26/09/2009 12:39
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Με αφορμή τη κύρωση της Συνθήκης της Λισσαβόνας από τη Γερμανία



Ο Γερμανός πρόεδρος Χορστ Κέλερ υπέγραψε την επικύρωση της συνθήκης της Λισσαβόνας, ολοκληρώνοντας τη διαδικασία της έγκρισης του νέου συντάγματος της ΕΕ από τη Γερμανία, όπως δήλωσε χθες εκπρόσωπός του.

 Η συνθήκη της Λισσαβόνας, με βάση τα "γραπτά" αποσκοπεί στη δημιουργία μιας πιο ισχυρής ηγεσίας της ΕΕ, πρέπει να επικυρωθεί από όλα τα κράτη μέλη της ένωσης για να μπορέσει να τεθεί σε ισχύ.

Οι χώρες που δεν την έχουν ακόμη επικυρώσει είναι η Ιρλανδία, η Τσεχία και η Πολωνία. Στην Ιρλανδία, όπου καταψηφίστηκε πέρυσι σε δημοψήφισμα, θα πραγματοποιηθεί φέτος δεύτερο για την επικύρωσή της στις 2 Οκτωβρίου.

 Σήμερα 8 χρόνια μετά, η Στρατηγική της Λισσαβόνας (αν και δεν απέτυχε σε όλα, όπως κάποιοι γενικευτικά αποφαίνονται) βρίσκεται ενώπιον των προσδοκιών που η ίδια δημιούργησε, αλλά και ενώπιον των αποτελεσμάτων του καθαγιασμού της απασχολησιμότητας ως Κολυμβήθρας του Σιλωάμ για την αντιμετώπιση της ανεργίας και όλα αυτά εν μέσω της κρίσης. Μάλλον λοιπόν ήρθε η ώρα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εγκαταλείψει τον ευχολογικό μαξιμαλισμό και να αποκτήσει επαφή  με τα πραγματικά προβλήματα. 

Δύσκολα θα διαφωνούσαμε ότι η ευρωπαϊκή πολιτική ολοκλήρωση παραμένει αναγκαία. Δύσκολα θα απορρίπταμε προτεραιότητες όπως η έρευνα και η καινοτομία και η μεγαλύτερη συσχέτιση τους με την αναπτυξιακή στρατηγική. Δύσκολα δεν θα συναινούσαμε με την έμφαση στην παιδεία. Δύσκολα δεν θα ευχόμαστε μαζί με τον Βarroso την επίτευξη του στόχου του συνδυασμού εργασιακής ασφάλειας και έντασης της απασχόλησης με την δημιουργία μιας πιο δυναμικής αγοράς εργασίας. Και σίγουρα χαιρόμαστε, που επιτέλους η Επιτροπή δείχνει να εγκαταλείπει αρκετές (όχι όλες όμως) από τις νέο-φιλελεύθερες εμμονές και απλουστεύσεις της.

Ωστόσο τόσο η πρωτοφανής κρίση, οι μαζικές απολύσεις, η ένταση της νέας φτώχειας, η διευρυνόμενη ανασφάλεια όσο και η μείζονα κοινωνική κρίση μας επιβάλλουν να ζητήσουμε κάτι πολύ περισσότερο από τις διακηρύξεις του Barroso.

 Θ.Τ

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δημήτρης avatar
    Δημήτρης 26/09/2009 17:56:05

