν την χρειάζονται και να τους λυπει.

    Στην εποχή μας, οι επιθέσεις των σταυροφόρων της Δύσης, ονομάζεται δημοκρατία και όλα γινονται για την δημοκρατια. Που οι ιδιοι πασχουν απο δημοκρατια και το θεσμο της δημοκρατίας.

    Με το Ιμπεριαλισμό να κάνεις πόλεμο, πρώτα ξεκινάει ο πόλεμος με τους εσωτερικούς συνεργάτες και μετά με τους εξωθεσμικούς. Σε μία χώρα εάν δεν υπάρχουν συνεργάτες και προδότες του ιμπεριαλισμού, τότε η χώρα αυτη τίποτα δεν έχει.

    Το τελευταίο καιρό παρατηρούμε, οτι σκοπος σας κ. Ερδογάν είναι να δημιουργήσετε γενιές απο θεόφοβους και ευσεβείς, πιθανώς αυτό σημαίνει οτι προετοιμάζετε το εργατικό δυναμικό για τους σταυροφόρους.

    Σήμερα ειναι η Συρία, μεθαύριο το Ιράν και στη συνέχεια...., αλλά, ευτυχώς ήδη είναι εμφανής ότι είναι στην τελευταία περιπέτεια τους.

    Φιλικά,

    Αθήνα, 19 Φεβρουαριου 2012
    Μεχμέτ ΙΜΑΜ
    Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Μουσουλμάνων στην Ελλάδα.
    «Η Φιλότητα»
    m.imam61@yahoo.gr

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.