    'Δύσκολα θα διαφωνούσαμε ότι η ευρωπαϊκή πολιτική ολοκλήρωση παραμένει αναγκαία.'
    Γιατί αναγκαία; Toν βασικό της στόχο, δηλαδή τη δημιουργία συνθηκών οικονομικής ανάπτυξης και συνεργασίας που θα καταστήσουν αδύνατη μια σύγκρουση μεταξύ των δυτικοευρωπαϊκών κρατών (και κυρίως της Γερμανίας με τη Γαλλία), τον έχει πετύχει από τη δεκαετία του ’50. Η ολοκλήρωση δεν έχει προκαθορισμένη τελική μορφή. Επομένως μπορούμε μόνο να κάνουμε υποθέσεις για το όφελος και το κόστος που θα έχει η συνέχισή της. Έχω αμφιβολίες για το κατά πόσο είναι σκόπιμο να εγκαταλείψουμε το πολιτικό σύστημα που έχουμε τώρα για κάποιο που δεν ξέρουμε ούτε πώς θα είναι ούτε αν θα είναι ικανό να ανταπεξέλθει στις μελλοντικές δυσκολίες. Πόσο εύκολα θα δεχόμασταν να έρθει κάποιος για να μας πάρει από το σπίτι μας, με όσα ελαττώματα κι αν αυτό έχει, αν δεν μπορούσε να μας διαβεβαιώσει ότι το νέο μας σπίτι θα είναι καλύτερο; Τα εθνικά κράτη αποτελούν το πλαίσιο και τη βάση της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής διαβίωσης και εξέλιξης των ευρωπαϊκών λαών και έχουν διασώσει τους πολιτισμούς που αυτοί έπλασαν στη διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας τους. Επιπλέον, σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο έχουν προχωρήσει σε ποικίλα μέτρα και παρεμβάσεις για να προστατεύσουν τους πολίτες τους από τις αποτυχίες της αγοράς. Η περαιτέρω αποδυνάμωσή τους μέσω της ολοκλήρωσης δεν είναι βέβαιο ότι θα ωφελήσει τους λαούς της Ευρώπης. Ιδίως όταν αυτή συμβαίνει με διαδικασίες δυσνόητες για την πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών και όταν το μόνο αντιπροσωπευτικό όργανο της ΕΕ, το Κοινοβούλιο, αφενός έχει συμμετάσχει ελάχιστα στη διαδικασία της ενοποίησης κι αφετέρου εξακολουθεί να έχει πολύ περιορισμένες αρμοδιότητες σε σχέση με ένα εθνικό κοινοβούλιο. Νομιμοποιημένη πολιτική ολοκλήρωση χωρίς τη συγκατάθεση ενός ‘ευρωπαϊκού δήμου’ δεν μπορεί να υπάρξει. Κι αφού δεν υφίσταται το δεύτερο πώς είναι δυνατό το πρώτο;
    'Δύσκολα δεν θα συναινούσαμε με την έμφαση στην παιδεία.'
    Δε δίνεται έμφαση στην παιδεία αλλά στην κατάρτιση και πρόκειται για δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Η παιδεία δημιουργεί πολίτη, με κριτική σκέψη και την επιθυμία να σχηματίσει δίκαιη και ελεύθερη κοινωνία με τους υπόλοιπους πολίτες, η κατάρτιση φτιάχνει επαγγελματία, ικανό να βγάλει λεφτά προσφέροντας στις επιχειρήσεις τις υπηρεσίες που αυτές χρειάζονται. Ο κατάλληλα καταρτισμένος άνθρωπος μπορεί να διαπρέψει σε μια επιχείρηση, όμως χωρίς παιδεία αδυνατεί να λειτουργήσει ως πολίτης με την ουσιαστική του όρου έννοια κι όχι την τυπική.
    'Δύσκολα δεν θα ευχόμαστε μαζί με τον Βarroso την επίτευξη του στόχου του συνδυασμού εργασιακής ασφάλειας και έντασης της απασχόλησης με την δημιουργία μιας πιο δυναμικής αγοράς εργασίας.'
    Όσο κι αν προσπαθούν οικονομολόγοι και πολιτικοί να μας πείσουν για το αντίθετο, οι στόχοι αυτοί δε συνδυάζονται πέρα από ένα σημείο. Η ΕΕ ανταγωνίζεται στον οικονομικό τομέα κράτη με χαμηλότερα επίπεδα κοινωνικών δικαιωμάτων (συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ) και για να πετύχει θα πρέπει να μειώσει τις εργατικές παροχές. Δε γίνεται να ικανοποιείς εξίσου δύο αντικρουόμενους μεταξύ τους στόχους. Ίσως να το πετύχεις προσωρινά ή σε μεμονωμένες περιπτώσεις αλλά όχι συνέχεια. Είναι σαν το μύθο της παράλληλης επιδίωξης της οικονομίας της αγοράς και της δημοκρατίας. Ή το ένα θα έχεις ως θεμελιώδη προτεραιότητα ή το άλλο. Οι παγκόσμιες οικονομικές εξελίξεις φανερώνουν ότι όντως έχει επιλεγεί μία από τις δύο ανωτέρω αρχές ως άξονας αναφοράς της πορείας που θα ακολουθήσουν οι κυβερνήσεις των αναπτυγμένων κρατών. Μαντεύετε ποια. Εκτός αν νομίζει κάποιος ότι είμαστε πραγματικά ίσοι με ανθρώπους που έχουν περιουσίες πολλών εκατομμυρίων ευρώ και μπορούν να επηρεάζουν αποφασιστικά την ίδια την πολιτική λειτουργία των χωρών τους.

  2. Θ.Τ. avatar
    Θ.Τ. 26/09/2009 20:40:31

    Έξαιρετική η τοποθέτησή σου...και πραγματικά συμφωνώ σε πολλά απο αυτά που λες.
    Ο Pierre Bourdieu έλεγε ότι συχνά δεν επιλέγουμε τίποτα άλλο παρά τα αναπόφευκτά μας. Ήδη τα νέα δεδομένα, χαρτογραφούν τις αναπόφευκτες αναθεωρήσεις.
    Το πρόβλημα με την Στρατηγική της Λισαβόνας δεν αφορά κυρίως τη διαδικασία και τις τάσεις που εγκαινίαζε αναφορικά με την διακυβέρνηση και την παραγωγή δημόσιας πολιτικής, όσο το ίδιο το περιεχόμενό της, δηλαδή το (σχεδόν αμετάθετο) πρόταγμα της Ανταγωνιστικότητας και τα παράγωγα του και τη συνακόλουθη απίσχναση της κοινωνικής διάστασης στην πολιτική διαδικασία.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.